Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2020

ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΕ ΠΡΟΒΑΤΑ ΕΠΙ ΣΦΑΓΗΝ

 





Toυ Κωνσταντίνου Βαθιώτη, Αναπλ. Καθηγητή Νομικής Σχολής Δ.Π.Θ.

Έτσι λοιπόν συμπεριφέρεται ένας πρωθυπουργός απέναντι στους πολίτες του; Εκτοξεύοντας διαρκώς απειλές;

Παρότι μας έχετε γονατίσει επί ένα επτάμηνο, τολμάτε και μας απειλείτε ξανά με ένα νέο lockdown κραδαίνοντας το μασκοφορεμένο μαστίγιό σας!

Μάθετε λοιπόν ότι η νέα σας απειλή “αυτοπροστασία ή καραντίνα” συνιστά πράξη αξιόποινη!

Διότι, με την απειλή του εγκλεισμού μας, προσπαθείτε να μας εξαναγκάσετε να επιλέξουμε μια φαινομενική αυτοπροστασία που μοιάζει με έναν καθημερινά υλοποιούμενο “αργό θάνατο” (για την ποινική αξιολόγηση του κρατικού πειθαναγκασμού των πολιτών σε παρατεταμένη μασκοφορία βλ. την ανάλυση του γράφοντος εις ProNews και Ενωμένη Ρωμιοσύνη).

Πήγατε ποτέ στα δικαστήρια να δείτε τους συναδέλφους μου να χάνουν την φωνή τους εξαιτίας της πολύωρης μασκοφορεμένης αγόρευσης; Και μετά να κάνουν χρήση κορτιζόνης;

Πήγατε ποτέ σε ένα σουβλατζίδικο να δείτε τους ψήστες να είναι στα πρόθυρα κατάρρευσης, εργαζόμενοι μασκοφορεμένοι υπό υψηλότατες θερμοκρασίες;

Όταν είχαμε καύσωνα, μπήκατε ποτέ σε ένα γεμάτο λεωφορείο να νιώσετε σαν κακοποιημένο γουρούνι, στοιβαγμένο σε μια κινούμενη οργουελική “φάρμα των ζώων;

Ή ξέρετε μόνο να χειροκροτάτε μπροστά σε περιφερόμενες ασματοφόρες καρότσες;

Η απάντηση στο τελευταίο ερώτημα είναι προφανώς καταφατική, αφού δεν αισχύνεστε να μας λέτε ότι η χρήση της μάσκας είναι «μία κίνηση (sic) πολύ απλή, μας προστατεύει από κάποια στιγμιαία αμέλεια, έναν τυχαίο συγχρωτισμό», αρνούμενος να συνειδητοποιήσετε τις βλαβερές για την ψυχική και σωματική υγεία μας επιπτώσεις της, αλλά προπάντων την βάναυση προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Επιμένετε ότι η μασκοφορία «πρέπει να μας γίνει συνήθεια».

Να σας θυμίσω τι έλεγε ο Οράτιος (αν βεβαίως τον έχετε διαβάσει ποτέ): usus est tyrannus, ελληνιστί: «η συνήθεια είναι τύραννος» – με τέτοιον επιθυμείτε να μοιάζετε;

Κι όπως έγραφε ο Ρόμπερ Μπέρτον στο έργο του “Η ανατομία της μελαγχολίας” (Τόμ. Ι, μτφ. Π. Χοροζίδη, εκδ. Ηριδανός, Αθήνα 2007, σελ. 78):

«οι συνήθειες ή είναι αρρώστια ή οδηγούν εκεί».

Αυτό θέλετε λοιπόν; Με το πρόσχημα της αυτοπροστασίας μας να μας αρρωστήσετε;

Αξιώνετε μάλιστα «πιστή εφαρμογή» του μέτρου!

