ΚΟΛΑΦΟΣ ο Ιωαννίδης: «Tελειώνει η πανδημία - Δοκιμάστηκε η Δημοκρατία στ...

Πώς ετελείωσαν τον βίο τους οι Άγιοι Απόστολοι...

[...]

Ας μνημονεύσουμε επίσης
πώς ολοκλήρωσε τον επίγειο βίο του 
ο καθένας εξ αυτών
των τελείων, αγιότατων και ανιδιοτελών ανθρώπων 
στην ιστορία του κόσμου:

Ο Πέτρος σταυρώθηκε με το κεφάλι προς τα κάτω

Ο Ανδρέας σταυρώθηκε με το κεφάλι προς τα κάτω

Ο Ιάκωβος , υιός του Ζεβεδαίου, αποκεφαλίστηκε.

Ο Ιωάννης ο Θεολόγος αναπαύθηκε μετατεθείς  κατά τρόπο θαυμαστό.

Ο Φίλιππος σταυρώθηκε.

Ο Βαρθολομαίος σταυρώθηκε με το κεφάλι προς τα κάτω ,
εκδαρείς και, τέλος, αποκεφαλισθείς.

Ο Θωμάς  τελειώθηκε λογχευθείς με πέντε λόγχες.

Ο Ιάκωβος , υιός Αλφαίου, σταυρώθηκε.

Ο Ιούδας , αδελφός του Ιακώβου, σταυρώθηκε.

Ο Σίμων ο Ζηλωτής  σταυρώθηκε.

Ο Ματθίας λιθοβολήθηκε  και αποκεφαλίστηκε μετά θάνατον.

Ο Παύλος αποκεφαλίστηκε.
.................................................................................
.................................................................................
Οι τόποι του Μαρτυρίου/θανάτου  τους, όπως αναφέρονται:

Ο Άγιος Ανδρέας μαρτύρησε στην Πάτρα, 

Ο Φίλιππος στην Ιεράπολη,

Ο Βαρθολομαίος στην Αλβανόπολη ή Ουρβανόπολη, 

Ο Θωμάς στην Ινδία

Ο Ματθαίος στην Ιεράπολη, 

Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος στην Έφεσο,

Ο Ιούδας ο Θαδδαίος  στην περιοχή του Αραράτ, 

Ο Ιάκωβος Αλφαίου  στην Οστρακίνα  της Αιγύπτου

Ο Σίμων ο Ζηλωτής  στη Βρετανία. 

[Ο Παύλος αποκεφαλίστηκε στη Ρώμη επί Νέρωνα
Ο Πέτρος μαρτύρησε στη Ρώμη επί Νέρωνα επίσης]

(Από το πολύτιμο δωδεκάτομο έργο με τίτλο "Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΧΡΙΔΟΣ" του Αγιώτατου Επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς , τόμος Ιουνίου, σελίδα 282, εκδόσεις ΑΘΩΣ )
......................................................................................................
......................................................................................................

Ββ

Δίσκος: Τα τραγούδια του δρόμου Μουσική: Μάνος Λοΐζος Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου

Copyright: 1974 Δισκογραφική εταιρία: Minos

Δώδεκα παιδιά στους δρόμους, δώδεκα παιδιά, πήραν τη βροχή στους ωμούς, δώδεκα παιδιά, κράτησαν ψηλά τον ήλιο, κάνανε το κρύο φίλο, πήγαν πιο μακριά κι απ' τα πουλιά. Βρήκαν στην κορφή, την παλιά πληγή, το χρυσό μαχαίρι του ληστή. Δώδεκα παιδιά στους δρόμους, δώδεκα παιδιά, πήραν τη βροχή στους ωμούς, δώδεκα παιδιά, κράτησαν ψηλά τον ήλιο, κάνανε το κρύο φίλο πήγαν πιο μακριά κι απ' τα πουλιά. Δώδεκα παιδιά στους δρόμους, δώδεκα σπαθιά, πήραν το Χριστό στους ώμους δώδεκα παιδιά, χάραξαν στη γη τους νόμους, άνοιξαν στη νύχτα δρόμους κι έγινε η αγάπη πιο βαθειά. Γράψαν μιαν ευχή, να μη ξεχαστεί, κάτω από το χώμα η γιορτή. Δώδεκα παιδιά στους δρόμους, δώδεκα σπαθιά, πήραν το Χριστό στους ώμους, δώδεκα παιδιά, χάραξαν στη γη τους νόμους, άνοιξαν στη νύχτα δρόμους κι έγινε η αγάπη πιο βαθειά.

