Αντιστέκομαι
όπως οι ελιές της πατρίδας μου, οι σκληρές σαν τα κόκκαλα τ' αντρειωμένου, που τους λείπουν οι μαύρες μαντήλες μονάχα για να μοιάζουν με τις μανάδες μας, που σφηνωμένες γερά στην απόλυτη πέτρα, αδιαφορούν για τις θύελλες, αναπνέουν τις αστραπές και τις κάνουνε μες στους πικρούς τους χυμούς, ειρήνη και φως..
(Νικ.Βρεττάκος)
Email:filikitati@hotmail.com
το παρακάτω κείμενο που αλίευσα από το μπλόγκ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ,
γραφοντας -εκεί στο facebook-,
ως μικρό πρόλογο τα ακόλουθα :
"Από τη σελίδα του ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ (Κωστόπουλου) που ειναι ο ΜΟΝΟΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ τον ΟΠΟΙΟ ΕΧΩ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΣΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ πόλη της ΠΑΤΡΑΣ (ΕΙΜΕΘΑ με τον ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ ΚΑΙ ΚΆΠΩΣ...τρελαμένοι ΦΙΛΟΙ ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΜΠΟΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ, you know περιστεράκι μου...), ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΟΣΤΑΚΙΟΝ..το ΑΦΙΕΡΩΝΩ με έξτρα ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ, ΣΤΗ ΧΗΜΙΚΑΡΑ μου, τον Πέτρο, τον σύνευνο επί 40 συναπτά έτη!!! (μας ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΑΝ; )"
ΠΗΓΗ για το κείμενο που ακολουθεί το μπλογκ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ
Πάντα το θαύμαζα. Όχι στο λαιμό ή στα ενώτια κάποιας «επώνυμης» κυρίας, μα διάσπαρτο στις επίγειες φυσικές του σωληνώσεις.
Όλα του είναι όμορφα: Το περήφανο όνομά του (αδάμας, αυτός που δεν δαμάζεται*). Το γεγονός ότι είναι αυτοφυές, δεν έχει ίχνος από άλλα κατώτερα στοιχεία. Μα κι αν τύχει και κάποιο ορυκτό τρυπώσει στα κλεφτά μέσα του, δεν καταφέρνει να το αλλάξει. Αντίθετα, το διαμάντι παίρνει τις πιο όμορφες και εντυπωσιακές αποχρώσεις. Είναι λαμπρό και περιζήτητο.
Ένα μονάχα αγνοούσα, ή μάλλον προσπερνούσα: το πώς φτιάχτηκε και -κυρίως- το από πού φτιάχτηκε: από το φτωχό και ταπεινό κάρβουνο. Τι ειρωνεία! Το διαμάντι και το κάρβουνο έχουν τον ίδιο χημικό τύπο: C (άνθρακας). Οι ειδικοί μιλάνε για απίστευτες συνθήκες δημιουργίας των διαμαντιών, για εξαιρετικά μεγάλα βάθη (100 χιλιόμετρα κάτω από τη γη) και θερμοκρασίες που αγγίζουν του 1500ο C.
Νόμιζα ο ταλαίπωρος πως όλα τα διαμάντια γίνονται στον καναπέ του σαλονιού, διαβάζοντας ευλαβείς σκέψεις και στοχασμούς.
Μέχρι που χρειάστηκε να μπω κι εγώ στο καμίνι. Εκεί ζωσμένος στις φλόγες, με το κεφάλι να σφίγγει στη μέγγενη των θλίψεων και τη καρδιά να γοργοχτυπά, εξατμίστηκαν και εξαϋλώθηκαν όλες οι αυταπάτες που είχα για μένα.
Τώρα πια, δεν θέλω μήτε τη λάμψη μήτε την ομορφιά μήτε τα καράτια μήτε όλα τα χαρίσματα του πανάκριβου ορυκτού. Τώρα λίγη δροσιά ζητώ. Κι ας μείνω στην υπόλοιπη ζωή μου ένα καρβουνάκι, μαύρο και ταπεινό. Μα λουσμένο απ’ τη Χάρη Του…
Υπ.
11 Μαρτίου, Παγκόσμια ημέρα Χημείας
* Το διαμάντι έχει σκληρότητα 10, το μεγαλύτερο μέγεθος στην κλίμακα Mohs, της σκληρότητας των ορυκτών. Χαράζει όλα τα ορυκτά, αλλά δεν χαράζεται από κανένα.
