Άγιε Μάρκε Ευγενικέ, που εορτάζεις σήμερα Φιλοπαραδοσιακώς και Ορθοδόξως, στην Ελλάδα, στο Άγιον Όρος, στα Ιεροσόλυμα, στη Σερβία, στη Ρωσία κ.λπ βοήθησέ μας Ευγενικά και Χριστιανικά να αντιμετωπίσουμε τους Διώκτες της Ορθόδοξης Εκκλησίας!

 

Ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ο μέγας στύλος της Ορθοδοξίας,εκάρη μοναχός σε ηλικία 26 ετώνκαι παρά το νεαρόν της ηλικίας του σύμφωνα με τον Γεώργιο Σχολάριο ήταν «σωφρονέστερος τῶν τάς ἐρήμους οἰκούντων».

 

Στην ησυχία του ερημικού νησιού «Αντιγόνη» της Προποντίδος υπεβλήθη σε σκληρή άσκηση και μάλιστα στη μονολόγιστη ευχή, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν». Ακολουθώντας την νηπτική και ασκητική παράδοση των θεουμένων αγίων της Ορθοδοξίας, πέρασε από τα πνευματικά στάδια της καθάρσεως, του φωτισμού, ηξιώθη του δοξασμού από την άκτιστη Χάρη του Αγίου Πνεύματος και έγινε μυσταγωγός της νοεράς προσευχής.

 

Το σύντομο κείμενο που ακολουθεί αποτελεί ανάλυση της ευχής του Ιησού,και αρχικώς μας παρεδόθη ως έργον ανωνύμου. Κατόπιν όμως ερεύνης του Σέρβου ιερομονάχου Ειρηναίου Μπούλοβιτς, απεδείχθη πως αποτελεί κείμενο του ΑγίουΜάρκου του Ευγενικού. Πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό ''Κληρονομία'', αρ. 7(1975), σελ. 345-352, και αργότερα συμπεριελήφθη σε μετάφραση στην ''Φιλοκαλίατων ιερών Νηπτικών'', τ. 5, σελ. 284-288, εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”,Θεσσαλονίκη, 1984.

 

O Άγιος Μάρκος διδάσκει πως η ευχή όχι μόνο είναι «η σωστή προσευχή», αλλά και πλήρης αγίων δωρεών και Ορθοδόξου Ομολογίας. Ομολογία, που δυστυχώς τελεί υπό εξαφάνιση στη διδασκαλία και πράξη των συγχρόνων αρχιποιμένων.

 

Το κείμενο έχει ως εξής:

Λόγος τοῦἐνἁγίοις πατρός ἡμῶν Μάρκου ἘφέσουτοῦΕὐγενικοῦ περί τῶν λόγων τῆς

θείας εὐχῆς, δηλαδή τό ''Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ΥἱέτοῦΘεοῦ, ἐλέησόν με''

 

«Πόση δύναμη έχει η ευχή και ποιες είναι οι δωρεές της σε όσους τηνχρησιμοποιούν και σε ποια πνευματική κατάσταση τους φέρνει, δεν μπορούμε εμείςνα το πούμε. Τους λόγους όμως από τους οποίους αποτελείται, τους βρήκαν αρχικά οιάγιοι Πατέρες μας, όχι από δική τους επινόηση, αλλά πήραν αφορμή από παλιά απότην ίδια την Αγία Γραφή και από τους κορυφαίους μαθητές του Χριστού. Ή, για να τοπούμε καλύτερα, τους δέχθηκαν αυτοί ως πατρική κληρονομιά και τους μετεβίβασανσε μας.

 

Ώστε και από αυτό γίνεται φανερό, σε όσους δεν το έμαθαν εκ πείρας, ότιαυτή η ιερή ευχή είναι κάτι το ένθεο και ιερός χρησμός. Γιατί πιστεύουμε ότιαποτελούν θείους χρησμούς και πνευματικές αποκαλύψεις και λόγους Θεού όλα όσαέδωσε στους ιερούς Αποστόλους να πουν ή να γράψουν ο Χριστός, ο οποίος λάλησεμέσω αυτών.

 

Έτσι, ο θειότατος Παύλος, φωνάζοντας σε μας από το ύψος του τρίτουουρανού, λέει: «οὐδεὶς δύναται εἰπεῖν Κύριον Ἰησοῦνεἰμὴἐν Πνεύματι Ἁγίῳ» (Α' Κορ. 12, 3). Με την αρνητική λέξη «οὐδεὶς», φανερώνει θαυμάσια ότι ηεπίκληση του Κυρίου Ιησού είναι κάτι το πολύ υψηλό και ανώτερο όλων.

 

Επίσης, ο μέγας Ιωάννης που διεκήρυξε σαν βροντή τα πνευματικά, αρχίζει με την λέξη που

τελειώνει ο Παύλος και μας δίνει την συνέχεια της ευχής ως εξής: «πᾶνπνεῦμα ὃ ὁμολογεῖἸησοῦνΧριστὸνἐνσαρκὶἐληλυθότα, ἐκτοῦΘεοῦἔστι·» (Α' Ιω. 4,2). Αυτός χρησιμοποίησε βεβαίως εδώ κατάφαση, αλλά απέδωσε,όπως και ο Παύλος, στην χάρη του Αγίου Πνεύματος την επίκληση και ομολογία τουΙησού Χριστού.

 

Ας έλθει τώρα τρίτος ο Πέτρος, η ακρότατη κορυφή των θεολόγων,για να μας δώσει το υπόλοιπον αυτής της ευχής. Όταν δηλαδή ο Κύριος ρώτησε τουςΜαθητές: «ὑμεῖςδὲ τίνα με λέγεται εἶναι;» προλαβαίνοντας ο φλογερός μαθητής τους άλλους,όπως το συνήθιζε, είπε: «Σὺεἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸςτοῦΘεοῦτοῦζῶντος». (Ματθ. 16, 15-16),έχοντας λάβει την αποκάλυψη αυτή, σύμφωνα με την μαρτυρία του ίδιου τουΣωτήρος, από τον ουράνιο Πατέρα, ή, πράγμα που είναι το ίδιο από το Άγιο Πνεύμα.

 

Πρόσεξε λοιπόν αυτούς τους τρεις ιερούς Αποστόλους πως ακολουθούν ο ένας τονάλλον σαν σε κύκλο, παίρνοντας ο ένας από τον άλλον αυτά τα θεία λόγια ώστε τοτέλος του λόγου του προηγουμένου να γίνεται αρχή για τον επόμενο.

 

Ο ένας δηλαδή λέει '' Κύριον Ιησού'', ο άλλος '' Ιησού Χριστό'', ο τρίτος ''Χριστό, Υιόν του Θεού'',και το τέλος συνάπτεται στην αρχή σαν σε κύκλο, όπως είπαμε, επειδή δεν έχει καμίαδιαφορά να πει κανείς Κύριο και Υιό του Θεού- γιατί και τα δύο φανερώνουν τηνθεότητα του μονογενούς Υιού και παριστούν ότι είναι ομοούσιος και ομότιμος με τονΠατέρα.

 

Έτσι αυτοί οι μακάριοι Απόστολοι μας παρέδωσαν να επικαλούμαστε και ναομολογούμε εν Πνεύματι τον Κύριο Ιησού Χριστό, Υιό του Θεού. Αυτοί είναι καιτρεις και πιο αξιόπιστοι από όλους, εφ' όσον κάθε λόγος, σύμφωνα με την θείαΓραφή, βεβαιώνεται με τρεις μάρτυρες.

 

 Αλλά και η σειρά των Αποστόλων που ταείπαν, δεν είναι χωρίς σημασία: από τον Παύλο δηλαδή, τον πιο τελευταίο χρονικάαπό τους Μαθητές, αρχίζει η μυστική παράδοση της ευχής και διά του μεσαίου, τουΙωάννη, προχωρεί στον πρώτο, τον Πέτρο, που με την αγάπη πλησίαζε τον Ιησούπερισσότερο από τους άλλους. Τούτο συμβολίζει νομίζω την προκοπή μας με ορθήσειρά και την άνοδό μας και την ένωσή μας με τον Θεό μέσα στην αγάπη, διά τηςπράξεως και της θεωρίας. Γιατί βεβαίως ο Παύλος είναι εικόνα της πράξεως, καθώςείπε ο ίδιος: «περισσότεροναὐτῶν πάντων ἐκοπίασα» (Α' Κορ. 15, 10), ο Ιωάννης της θεωρίας, και της αγάπης ο Πέτρος, για τον οποίο μαρτυρεί ο Κύριος πως αγαπούσεπερισσότερο από τους άλλους.

 

Πέρα από αυτά, θα μπορούσε να δει κανείς πως τα θεία λόγια της ευχήςυποδηλώνουν το ορθό δόγμα της Πίστεώς μας και απορρίπτουν κάθε αίρεση τωνκακοδόξων:

 

Με το «Κύριε», που φανερώνει την θεία φύση, αποκηρύττονται εκείνοιπου φρονούν ότι ο Κύριος είναι μόνο άνθρωπος.