Αυτό το σύμπαν δεν φτιάχτηκε τέλειο. Φτιάχτηκε με μια μικρή ατέλεια, δηλαδή, όπως σημειώνει και η Αγία Γραφή: Δημιουργήθηκε "καλό λίαν" . Το παρατήρησε και ο συχωρεμένος ο Στίβεν Χόκινγκ

To τέλος της σκέψης (Λένα Παπαδημητρίου)

Γιατί ο «σκεπτόμενος άνθρωπος» είναι πια «καλωδιωμένος»

Γράφει η Λένα Παπαδημητρίου

Συνομιλώ με μια αγαπημένη παιδική φίλη. 

Δεν τα λέμε συχνά, αλλά είναι μία από αυτές τις λυτρωτικά αβίαστες σχέσεις· έχουν τόσο γερά θεμέλια, ακόμη και αν δεν τους κάνεις συχνό «update». Την ώρα που μιλάμε στο σταθερό τηλέφωνο, την αισθάνομαι να «χάνεται». «Λουκία;». Περνούν κάποια δευτερόλεπτα ώσπου να μου απαντήσει. Η φωνή της κάπως αργόσυρτη, η προσοχή της πρόδηλα εστιασμένη αλλού. Δεν μου παίρνει πολύ να αντιληφθώ ότι μόλις έχει λάβει e-mail από τον φίλο της στις ΗΠΑ. Υποτασσόμενη στο άγραφο savoir vivre του ψηφιακού κόσμου – ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού είναι ιεραρχικά πολύ ανώτερο από μια τηλεφωνική συνδιάλεξη, ήτοι ένα άθλιο κουφάρι της αναλογικής εποχής – της λέω ηττοπαθώς: «Σε αφήνω τώρα».

Κλείνοντας το τηλέφωνο, είμαι πλέον πεπεισμένη ότι ο ιός Ζίκα ωχριά μπροστά στην «πανδημία» διάσπασης της προσοχής. Αν ο σημερινός «networked individual» αδυνατεί να φέρει εις πέρας μια απλή συνομιλία, τι γίνεται – φευ! – με τη σκέψη του; Παλιά επιβιβαζόσουν, για παράδειγμα, στο τρένο ή στο λεωφορείο και άφηνες το βλέμμα σου και το μυαλό σου να περιδιαβάσουν τον μικρόκοσμο μέσα στον οποίο ήσουν εγκλωβισμένος, έστω για ένα τέταρτο της ώρας. Χάζευες, για παράδειγμα, την ηλικιωμένη κυρία στο απέναντι κάθισμα με τα τρεμάμενα, οστεώδη χέρια (με αψεγάδιαστο μανικιούρ), απύθμενα σνομπ αλλά και με κάτι στο βλέμμα που σε κάνει να τη φαντάζεσαι νεαρή να αφηγείται σόκιν ανέκδοτα. Ή μια παρέα εφήβων που μπούκαραν μέσα με μπίρες, ακμή και λεξιλόγιο χαμαιτυπείου, όλα απταίστως σκηνοθετημένα για να «δοκιμάσουν» το comme il faut ενήλικο σύμπαν.

Σήμερα, όλες αυτές οι γιγάντιες ασημαντότητες της καθημερινότητας καταργούνται με ένα κλικ. Οπως και να το κάνουμε, ο στοχασμός (όχι μόνο ο βαθύς, αλλά και ο πλέον ρηχός) θέλει χρόνο και παρατηρητικότητα, θέλει ενδοσκόπηση, θέλει μια άλφα απομόνωση: όλα παντελώς ασύμβατα με τη σύγχρονη πανταχού παρούσα «καλωδιωμένη ατομικότητα». Στο πρόσφατο άρθρο του στους «New York Times» με τίτλο «Τhe Εnd of Reflection» («Το τέλος του στοχασμού») ο Τέντι Γουέιν δεν διστάζει να εξομολογηθεί: «Το τελευταίο εναπομείναν μέρος όπου μπορώ εγγυημένα να μείνω μόνος με τις σκέψεις μου είναι κάτω από το ντους».