Έχω εξηγήσει κατά καιρούς στο Χριστεπώνυμον και αντιΧριστεπώνυμον αναγνωστικό κοινό αυτής της σελίδας ότι διατηρώ και στο facebook (παρότι το ψιλοαπεχθάνομαι ), ένα προφίλ με το όνομα Εύα Πέτρου με μια δική μου φωτό στο προφίλ όταν ήμουν περίπου 37 ετών... (ενημερώνω διότι κυκλοφοράνε πολλές Εύες Πέτρου, στο διαδίκτυο, να μην μπερδευτεί κάποιος. Το Εύαπροέκυψε από το βαπτιστικό μου Ευανθίακαι τοΠέτρου,προέκυψε από το βαπτιστικό όνομα του σεβαστού σύν-ευνου Πέτρου Γ. Κουτσούκου -διευκολύνω όσους με φακελώνουν ακούραστα, με επαναλήψεις στις πληροφορίες, προς εμπέδωσιν, με εννοείς; ευχαριστώ... ) Στο Φατσομπούκι λοιπόν ανέβασα την Κυριακάτικη, 21/6/2020, διαδικτυακή ομιλία του σεβαστού Νεοημερολογίτου πατρός Βασιλείου Βολουδάκη και κάτω από την ομιλία του, (στο Φατσομπουκι, πάντα), έγραψα ένα σχόλιο. Εκείνο το σχόλιο, ακριβώς όπως το ανάρτησα εκεί, το αντιγράφω και εδώκαι ελπίζω ότι ο εκλεκτός π. Βασίλειος σε κάποια ευκαιρία, τις απορίες και σε μένα τη γραιότατη, θα τις λύσει... Ευανθία η Σαλογραία
Εύα ΠέτρουΣτο παρόν βίντεο ο σεβαστός και εκλεκτός π.Βασίλειος Βολουδάκης," τα έχωσε"... ελαφρώς σε μας τους "παλαιοημερολογίτες" και μας κατηγόρησε ότι έχουμε "αποθεώσει" το ημερολόγιο. ΕΡΩΤΗΣΗ: Εμείς αποθεώσαμε το ημερολόγιο, αγαπητέ μου π. Βασίλειε, ή οι ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝΤΕΣ την ΕΠΙΣΤΗΜΗ, δηλαδή, ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ επίσκοποι οι ΥΠΟΤΑΓΕΝΤΕΣ στο ΧΟΥΝΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ των Πλαστήρα-Γονατά, του 1924,(πολυ αυστηρότερη από την Μητσοτακική Χούντα, του σήμερα ) . Εκείνοι οι ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΙ επισκοποι της Ελλάδος του 1924....... με την ΒΙΑΙΗ αλλαγή του ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΥΚΛΟΥ...... (ας ΜΗ θυμηθούμε μέχρι και τον ΦΟΝΟ της ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ στην Μάνδρα Αττικής, που έκανε εντεταλμένος ΧΩΡΟΦΥΛΑΞ με ΞΙΦΟΛΟΓΧΗ εντός ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ, σε ώρα Θείας Λατρείας )ο λατρεμένος πολλών, π. Ευάγγελος Παπανικολάου, θα άκουσε σχετικά για εκείνη την ΦΡΙΚΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ρωτήστε τον παρακαλώ)......... ΚΑΤΑΣΚΑΝΔΑΛΙΣΑΝ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΏΝ και έγιναν ΑΙΤΙΟΙ του Σχίσματος της ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ, ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (για να ακολουθήσουν μετέπειτα η ΆΡΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝκαι της ΑΚΟΙΝΩΝΗΣΙΑΣ που έγινε από τον ΑΡΧΙΜΑΣΩΝΟ Πατριαρχούκο Αθηναγόρα, το 1965, και μετέπειτα, το 2016, η ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΙΑΡΟΤΑΤΗ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΣ του ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ, για να ΔΟΎΜΕ ΜΕ ΓΟΥΡΛΩΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ, πρόσφατα, το 2019, το έτερον ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Σούργελον, δηλαδή ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΥΤΟΧΕΙΡΟΤΟΝΗΤΩΝ επισκόπων ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ υπό του Πατριαρχούκου κ. Βαρθολομαίου και λοιπα και λοιπά...να μην επεκταθώ ΔΕΝ είναι ο χωρος και ο χρόνος κατάλληλος)...... Πάτερ Βασίλειε, οι επίσκοποι του 1924 , οι ΚΑΙΝΟΤΟΜΟΙ, ΥΠΗΡΞΑΝ οι ΠΡΩΤΟΙ ΔΙΔΑΞΑΝΤΕΣ ότι ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ -τα μόμπιλα-οι Χριστιανούληδες , να ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ τους ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ της ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑς. ΤΌτε έγινε ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΑ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ. Τώρα γίνεται ΕΠΙΚΛΗΣΗ στην αυθεντία και καλά, της Λοιμωξιολογίας!!!........................... Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟΥ ΔΕΝ σας πείραξε και σας πείραξε ΤΩΡΑ Η εισήγηση των Λοιμωξιολόγων; .......... Δηλαδή το πρόβλημα είναι η επιστημονική εξειδίκευση (υπακούουμε στην αστρονομία αλλά όχι στη λοιμωξιολογία;;;), ή η ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ και η ΑΛΗΘΕΙΑ της ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ και της ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ; Επειδή παρακολουθούμε τις διαδικτυακές σας ομιλίες κάθε Τρίτη και Κυριακή, θα χαιρόμασταν πολύ να είχαμε μια αδελφική απάντηση.......... Εν τιμή βαθυτάτη, η ερωτώσα υμάς, στο παρόν προφίλ ως "Εύα Πέτρου", υπογράφω με το ΑΛΗΘΙΝΟ μου όνομα, δηλαδή, Ευανθία, σύζυγος Πέτρου Γεωργίου Κουτσούκου, (το γένος Παναγοπούλου)η γνωστή και ως μπλόγκερ salograia.com, ή ΕΥΑΝΘΙΑ Η ΣΑΛΟΓΡΑΙΑ , κάτοικος Πατρών από το 1981, και εις πολλά έτη ακόμη ελπίζω, αμήν και γένοιτοοοο!
...........................................................................
...........................................................................