 

Με το «Ιησού», που φανερώνει την ανθρώπινη φύση, αποδιώχνονται εκείνοι που Τον θεωρούν μόνο Θεό που υποδύθηκε κατά φαντασίαν τον άνθρωπο.

 

Το «Χριστέ», που περιέχει και τις δύο φύσεις,αναχαιτίζει εκείνους που Τον πιστεύουν Θεό και άνθρωπο, με χωρισμένες τις όμωςτις υποστάσεις την μία από την άλλη.

 

Τέλος, το «Υιέ του Θεού» αποστομώνει εκείνους που τολμούν να διδάσκουν την σύγχυση των δύο φύσεων, επειδή φανερώνει πως η θεία φύση του Χριστού δεν συγχέεται με την ανθρώπινη φύση Του, ακόμη και μετά την ένωσή τους.

 

 Έτσι, οι τέσσερεις αυτές λέξεις, ως λόγοι Θεού και μάχαιρεςπνευματικές, αναιρούν δύο συζυγίες αιρέσεων, οι οποίες, ενώ είναι κακά εκ διαμέτρου αντίθετα, είναι ομότιμες στην ασέβεια.

 

 Το «Κύριε» ανατρέπει τους οπαδούς του Παύλου Σαμοσατέως, το «Ιησού» τους οπαδούς του Πέτρου Κναφέως, το «Χριστέ» τους Νεστοριανούς και το Υιέ του Θεού, τους Μονοφυσίτες, οπαδούς του Ευτυχή και του Διοσκόρου.

 

Έτσι λοιπόν μας παρεδόθησαν αυτά τα θεία λόγια, τα οποία δικαίως θα ταονόμαζε κανείς μνημείο προσευχής και ορθοδοξίας. Αυτά και μόνα τους είναι αρκετάγια όσους προχώρησαν στην κατά Χριστόν ηλικία και έφθασαν στην πνευματικήτελείωση.

 

Αυτοί ενστερνίζονται και καθένα από τα θεία τούτα λόγια χωριστά, όπωςδόθηκαν από τους ιερούς Αποστόλους, δηλαδή το Κύριε ΙησούΧριστέ,Υιέ του Θεού (κάποτε μάλιστα και μόνον το γλυκύτατο όνομα Ιησού), και τοασπάζονται ως ολοκληρωμένη εργασία προσευχής. Και με αυτήν γεμίζουναπερίγραπτη πνευματική χαρά, γίνονται ανώτεροι της σάρκας και του κόσμου καιαξιώνονται να λάβουν θείες δωρεές.

 

Αυτά τα γνωρίζουν, λένε, οι μυημένοι. Για τους νηπίους όμως εν Χριστώ και ατελείς στην αρετή, παραδόθηκε ως κατάλληλη προσθήκη το ''ελέησόν με'', η οποία τους δείχνει ότι έχουν επίγνωση των πνευματικών τους μέτρων και ότι χρειάζονται πολύ έλεος από τον Θεό.

 

Μιμούνται έτσι τον τυφλό εκείνον που, ποθώντας να βρει το φώς του, φώναζε στον Κύριο καθώςπερνούσε: «Ιησού, ελέησόν με» (Μαρκ. 10, 47). Μερικοί πάλι δείχνουν περισσότερη

αγάπη και διατυπώνουν την ευχή στον πληθυντικό, προφέροντάς την ως εξής:

 

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ελέησον ημάς». Και αυτό επειδή ξέρουν πως ηαγάπη είναι το πλήρωμα του Νόμου και των Προφητών (Ρωμ. 13, 10), καθώςπεριέχει και ανακεφαλαιώνει μέσα της κάθε εντολή και πνευματική πράξη. Συνάμαπαίρνουν μαζί τους από αγάπη και τους αδελφούς σε κοινωνία της προσευχής καιπαρακινούν περισσότερο τον Θεό σε έλεος με το να Τον αναγνωρίζουν κοινό Θεόόλων και να Του ζητούν κοινό το έλεος για όλους.

 

Και βεβαίως, το έλεος του Θεού έρχεται σε μας με την ορθή πίστη στα δόγματα και με την εκπλήρωση των εντολών, που, όπως δείξαμε, ο σύντομος αυτός στίχος της προσευχής περιέχει και τα δύο.

 

Τα θεία τώρα ονόματα (Κύριος, Ιησούς, Χριστός), με τα οποία μας δόθηκε ηακρίβεια των δογμάτων, θα μπορούμε να βρει κανείς ότι χρονικά ανεφάνησαν μεαυτήν την σειρά και τάξη, και ότι και εμείς τα λέμε όπως αυτά φανερώθησαν από τηναρχή. Γιατί παντού η Παλαιά Διαθήκη κηρύττει Κύριο τον Θεό Λόγο, και πριν καιμετά την παράδοση του Νόμου, όπως όταν λέει: «Κύριος ἔβρεξενἐπὶ Σόδομα καὶ Γόμορρα θεῖον, καὶπῦρπαρὰ Κυρίου»(Γεν. 19, 24), και «ΕΙΠΕΝ ὁ Κύριος τῷΚυρίῳ μου» (Ψαλμ. 109, 1).

 

Και η Καινή Διαθήκη, κατά την σάρκωσή Του, παρουσιάζει τον Άγγελο να Του δίνει τοόνομα λέγοντας στην Παρθένο: «τὸὄνομααὐτοῦἸησοῦν» (Λουκ. 1, 21), όπως καιέγινε, καθώς λέει ο ιερός Λουκάς. Γιατί ως Θεός, Κύριος των πάντων, θέλησε με τηνενανθρώπησή Του να γίνει και Σωτήρας μας (έτσι μεταφράζεται το όνομα Ιησούς).

 

Το όνομα πάλι «Χριστός», που φανερώνει την θέωση της ανθρώπινης φύσεως πουπροσέλαβε, ο ίδιος εμπόδιζε τους Μαθητές πριν το Πάθος να το λένε σεοποιονδήποτε, ύστερα όμως από το Πάθος και την Ανάσταση, ο Πέτρος έλεγε μεπαρρησία: «γινωσκέτωπᾶςοἶκοςἸσραὴλὅτικαὶ Κύριον καὶΧριστὸναὐτὸν ὁ Θεὸςἐποίησε» (Πραξ. 2, 36). Και τούτο ήταν εύλογο, γιατί η ανθρώπινη φύση μας πουπροσέλαβε ο Θεός Λόγος, χρίσθηκε παρευθύς από την θεότητά Του, έγινε όμως ό,τικαι αυτό που το έχρισε, δηλαδή ομόθεος, αφού ο Ιησούς δοξάσθηκε με το Πάθος καιαναστήθηκε εκ νεκρών. Τότε λοιπόν ήταν καιρός να αναδειχθεί η ονομασία «Χριστός»,τότε δηλαδή που Αυτός, δεν μας ευεργέτησε απλώς, όπως όταν μας έπλασε στηναρχή ή όταν μετά την συντριβή μας μάς ανέπλασε και μας έσωσε, αλλά και πουανέβασε και την ανθρώπινη φύση μας στους ουρανούς και την συνδόξασε με τονεαυτό Του και την αξίωσε να καθίσει στα δεξιά του Πατρός.

 

Τότε ακριβώς άρχισε να κηρύττεται Υιός του Θεός και Θεός από τους Αποστόλους, στους οποίουςπρωτύτερα, στις αρχές του κηρύγματος, προκαλούσε δέος αυτή η ονομασία και

σπανίως την χρησιμοποιούσαν, έπειτα όμως την κήρυτταν φανερά πάνω από τουςεξώστες, όπως τους προείπε ο ίδιος ο Σωτήρας (Ματθ. 10, 27). Επομένως τα θείαλόγια της ευχής τοποθετήθηκαν σε σειρά αντίστοιχη με την χρονική ανάδειξη τηςπίστεως. Έτσι από παντού φανερώνεται σαφέστατα η θεία σοφία εκείνων που τασυνέταξαν και μας τα παρέδωσαν, και από το ότι αυτά ακολουθούν επακριβώς τιςαποστολικές ομολογίες και παραδόσεις, και από το ότι αναδεικνύουν το ορθόδοξοδόγμα της Πίστεώς μας, και από το ότι μας υπενθυμίζουν τους χρόνους εκείνους κατάτους οποίους εκδηλώθηκε με διαφόρους τρόπους η Οικονομία του Θεού για μας,οδηγώντας μας στην θεοσέβεια με κατάλληλα κάθε φορά ονόματα.

 

Αυτά λοιπόν προσφέραμε εμείς, κατά την δύναμή μας, σχετικά με τα τα λόγιατης ευχής, σαν να κόψαμε άνθη από κάποιοι δένδρο όμορφο και μεγάλο. Τον καρπόόμως που αυτά περιέχουν, ας τον μαζέψουν άλλοι, όσοι δηλαδή με την μακρά μελέτηκαι άσκηση αξιώθηκαν αυτό με το να γίνουν δεκτικοί και να πλησιάσουν τον Θεό».

 

Ταῖς αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις Χριστέ ὁ Θεός,ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς, Ἀμήν.