Πάλι δεν ακριβολογείτε, κ. Μητσοτάκη: δεν ζητάτε την πιστή αλλά την τυφλή και αυτοπροσβλητική εφαρμογή του μέτρου, αδιαφορώντας για μια ανθρωπιστική αρχή με μακρά παράδοση στο Δίκαιο: Ουδείς υποχρεούται στα αδύνατα!

Και φυσικά ουδείς υποχρεούται στα απάνθρωπα και τα αναξιοπρεπή: Μας φορέσατε μάσκες, (δ)εμμονικώ τω τρόπω, στερώντας μας το χαμόγελο και το γέλιο μας.

Μας στερήσατε δηλαδή τα κύρια χαρακτηριστικά που μας διακρίνουν από τα ζώα Χαρακτηριστικά που είναι τα θεία δώρα μας, για να μπορούμε να εκφράζουμε τα λεπτότερα των συναισθημάτων μας.

Μάλλον δεν θα γνωρίζετε τι έγραφε ο Κ. Σ. Λιούις, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ, στο βιβλίο του “Τακτική του διαβόλου” (τίτλος πρωτοτύπου: “The Screwtape Letters and Screwtape propose a toast”, μτφ.: Α. Θηβαίος, εκδ. Π. Πουρνάρα, Θεσ/κη, Ανατύπωση 1993, σελ. 57), στο οποίο εμφανίζεται ο Γενικός Διευθυντής της Κολάσεως Τυλιχτής να δίνει μαθήματα δι’ αλληλογραφίας στον άπειρο ανεψιό του δαίμονα Άψινθο.

Ώρα να ανατριχιάσουν οι Έλληνες γονείς με την τακτική που ακολουθεί το επιτελείο του Σατανά κατά την περιγραφή του Λιούις:

«Το γέλιο των παιδιών δεν μας κάνει καλό και πρέπει πάντοτε να το αποθαρρύνωμε. Άλλως τε το φαινόμενο του γέλιου είναι καθ’ εαυτό αηδές, και μια κατ’ ευθείαν προσβολή του ρεαλισμού και της αξιοπρεπείας και της αυστηρότητας της Κολάσεως».

Τώρα ξαναδιαβάστε, σας παρακαλώ, προσεκτικά αυτό που σας έγραψε ο κειμενογράφος σας:

 «… μόλις μπορέσουμε να κατεβάσουμε τις μάσκες, να έχουμε όλοι στο πρόσωπό μας ξανά το χαμόγελο της κοινής εθνικής ικανοποίησης και αυτοπεποίθησης».

Άρα εμμέσως παραδέχεστε ότι έχουμε χάσει το χαμόγελό μας, επομένως ότι δεν είμαστε πλέον κανονικοί άνθρωποι. Ώρα, λοιπόν, να κατεβάσετε εσείς ο ίδιος την δική σας “πολιτική μάσκα”. Μια μάσκα που όλοι οι απανταχού της γης πολιτικοί την φορούν μάλλον εκ γενετής, γι’ αυτό άλλωστε έχουν και τόση άνεση να κυκλοφορούν σε δημόσια θέα μασκοφορεμένοι, θυμίζοντας ηθοποιούς που πρωταγωνιστούν σε ταινία θρίλερ με ζόμπι μεταλλαγμένα από κάποιον ιό ο οποίος ξέφυγε από εργαστήριο (βλ. την κλασική ταινία Resident evil” του έτους 2002!).

Μια και το έφερε ο λόγος στην κανονικότητα:

Μας είπατε ότι «ο ιός είναι εδώ, είναι παρών» και ότι «υπάρχει ένα σημείο ισορροπίας. Μια νέα κανονικότητα, όσο διαρκεί η πανδημία, που λέγεται ελεγχόμενη λειτουργία. Της οικονομίας και της ίδιας της κοινωνίας».