Παραθέτω κάτω από την σημερινή ανάρτηση του βίντεο με την ομιλία του π. Βολουδάκη και ένα σχόλιο ακόμη που έλαβα πριν λίγο, εδώ στο μπλογκ μου salograia.com
Μετά τα τόσα που έγιναν, δέν κατάλαβε ο καλός π. Βασίλειος τίποτε; Το 1924 έγινε η καταστροφή της εορτολογικής τάξης της εκκλησίας και το σχίσμα του Φράγγικου Ημερολογίου ως προς την καθόλου Εκκλησία, έγινε η συνίδρυση του Παγκόσμιου Συμβούλιου του Σατανά από την "εκκλησία της Ελλάδος" το 1948, άρση της ακοινωνησίας προς τους Παπικούς το 1965, Συμφωνία του Σαμπεζύ το 1991 με τους Μονοφυσίτες, Ένωση με τους Ουνίτες στο Μπάλαμαντ του Λιβάνου το 1992, ένωση του Πατριαρχείου Αντιοχείας με τους Μονοφυσίτες στην Αντιόχεια στη συνέχεια με τους οποίους είναι κοινωνικοί οι Νεοημερολογίτες, άπειρες συμπροσευχές με όλα τα δαιμόνια της γης, Φράγγους, Προτεστάντες, Μονοφυσίτες, Ουνίτες, ετεροθρήσκους Μωαμεθανούς, Βουδιστές, Εβραίους, Σαμάνους, Ειδωλολάτρες σε πατριαρχικό και επισκοπικό επίπεδο, διακοινωνία, φανερή και κρυφή, με τους προαιώνιους αιρετικούς, εκκλησιοποίηση της αιρέσεως στο Κολυμπάρι με την επίσημη αναγνώριση του Οικουμενισμού συνοδικά και δημόσια από δέκα τοπικές "ορθόδοξες" "εκκλησίες" και πατριαρχεία; Είναι αυτό το Νεοημερολογικό μόρφωμα εκκλησία του Χριστού; Δεν τους δίνει έτσι ο π. Βασίλειος την νομιμοποίηση να συνεχίσουν, αφού παραμένει κοινωνικός μ΄ αυτούς, τους μεγαλύτερους προδότες της Πίστης από αρχής της συγκροτήσεως της αγιωτάτης Εκκλησίας μας;
πηγή: π. Γεώργιος Κονισπολιάτης,
από το Φατσομπούκι (έμπλεξα δυστυχώς και γω ως ¨Ευα Πέτρου¨ με το... ακατονόμαστο Φατσομπούκι η μάπα μου στην αρχαία φωτό, εκεί, περίπου ετών 37...) Ευανθία η Σαλογραία
(και αν ζουλήξεις το "ποντίκι" πάνω στην υπογραφή,
θα πεταχτείς στην απολογητική ανάρτηση με τίτλο:
"Γράφω για τα παιδιά )
..............................................................................................
..............................................................................................
Είσαι αδιόρθωτος! χρόνια και χρόνια στο κουρμπέτι και δεν λες ν' αλλάξεις. Σαράντα τόσα συναπτά, κι αισθάνεσαι σανσχολιαρόπαιδο που πάει πρώτη μέρα στο Σχολείο. Ή, σαν τον νεοσύλλεκτο που πρωτοπάει στο στρατό: «τι θα μου πουν, τι θα τους πω, πώς θα καλιάσουμε…».
Ναι! είσαι ανεπίδεκτος μαθήσεως. Κάθε φορά τα ίδια. Κάνεις σχέδια, προετοιμάζεσαι πρώτα στο μυαλό σου και φτιάχνεις μέσα σου ένα κλίμα:
«Ηρεμα -λες στον εαυτό σου- να είσαι χαλαρός Θα τους καλωσορίσεις όπως όταν σε συσταίνουν σε άγνωστη παρέα, μην το παίξεις αρχηγός, και προπαντός μη δώσεις την εντύπωση ότι είσαι τάχατες κάνας ινστρούχτορας. Μην παρουσιαστείς με τον αέρα τού ξερόλα. Οτι, και καλά, εσύ θα κάνεις το κουμάντο κι έχεις δικαιωματικά την εξουσία». (Βέβαια, δεν θα το πεις εσύ ποτέ στα φανερά αυτό, αλλά θα το δουν στο βλέμμα σου: Στο λοξό και αφ' υψηλού, στο ελαφρύ χαμόγελο της απόλυτης κυριαρχίας που σχηματίζει στα χείλη το γκουβέρνο. Οτι από σένα εξαρτάται η τύχη τους. Αυτό ποτέ! Ποτέ μην το πιστέψεις ότι θα τους χειραγωγήσεις. Γιατί θα βάλεις ένα τείχος ανάμεσα σε σένα και σ' αυτά. Και θα χάσεις, καημένε, το παιχνίδι απ' την αρχή».
Τέτοια λες κάθε φορά, κάθε χρονιά που ξαναμπαίνεις στο παιχνίδι. Κλείνεις φέτος σαράντα τόσα χρόνια στα θρανία -απ' τη μεριά της έδρας- και ακόμα σκέφτεσαι σαν τον πρωτάρη. Κι ας έμαθες τόσα και τόσα, κι ας απόχτησες την τόση πείρα, δεν συνήθισες. Ισα- ίσα, όσο πιο πολύ περνάν τα χρόνια τόσο αυξάνει η αγωνία σου. Και οι αμφιβολίες σου. Οχι για το «τι» θα πεις, τώρα πια, αλλά το «πώς».