 

 Ιωάννης Λίτινας

 

Χτες 19 Ιανουαρίου/1 Φεβρουαρίου στα 2020 πανηγυρίσαμε στην Πάτρα τον Άγιο Μάρκο Ευγενικό τον Στύλο της Ορθοδοξίας

Στη φεμινιστριούλα που έχει γκαστρωθεί και στα... κουφά αφτιά σου, πονηρέ πολιτευτή- για την Εκτρωση και το Αγέννητο, Δολοφονημένο παιδί...

.....................................................................................................................
......................................................................................................................
(από την εφημερίδα Πρώτο Θέμα )...

Ολόκληρη η πρόσφατη ανακοίνωση
του Κινήματος "Αφήστε με να ζήσω" 

Το Κίνημα «Αφήστε με να ζήσω!» δημιουργήθηκε πριν 2 χρόνια περίπου από 19 Ορθόδοξα Χριστιανικά Σωματεία και με την υποστήριξη της Ανωτάτης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ἑλλάδος, με σκοπό να ενημερώνει με κάθε νόμιμο και δημοκρατικό τρόπο τους συμπολίτες μας για το θαύμα της Ζωής του αγέννητου παιδιού, σύμφωνα με τα επιστημονικά δεδομένα και την Ορθόδοξη παράδοσή μας, αλλά και να βοηθά όσες γυναίκες πιέζονται για έκτρωση και επιθυμούν να κρατήσουν το παιδί τους.

Στα πλαίσια αυτής της ενημέρωσης προβήκαμε σε διαφημιστική καμπάνια σε κάποιους σταθμούς του ΜΕΤΡΟ, με αποκλειστικό σκοπό την ενημέρωση για τη μοναδική και ανεπανάληπτη ανθρώπινη ζωή, που φιλοξενείται στην κοιλιά της μητέρας, προβάλλοντας αποκλειστικά επιστημονικές πληροφορίες για την ενδομήτρια ζωή του εμβρύου.

Με μεγάλη μας έκπληξη, όμως, βρεθήκαμε μπροστά σε μια πρωτοφανή αντίδραση, που σαν κύριο επιχείρημά της είχε το «δικαίωμα της γυναίκας στην έκτρωση». Είναι άξιο απορίας πώς, από αυτά που αναφέρονται στην αφίσα, καταστρατηγούνται τα «δικαιώματα» των γυναικών ή, όπως ανέφερε το δελτίο τύπου του Υπουργού Μεταφορών και Υποδομών κ. Κώστα Καραμανλή, η αφίσα «στρέφεται εναντίον ενός απολύτως κατοχυρωμένου και αναμφισβήτητου δικαιώματος των γυναικών». Σε αυτό μόνο αυτοί που τα συνδύασαν μπορούν να απαντήσουν. Στην ουσία, όμως, πρόκειται για μια προσπάθεια ενημέρωσης ότι το αγέννητο παιδί είναι εν ζωή άνθρωπος και ως εκ τούτου έχει κι αυτό δικαιώματα και αξιώσεις προστασίας του.

Έπρεπε όμως ο αξιότιμος κ. Υπουργός, προτού προβεί στην απαράδεκτη δημοκρατικά και αντισυνταγματική παρέμβασή του στη διοίκηση της ΣΤΑΣΥ, που είχε σαν αποτέλεσμα το κατέβασμα της αφίσας την ίδια ημέρα της ανάρτησής της, αλλά και η ίδια η διοίκηση να αποδείξουν με επιχειρήματα, πού η αφίσα αναφέρεται στην έκτρωση και πώς «στρέφεται» εναντίον οποιουδήποτε «δικαιώματος» των γυναικών! Άραγε ο κ. Υπουργός είδε πραγματικά την αφίσα; Την διάβασε;

Αναρωτιόμαστε, λοιπόν: Δεν έχουμε σαν πολίτες αυτής της Χώρας, αλλά και σαν συλλογικές οντότητες το δικαίωμα να εκφράζουμε ελεύθερα την άποψή μας; Από πότε υπάρχει λογοκρισία στην Ελλάδα και δεν το γνωρίζουμε;

Ο κ. Υπουργός και όλοι όσοι πολιτικοί και επώνυμοι διατείνονται ότι σέβονται το δημοκρατικό μας Πολίτευμα, δεν έχουν υπόψη τους το «Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα» (άρθ. 19), που έχει νομοθετικά κυρωθεί από την Ελληνική Βουλή, ή την «Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών» (άρθ. 10); Και το σπουδαιότερο. Γνωρίζουν, άραγε, τι ορίζει το Σύνταγμα της Χώρας (άρθ. 14) που υπηρετούν, για τη λογοκρισία; Τους το υπενθυμίζουμε:

«Kαθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του Kράτους».

Η δε θέση του κ. Υπουργού ότι: «Οι καμπάνιες που γίνονται στους δημόσιους χώρους δεν πρέπει να διχάζουν την κοινή γνώμη ούτε ασφαλώς να προσβάλουν γυναίκες που έχουν αναγκαστεί να κάνουν μια τέτοια δύσκολη επιλογή στη ζωή τους», αναφορικά με τη δική μας καμπάνια είναι παντελώς άστοχη, αλλά και εκτός από το νομικό μας πλαίσιο. Κι αυτό, γιατί το θέμα της δεν ήταν η έκτρωση, ούτε η καταδίκη και προσβολή κανενός ανθρώπου, αλλά, όπως προείπαμε, η ενημέρωση για το θαύμα της ζωής και η προβολή επιστημονικών πληροφοριών για τις λειτουργίες του εμβρύου. Άλλωστε, κι άλλες καμπάνιες, κατά το παρελθόν, είχαν διχάσει την κοινή γνώμη, δεν είδαμε όμως καμία να κατεβαίνει και μάλιστα με πολιτική παρέμβαση!

Και επειδή κάποιες ιστοσελίδες αναφέρουν ότι δήθεν είναι παραπλανητικές οι πληροφορίες της αφίσας και δεν έχουν επιστημονική ακρίβεια, παραπέμπουμε στην ιστοσελίδα μας www.afistemenaziso.gr, όπου υπάρχουν όλες οι επιστημονικές πληροφορίες γι’ αυτά τα θέματα, πάντα με βιβλιογραφικές αναφορές.

Κάποια στιγμή στη Χώρα μας, που η υπογεννητικότητα έχει φτάσει, ίσως, σε μη αναστρέψιμα επίπεδα, που οι εκτρώσεις υπερβαίνουν τις 150.000 (κάποιοι τις ανεβάζουν στις 300.000) και οι 40.000 και πλέον από αυτές γίνονται από ανήλικα κορίτσια, πρέπει να είμαστε σε θέση να συζητήσουμε με ωριμότητα και επιχειρήματα γι’ αυτό το σοβαρό θέμα. 

Ένα θέμα, στο οποίο προεκλογικά είχε αναφερθεί και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός με αφορμή το πόρισμα της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Δημογραφικό: «Θα πω μόνο το εξής: εκτιμώνται (οι εκτρώσεις) σε 150.000 ετησίως… Έστω και το 10% να αποφεύγαμε θα είχαμε 10% νέες γεννήσεις. Άρα και αυτό το ζήτημα πρέπει να μας απασχολήσει ουσιαστικά».

Όμως, πώς θα αποφευχθούν, όταν «απαγορεύεται» να μιλήσουμε και να ενημερώσουμε δημόσια για το αγέννητο παιδί, το θαύμα της ζωής και την επιλογή της; Υπάρχει κανείς που είναι ενάντια στη ζωή και δεν θαυμάζει αυτό το μεγάλο μυστήριο; Ας το αναρωτηθούμε όλοι.
Επειδή, όμως, έχει κι ο Θεός τα δικά του σχέδια πραγματικά ευχαριστούμε το Υπουργείο διότι κατόρθωσε με την λογοκρισία που επέβαλε να φτάσει το μήνυμα της αφίσας όχι μόνο στους επιβάτες του ΜΕΤΡΟ, αλλά απ’ άκρη σ’ άκρη όλης της Ελλάδας. 

Το γεγονός ότι από χθες συζητά όλη η κοινωνία για το θέμα της προστασίας του αγέννητου παιδιού, το οφείλουμε στην απαγόρευση έκφρασης δημοσίου λόγου για ένα ζήτημα το οποίο σε άλλα κράτη αποτελεί αντικείμενο επιστημονικών συνεδρίων και θεσμικού διαλόγου.

Ευχαριστούμε εγκαρδίως για τις χιλιάδες των μηνυμάτων υποστηρικτικών του Κινήματος που γράφτηκαν στο διαδίκτυο και κάλυψαν το σκοτάδι των καθεστωτικών ΜΜΕ και πολιτικών προσώπων. 

Η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας αδιαμφισβήτητα είναι υπέρ της ΖΩΗΣ και κλείνει τα αυτιά της στις φωνές των «δικαιωματιστών» και του ιερατείου της πολιτικής ορθότητας!»

......................................................................................................