Ξεκινώ από το τελευταίο, ως προς το οποίο ισχύει ότι « γλῶσσ’ ἁμαρτάνουσα τἀληθῆ λέγει» (Μενάνδρου, Γνώμαι Μονόστιχοι, 228): Με τα θλιβερά μέτρα που εφαρμόζετε επί επτάμηνο εκεί αποσκοπείτε: στον έλεγχο της κοινωνίας! Το έχει επισημάνει άλλωστε αυτό ήδη από το 1975 ο Μισέλ Φουκώ στο έργο του “Επιτήρηση και τιμωρία”  (μτφ.: Τάσος Μπέτζελος, εκδ. Πλέθρον, Αθήνα 2011).

Με αφορμή την πανωλόβλητη πόλη στα τέλη του 17ου αιώνος, ο Γάλλος φιλόσοφος έγραφε ότι ο περιορισμός της πανούκλας αποτελεί το “πολιτικό όνειρο μιας πειθαρχημένης κοινωνίας”.

Διαβάστε τον: «Η πανωλόβλητη πόλη εκφράζει την ουτοπία τής τέλεια κυβερνώμενης πόλης: είναι μια πόλη που διατρέχεται ολόκληρη από ιεραρχία, επιτήρηση, βλέμμα, γραφή· μια πόλη η οποία ακινητοποιείται κατά τη λειτουργία μιας επεκτατικής εξουσίας που ασκείται διακριτικά σε όλα τα ατομικά σώματα» (ό.π., σελ. 226).

Συνεχίζω με την εξής διαπίστωση: Αυτήν την φορά δεν αποκαλέσατε τον κορωνοϊό “αόρατο εχθρό”, ώστε να παραπέμπετε, εμμέσως πλην σαφώς, στην αντίστοιχη πολεμική ορολογία επί 11ης Σεπτεμβρίου για την Αλ Κάιντα.

Χρησιμοποιήσατε, όμως, δύο κωδικούς που συνδέονται άρρηκτα με την αντιμετώπιση της Αλ Κάιντα και σήμερα πλέον του κορωνοϊού ως “αόρατου εχθρού”:

Αφ’ ενός αναφερθήκατε στην διαρκή παρουσία του (στο Ποινικό Δίκαιο μιλάμε για “διαρκή κίνδυνο εν στενή εννοία”, όταν το κακό μπορεί να επέλθει ανά πάσα στιγμή), που είναι χαρακτηριστικό των τρομοκρατικών οργανώσεων.

Αφ’ ετέρου χρησιμοποιήσατε τον όρο “νέα κανονικότητα”, που ήταν κυρίαρχος αμέσως μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Ας φρεσκάρω λίγο την μνήμη όχι μόνο την δική σας αλλά και όλων των Ελλήνων, οι περισσότεροι εκ των οποίων αυτήν την στιγμή «ρέπουν προς αυτό που θέλουν να ακούσουν» (Runcimanό.π., Έτσι τελειώνει η δημοκρατία;, μτφ.: Π. Γεωργίου, εκδ. Πατάκη, Αθήνα 2019 , σελ. 52) και όχι σε όσα τρομερά και φοβερά μπορεί να μαγειρεύονται εις βάρος τους:

Το 2001 ο Ντικ Τσένι, ο καλούμενος και “αόρατος αντιπρόεδρος” των ΗΠΑ (αλήθεια, πόσο μεγάλο ρόλο παίζουν οι “αόρατοι” και τα “αόρατα” στην επίγεια ζωή μας!) είχε αποκαλέσει την διαμορφωθείσα κατάσταση ως «μια “νέα κανονικότητα”, κάτι το “μόνιμο για την αμερικανική ζωή”» (βλ. Μάικλ Μουρ, Πού πάει η Αμερική”, μτφ.: Ερ. Μπαρτζινόπουλος, εκδ. Αιώρα, Αθήνα 2003, σελ. 143).