Πώς θα κάνεις το δυσνόητο πιο προσιτό, πώς το πολύπλοκο θα το δώσεις πιο απλά. Γιατί μετά από ολόκληρες δεκαετίες, η δική σου σκέψη φορτωμένη από διαβάσματα, βιώματα και παρατηρήσεις της ζωής, γίνεται πιο πολύπλοκη, πιο σύνθετη, αλλά και πιο πλατιά. Και ενώ η ψυχή σου μένει νέα και θες να κουβεντιάζεις μαζί τους με διάθεση νεανική, βλέπεις την τεράστια απόσταση πολιτισμού που σε χωρίζει από τη γενιά των millennials (που βγαίνουν ήδη από την κοιλιά της μάνας τους με τα κομπιούτερ και τα κινητά στο χέρι).
Κάθε χρόνο όλο και πιο πολύ απομακρύνεσαι. Και προσπαθείς να βρεις τον τρόπο εσύ να πλησιάσεις τα 17χρονα, 18χρονα. Γι' αυτό ψάχνεις το «πώς». Και είναι ένα βάσανο αυτό, η έγνοια σου είναι ετούτη εδώ.
Δεν σε ενδιαφέρει να μην ξέρουν γρυ, ούτε σε νοιάζει να φτάνουνε στα χέρια σου μέσα στην πλήρη άγνοια. Σε αποθαρρύνει όμως η άρνηση να μάθουν, η αδιαφορία - παλιότερα το πάλευες κι αυτό πεισματικά, όμως τώρα τελειώνουνε κι οι δικές σου αντοχές. Δεν έχεις, πια, ανάκαρα.
Μη σου πω ότι σ' αυτή την ηλικία, κοπιάζεις πιο πολύ από τα νιάτα σου. Τότε ξεκίναγες με ευκολία λόγω της άγνοιας των προβλημάτων που θα συναντούσες, τώρα ξεκινάς με αγωνία εξαιτίας της επίγνωσης των δυσκολιών, των αλλαγών, της τεχνολογίας και προπαντός της άλλης γλώσσας που μιλάνε οι καινούργιες γενιές. Λόγω (πες το, αλήθεια είναι) της αγεφύρωτης διαφοράς Πολιτισμών -δεν εννοείς επίπεδο πνευματικό. Μιλάς για την απόσταση των πολιτιστικών δεδομένων: Αρχών, αξιών, στόχων, ιδεών που επιβάλλει στους ανθρώπους της η κάθε εποχή -η τεχνολογική ακόμα πιο πολύ. Κι η δική τους η «ψηφιακή», απέχει παρασάγγες από τη «χειροκίνητη» δική σου.
Λοιπόν, μπάσε τη βραδύτητα στον χρόνο σου, μη σε πιάσουν οι βιασύνες σου και τους μπουκώσεις από την αρχή. Αγχωτικέ! Ο χρόνος είναι όλος δικός σας και μετριέται αλλιώς. Ναι, μετριέται διαφορετικά! Εσύ το ξέρεις, και δώσ' τους να το καταλάβουνε κι αυτοί.
Και μια και έχω, ο γιε, γενέθλιο ημέρα, today, επανάληψη το εξομολογητικόν ποστάκιον με τίτλο: Η φανέρωση του Αγίου Γεωργίου στη ζωή του πατέρα μου ................................................................... Λατρεμένο μου, επειδή σου αρέσουν οι αληθινές ιστορίες και ο καθένας μας, σίγουρα έχει πολλές να μοιραστεί με τους αδερφούς και τους φίλους -για σένα και μόνο- θα ζυμώσω μια μικρή μνήμη σήμερα, να την έχεις έτσι- μπουκιά ψωμί- σε ώρα ανάγκης, στις μέρες της μαύρης πείνας που έρχονται.
Ο καλός μου πατέρας, ενυμφεύθη νεότατος, όταν ο έρως τον βάρεσε κατακέφαλα. Πήρε την επιστήμονα μαία της περιοχής όπου έμενε, γι αυτό και το παρατσούκλι του:ο Γιώργης ο μαμής ή άλλως... ο Μαμογιώργης!
(Αχ αυτή η πλαστικότητα της ελληνικής γλώσσας! Ακαταμάχητη!)
Καλή η παντρειά, καλός ο έρωτας αλλά μετά από λίγο, άρχισε τον πατέρα μου να τον πιάνει το άγχος:
-Η μαμή, δεν έμενε έγκυος!
-Τι λές;
-Μάλιστα! Αυτή που ξεγένναγε καν και καν γυναικούλες και είχε τη χαρά να πιάνει τα νιάνιαρα στα χεράκια της, δε μπορούσε να νιώσει την κοιλιά της να φουσκώνει από ένα μωράκι.
-Σκασίλαααα!
Όχι τόσο της μάνας μου, που ήταν γυναίκα φιλόσοφος στωϊκότατη, όσο του άντρα της.
-Τι λες ρε! θα μείνω, εγώ χωρίς παιδί;
Ο άνθρωπος, που κόβω φλέβα για το τρίπτυχο, Πατρίς- Θρησκεία- Οικογένεια;!
Α μπα! Δεν το βάζω κάτω με τίποτα!
-Θα ζητήσω ενίσχυση από τις Μεγάλες Δυνάμεις, βρυχήθηκε τελικά ο μπαμπάς, όστις πάντα έβαζε στόχους και τους κατακτούσε ακούραστα!