Ελευθερία του λόγου: ή θα είναι άβολη 
ή δεν θα υπάρχει 
(με αφορμή την αφίσα για το αγέννητο παιδί)

π. Βασίλειος Θερμός

Η πρόσφατη δημόσια διαμάχη σχετικά με τις αφίσες στους σταθμούς του μετρό δοκιμάζει την ποιότητα και το βάθος της δημοκρατίας μας. Θα θέσω κάποια ερωτήματα που νομίζω ότι αξίζει ο καθένας μας να επεξεργασθεί:

-Προβλήθηκε το επιχείρημα ότι το θέμα των αμβλώσεων είναι νομικά λυμένο και άρα αποτελεί αναχρονισμό να τίθεται πάλι στον δημόσιο λόγο. Ποιος αποφασίζει αν για ένα θέμα ειπώθηκαν όλα και πλέον πρέπει υποχρεωτικά να σωπάσουμε; Ποιοι θα φιμώσουν ποιους στην δημοκρατία μας;

-Η αφίσα δεν έθετε νομικά ζητήματα, δεν ζητούσε αλλαγή του νόμου (κάτι που θα είχε κάθε δικαίωμα να κάνει). Προσπαθούσε απλώς να ασκήσει πειθώ ώστε να γίνονται λιγότερες αμβλώσεις. Υπάρχουν λοιπόν θέματα για τα οποία απαγορεύεται η ανάπτυξη επιχειρημάτων; Τότε γιατί το Σύνταγμα κατοχυρώνει (επί λέξει) την ελευθερία του καθενός «να διαδίδει τους στοχασμούς του»; Από τη στιγμή που δεν υφίσταται ύβρις, προσβολή, συκοφαντία, προτροπή σε παράνομη πράξη (ή ό,τι άλλο προβλέπει ο Ποινικός Κώδικας), ποιος αποφασίζει για ποια θέματα επιτρέπεται η ανάπτυξη στοχασμών και για ποια απαγορεύεται;

-Επί της ουσίας, ομόφωνα η άμβλωση απαξιώνεται από ιατρικής πλευράς. 

Έστω και αν κάποιες περιπτώσεις ονομάζονται δικαιολογημένες από τον ιατρικό κόσμο, γενικά θεωρείται α) λάθος μέθοδος ‘αντισύλληψης’, β) δυνητικά επικίνδυνη για την μελλοντική γονιμότητα της γυναίκας, γ) δυνητικά τραυματική ψυχική εμπειρία (οι ψυχίατροι και οι κληρικοί μπορούμε ανεπιφύλακτα να επιβεβαιώσουμε το τρίτο). Τι μπορεί να απαγορεύσει, λοιπόν, τη δημόσια επικριτική τοποθέτηση;

Το ότι η άμβλωση λογίζεται νόμιμη κατά το πρώτο τρίμηνο της κύησης δεν μεταβάλλει τις ψυχοσωματικές της συνέπειες. Άλλωστε και το κάπνισμα είναι νόμιμο αλλά έχει τεθεί σχεδόν υπό διωγμό από το κράτος. 

Νόμιμες είναι και η κατανάλωση αλκοολούχων ποτών και η χρήση πλαστικών συσκευασιών και η οδήγηση υπό υψηλή ατμοσφαιρική ρύπανση ή με άσχημες καιρικές συνθήκες και η καθημερινή διατροφή των παιδιών με ανθυγιεινά προϊόντα κ.ο.κ., αλλά αυτό δεν εμποδίζει την πολιτεία να τις αποθαρρύνει με δημόσια μηνύματα. 

Ένα κράτος που ενδιαφέρεται για τους πολίτες του δικαιούται και υποχρεούται να χρησιμοποιεί τα επιστημονικά δεδομένα για να καλλιεργεί την απαξίωση ακόμη και νόμιμων συμπεριφορών.

-Αρκετοί ισχυρίσθηκαν πως η αφίσα θα μπορούσε να προκαλέσει πόνο, ή και προσβολή, στις γυναίκες που έχουν κάνει άμβλωση. Αυτό είναι πολύ πιθανό. Αλλά το επιχείρημα αυτό δεν είναι νομικό, δεν τίθεται ως ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 

Συνιστά ηθική παράμετρο, καθόλου αμελητέα βέβαια στον δημόσιο βίο.

Κατ’ αρχήν, γιατί κάθε πόνος είναι αχρείαστος; Η όποια προσωπική εξέλιξη των ανθρώπων, αναμόρφωση, μετάνοια κτλ. περνά συνήθως μέσα από επώδυνες διεργασίες. Οι οποίες, όμως, είναι ωριμοποιές. 

Κάποιες φορές αυτές πυροδοτούνται από δημόσια ερεθίσματα: ένα τηλεοπτικό μήνυμα ή ρεπορτάζ για την πείνα στα παιδιά του Τρίτου Κόσμου στους περισσότερους τηλεθεατές γεννά οδύνη, σε όσους μάλιστα συνηθίζουν να τρώνε πολλά ή ακριβά φαγητά μάλλον θα δημιουργήσει ενόχληση ή και ενοχές (ανάλογα με την ηθική συγκρότηση του τηλεθεατή). 

Οφείλει η πολιτεία να τα απαγορεύσει; Και τότε πώς θα κινητοποιηθούμε για να βοηθήσουμε;

-Τέλος, γράφτηκε πως η συγκεκριμένη αφίσα είναι διχαστική. 
Στην περίπτωση αυτή οφείλουμε στο εξής να απαγορεύσουμε κάθε αφίσα πολιτικού κόμματος!

Για να είμαστε συνεπείς, λοιπόν, ας αρχίσουμε να καταγράφουμε τα όποια ερεθίσματα ενδέχεται να στενοχωρήσουν, να πληγώσουν, ή να προσβάλουν μέρος του πληθυσμού:

Αφίσες με καλλίγραμμα μοντέλα ταπεινώνουν κάποιους υπέρβαρους συνανθρώπους μας, ιδιαίτερα δε όσους προσπαθούν να χάσουν βάρος αλλά λόγοι υγείας τους εμποδίζουν.

Εικόνες και βίντεο με πρωταθλητές ίσως να τραυματίζουν ψυχικά τους κινητικά ανάπηρους, είτε εκ γενετής είτε από ατύχημα.

Αφίσες συλλόγων γονέων με τις οποίες διακηρύττουν ότι το δικαίωμα της απεργίας δεν πρέπει να υφίσταται για τους εκπαιδευτικούς, προφανώς θα ενοχλήσουν τους τελευταίους, με προβλέψιμες οξύτατες αντιδράσεις των συνδικαλιστών τους. Τι πρέπει να κάνει η διοίκηση του μετρό στην περίπτωση αυτή;

Διαφημίσεις εσωρούχων –και μάλιστα σε ευμεγέθεις διαστάσεις- οι οποίες απεικονίζουν πάντοτε όμορφες γυναίκες, προσβάλλουν την αισθητική αλλά κυρίως το ηθικό αίσθημα όποιων σέβονται το ανθρώπινο σώμα και γι’ αυτό αρνούνται την εργαλειοποίηση και εμπορικοποίησή του. 

Ξεχωριστή κατηγορία αποτελούν όσοι βασίζουν τον σεβασμό αυτό στην θρησκευτική τους πίστη, ανεξαρτήτως θρησκείας, οι οποίοι αναγκάζονται να αντικρίζουν συνεχώς προκλητικές εικόνες. 

Ακόμη περισσότερο, θίγονται όσοι άσκησαν το δημοκρατικό τους δικαίωμα να ζήσουν μια ασκητική ζωή ως μοναχοί και μοναχές, αλλά χωρίς να τους ρωτά κανείς τούς υποχρεώνουν κάποιοι να ζουν και να κινούνται μέσα σε ένα πολιτισμό της εικόνας ο οποίος προωθεί την λαγνεία. Νοιάζεται κανείς γι’ αυτούς;

Προφανώς όχι, επειδή όλοι οι παραπάνω δεν διαθέτουν λόμπυ. Ή επειδή διαθέτουν περισσότερη λογική και ψυχραιμία από τους αυτόκλητους εισαγγελείς των αφισών. Εν ολίγοις, η ευαισθησία μας είναι επιλεκτική.

Γίνεται φανερό ότι έχουμε επειγόντως ανάγκη να διασαφηνισθούν επακριβώς τα κριτήρια με τα οποία κάποιος δημόσιος λόγος θα απαγορεύεται ή θα χαρακτηρίζεται προσβλητικός. Πρέπει δηλαδή να εμπνέει απόρριψη των προσώπων (όχι της άποψης) ή να υποκινεί σε απομόνωση ή βία εναντίον τους, για να εμπίπτει στο εν λόγω κατηγορητήριο. Ακόμη, η πολιτεία δεν είναι επιτρεπτό να παρεμβαίνει στην δική της ιδιοκτησία (όπως οι σταθμοί του μετρό) για να δημιουργεί δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ακριβώς επειδή είναι δημοκρατική πολιτεία οφείλει να μη μεροληπτεί.

Γι’ αυτό και υπάρχει πρόβλημα με τον αντιρατσιστικό νόμο του 2014. Είναι αδιανόητο να ποινικοποιείται η διαφορετική άποψη (και το υποστηρίζω αυτό εγώ που έχω γράψει επανειλημμένα εναντίον του αντισημιτισμού). 