Φοβάμαι πως μας προετοιμάζετε για μια “νέα κανονικότητα της νέας κανονικότητας”  με εξίσου μόνιμο χαρακτήρα. Πολλοί επιμένουν να βαυκαλίζονται με την σκέψη ότι η πανδημία και τα ληφθέντα μέτρα θα είναι προσωρινά, αλλά η μελέτη του παρελθόντος διδάσκει τα αντίθετα! Και, ως γνωστόν, όποιος δεν διδάχθηκε από την ιστορία είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει!

Αν κάποιοι εξακολουθούν να διατηρούν επιφυλάξεις για την υπερανάλυση της στρατιωτικής ορολογίας, δεν έχουν παρά να μελετήσουν το (εισέτι αμετάφραστο στην ελληνική) βιβλίο του Michael Morris με τίτλο Lockdown (George Orwell 2020)” (Amadeus Verlag, 2020), ένα από τα “ευαγγέλια” της σημερινής εποχής. Στην σελίδα 256 αυτού του σπουδαίου πονήματος διαβάζουμε τα εξής σοκαριστικά:

«Ο όρος Lockdown προέρχεται από τον στρατιωτικό χώρο και είναι ταυτόσημος με το ερμητικό σφράγισμα κτηρίου ή περιοχής. Την εποχή της κορωνοϊκής κρίσης του 2020, όταν σε πολλά μέρη του κόσμου επεβλήθη ο εγκλεισμός των πολιτών στα σπίτια τους, κάποιες φορές χρησιμοποιήθηκε αντ’ αυτού ο όρος Shutdown, που σημαίνει “παύση λειτουργίας” ενός συστήματος, λ.χ. μηχανών ή επιχειρήσεων. Ο όρος “Shutdown” αφορά την παράλυση της οικονομίας, ενώ ο όρος “Lockdown” αφορά τον περιορισμό της ελευθερίας κίνησης των ανθρώπων. Το “Lockdown” είναι τεχνική που ανήκει σε ένα βασικό πρόγραμμα δράσης στο οποίο υπάγονται στρατιωτικές και αστυνομικές ασκήσεις»!

Γιατί λοιπόν, κ. Μητσοτάκη, προτιμήσατε να καθιερώσετε την χρήση του στρατιωτικού όρου “lockdown και όχι την αντίστοιχη του οικονομικού όρου “shutdown, από την στιγμή μάλιστα που με φόντο το ηφαίστειο της Σαντορίνης (προμήνυε άραγε η εικόνα αυτή μια “κοινωνική έκρηξη”;) είχατε χρησιμοποιήσει τον έτερο κομπιουτερίστικο όρο “επανεκκίνηση”;

Μήπως επειδή και το δικό σας πολιτικό όνειρο είναι ο απόλυτος έλεγχος των πολιτών αυτής της χώρας και η επιβολή στρατιωτικής πειθαρχίας;

Μήπως η στρατιωτική ορολογία προοιωνίζεται αξιοποίηση του Στρατού για ακόμη πιο αποτελεσματικό έλεγχο των δήθεν ατίθασων πολιτών αυτής της χώρας;

Τολμάτε μάλιστα, παντελώς ανερυθρίαστα, να λέτε στον ελληνικό λαό ότι «η μάσκα είναι το εμβόλιο μέχρι το εμβόλιο»!

Τι είδους πολίτες θεωρείτε ότι κυβερνάτε, κύριε;

Ευήθεις ή ελαττωμένου καταλογισμού;

“Κλειστά μυαλά”, σαν αυτά που αναφέρατε στον λόγο σας παίζοντας και εμπαίζοντας;

Ή μήπως στρατιωτάκια που οφείλουν να πειθαρχούν χωρίς δεύτερη κουβέντα στις απάνθρωπες απαιτήσεις σας;

Ή μήπως μαριονέτες που τις κινείτε νευρικά σπέρνοντας τον τρόμο;

Ή μήπως υποψήφια ζόμπι και πρόβατα επί σφαγή;

Σχεδόν σε κάθε σας δήλωση αναφέρεστε στο εμβόλιο είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά!