(μέχρι που γέρασε και βγήκε η ψυχούλα του, μας έκανε ΤΑ άγρια κουμάντα, και έτσι, βεβαίως, πρέπει να είναι ο σωστός πατέρας και άντρας, να τον τρέμει η γυναίκα και στα παιδιά του να είναι η γ έ τ η ς και όχι ζελές που κουνιέται- και μετά απορούμε, Δεσποινάκι μου, γιατί τα αγόρια μας, μιλάν τα περισσότερα, όχι σαν άντρες, μα σαν ταραντέλες! )
Τον συμβούλεψε και ο θείος ο Μήτσος-δεν μπορώ να μην πώ την αλήθεια ολόκληρη- να προσεύχεται.
[ζούλα πάνω στο σύνδεσμο που μόλις έδωσα στην προηγούμενη πρόταση- για να διαβάσεις τις σχετικές εξηγήσεις και να φρίξεις, περιστερούλα μου ]
αλλά η συμβουλή του για προσευχή, υπήρξε ολόσωστη.
Δεν τα λένε και όλα λάθος οι πλανεμένοι, το ξέρουμε. Σου δίνουνε ένα κιλό αλεύρι καθαρό, ας πούμε,
αλλά χώνουνε μέσα και λίγο φαρμάκι, αν δεν προσέξεις τι αγοράζεις- σε πέθαναν επί τόπου!) Τον πατέρα μου τον βάφτισαν Γιώργο.
Αποφάσισε, λοιπόν, να παρακαλέσει τον Άγιο Γεώργιο, επειδή στην Ορθοδοξία πιστεύουμε ότι ο Άγιος του οποίου το όνομα λάβαμε βαπτιζόμενοι, νοιάζεται για μας, με ένα ιδιαίτερο τρόπο.
(Τώρα-εννοείται- αυτά που σου γράφω, κάποτε τα εύρισκα φούμαρα,
κατάλληλα για αγράμματες γιαγιές σαν αυτές που δείχνει η διαφήμιση... Έλα, όμως, που μεγαλώνοντας, μαζεύοντας εμπειρίες, αποφάσισα με τη χλεύη των γριών να γίνω σεμνότερη, διότι, αγαπημένο μου, πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, και παρα πίσω φούντααα!) Τι λέγαμε;πού μείναμε; α ναι!
Στο ότι αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από τον Άγιο Γεώργιοοο! Άρχισε λοιπόν, ο καλός μου πατέρας να προσεύχεται,
συνοδεύοντας την προσευχή του, με εκτενή ν η σ τ ε ί α και ...εγκράτεια.
Εκεί στη δέκατη πέμπτη μέρα της προσευχής, της νηστείας και της εγκράτειας της ερωτικής, που είχε επιβάλει το νιόπαντρο, νεαρό παλικάρι στον εαυτόν του- προκειμένου να συγκεντρωθεί στα προσευχητικά του αιτήματα περισσότερο-γίνεται το ακόλουθο σκηνικό, περιστέρι μου:
Ήταν μεσημέρι και, πλάγιασε να ξεκουραστεί απ' το μόχθο της εργασίας.
Δίνω το λόγο στον ίδιο, όπως μου τα ιστορούσε, πολλές φορές με συγκίνηση: ...................................................................................
-Και που λες, κόρη, εκεί που βρισκόμουνα ξάπλα, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, αλλά δεν είχα κοιμηθεί ακόμα, βλέπω ξαφνικά, στα πόδια του κρεβατιού, την εικόνα του Αϊ Γιώργη, όπως τον έχουμε στις εκκλησίες- καβαλάρη πάνω σε ένα λευκό άλογο- να μεγαλώνει να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, νά έρχεται σε φυσικό μέγεθος!
Ο Αϊ Γιώργης, κράταγε ένα μωρό στην αγκαλιά του.
Με κοίταξε μια στιγμή και μου λέει:
-Πάρτο! πετώντας, συγχρόνως, το παιδί προς το μέρος μου.
Απλώνω ενστικτωδώς τα χέρια, αρπάζω το βρέφος στον αέρα,
το όραμα χάθηκε και σηκώθηκα όρθιος γεμάτος χαρά και συγκίνηση.
Ένιωσα μεγάλη αγαλλίαση και απόλυτη βεβαιότητα!
-Ακούστηκε η θερμή προσευχή μου!
Πήγα και βρήκα τη μάνα σου.
-Καλλιρόη! θα μείνεις έγκυος!
Άκουσε ο Αϊ Γιώργης την προσευχή και μας δίνει παιδί!
Και θα το γεννήσεις στις δέκα του Μάη!(πώς του προέκυψε η πρόρρηση; Και για τον ίδιο, δια παντός παρέμεινε δίχως εξήγηση!)
Η μάνα μου κούνησε το κεφάλι. Δεν πολυπίστεψε.
Όμως...πράγματι, έμεινε έγκυος!
Και πράγματι, στις δέκα του Μάη, ήταν[ η μαμή Καλλιρρόη ] στο μήνα της- στην ώρα της ακριβώς! Και πήγε πρωί στο νοσοκομείο όπου δούλευε -ως η μοναδική μαία τότε- και είπε στις νοσηλεύτριες- χωρίς να έχει πόνους, ή όποιο άλλο σύμπτωμα γέννας.
-Κορίτσια, στρώστε μου το κρεβάτι , σήμερα θα γεννήσω!