Αν κάποιος ισχυρίζεται δημόσια ότι δεν συνέβη ποτέ η γενοκτονία των Εβραίων από τους Ναζί, είναι ή αγράμματος ή κακόπιστος ή ηλίθιος. Κανένα από τα τρία δεν πρέπει να αποτελεί ποινικό αδίκημα. Έχει δικαίωμα να εκτίθεται δημόσια με την άγνοιά του ή τις αγκυλώσεις του.

Oύτε επίσης το μίσος πρέπει να αποτελεί αντικείμενο του ποινικού κώδικα, παρά μόνο συγκεκριμένες πράξεις που πηγάζουν από αυτό. Δεν λύνεις το πρόβλημα της έλλειψης ιστορικής παιδείας ή της φυλετικής προκατάληψης ή της συμπλεγματικής αήθειας κλείνοντας κάποιον στη φυλακή ή επιβάλλοντας πρόστιμα (γι’ αυτό και θα είναι σφάλμα να επεκταθεί η ποινικοποίηση και προς όσους αμφισβητούν αν συντελέσθηκε γενοκτονία των Ποντίων, όσο και αν μάς αγγίζει συναισθηματικά˙ δεν διορθώνουμε ένα λάθος γενικεύοντάς το).

Από την άλλη πρέπει να αποτελεί σαφώς ποινικό αδίκημα η προτροπή ή συνευδοκία προς αδικοπραγίες.

Με άλλα λόγια, ένας που ισχυρίζεται δημόσια ότι ‘καλά έκανε ο Χίτλερ στους Εβραίους’ ή ‘μπράβο σ’ αυτούς που δέρνουν τους μετανάστες’ πρέπει να διωχθεί ποινικά, διότι συνάγεται εξ αυτού ότι επιδοκιμάζει μια παράνομη ενέργεια και προτρέπει προς αυτή. 

Η διάκριση αυτή (μεταξύ άποψης και προτροπής) πρέπει να υπάρχει στο νόμο, διατυπωμένη με σαφήνεια, ώστε να μην γίνονται περιττές μηνύσεις και να μην εναπόκειται συνεχώς στα δικαστήρια να κρίνουν. Ο τόπος μας έχει πικρή πείρα από ασάφειες και προχειρότητες των νόμων, οι οποίες με τη σειρά τους επιβαρύνουν το δικαστικό σύστημα με πρόσθετη εργασία.

Από την άλλη, ζούμε πλέον ένα παράλογο φαινόμενο: όσο πιο μεταμοντέρνος εμφανίζεται κανείς τόσο μοιάζει να απομακρύνεται από τον σεβασμό της λαϊκής κυριαρχίας και της αρχής της πλειοψηφίας, στο όνομα γενικών αδιαπραγμάτευτων αρχών. 

Για παράδειγμα, η αόριστη επίκληση στα ανθρώπινα δικαιώματα νοείται πλέον από κάποια μέλη της κοινωνίας μας τόσο συμπεριληπτική ώστε καταλήγει να φιμώνει την πλειοψηφία στην περίπτωση που αυτή επιθυμεί κάτι διαφορετικό και τής επιβάλλει να ακολουθήσει ένα καινοφανές ολοκληρωτικό μοντέλο, το οποίο δέχεται επικρίσεις και διεθνώς.

Άλλωστε και ιστορικά οι γενικές αδιαπραγμάτευτες αρχές υπήρξαν φυσικό προϊόν της Νεωτερικότητας. Συνιστά αντίφαση η μετανεωτερικά εμπνεόμενη πολιτική να τίς επικαλείται, όταν συστατικό γνώρισμα της Μετανεωτερικότητας αποτελεί η άρνηση κάθε κανονιστικού και η ‘απογείωση’ της υποκειμενικότητας.

Η επιβολή συγκεκριμένης γνώμης και η λογοκρισία συγκεκριμένων απόψεων, λοιπόν, αποτελούν παλινδρόμηση σε ολοκληρωτισμό και δεν συνάδει με την ελευθερία του πολίτη, η οποία θεσπίστηκε με τη Νεωτερικότητα και κατακτήθηκε με θυσίες.

Το πόσο γνήσια είναι τα δημοκρατικά μας ‘πιστεύω’ δοκιμάζεται πάντοτε μπροστά σε αντιλήψεις με τις οποίες διαφωνούμε.

Πηγή: Αντίφωνο

Ευχαριστίες στον Στυλιανό Δ.

πηγή: Ζωντανό Ιστολόγιο

.....................................................................................................



ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

"Ήμουν επτά χρονώ μικρή, 
αδυνατούλα και ποολύ χαζή, 

όταν μπροστά στα έκπληκτα 
και  αθώα ματάκια μου, 
(εκεί, σ' ένα χωριό, στα μέσα του περασμένου αιώνα, 
του Απατεώνα)

είδα,
τη μάνα μου τη μαμή, 

στον  απαλό  γλουτό της 
να καρφώνει 
με τα ίδια της τα χέρια, 

εκτρωτική ένεση- 
γνωρίζουν  καλά τα σχετικά φαρμακάκια, οι μαμές- 
προκειμένου έτσι να ξεφορτωθεί-
άπαξ δια παντός 
το ζωντανό έμβρυο 
που τόλμησε να   "ξεφυτρώσει" στην κοιλιά της. 

Κάποιες μέρες αργότερα,  
η ίδια, μου 'δειξε σε ξύλινο κουτάκι, 
όπως ακριβώς το έφερε, 
συντετριμμένη και ολομόναχη,
απ' την κλινική στην Καλαμάτα, 
το σώμα του σκοτωμένου παιδιού της -ήταν αγόρι- 
και με κουρασμένη φωνή,  
λες και με φώναζε  να πιω το πρωινό γάλα, 
είπε: Μπέμπα, έλα να δεις τον αδερφό σου.... "

Από τότε, όποτε βλέπω, τα, σε σχήμα μωρού, 
μικρά, ανθρωπόμορφα  σαπουνάκια 
που περιέχει το σετ με τα ρούχα  των νηπίων, 
στις  Βαφτίσεις, 

θυμάμαι 
π ά ν τ α, 

εκείνο 
το(ν) σφαγμένο, 
από τα χέρια της μάνας μου, της μαμής, 
έμβρυο, αδερφό μου....

Ευανθία η Σαλογραία  
..................................................................
..................................................................

Ορθόδοξη αντιβίωση για την Οικουμενιστική ίωση (η λέξη χολέρα νομίζω ταιριάζει καλύτερα)

Η νέα καραμέλα των Οικουμενιστών 

και η συνταγή για να τους κοπεί ο βήχας

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Οι οικουμενιστές και οι συνήγοροί τους, στην προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν την στάση τους απέναντι στους αιρετικούς της Δύσεως, κατασκεύασαν έναν σύμμαχο: τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό! Όχι, δεν πρόκειται για κακόγουστη φάρσα, αλλά για αρρωστημένο αστείο. Βρήκαν ένα απόσπασμα του Αγίου από μια επιστολή του, το οποίο παραθέτουν και παραθέτουν σε κάθε ευκαιρία με σκοπό να παρουσιάσουν τον Άγιο ως... οικουμενιστή! Μα επειδή η έρευνα της Εκκλησιαστικής Ιστορίας και των πηγών της, αποτελεί το καλύτερο αντίδοτο στο δηλητήριο της αιρέσεως, θα εξετάσουμε τα σχετικά επίμαχο απόσπασμα, αφού πρώτα το παραθέσουμε κάνοντας αναφορά στις διαδικτυακές αναρτήσεις αυτού, υπό των οικουμενιστών και φιλοοικουμενιστών. 

ΤΟ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

1. Στο  ιστολόγιο "Ιδιωτική Οδός" δημοσιεύεται δις τον Δεκέμβριο του 2014: α. σε ανάρτηση της 5ης Δεκεμβρίου αποσπάσματος "μελέτης" του κ. Ιωάννου Καρδάση με τίτλο "Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΛΑΤΙΝΟΥΣ", στο οποίο ο Άγιος Μάρκος παρουσιάζεται λίγο πολύ ως... Αθηναγόρας της εποχής του! Σε αυτήν αναφέρεται το απόσπασμα ως εξής: "Σήμερον τα του Δεσποτικού σώματος μέλη, πολλοίς πρότερον χρόνοις διεσπαρμένα τε και ερρηγμένα προς την ένωσιν αλλήλων επείγεται. Ου γαρ ανέχεται η κεφαλή πάντων Χριστός ο Θεός εφιστάναι διηρημένω τω σώματι... Δια τούτο εξήγειρέ σε τον των Ιερέων αυτού πρωτεύοντα (δηλ. τον πάπα), προς την ημετέραν κλήσιν... Δεύρο δη ουν, αγιώτατε πάτερ, υπόδεξαι τα σα τέκνα... Μέχρι τίνος οι του αυτού Χριστού, και της αυτής πίστεως βάλλομεν αλλήλους και κατατέμνομεν; μέχρι τίνος οι της αυτής Τριάδος προσκυνηταί δάκνομεν αλλήλους;..." (Κάλλιστου Βλαστού, Δοκίμιον ιστορικόν περί του Σχίσματος….., σελ. 135-136). 
β. σε ανάρτηση της 11ης Δεκεμβρίου σχολίου του γνωστού οικουμενιστού π. Γερασίμου Φραγκουλάκη (όνομα και πράγμα) με τίτλο Ο λόγος του γελοιότητος γέμει... όπου αντιγράφεται το ίδιο κείμενο άνευ πηγής. 