Σύμφωνα με τον (υποψήφιο για βραβείο Πούλιτζερ 2011) Νίκολας Καρ, συγγραφέα του «The Shallows: What the Internet Is Doing to Our Brains», πάντα ήταν δύσκολη η ανεύρεση στιγμών για περισυλλογή, καθότι η ανθρώπινη προσοχή έχει μια εγγενή τάση να διαχέεται στο Διάστημα. Σήμερα, όμως, «…αυτές οι ευκαιρίες γίνονται όλο και πιο συχνές, για τον απλούστατο λόγο ότι έχουμε πλέον τη δυνατότητα να αποσπόμαστε διαρκώς».

 Μια έρευνα του 2015 που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση PLoS «μέτρησε» (μέσω μιας εφαρμογής) τη χρήση του smartphone σε ανθρώπους ηλικίας 18-33 ετών, μαζί, όμως, με τις δικές τους προσωπικές εκτιμήσεις. Οι περισσότεροι συμμετέχοντες κατέθεσαν ότι «έπαιζαν» με το κινητό τους 37 φορές ημερησίως (μέγα λάθος: 85!), ενώ εκτίμησαν εσφαλμένα και τον συνολικό χρόνο ενασχόλησής τους με αυτό (μία ώρα λιγότερο από τις 5,05 ώρες που κατέγραψαν τελικώς οι ειδικοί). 

Οπως θα γράψει ο Γουέιν στους «New York Times»: «Αν είσαι ξύπνιος 16 ώρες, ανοίγοντας ή τσεκάροντας το κινητό 85 φορές, σημαίνει ότι το κάνεις κάθε 11 λεπτά (χωρίς να συμπεριλαμβάνεται η χρήση του Internet στον υπολογιστή), που μεταφράζεται σε ποσοστό μεγαλύτερο από το 30% της ημέρας σου. Ποια είναι η επίδραση αυτής της ψυχαναγκαστικής συμπεριφοράς στη σκέψη;».

Ας αφήσουμε τους ειδικούς στη νευροπλαστικότητα του εγκεφάλου να δώσουν τις απαντήσεις και τα ελαφρυντικά για τις παρενέργειες της νέας τεχνολογίας. Δεν μπορείς, όμως, να μη στοχαστείς επάνω σε αυτή την ιλιγγιώδη συρρίκνωση της σκέψης. Να μη σκεφτείς, για παράδειγμα, πως αν η Βιρτζίνια Γουλφ έγραφε εμμονικά στον λογαριασμό της στο Twitter, ενδεχομένως να μην είχε παρατηρήσει αρκετά τον κόσμο γύρω της ώστε να συνθέσει φράσεις όπως: «Δεν είναι οι καταστροφές, οι αρρώστιες και οι φόνοι που μας γερνούν και μας σκοτώνουν. Είναι ο τρόπος που οι άνθρωποι κοιτούν και γελούν και ανεβαίνουν τρέχοντας τα σκαλοπάτια του λεωφορείου».

(Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino το Σάββατο 18 Ιουνίου 2016)

Ο πολιτισμός μας αγνοεί ακόμη την καρδιά, τη συμπόνια και την αλληλεγγύη

Ζούμε στη φάση της σιωπής, ακόμα κι αν φωνάζουμε, 
εσωτερικά σωπαίνουμε και ψά­­χνου­με απαντήσεις 
για τις αιτίες που μας έφεραν εδώ

ΛΥΔΙΑ ΚΟΝΙΟΡΔΟΥ

Ο πολιτισμός μας αγνοεί ακόμη την καρδιά, 

τη συμπόνια και την αλληλεγγύη

Η Λυδία Κονιόρδου, η κορυφαία πρωταγωνίστρια και δημιουργός, επιστρέφει στην εστία της, το Θέατρο Τέχνης, μεταφράζοντας και πρωταγωνιστώντας στο «Παιχνίδι του τέλους» του Σάμιουελ Μπέκετ.