Γέλασαν αυτές αλλά της έστρωσαν το κρεβάτι,και έσπασαν σε λίγο μόνα τους τα νερά και την έπιασαν πόνοι, και ήρθε ο γιατρός [...] και την ξεγέννησε, ημέρα Σάββατο, στις δέκα το πρωί του έτους...χιλια οχτακόσια είκοσι ένα!
Ισως να υπάρχει, πια, εδραιωμένη η πεποίθηση πως ο Θεός σερφάρει νυχθημερόν και δέχεται παρακλήσεις ή άλλα αιτήματα, όχι ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου, αλλά, πλέον, μόνο μέσω του Διαδικτύου. Αυτό σε κάποιο βαθμό ίσως να είναι λογικό, διότι και Θεός να είσαι πώς να βγάλεις άκρη με τόσα αιτήματα και παράπονα που διατυπώνει άναρχα, ακατάπαυστα και κατά ριπάς το ανθρώπινο γένος - ενώ αν διατυπώνονται μέσω Internet υπάρχει μια συγκεκριμένη ελεγχόμενη διαδρομή, ένα κλασάρισμα και μπορεί κάποιος, ακόμα και αν είναι το Υπέρτατο Ον, να έχει μια σταθερή και σαφή πλατφόρμα, όπου συγκεντρώνονται όλα τα αιτήματα, τα πάντα, και δεν χάνονται στον αέρα όπως μια προσευχή, ένα τρισάγιο, μια παράκληση, αλλά παραμένουν εκεί, ωσάν σε κιβώτιο παραπόνων, ώστε η Ανώτερη Δύναμη να μπορεί να τα αναγνώσει οποιαδήποτε στιγμή και πιθανώς να τα διευθετήσει σε εύθετο χρόνο.
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που μεγάλωσαν με την ιδέα πως ο όντως βίος βρίσκεται μόνο μέσα στο Internet και, ό,τι υπάρχει εκτός Διαδικτύου, η πραγματική ζωή, η φύση, ο κόσμος, είναι μια απλή εικονική αντανάκλαση του Facebook, του Instagram και του Διαδικτύου εν γένει.
Ότι δεν υπάρχουμε ένσαρκα, δεν είμαστε υλικοί, πραγματικοί, αλλά μια απλή ιδεατή απεικόνιση, μετεικάσματα, ολογράμματα του πραγματικού μας εαυτού που βρίσκεται, υπάρχει και ζει μόνο μέσα στα κινητά και στα κομπιούτερ.
Άρα μόνο μέσω του Internet οφείλουμε να αναζητούμε και την επικοινωνία με το Θείο, να στέλνουμε ευχέλαια, προσευχές και θρηνητικές μαντινάδες οι οποίες διά των δορυφόρων θα αναπέμπονται ταχύτερα προς τα άνω, προς τον Μεγάλο Λογαριαστή και Επουράνιο Εισαγγελέα.
Αλλά επίσης θα δημοσιοποιούνται και στον γήινο περίγυρο, προς την (εικονική) κοινωνία.
Και βέβαια οι κυβερνήσεις και ο νόμος μπορεί να πασκίζουν να προστατεύσουν με πολλούς τρόπους τα προσωπικά δεδομένα, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι το θέλουν και οι ίδιοι οι πολίτες, οι οποίοι δημοσιεύουν ακατάπαυτα στο Facebook πού βρίσκονται, τι κάνουν, τι βλέπουν απέναντι, πού πήγανε χθες το βράδυ.
Βγαίνουν φωτογραφίες γυμνοί, απαθανατίζουν τον πισινό τους και τον κάνουν ανάρτηση, τραβούν selfie ενώ κάνουν γιόγκα στο μπαλκόνι, κάποιες γυναίκες κατά τη φάση που είναι έγκυες (τη διογκωμένη κοιλιά τους), το νεογέννητο μωρό τους, ή τα δώρα που έφεραν οι φίλοι στα γενέθλια του Γιαννάκη. Τα πάντα.
Προσφέρουν ακόμα και τις πιο ιδιωτικές τους στιγμές σε δημόσια θέα, κοινοποιούν και τα πιο απόκρυφα, καμαρώνουν με το στρινγκ, ακόμα και με ζώα που βασανίζουν, ή όχι. Τα πάντα στη διατίμηση, στην αρένα, σε κάθε βλέμμα κακόβουλο ή όχι, καμαρώνοντας. Άλλοι για να προκαλέσουν, να μπούνε στο μάτι διαφόρων, άλλοι να ναρκισσευτούν, ή να αυτο-επαινεθούν, πρακτική πολύ συνηθισμένη, αφού το αυτο-κοπλιμάν είναι απαραίτητο σε καρδιές τόσο λυσσασμένες για την πενιχρή δόξα του Διαδικτύου.
Ποια προσωπικά δεδομένα; Ποιος τα θέλει, εφόσον αποκλείουν την αυτο-επίδειξη; Τη λεζάντα; Το «δέστε τι όμορφη που είμαι με το μπικίνι στις Οινούσσες», ή πόσο σέξι με το μπουρνούζι στο ντους, τι κούκλος που είναι ο δίχρονος μπέμπης μου, ή εγώ όταν ήμουνα δέκα χρονών στο χωριό, με σαγιονάρες, δίπλα στο καμπαναριό - και ποιος νοιάζεται, ποιος νοιάζεται για το πώς ήσουνα, είσαι, ή θα είσαι;
Αλλον γκαϊλέ δεν είχαμε; Θα πεις: είναι πολλοί που ενδιαφέρονται χάριν δεκαρολογίας, που δεν κάνουνε άλλη δουλειά όλη μέρα και νύχτα και το τέως εν στενώ κουτσομπολιό τώρα έχει γίνει δημόσια αξία και πρακτική. Η μικρολογία και τα ανούσια ιδιωτικά έχουν γίνει το θέμα της ημέρας κι όποιος δεν ακολουθεί είναι καθυστερημένος, αναχρονιστικός - πέραν του ότι πολλοί προτιμούν από τα «προσωπικά δεδομένα», τη θεληματική αυτο-διαπόμπευση.