Γεράσιμος Φραγκουλάκης.

Στα χνάρια του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού; 

Ας το ανακαλύψουμε μελετώντας τον βίο του Αγίου.

2. Τον Ιανουάριο του 2015 ο Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριος σε επιστολή του "ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΔΙΑΒΙΟΥΝΤΑ Κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΕΛΕΒΑΝΤΟ" προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα οικουμενιστικά ατοπήματά του (περί των οποίων δείτε εδώ και εδώ) παραθέτει μεγαλύτερο απόσπασμα από την επιστολή του Αγίου Μάρκου: 
"«Ὑμεῖς ἐστέ σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους».

«Σήμερον τῆς παγκοσμίου χαρᾶς τὰ προοίμια· σήμερον αἱ νοηταί ἀκτῖνες τοῦ τῆς εἰρήνης Ἡλίου τῇ οἰκουμένῃ πάσῃ προαναγγέλουσι· σήμερον τὰ τοῦ Δεσποτικοῦ σώματος μέλη, πολλοῖς πρότερον χρόνοις διεσπαρμένα τε καὶ ἐῤῥηγμένα, πρὸς τὴν ἕνωσιν ἀλλήλων ἐπείγεται· οὐ γὰρ ἀνέχεται ἡ κεφαλή πάντων Χριστός ὁ Θεός ἐφιστάναι διηρημένῳ τῷ σώματι, οὐδέ τὸν τῆς ἀγάπης δεσμόν ἐξ ἡμῶν ἀνηρῆσθαι παντάπασιν ἡ ἀγάπη βούλεται· διὰ τοῦτο ἐξήγειρέ σε τὸν τῶν Ἱερέων αὐτοῦ πρωτεύοντα πρὸς τὴν ἡμετέραν ταύτην κλῆσιν καὶ τὸν εὐσεβέστατον ἡμῶν Βασιλέα πρὸς τὴν σὴν ὑπακοήν διανέστησε καὶ τὸν ἁγιώτατον Ποιμένα καὶ Πατριάρχην, γήρως ἐπιλαθέσθαι καὶ ἀσθενείας μακρᾶς παρεσκεύασε καὶ ἡμᾶς τοὺς ὑπ᾿ αὐτῷ ποιμενομένους ἁπανταχόθεν συνήθροισε καὶ μακρᾶς ὁδοῦ καὶ πελάγους καὶ κινδύνων ἑτέρων κατατολμῆσαι πεποίηκεν, ἀφ᾿ οὖ προφανῶς Θεοῦ δυνάμει καὶ κρίσει γεγένηται καὶ τόπερ ὁποῖον ἔσται καλόν καὶ Θεῷ φίλον, ἐντεῦθεν ἤδη προοιμιάζεται».

«Δεῦρο δὴ οὖν, ἁγιώτατε Πάτερ, ὑποδέξαι τὰ σὰ τέκνα μακρόθεν ἐξ ἀνατολῶν ἥκοντα, περίπτυξαι τοὺς ἐκ μακροῦ διεστῶτας του χρόνου, πρὸς τὰς σὰς καταφυγόντας ἀγκάλας· θεράπευσον τοὺς σκανδαλισθέντας, ἅπαν σκῶλον καὶ πρόσκομμα τῆς εἰρήνης κωλυτικόν ἐκ μέσου γενέσθαι κέλευσον· εἰπέ καὶ αὐτός τοῖς Ἀγγέλοις ὡς τοῦ Θεοῦ μιμητής, ὁδοποιήσατε τῷ λαῷ μου καὶ τοὺς λίθους ἐκ τῆς ὁδοῦ διαῥῥίψατε· μέχρι τίνος οἱ τοῦ αὐτοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς αὐτῆς Πίστεως βάλλομεν ἀλλήλους καὶ κατατέμνομεν; Μέχρι τίνος οἱ τῆς αὐτῆς Τριάδος προσκυνηταί δάκνομεν ἀλλήλους καὶ κατεσθίομεν; ἕως ἄν ὑπ᾿ ἀλλήλων ἀναλωθῶμεν καὶ ὑπό τῶν ἔξωθεν ἐχθρῶν εἰς τὸ μηκέτι εἶναι χωρήσωμεν; Μὴ γένοιτο, Χριστέ Βασιλεῦ, τοῦτο, μηδέ νικήσῃ τὴν σὴν ἀγαθότητα τῶν ἡμετέρων ἁμαρτιῶν ἡ πληθύς, ἀλλ᾿ ὥσπερ ἐν τοῖς πρότερον χρόνοις, ὅτε τὴν κακίαν εἶδες ὑπερταθεῖσαν καὶ ἐπί μέγα χωρήσασαν, διὰ σαυτοῦ καὶ τῶν σῶν Ἀποστόλων ἀνέστειλας αὐτήν τῆς πρόσω φορᾶς καὶ πρὸς τὴν Σὴν ἐπίγνωσιν ἐπέστρεψας ἅπαντας, οὕτω καὶ νῦν διὰ τῶν σῶν θεραπόντων, οἱ μηδέν τῆς σῆς ἀγάπης προυργειαίτερον ἔθεντο, σύναψον ἡμᾶς ἀλλήλοις καὶ Σεαυτῷ καὶ τὴν εὐχήν ἐκείνων ἐπιτελῆ ποίησον, ἥν ἡνίκα πρὸς τὸ πάθος ἀπήεις εὐχόμενος ἔλεγες· «(Δός αὐτοῖς) ἵνα ὦσιν ἕν, καθώς ἡμεῖς ἕν ἐσμέν» (Ἰωάν. ιζ΄22)»."

3. Προσφάτως ο Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ιωάννης Ζηζιούλας σε εισήγησή του (ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΥΝΑΞΙΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ TΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ (30 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2015) ) κάνει αναφορά στην επιστολή, χωρίς να παραθέτει το απόσπασμα, με σκοπό να δικαιολογήσει τις φιλοπαπικές του θέσεις (έλαβε όμως ωραιότατη απάντηση εδώ).

Ιωάννης Ζηζιούλας.

Στα χνάρια του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού; 

Ας το ανακαλύψουμε μελετώντας τον βίο του Αγίου.

4.  Σε ανάρτηση της 28ης Οκτωβρίου 2015 το ιστολόγιο "Την ενότητα της Πίστεως" με τίτλο "ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ" προσπάθησε να στήσει μια παγίδα σε όσους αντιδρούν στις οικουμενιστικές ασχήμιες που λαμβάνουν καθημερινά χώρα. Και τι μηχανεύτηκε; Να παραθέσει το απόσπασμα του Αγίου Μάρκου,  χωρίς να αναφέρει τον συντάκτη του κειμένου, αλλά και παρουσιάζοντάς το στην νεοελληνική γλώσσα, ώστε μπρος στην αγανάκτηση που θα δημιουργηθεί από τους απλούς αντιοικουμενιστές Ορθοδόξους, που θα νομίσουν ότι μάλλον κάποιος οικουμενιστής επίσκοπος είναι ο συντάκτης του κειμένου αυτού, να έλθει θριαμβολογώντας το ιστολόγιο να μας "φωτίσει" ότι αυτά τα έγραψε ο Άγιος Μάρκος!

Ιδού το κείμενο, όπως το παραθέτει το ιστολόγιο, μαζί με δικά του ερμηνευτικά (!) σχόλια - εντελώς αυθαίρετα όπως θα αποδειχθεί από την παράθεση ολοκλήρου του κειμένου παρακάτω!:

"ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΡΟΣΦΩΝΩΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ:

…«Σήμερα γιορτάζουμε τον πρόλογο παγκόσμιας χαράς! Σήμερα οι νοητές ακτίνες του ήλιου της ειρήνης ανατέλλουν σε όλη την οικουμένη. Σήμερα τα μέλη του δεσποτικού σώματος [1], που είναι επί πολλά χρόνια χωρισμένα μεταξύ τους [2] επείγονται για την ένωση μεταξύ τους, διότι δεν ανέχεται η κεφαλή, που είναι ο Χριστός ο Θεός, να βρίσκεται σε διαιρεμένο σώμα, ούτε η αυτός που αγαπά θέλει να αναιρείται ο δεσμός της αγάπης…

…Έλα, αγιότατε πατέρα [3], υποδέξου τα παιδιά σου, που ήρθαν από μακριά, από την ανατολή. Αγκάλιασε αυτούς που από παλιά χωρίστηκαν και που τώρα καταφεύγουν στη δική σου αγκάλη [4]. Θεράπευσε όσους σκανδαλίστηκαν. Πρόσταξε να φύγει από τη μέση κάθε δυσκολία και εμπόδιο που παρακωλύει την ειρήνη. Πες και εσύ ο ίδιος στους αγγέλους [5], ως μιμητής του Θεού: «οδοποιήσατε τω λαώ μου και τους λίθους εκ της οδού διαρρίψατε» (Ησ. 62, 10)…

…Μακαριότατε πατέρα [6], μόνο αν θελήσεις, να ενωθούν οι χωρισμένοι, να καταργηθεί ο μεσότοιχος του φραγμού και να γίνει έργο θείας οικονομίας!...