Υποδύεται τον Χαμ, έναν ρόλο ο οποίος συμβολίζει την εξουσία που «είναι στην πραγματικότητα τυφλή και ανάπηρη, ανήμπορη να επιβιώσει μόνη της, χωρίς τον εξουσιαζόμενο, έντρομη στην προοπτική να φύγει από την κεντρική θέση απ' όπου έχει τον έλεγχο». Εμπνευσή της γι' αυτό το πρόσωπο έχει σταθεί η «προσωπικότητα του Β. Σόιμπλε. Τον φαντάζομαι στο τέλος του, πώς θα φέρει ένας έξυπνος άνθρωπος σαν αυτόν τα αποτελέσματα των πολιτικών του, πώς θα αντέχει το φορτίο του πόνου που έχει προκαλέσει».

Τα σπουδαία έργα αποκαλύπτουν την αλήθεια κάθε εποχής. «Το παιχνίδι του τέλους» ποια αλήθεια μας φωτίζει;

Το «Παιχνίδι του τέλους» είναι ένα συγκλονιστικό έργο-μνημείο του 20ού αιώνα. Ο Μπέκετ ήδη από τη δεκαετία του '50, σαν ένας ευαίσθητος ποιητής, είδε αυτό που τώρα είναι σε όλους φανερό: Τον παραλογισμό της ισορροπίας τρόμου ανάμεσα σε εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, την αλληλεξάρτησή τους για να συνεχιστεί το «παιχνίδι» πάση θυσία, παρ' όλο που κάθε καινούργια παρτίδα συρρικνώνει όλο και πιο πολύ τις ελευθερίες των παικτών, τον τρόπο επικοινωνίας τους όπου η αναπηρία τους συνέχεια αναπτύσσεται. Ομως το παιχνίδι συνεχίζεται, γιατί όπως λέει ο Χαμ: «Ξέρω ότι πρέπει να τελειώσει, κι όμως εγώ διστάζω να τελειώσω».

Βρισκόμαστε σε μια εποχή-πέρασμα, που ο παλιός κόσμος «έχει τελειώσει, σχεδόν τελειώσει», όπως λέει ο Μπέκετ;

Το νιώθουμε όλοι, άλλοι πιο συνειδητά, άλλοι σαν αίσθηση, ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν. Δεν γίνεται να συνεχίζει ο κόσμος να πορεύεται με τον ίδιο τρόπο, με τις ίδιες αδικίες, τις πάσης φύσεως εξουσίες που δημιουργούν στρατιές δυστυχισμένων ανθρώπων, «Κλοβ» που δεν τολμούν να σπάσουν τα δεσμά τους, γιατί φοβούνται τι θα συναντήσουν έξω από το «καταφύγιο». Μας τρομάζει αυτό που δεν ξέρουμε αν αλλάξουμε, γι' αυτό συνεχίζουμε παράλογα το ίδιο παιχνίδι, με όλο και πιο περιορισμένους όρους, ζώντας πια στην καθημερινότητα τον ίδιο παραλογισμό. Παίζουμε με το τέλος αναβάλλοντας την αποδοχή του τέλους.

Αυτό που ζούμε τώρα είναι το τέλος;

Είναι κάτι που το νιώθουμε όλοι. Ο πολιτισμός μας, υπέροχος και φρικτός ταυτόχρονα, δεν μπορεί να συνεχίσει άλλο έτσι. Ζούμε τα φαινόμενα της σήψης και της διάλυσης που εμφανίζονται όταν ένας οργανισμός τελειώνει και πνέει τα λοίσθια προσπαθώντας λυσσασμένα να κρατηθεί στη ζωή, ενώ δεν ξέρει ή ακριβώς επειδή ξέρει ότι έχει ήδη τελειώσει. Δεν χρειάζεται ταραχή ή θλίψη, είναι μέσα στη νομοτέλεια των πάντων η ώρα που κάτι τελειώνει.