Εξάλλου ο αυτο-διασυρμός είναι κι αυτός ένας τρόπος να υπάρχεις, θεαματικός μάλιστα, σε στυλ: όλοι γελούν με μένα κι εγώ ξεκαρδίζομαι.
Κατά συνέπεια δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση αν κάποιοι φτάνουν στο σημείο ακόμα και να θρηνούν την απώλεια στενού τους προσώπου μέσω Internet, ή με αναρτημένες προσευχές στο Facebook να παρακαλούν για τη σωτηρία του (εφόσον ο Θεός παρακολουθεί συστηματικά το Διαδίκτυο - ίσως μάλιστα να είναι κι αυτός εθισμένος) και το επόμενο βήμα είναι το εξής, όπως έλεγε κάποιος ήρωας σε ένα μυθιστόρημα: η εγκατάσταση εικονικού νεκροταφείου μέσα στο Internet, όπου ο καθένας, αντί να πηγαίνει στα κανονικά Κοιμητήρια, θα βρίσκει εκεί, διά του κομπιούτερ, τον τάφο του απολεσθέντος, θα ανάβει εικονικό κερί, θα κάνει digital τρισάγιο, θα βάζει ηλεκτρονικά λουλούδια (η τιμή ανάλογα με το αν είναι ορχιδέες απ' την Ολλανδία, ή ντάλιες του μπαχτσέ), θα επισκέπτεται άλλους τάφους - κι όλα αυτά με ένα απλό κλικ στο λάπτοπ, χωρίς να μετακινείται απ' το σπίτι, και, εφόσον γίνει συνδρομητής στο πρόγραμμα, με πολύ φτηνότερες τιμές από μια κανονική επίσκεψη που απαιτεί χρόνο, βενζίνες και γενικώς πολύ περισσότερα έξοδα.
Εξάλλου, άμα φύγει ο άνθρωπος, τι μένει; Μόνο η μνήμη του κι όλα τα άλλα είναι κατασκευές των ζώντων. Και η μνήμη του μπορεί να τιμάται ευρύτερα, φτηνότερα και ευκολότερα μέσω του Διαδικτύου.
Και αν κάποιος πιστεύει πως όλα αυτά είναι εξωφρενικά και απίστευτα, τον πληροφορώ ότι όντως σε λίγο - στη Θεσσαλονίκη καταρχήν - θα γίνουν (εικονική) πραγματικότητα.
Είναι μια φυσιολογική εξέλιξη - δόξα τω Google και τω Θεώ.
Αναδημοσίευση από εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ : http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5546858/blepei-o-theos-internet/
Σε μια από τις διασημότερες αλληγορίες από καταβολής κόσμου, της σπηλιάς του Πλάτωνα, οι άνθρωποι ζουν φυλακισμένοι και αλυσοδεμένοι σε μια σπηλιά και το μόνο που βλέπουν είναι οι σκιές των αντικειμένων, που από το φως μιας φωτιάς που σιγοκαίει πίσω τους προβάλλονται στον τοίχο της σπηλιάς.
Οι σκιές είναι ο πραγματικός κόσμος των δεσμωτών.
Σε όλη τη ζωή τους βλέπουν τις σκιές των πραγμάτων, ο πραγματικός κόσμος γι’ αυτούς είναι εικονικός, μια αναπαράσταση της πραγματικότητας.
Αν κάποιοι δεσμώτες απελευθερωθούν από τις ψευδαισθήσεις τους, σπάσουν τα εικονικά δεσμά τους και εξέλθουν από τη σπηλιά, θα γνωρίσουν τον πραγματικό κόσμο και όχι τα αντίγραφά του.
Η πιο σύγχρονη παραλλαγή της σπηλιάς του Πλάτωνα είναι το facebook και τα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Οι δεσμώτες του facebook είναι καθηλωμένοι κατά μόνας σε μια σκοτεινή τρύπα, την οθόνη του υπολογιστή στην οποία ζουν οι φίλοι και οι συγγενείς τους, με το περίεργο όνομα likes.
Μήπως όμως η σπηλιά του facebook είναι πιο σκοτεινή και αδυσώπητη από τη σπηλιά του Πλάτωνα;
Το 1779, σύμφωνα με το μύθο, σ’ ένα χωριό της Βρετανίας, ένας οργισμένος άντρας, ο Ν. Λουντ, καταστρέφει σε ένα εργοστάσιο δυο μηχανές πλεξίματος για κάλτσες. Το 1811, στην αυγή της βιομηχανικής επανάστασης, κάνουν την εμφάνισή τους οι Λουδίτες, οι οπαδοί του Λουντ, και μέχρι το 1816 κατέστρεφαν τις μηχανές, κυρίως των κλωστοϋφαντουργιών, τις οποίες θεωρούσαν υπεύθυνες για την απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας.
