Αντιστέκομαι
όπως οι ελιές της πατρίδας μου, οι σκληρές σαν τα κόκκαλα τ' αντρειωμένου, που τους λείπουν οι μαύρες μαντήλες μονάχα για να μοιάζουν με τις μανάδες μας, που σφηνωμένες γερά στην απόλυτη πέτρα, αδιαφορούν για τις θύελλες, αναπνέουν τις αστραπές και τις κάνουνε μες στους πικρούς τους χυμούς, ειρήνη και φως..
(Νικ.Βρεττάκος)
Email:filikitati@hotmail.com
Σήμερα, όσο τότε, είναι επιτακτική η ανάγκη ο λαός να ορθώσει ένα "Όχι" Αντίστασης στην σήψη, στην υποτέλεια, στον αυταρχισμό των διεφθαρμένων κυβερνώντων
Πυρ εκ πυρός προϊόν Επιπαφλάζει άρμα πύρινο που ήλθε ν' αφαρπάσει καρδίες. Ψαράδες πολύγλωσσοι άνευ λεξικών αγορεύουν. Υγρή φωτιά πυρπολεί τα σπλάγχνα και σκάνε τα πυρομαχικά που οι αιώνες εμπιστεύτηκαν. Καλό να περπατάς εσύ στα νερά. Μέγα να περπατά η φωτιά σε σένα. π. Βασίλειος Θερμός (από τη συλλογή ¨Πυραγός επί τιμή" )
Η ονοματοθεσία των τέκνων, από αρχαιοτάτων χρόνων,
σαφώς και αποτελείμια σημαντικότατη δωρεά
των γονέων προς τα παιδιά τους.
Το όνομα που διαλέγει ο κάθε πατήρ/μήτηρ για το σπλάγχνο του,
είτε το γνωρίζει ο ίδιος είτε όχι, εντυπώνεται στο δέρμα της ύπαρξης του απογόνου σαν μια ανεξάλειπτη σφραγίδα για όλη του τη ζωή.
Το όνομα όμως που διαλέγει ο γονιός για το παιδί του, σαφώς και επηρεάζει δια βίου και τον ίδιο το γεννήτορα, γι αυτό και γω επειδή δεν έτρεφα και την καλύτερη διάθεση απέναντι στον μπουμπουνητοφόρο (κατά το τροπαιοφόρο) πατέρα μου Γιώργο, ούτε και προς τον σαρκαστή (κατά το "ελευθερωτή") πεθερό μου Γιώργο...
(τα 'χαν το κουσουράκια ο μακαρίτες, καλοί άνθρωποι - "στ' άγια η ψυχούλα τους" Μιμίκα μου...)
...όταν γέννησα το πρώτο μου αγόρι, αρχίσαμε να παίζουμε με τον σύνευνο Πέτρο, την κολοκυθιά όπως φαίνεται από τον παρακάτω φανταστικό διάλογο.
- Πώς θα το βγάλουμε, θησαυρέ μου, το παιδί;
- Γιώργο θα το βγάλουμε!
-Γιώργο; Δε μ' αρέσει το "Γιώργο"!
-Και πώς θες να το βγάλουμε;
-Να το βγάλουμε ...Παύλο...
-Και γιατί να το βγάλουμε Παύλο, παρακαλώ;
-Επειδή θαυμάζω τον μεγάλο απόστολο.
-Και γω θαυμάζω το μεγάλο απόστολο, όμως όοοχι!
Να μην το βγάλουμε Παύλο.
Να ακολουθήσουμε την αφελή, λαϊκή παράδοση των νεότερων χρόνων,
που θέλει ο εγγονός- τιμής ένεκεν- να παίρνει το όνομα του παππού του.
Γιώργο, λοιπόν να το βγάλουμε το παιδί.
-Επιμένεις στο Γιώργο;
Επειδή Γιώργο λέν τον πατέρα μου,
Γιώργο λεν’ και τον δικό σου πατέρα;
-Ναι.
-Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, δηλαδή;
-Τι το καλύτερο; επέμεινε με το γάντι (όχι του μποξ), ο Πέτρος.