Σαν να θέλετε να μας προετοιμάσετε με κάθε τρόπο για τον νέο εφιάλτη!

Στις 25 Φεβρουαρίου 2020, δηλ. δύο εβδομάδες προτού κηρυχθεί η πανδημία από τον Π.Ο.Υ., για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού θεσπίσατε με ΠΝΠ τον υ π ο χ ρ ε ω τ ι κ ό εμβολιασμό των πολιτών καθώς και τον προσωρινό π ε ρ ι ο ρ ι σ μ ό τους σε υγειονομικές δομές, θεραπευτικά ιδρύματα ή ιδιωτικές εγκαταστάσεις!

Πόσο περίεργες συμπτώσεις!

Όταν οι ανθέλληνες του Κοινοβουλίου εκλήθησαν, σε μία και μόνη συνεδρίαση (!), να συζητήσουν ενιαία, επί της αρχής, επί των άρθρων και των τροπολογιών, το περιεχόμενο της ΠΝΠ και να την κυρώσουν (βλ. Ν. 4682/2020), ούτε ένας βουλευτής δεν φιλοτιμήθηκε να τοποθετηθεί για τα πρωτόγνωρα αυτά μέτρα που συνεπάγονται την κατάφωρη π ρ ο σ β ο λ ή της ανθρώπινης α ξ ι ο π ρ έ π ε ι α ς και του   δικαιώματος α υ τ ο δ ι ά θ ε σ η ς του κάθε πολίτη!

Επαναλαμβάνω: ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ!

Τα “καμάρια” μας ήξεραν μόνο να χαριεντίζονται μέσα στο κοινοβούλιο αποδυόμενοι σε διαγωνισμό ευφυΐας: Ποιος θα κάνει το καλύτερο λογοπαίγνιο με αφορμή τον κορωνοϊό!

Διαβάστε όλοι ΧΘΕΣ τα (ελευθέρως προσβάσιμα στον καθένα μας) πρακτικά της Ολομελείας (Συνεδρίαση ΡΚΓ΄, 2 Απριλίου 2020) και αηδιάστε!

Ή καλύτερα: Προβληματισθείτε μήπως είμαστε ακριβώς τα πρόβατα επί σφαγή που προορίζονται για πειραματόζωα της Ευρώπης, όπως συνέβη και με τα μνημόνια. Στην καλύτερη περίπτωση, για ζώα μας περνάτε, αν και τα ζώα απολαύουν μεγαλύτερης προστασίας:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η διεθνής νομοθεσία για την ευζωία των ζώων (“animal welfare”) απαγορεύει το φίμωτρο και κάθε άλλου είδους αντικείμενο που παρακωλύει την ελεύθερη αναπνοή καθαρού αέρα και την λήψη τροφής, γιατί προκαλεί δυσφορία και ψυχική διαταραχή στα ζώα. Πώς είναι, λοιπόν, δυνατόν σεις να θέλετε με τόση αυταρχικότητα να επιβάλλετε στους πολίτες σας την μάσκα-φίμωτρο, καθιστώντας μας υποδεέστερους των ζώων;

Επεκτείνετε συνεχώς την χρήση της μάσκας αλλά δεν καταφέρνετε να αναχαιτίσετε τον ιό. Και παρότι η μάσκα αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων απρόσφορο μέτρο, σκέφτεστε να την επεκτείνετε και σε όλους τους εξωτερικούς χώρους. Κι όταν ούτε αυτό θα συγκρατήσει τον “αόρατο εχθρό”, τότε θα μας ζητήσετε να φοράμε μάσκα ακόμη και μέσα στο υπνοδωμάτιό μας! Αίσχος, ντροπή και όνειδος!