Υπάρχει ελπίδα μετά το τέλος;

Μόνο ελπίδα υπάρχει, γιατί γεννιέται μια καινούργια αρχή, μια νέα ζωή. Ο φόβος είναι που μας κάνει να μην κάνουμε το βήμα. Και τον φόβο τον διαχειρίζονται επιστημονικά όλα τα κέντρα εξουσίας.

Πώς είναι να υποδύεστε έναν ρόλο εξουσίας σε μια εποχή που η εξουσία αποτελεί έννοια παρεξηγήσιμη;

Η εξουσία και τα παιχνίδια της υπάρχουν παντού, όχι μόνο στην κοινωνία αλλά και εντός, στην ψυχή του ανθρώπου. Ο Χαμ και ο Κλοβ, οι ήρωες στο «Παιχνίδι του τέλους», θα μπορούσαν να είναι όψεις ενός και μόνου ανθρώπου, που φέρει τόσο τον θύτη όσο και το θύμα, τα εκδηλώνει ανάλογα με τις συνθήκες. Ο Μπέκετ αποκαλύπτει όλες τις κινήσεις της ψυχής και στη μία και στην άλλη περίπτωση, όπως και τη μεταξύ τους σχέση...

Τι δηλώνει ο πόλεμος που έχει ξεσπάσει για την υποδοχή των προσφύγων στις τοπικές κοινωνίες;

Δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει ούτε η σκληρότητα ούτε η υποκρισία. Ο πολιτισμός μας ακόμα αγνοεί την καρδιά, άρα και τη συμπόνια και την αλληλεγγύη. Είναι ακόμα στη φάση του στομαχιού, της επιθυμίας, της φιλοδοξίας, του πλούτου, του ατομικισμού. Το ότι υπάρχουν πιο προχωρημένες συνειδήσεις που έχουν καρδιά και συμπονούν -κι ευτυχώς στον τόπο μας είναι πολλοί αυτοί- απλώς δείχνει ότι κάποια μέρα αυτό θα γίνει κατάκτηση και της κοινωνίας, σαν μια λογική συνύπαρξης και κοινού συμφέροντος. Η καρδιά είναι ακόμα το ζητούμενο.

Πολύς λόγος έχει γίνει τελευταία για το «σύμφωνο συμβίωσης». Πώς τοποθετείστε απέναντι σε αυτό;

Τίποτα που εκδηλώνεται στη φύση δεν είναι αφύσικο, εφόσον υπάρχει. Επομένως, μια θεσμική κάλυψη μιας διαφορετικότητας στη φύση έχει ήδη αργήσει, και ευνοεί κάθε μικρονοϊκό ρατσισμό και σύγχρονο Καιάδα. Μπρρρρ.

Ποια θεωρείτε ότι θα είναι η σταγόνα που θα κάνει το ποτήρι να ξεχειλίσει προκειμένου να αντιδράσει ο Ελληνας σε όλο αυτό που βιώνει;

Δεν ξέρω. Ακόμα ζούμε στη φάση της σιωπής, ακόμα κι αν φωνάζουμε, εσωτερικά σωπαίνουμε και ψάχνουμε για τις απαντήσεις, για τις αιτίες που μας έφεραν εδώ. Είναι πολύ βολικό να τα ρίχνουμε όλα στους ξένους. Ομως, όπως έλεγε ένας από τους έντιμους πολιτικούς, που εκτιμώ και που τώρα είναι εκτός στίβου, «ο εσωτερικός εχθρός είναι πιο επικίνδυνος».

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ
akarali@pegasus.gr

 Πηγή: ΕΘΝΟΣ

........................................................................................................

.........................................................................................................

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΟΛΩΝ ΜΑΣ; (επανάληψη)

"....Ίσως το διαχρονικό αμάρτημα όλων μας
στην Εκκλησία

να είναι


ότι θέλουμε

να διδάξουμε  και να ωφελήσουμε

μέσα από το θάνατο του άλλου


και όχι τον δικό μας"

(Πατήρ Βασίλειος Θερμός,
από το βιβλίο του "Οδύνη Σώματος Χριστού"
εκδόσεις "Ακρίτας" σελ.80)