Τον κοίταξα καλά καλά, μέσα στα μάτια,
όπως ο δάσκαλος κοίταζε στο σκίτσο, επιτιμητικά το μικρό Νικόλα.
-Επειδή, αγαπουλίνι μου,
( που θα λεγε και η ανιψιά μου η Διόνη)
για πολλούς και διάφορους λόγους τους οποίους δεν θα αναλύσω στην παρούσα σελίδα...
(όποιος επιθυμεί να πληροφορηθεί ας διαβάσει παλιότερες εξομολογητικές αναρτήσεις, μαζεύοντας και επιπλέον στοιχεία ώστε να μπορεί να με θάβει» τριγύρω, καλύτερα )
... το ξέρεις, έχω χρονίως τσατάλια τα νεύρα μου τόσο με τον δικό μου πατέρα
όσο με τον δικό σου πατέρα.
Λοιπόν, αν το βγάλω Γιώργο το λατρεμένο μας γιούδι, κάθε φορά που θα το φωνάζω με το όνομά τους, βαθιά στην ψυχή μου, κρυφά και μυστικά, πλην απολύτως φωναχτά για τον Θεό, τον (εξ)ετάζοντα νεφρούς και καρδίαν, λιγάκι, θα το αντιπαθώ - το σποράκι μας.
-Θες να το αντιπαθώ λίγο λίγο υποσυνειδήτως, το παιδί μας και να το βρεις καμιά μέρα σιγοβρασμένο με ρύζι στη χύτρα; ρώτησα αφάνταστα ενοχλημένη- πλην με αγγλοσαξονικό ύφος τερατώδους ψυχραιμίας- τον αγαθό σύνευνο.
-Σαφώς και "με την καμία", δεν ήθελε.
Όταν είσαι νιόπαντρος και φρεσκοερωτευμένος,
χατίρι στο κορίτσι σου δεν χαλάς
που να έρθει ο κόσμος ανάποδα- το έχεις βιώσει.
Σωστά τα γράφει και κάποιος μεγάλος θεολόγος,
ότι στη mother nature (στη φύση λέμε...)
το αρσενικό ακολουθεί πάντα το θηλυκό,
τουλάχιστον μέχρι να ζευγαρώσουν
και επιπλέον όσον καιρό, δια τας ανάγκας του,
το χρειάζεται.
Έτσι λοιπόν, τα συμβιβάσαμε ηρέμως.
Και αποφασίσαμε ότι δεν δίνουμε το όνομα στο παιδί
προκειμένου να τιμήσουμε τον όποιο πρόγονο,
-προς χαράν του εγω-κεντρικού προγόνου-
αλλά δίνουμε το όνομα
προκειμένου να τιμήσουμε τον άγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας
θέτοντάς τον ως πρότυπο για το παιδί μας, στον αιώνα τον άπαντα.
Θα ομολογήσω επίσης με το γνωστό ντροπαλό και χαμηλοβλεπούσικο ύφος ότι το συναξάρι του Αγίου Γεωργίου- τότε στα νιάτα μου- δεν το είχα πολυπροσέξει.
Η αντιπάθειά μου, απέναντι στους κακούς τρόπους του γονέα μου, υπερκάλυπτε τις χριστιανικές μου διαθέσεις απέναντι στον Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο.
Και κανένα λογικό επιχείρημα, καμία αφήγηση βίου δεν "φτουράει" στα μάτια μας, όταν το μάτι και το αυτί μας, βρίσκονται σε συναισθηματική κατάψυξη.
Προηγούνται πάντα τα συναισθήματα και έπονται οι λογικές κατασκευές που διαπλέκονται δια των εγκεφαλικών νευρώνων μας, επάνω στη σκαλωσιά των συναισθημάτων.
Τα ανέλυσε υπέροχα τα τοιαύτα και ο Daniel Goleman εδώ και χρόνια στο βιβλίο του "Συναισθηματική Νοημοσύνη" που κυκλοφορήθηκε πριν χρόνια απ’ τα "Ελληνικά Γράμματα" (τι κρίμα που έκλεισε ο οίκος, θα συνεχίζω να οδύρομαι...
.................................................
Σχετικά είχα γράψει και γω στις αρχές του μπλογκακίου