…Μέχρι πότε οι ακόλουθοι του ίδιου Χριστού και της ίδιας πίστης [7] θα χτυπάμε και θα σχίζουμε ο ένας τον άλλον; Μέχρι πότε οι προσκυνητές της ίδιας Τριάδας «θα δαγκώνουμε και θα τρώμε ο ένας τον άλλον έως ότου καταστραφούμε αναμεταξύ μας»; (Γαλ. 5, 15) και από τους εξωτερικούς εχθρούς μας καταλήξουμε στην απώλεια; Ας μη γίνει αυτό, Χριστέ Βασιλέα, και ας μη νικήσει το πλήθος των αμαρτιών μας κατά της αγαθότητας σου!...

ΣΧΟΛΙΑ

[1] εννοεί τα διασπασμένα μέλη της Εκκλησίας!

[2] εννοεί τη «διηρημένη Εκκλησία» από το 1054;!

[3] ο Οικουμενικός Πατριάρχης αποκάλεσε «αδελφό» τον πάπα Ρώμης, ο επίσκοπος αυτός τον αποκαλεί «αγιότατο πατέρα»!

[4] οι ορθόδοξοι καταφεύγουν στην αγκαλιά του πατέρα-πάπα;!

[5] μήπως πρόκειται για τολμηρή πρόταση στον πάπα να «πει» τους αγγέλους τι να κάνουν;!

[6] εκτός από «αγιότατος πατέρας», εδώ ο πάπας Ρώμης αποκαλείται και «μακαριότατος πατέρας» από ορθόδοξο επίσκοπο!

[7] είναι πολλοί αυτοί (συνήθως ζηλωτές, ιστολόγοι, αλλά και επίσκοποι) που σήμερα υποστηρίζουν δημοσίως πως οι ορθόδοξοι δεν έχουμε την ίδια πίστη με τους ρωμαιοκαθολικούς και πως δεν έχουμε τον ίδιο Χριστό!".

Εν συνεχεία το ιστολόγιο αυτό κλείνει την ανάρτηση με τα εξής ερωτήματα:

Δ. ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΚΑΛΟΠΙΣΤΟ

1.    ΠΟΙΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΚΦΩΝΗΣΕ ΤΑ ΑΝΩΤΕΡΩ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ;

2.    ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΕΚΦΩΝΗΘΗΚΑΝ ΤΑ ΑΝΩΤΕΡΩ;

3.    ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΕΝΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ;

4.    ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ Η ΟΧΙ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΜΟ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΕΤΟΙΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ;

5.    ΣΕ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΠΟΣΚΟΠΕΙ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΛΟΓΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ; 

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Σε αυτά τα ερωτήματα θα δοθούν εδώ οι αρμόζουσες απαντήσεις σύμφωνα με τις αψευδείς πηγές της Εκκλησιαστικής Ιστορίας.

Απάντηση στο Ερώτημα α΄. Το απόσπασμα αυτό ανήκει στον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό. Το πλήρες κείμενο δημοσιεύτηκε από τον Αγιορείτη μοναχό Κάλλιστο Βλαστό τον Εφέσιο αγιογράφο στα έργα του "Βιογραφία και τα εν τη Φλωρεντινή ψευδοσυνόδω κατά των Λατίνων υπερφυή κατορθώματα του εν αγίοις πατρός ημών Μάρκου αρχιεπισκόπου Εφέσου του Ευγενικού" (Αθήναι, 1887, σελ. 44-48) και "Δοκίμιον ιστορικόν περί του σχίσματος της Δυτικής Εκκλησίας από της Ορθοδόξου Ανατολικής" (Αθήναι, 1896, σελ. 135-140) και προέρχονται από το ίδιο χειρόγραφο (Σκήτη Αγ. Άννης, αρ. 4 στο Σπυρίδωνος Λάμπρου, Κατάλογος των εν ταις βιβλιοθήκαις του Αγίου Όρους ελληνικών κωδίκων, τόμος α΄, Κανταβριγία, 1895, σελ. 11).

Το παραθέτουμε ολόκληρο από την πρώτη έκδοση του Καλλίστου, ώστε να διαπιστώσει κανείς ότι παρά την αβροφροσύνη και τον ευγενέστατο λόγο του Αγίου, δεν του χαρίζεται καθόλου ως προς τα ζητήματα Πίστεως, όπως θα δείτε:

Απάντηση στο Ερώτημα β΄. Αρχικά πρέπει να πούμε πως δεν πρόκειται για εκφώνηση στην έναρξη της Συνόδου (Ψευδοσυνόδου, όπως εκ των υστέρων αποδείχθηκε) της Φερράρας-Φλωρεντίας το 1438, αλλά για προσωπική επιστολή του Αγίου Μάρκου προς τον πάπα Ευγένιο, μετά την τελετή έναρξης των εργασιών της Συνόδου (9 Απρίλιου 1438), και προτού να ξεκινήσουν όχι μόνο οι επίσημες Συνεδρίες (Οκτώβριος 1438), αλλά και οι ανεπίσημες συσκέψεις (Ιούνιος 1438).

Ο Σίλβεστρος Συρόπουλος, που συμμετείχε στην Σύνοδο, αναφέρει λεπτομερώς το πως συντάχθηκε αυτή η επιστολή (Απομνημονεύματα, V, 3 στο V. Laurent, Les Memoires du Sylvestre Syropoulos sur le Concile de Florence (1438-9), Roma, 1971, σελ. 258):

Όπως βλέπουμε ο Άγιος Μάρκος, κατά την γνωριμία του με τον καρδινάλιο Ιουλιανό πείσθηκε, με την παρακίνηση του φιλοπαπικού Δωροθέου Μυτιλήνης, αν και απρόθυμα όπως ομολογεί, να συντάξει μια εγκωμιαστική επιστολή προς τον πάπα Ευγένιο, με σκοπό να διευκολυνθεί η ένωση, πως όμως; Άνευ όρων; Όχι βέβαια, αλλά τουλάχιστον με την αποβολή των δύο εκ των τότε δογματικών διαφορών, ήτοι του filioque και των αζύμων! Αυτό οι οικουμενιστές και φιλοοικουμενιστές, το αποκρύπτουν, αφού δεν παραθέτουν ολόκληρη την επιστολή του Αγίου. Αξίζει να σημειωθεί και η αντίδραση του φιλενωτικού αυτοκράτορα, ο οποίος οργίσθηκε πολύ με το περιεχόμενο της επιστολής, κατά την μαρτυρία του Συρόπουλου (αυτόθι, σελ. 260) και άλλων ιστορικών. Διαβάζουμε σε άλλη πηγή: "ουκ ήθελεν ο αυτοκράτωρ όπως το αδιάλλακτον της ορθοδοξίας προς τους Λατίνους αποκαλυφθή, πριν η κατορθώση αυτός τον σκοπόν αυτού. Διό και ότε, ευθύς ματέ την εις Φερραρίαν έλευσιν, Μάρκος ο Εφέσου κατά προτροπήν του καρδιναλίου Ιουλιανού έγραψεν ευχαριστήριον επιστολήν τω πάπα διά την συγκρότησιν της Συνόδου, και έλεγεν εν αυτή, ότι προς επιτυχίαν του αγαθού έργου ώφειλεν η Ρωμαϊκή εκκλησία αρνήσασθαι την ιδίαν διδασκαλίαν περί εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος και την ιερουργίαν της ευχαριστίας δι' αζύμων, τότε ο αυτοκράτωρ, μαθών τούτο, μόλις ου κατεδίκασε την τον Μάρκον εν τη Συνόδω των Ελλήνων, διότι ετόλμησεν ειπείν τοιαύτα τοις Λατίνοις" (Ιστορία της εν Φλωρεντία Συνόδου στο Εκκλησιαστικός Κήρυξ Γ΄ [1859], σελ. 348).

Απάντηση στα Ερωτήματα γ΄, δ΄ και ε΄. Όχι απλά δικαιολογείται, αλλά και επιβάλλεται η ευγένεια προς όλους. Και ο Ορθόδοξος Επίσκοπος οφείλει να είναι ευγενής και να τους αγαπά όλους, ασχέτως δογματικών τοποθετήσεων. Την συμπεριφορά αυτή περιγράφει ωραιότατα και ο Άγιος Νεκτάριος (Μάθημα Ποιμαντικής, Αθήναι, 1898, σελ. 210-211):

Οι αντιρρήσεις ημών των Ορθοδόξων απέναντι στην τακτική των οικουμενιστών δεν αφορούν τον τύπο (προσφωνήσεις), αλλά την ουσία (περιεχόμενο).