Απειλές, απειλές, απειλές…

Lockdown, lockdown, lockdown…

Εμβόλιο, εμβόλιο, εμβόλιο…

Μάσκες, μάσκες, μάσκες…

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ: Θα μασκα-σετε ή θα μασκο-τώσετε;

ΥΓ: Πείτε στον κειμενογράφο σας, έναν από τους δύο “αόρατους μαριονετίστες” σας, ότι σας εκθέτει ανεπανόρθωτα στα μάτια του ελληνικού λαού και επίσης ότι τα λογοπαίγνιά του είναι εμετικά

Αν θέλετε σώνει και καλά να τον κρατήσετε, ας διαβάσει τουλάχιστον λίγο  Ισοκράτη μπας και βελτιωθεί: «οι λόγοι έχουν τόση δύναμη, που μπορούν και τα μεγάλα να τ’ αναδείξουν μικρά και στα μικρά να προσδώσουν μέγεθος, και τα παλαιά να λεχθούν σαν καινούργια και τα νεότερα να μελετηθούν σαν αρχαία» (βλ. και Ανωνύμου, Περί ύψους, μτφ.: Κ. Χωρεάνθη, εκδ. Αστρολάβος/Ευθύνη, Αθήνα 1991, σελ. 76: «είναι σα να υποσχέθηκε εκ προοιμίου στους ακροατές του το αναξιόπιστο των όσων εγκωμιάζει στον λόγο του»).


ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ 

thesecretrealtruth.


Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2020

ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΜΑΣ!

Σήμερα 14/27 Σεπτεμβρίου στα 2020, στην Ελλάδα, στα Ιεροσόλυμα, στη Σερβία, τη Ρωσία, εορτάσαμε την ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ. Στο ΦΙΛΟΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ, σε κάποια στιγμή, ΔΥΝΑΤΟΣ ΣΕΙΣΜΟΣ, τους ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΣΕ...Θα ΞΥΠΝΗΣΕΙ κάποιος;





 Μπαίνεις στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, περιστεράκι μου 

και βλέπεις και για το ΣΕΙΣΜΟ τα σχετικά..


Η Γ' ΘΕΙΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ- Η ἀποδοχὴ τοῦ Σταυροῦ καὶ τοῦ πόνου-Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ της Συνόδου των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Ελλάδος -και ΤΡΙΑ κείμενα για τον αείμνηστο Ιερομόναχο π. ΘΕΟΔΩΡΗΤΟ (επανάληψη)

 



Πατώντας  με τον κέρσορα ΕΔΩ

θα βρεθείς στην παλαιότερη αυτή ανάρτηση 

και θα διαβάσεις, αγαπημένο μου πολλά σχετικά, ίσως και ...άσχετα!


ΒΟΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ 
ΑΣ ΕΙΝΑΙ 
Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ 
ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΜΑΣ.


Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2020

Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2020

Ξενάγηση εις τον Άγιο Νικόλαο Καψάλας Αγίου Όρους από τον Γέροντα Αλύπιο

Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2020

Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2020

Βαγγέλης Σαραντίδης (βιολί) Αϊβαλιώτικο Ζεϊμπέκικο - Το αλάτι της γης

ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ: ΕΠΙΣΤΗΜΗ-LIVE

π. Αντώνιος ΣΗΜΕΡΑ "έξω απ' τα δόντια" στο FocusFM 180920

Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2020

Δεν με αγκάλιαζε ποτέ η συχωρεμένη μανούλα, η μαμή, επειδή έτρεμε τα μικρόβια!

 




Αποκάλυψη Τώρα, περιστεράκι μου! 

Η συχωρεμένη μανούλα μου η Καλλιρρόη η μαμή , να ξέρεις...

 


υπήρξε κορωνοΣύψας στη θέση του κορωνοΣύψα 

και ...

δεν με αγκάλιαζε ποτέ  

ούτε με φιλούσε ποτέ των ποτών

όταν ήμανε μικρή αδυνατούλα και ποοοολύ χαζή

(εκεί στα μέσα του περασμένου αιώνα ) 

για να μη μου μεταδίδει λέει ... (μπλιαχ)...μικρόβια! 