Τελικά το κίνημα των Λουδιτών, ο «στρατός των εκδικητών», υπό τον μυθικό στρατηγό Λουντ , κατεστάλη βίαια από τον βρετανό κυβερνήτη Σ. Πέρσιβαλ. Είχαν λάθος οι Λουδίτες, όπως διακήρυξε το σύνολο της νεωτερικής σκέψης, φιλελεύθερης και αριστερής, διότι τα «μέσα παραγωγής, η τεχνολογία είναι ουδέτερη, η χρήση τους είναι καλή ή κακή»;
Και καλά οι Λουδίτες ήταν «αγράμματοι και τεχνοφοβικοί», η ελίτ των σχεδιαστών του σημερινού τεχνοκόσμου είναι και αυτοί τεχνοφοβικοί, είναι νεολουδίτες;
Μπορεί κανείς να κατηγορήσει ως τεχνοφοβικό τον πρώην αντιπρόεδρο του facebookC. Palihapitiya που πρόσφατα δήλωσε: οργανώνουμε τις ζωές μας γύρω από αυτήν την θεωρούμενη αίσθηση της τελειότητας, επειδή παίρνουμε ως ανταμοιβή αυτά τα πρόσκαιρα σήματα, καρδούλες και likes και το ταυτίζουμε αυτό με κάποια αξία. Αντίθετα στην πραγματικότητα είναι μια εύθραυστη δημοφιλία που είναι βραχυπρόθεσμη και σας αφήνει ακόμα περισσότερο κενούς και άδειους από ότι πριν.
Την ίδια στιγμή ο Σ. Πάρκερ, πρώτος πρόεδρος του facebook δήλωσε
ότι« τα likes είναι σαν μια δόση ντοπαμίνης για να ενθαρρύνονται οι χρήστες να ανεβάζουν περισσότερο περιεχόμενο.
Το facebook αποτυπώνει το βασικό αγαθό της φιλελεύθερης κοινωνίας, τον εξατομικευμένο εαυτό, που φαντασιώνεται ότι είναι ελεύθερος μέσω των κοινωνικών δικτύων να κάνει πράξη την προσωπική του αυτοπραγμάτωση.
Οι εικονικοί φίλοι όμως και τα likes δεν είναι τίποτα άλλο από μια γυμνή ζωή, μια ναρκισσιστική επιβεβαίωση του εγώ, ένας εκπτωχευμένος εαυτός, ο δεσμώτης εαυτός.
Ταυτόχρονα το facebook αποδεικνύει το μύθο ότι η φιλελεύθερη κοινωνία είναι μια κοινωνία ελευθερίας του ατόμου, διότι το άτομο πρόθυμα πουλάει τα προσωπικά του δεδομένα, τον εαυτό του, τον περιορισμό της ελευθερίας του και μάλιστα δωρεάν.
Πώς γίνεται η πρόσβαση στο facebook να είναι δωρεάν και η εταιρεία να αξίζει μισό τρις δολάρια και να έχει διαφημιστικά έσοδα το 2016 26 τρις δολάρια;
Οι χρήστες προσφέρουν δωρεάν τις προτιμήσεις τους, τα συναισθήματά τους, τον τρόπο ζωής τους, που ως ψηφιοποιημένη πληροφορία το facebook την πουλάει στους διαφημιστές, στα ΜΜΕ, στις κυβερνήσεις ,κλπ.
Οι εταιρίες, όπως το facebook, που παράγουν και πωλούν πληροφορία, χρησιμοποιούν μια δωρεάν πρώτη ύλη, τις προσωπικές πληροφορίες των χρηστών, που τις προσφέρουν δωρεάν και βγάζουν κέρδος.
Ο ψηφιοποιημένος μας εαυτός πουλιέται ως εμπόρευμα.
Ποιος είπε ότι στον καπιταλισμό μόνο η εργατική δύναμη μετατρέπεται σε εμπόρευμα; Η ζωή έχει γίνει πλέον εμπόρευμα.
Αναζητούνται νεολουδίτες για να καταστρέψουν αυτό το εμπόρευμα.
Υπάρχει όμως και μια άλλη αθέατη , σκοτεινή πλευρά του facebook.
Λίγοι γνωρίζουν ότι στα ερευνητικά κέντρα, διάσημων πανεπιστημίων, σχεδιάζεται ο ψηφιακός ολοκληρωτικός καπιταλισμός, ο τεχνοκόσμος, με αιχμή του δόρατος την τεχνητή νοημοσύνη.
Η αλματώδης ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης οφείλεται στα δωρεάν δεδομένα που εμείς διαθέτουμε όταν κάνουμε αναζήτηση στο google, αγοράζουμε στο amazon ή σχολιάζουμε στο facebook, στο ότι δηλαδή ψηφιοποιείται στο διαδίκτυο η ανθρώπινη δραστηριότητα δημιουργώντας μια δεξαμενή καταγραφής των ανθρώπινων εμπειριών.
Ο ψηφιοποιημένος εαυτός μας στη συνέχεια χρησιμοποιείται ως γνωστικό υπόβαθρο της τεχνητής νοημοσύνης.
Η γνώση που διαθέτουν οι ευφυείς μηχανές είναι η ψηφιοποιημένη ζωή μας.
Ναξάκης Χάρης, καθηγητής πολιτικής οικονομίας στο ΤΕΙ Ηπείρου, συγγραφέας
Το εικαστικό έργο που πλαισιώνει την ανάρτηση είναι δημιουργία της Λίντα Αντωνιάδου-Βακιρτζή