Ο Άγιος Μάρκος χρησιμοποίησε εκφράσεις ευγενείας προς τον Πάπα:

α. σε ΜΙΑ μόνο επιστολή, στην οποία όμως τον ήλεγχε για τις αιρέσεις του,

β. σε μια χρονική στιγμή που ήλπιζε ότι οι Λατίνοι μέσα από την Σύνοδο εκείνη θα αναγνώριζαν τα σφάλματά τους και θα απέβαλαν τις καινοτομίες τους και

γ. χωρίς να τις επαναλάβει, όταν είδε πως αυτοί δεν είχαν διάθεση μετανοίας.

Οι σημερινοί Οικουμενιστές στέλνουν τα τελευταία χρόνια εκατοντάδες επιστολές και κείμενα και εκφωνούν λόγους στους αιρετικούς, στους οποίες οι προσφωνήσεις τους είναι ανάλογες:

α. χωρίς ΠΟΤΕ να τους ελέγχουν για τις αιρέσεις τους,

β. παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει διάθεση μετανοίας από τους αιρετικούς και 

γ. χωρίς να εφαρμόζουν το "αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού" (Τιτ. γ΄, 10).

Γι' αυτό και οι προσφωνήσεις (και όχι απόψεις) του Αγίου Μάρκου δεν προκαλούν σκανδαλισμό, ενώ οι προσφωνήσεις (και απόψεις) των Οικουμενιστών προκαλούν σκανδαλισμό και αποτροπιασμό και αγανάκτηση!

Τι κοινό μπορεί να έχει λοιπόν η στοχευμένη συγκεκριμένη ενέργεια του Αγίου Μάρκου, με τις οικουμενιστικές ασχήμιες; Μήπως ο Άγιος Μάρκος πήγαινε κάθε χρόνο στις θρονικές εορτές της πρεσβυτέρας Ρώμης και πολυθρησκευτικές φιέστες; Ή μήπως καλούσε τον Πάπα στο ναό του για συμπροσευχή και του έψαλλε το "πολυχρόνιο";

Τι σύγκριση μπορεί να γίνει αν μάλιστα αναλογιστούμε ότι μετά την πάροδο τόσων αιώνων οι Λατίνοι έχουν τετραπλασιάσει τον αριθμό των κακοδοξιών τους, προσθέτοντας καινοτομία στην καινοτομία, και αίρεση στην αίρεση;

Οι οικουμενιστές θα έπρεπε να ντρέπονται όταν πιάνουν στο στόμα τους τον Άγιο Μάρκο, αφού όχι μόνο δεν έχουν καμία σχέση μαζί του, αλλά αντιθέτως ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΕΝΩΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΦΕΡΡΑΡΑΣ-ΦΛΩΡΕΝΤΙΑΣ που λοιδόρησαν και προπηλάκισαν τον μεγάλο μας Άγιο.

Και ξέρετε τι ήταν αυτό που εξόργισε περισσότερο τους λατινόφρονες ψευδορθοδόξους; Το ότι ο Άγιος Μάρκος αποκαλούσε πλέον (αφού δηλαδή κατάλαβε ότι η Σύνοδος αυτή ήταν ληστρική, εξαιτίας της αμετανοησίας των Λατίνων), τους παπικούς αιρετικούς!

Ιδού τα τεκμήρια:

"Παυσαμένων των κοινών συνελεύσεων, ήρξαντο αι μερικαί, γινόμεναι εν τω κελλίω του Πατριάρχου, εν αις τρόπω παντοίω τρόπος ενώσεως εζητείτο παρά του αυτοκράτορος και των περί αυτών λατινοφρόνων" (Ανδρονίκου Δημητρακοπούλου, Ιστορία του σχίσματος, Λειψία, 1867, σελ. 128). Και ενώ εζητείτο κάθε τρόπος ενώσεως τον λόγο έλαβε ο Άγιος Μάρκος ο οποίος είπε: "προσθείς ότι ου μόνον εισίν οι Λατίνοι σχισματικοί, αλλά και αιρετικοί. Και τούτο παρεσιώπησεν η εκκλησία ημών δια το γένος εκείνων είναι πολύ και ισχυρότερον ημων. Ημείς δε ουδέ δι άλλο τι εσχίσθημεν αυτών, ει μη ότι εισίν αιρετικοί. Διό ουδέ πρέπει όλως ενωθήναι αυτοίς, ει μη εκβάλωσι την προσθήκην από του συμβόλου, και ομολογήσωσι το σύμβολον καθώς και ημείς" (MANSI, 31, 885).

Και τότε οι λατινόφρονες αφού διέδωσαν "ότι ο Εφέσου παρεφρόνησε και ουκ είδε τι λέγει" (Laurent, ό.π., σελ. 438), έπειτα "θυμού πλήρεις" του είπαν: "Και τις άνθρωπος ει συ και λέγεις τους Λατίνους αιρετικούς;" (αυτόθι, σελ. 444). Θέλησαν δε και να χειροδικήσουν εναντίον του, ενώ τον απείλησαν ότι θα πουν στον Πάπα ότι τον λέει αιρετικό!

Ο δε αρχηγός τους, ο πρόδρομος του Ζηζιούλα και των άλλων οικουμενιστών, Νικαίας Βησσαρίων, αποκάλεσε τον Άγιο Μάρκο δαιμονισμένο και τρελό (αυτόθι, σελ. 446). 

Με αυτούς τους ενωτικούς λατινόφρονες, τους προγόνους των σημερινών οικουμενιστών, ο Άγιος Μάρκος διέκοψε κάθε πνευματική σχέση, έγινε δηλαδή σχισματικός απέναντί τους και διεκήρυξε με στεντόρεια φωνή τα εξής (όπως τα διέσωσε ο μαθητής του Γεννάδιος Σχολάριος):

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ:

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ

"Βούλομαι πλατύτερον την εμήν γνώμην ειπείν, είπερ ποτέ και νυν εν τω εγγίζειν την τελευτήν μου, ίνα σύμφωνος ώ εμαυτώ απ’ αρχής μέχρι τέλους, και μη δόξη τισίν ότι άλλα μεν έλεγον, άλλα δε έκρυπτον εν τη διανοία, ά εικός ην ελεγχθήναι τη ώρα ταύτη της εμής αναλύσεως. Λέγω δε περί του Πατριάρχου, μήπω δόξη αυτώ προφάσει τάχα τιμάν της προς εμέ εν τη κηδεία του ταπεινού μου τούτου σώματος, ή και εν τοις μνημοσύνοις μου στείλαι τινας των αρχιερέων αυτού, ή άλλως των κοινωνούντων αυτώ τινά συνεύξασθαι, ή συμφορέσαι τοις εξ ημετέρου μέρους ιερεύσι τοις προς τα τοιαύτα παρακληθείσι δοξάση ως οιωδήποτε τρόπω προσιέναι καν εν τω κρυπτώ την αυτού κοινωνίαν. Και ίνα μη η σιωπή μου συγκατάβασιν τινά υπονοήσαι παρέξη τοις μη καλώς και εις βάθος ειδόσι τον εμόν σκοπόν, λέγω και διαμαρτύρομαι ενώπιον των παρατυχόντων πολλών και αξιολόγων ανδρών, ως ούτε βούλομαι, ούτε δέχομαι την αυτού η την μετ’ αυτού κοινωνίαν, το παράπαν ουδαμώς ούτε επί της ζωής μου, ούτε μετά θάνατον, ώσπερ ούτε γεγονυίαν, ένωσιν, και τα Δόγματα τα Λατινικά, άπερ εδέξατο αυτός και οι μετ’ αυτού, και υπέρ του διαφενδεύειν ταύτα, και την προστασίαν ταύτην εμνηστεύσατε επί καταστροφή των Ορθών δογμάτων της Εκκλησίας.Πέπεισμαι γαρ ακριβώς, ότι όσον αποδιΐσταμαι τούτου και των τοιούτων, εγγίζω τω Θεώ και πάσι τοις πιστοίς και αγίοις πατράσι και θεολόγοις της Εκκλησίας, ώσπερ αύ πείθομαι τους συντιθεμένους τούτα τούτο λέγω ώσπερ παρά πάσαν μου την ζωήν ήμην κεχωρισμένος από αυτών, ούτω και εν τω καιρώ της εξόδου μου, και έτι και μετά την εμήν αποβίωσιν· και εξορμών εντέλλομαι, ίνα μηδείς εξ αυτών προσεγγίση, ή εν τη εμή κηδεία, ή εν τοις μνημοσύνοις μου· αλλ’ ουδέ άλλου τινός των τούτου μέρους ημών ώστε συμφορεύειν επιχειρήσαι, και συλλειτουργείν τοις ημετέροις. Τούτο γαρ εστί το "τα άμικτα μίγνυσθαι". Δει γαρ παντάπασιν εκείνους είναι κεχωρισμένους ημών, μέχρις αν δω ο Θεός την καλήν διόρθωσιν και ειρήνην της Εκκλησίας αυτού" (P.O. 17, 346-348).

Απευθύνουμε λοιπόν ένα και μοναδικό ερώτημα στους Οικουμενιστές και φιλοοικουμενιστές:

Η πίστη σας είναι η Πίστη του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού; Είναι η Πίστη των Ορθοδόξων; 

Νικόλαος Μάννης