Μόνο για το παραμικρό, κατά την κρίση της,  δικό μου ελάττωμα, μου έψελνε λυσσασμένα τον "Αναβαλλόμενο"...

(π.χ. γιατί είχα βάλει το ποτήρι στην άκρη του τραπεζιού; δεν το ήξερα η χαμένη κουρούπα, η σκύλα του Κερατά, ότι το ποτήρι μπορεί να έπεφτε, μπορεί να έσπαγε και ποιος θα μάζευε μετά τα γυαλιά, άσε  που δεν είχαμε, λέει, πεταμένα λεφτά να αγοράσουμε άλλο ποτήρι...)

...................................................................................................

-Α! Ετσι εξηγούνται όοολα τώρα με την τρικυμία σε δέρνει στο κρανίο, μωρή Σαλογραία!

-Τώρα, επιτέλους, μετά από τόσα χρόνια, μπήκα στο νόημα!

-Τόση κακοποίηση πιά; 

-Τόση!  Μόνο που τότε Δεν συνειδητοποιούσα ότι το να μην αγκαλιάζει μια μάνα το παιδάκι της, συνιστά κακοποίηση, δεν είχα δει ντε και το σχετικό επεισόδιο με την Ασημίνα στις "Άγριες Μέλισσες" που δεν ήθελε η παραπικραμένη,  να αγκαλιάσει το μωρό -του χάπατου- του Νικηφόρου ( μα και συ, χριστιανέ μου, με δυο αδερφές παράλληλα πήγες να μπλέξεις; Μυαλό, κουκούτσι;  ούτε για δείγμα;...)

...........................................................................

Και μια και η μανούλα Δεν ήθελε να με αγγίζει, Δεν την άγγιζα βέβαια και εγώ, προκειμένου να μην την θυμώνω.

Πότε κατάφερα με ένα δισταγμό να την ακουμπήσω, τρέμοντας μέσα μου, μήπως και με αποπάρει  και με κάνει "ρόμπα" δημόσια

Όταν πια βρισκόταν από ηλικία  στα 80 φεύγα,  με βήμα  φανερά ασταθές,  ανησυχώντας μη μου κουτρουβαλιαστεί σε πεζοδρόμιο της Πάτρας, ενώ πηγαίναμε  σε κάποιον γιατρό, τόλμησα και πέρασα τον βραχίονά μου στο μπράτσο της, στηρίζοντάς την, αγγίζοντας την υποστηρικτικά για πρώτη, σε όλη τη ζωή μας, φορά. 

Και τότε, η πολυσεβαστή μου μητέρα , ο στρατιώτης ο αψύς και ακούραστος , ο υπερήφανος στυλοβάτης  της οικογένειας χαμογέλασε ανέλπιστα και σχολίασε, ανάλαφρα:

-Α! Τελικά, ωραίο είναι να περπατάς στο δρόμο, πηγαίνοντας με κάποιον αγκαζέ! 

-Τ' άκουσες,  κορωνοΣύψα τους; 

-Μπα αποκορωσά σου!

-Τι κοπανιέσαι, όμως, γραιότατη;

-Κούλαρε το καλό που σου θέλω... 

-Δεν έχουν  ποτέ τελειωμό, 

άνευ Χριστού,  

η μοναξιά, οι  τρελοί φόβοι  και οι καημοί 

των ανθρώπων ...

Ευανθία η Σαλογραία


Γιατί ο Θεός επιτρέπει το κακό στον κόσμο!

Η "ΘΕΟΛΟΓΙΑ" ΤΗΣ ΜΑΣΚΑΣ!

Ομιλία π. Ευάγγελου Παπανικολάου - Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και η μητέρα μ...

Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2020

Γ.Τράγκας: Φεστιβάλ Αποκαλύψεων και αποκλειστική συνέντευξη καρδιολόγου ...

Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2020

Ομιλία του Π. Ευάγγελου Παπανικολάου στην αυλή της ιεράς μονής αγίου Γεω...


Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2020

Ειλικρινισμός- Με αφορμή μια πρόσφατη έκρηξη ειλικρίνειας..

 Με αφορμή μια πρόσφατη έκρηξη ειλικρίνειας…

Τις τελευταίες, μετανεωτερικές δεκαετίες ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η εξαιρετική αυτο-πλειοδοσία στην ειλικρίνεια και την αυθεντικότητα, την οποία συνεχώς καλλιεργούν και επαυξάνουν εκπρόσωποι του ποικίλου life-style, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, πολιτικοί ή ιερωμένοι, ενταγμένοι αυτοβούλως και ευφροσύνως στη συνήθη εργολαβία του λόγου, τον εργαλειακό βιοπορισμό του (δια)κηρύττειν. 

Τόση είναι η, ευκαίρως-ακαίρως, καταγγελία της ανειλικρίνειας των άλλων (πάντοτε…), ώστε οι παραπάνω μοιάζει να πιστεύουν ότι οι εποχές διακρίνονται σε εκείνες της ανειλικρίνειας, της υποκρισίας και του φαρισαϊσμού και σε εκείνες της βαθιάς, ανεπιτήδευτης και άσπιλης ειλικρίνειας. 

Τα διάσημα βεβαίως αυτής της τελευταίας απονέμονται από αυτούς αυτοδικαίως στη δική μας εποχή κι ακριβέστερα στο λόγο που εκπέμπουν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, ακολουθώντας ενσυνείδητα την πάγια, γραμμική, Wiggish αντίληψη της ιστορίας, που θέλει να κυλά ταχύτατα και λυτρωτικά από τον πολυειδή πρωτογονισμό του παρελθόντος στη υπερ-ραφινάτη διαγωγή παρόντος και μέλλοντος.

Το φαινόμενο έχει πάρει πλέον ιλιγγιώδεις διαστάσεις. 

Όλοι αυτοί, ως συντευξιαζόμενοι ή (ιερο)κήρυκες, διατείνονται πως δεν μπορούν πια να υποφέρουν την υποκρισία, τη διπλοπροσωπία και τον ιησουιτισμό του κοντινού ή μακρινού περιβάλλοντός τους, τα οποία αντιπαραβάλλουν στη διακηρυγμένη ή μόλις υποκρυπτόμενη ειλικρίνεια, ευθύτητα και τιμιότητα του εαυτού τους. 

Όταν μάλιστα ρωτιούνται ποιο πράγμα απεχθάνονται περισσότερο στη ζωή, έχουν έτοιμη την απάντηση: εξάπαντος την υποκρισία! Ίσως θα μπορούσαν να επιβιώσουν μισούμενοι ή λοιδορούμενοι, αλλά μηδέποτε υποκείμενοι στη «δολιότητα» των άλλων…

Γιατί άραγε αυτή η σύγχρονη έκρηξη του «ειλικρινισμού»; 

Πού βρέθηκε και πώς συσσωρεύτηκε τόση δυναμική αν-υποκρισία στη διάφανη εποχή μας; Πώς γίνεται και οι διαθέσεις, οι προθέσεις και οι ενέργειες των ανθρώπων, των συγκεκριμένων βεβαίως ανθρώπων, να δείχνουν ότι αντανακλούν τόση καθαρότητα, τόση ανιδιοτέλεια, τόση διαύγεια, ιδιότητες συνοψισμένες κάτω από τη θελκτική προσηγορία της ειλικρίνειας; 

Τι κρύβεται κάτω από αυτή την τόσο διευρυμένη διαπόμπευση της υποκρισίας και του δόλου; Και πώς άραγε κατορθώνουν να ιχνηλατούν την υποκρισία σε όλους τους άλλους, παρεκτός του εαυτού τους; Ποιο είναι, τέλος, το μυστήριο της παρρησίας τους;

Επιχειρώντας να απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά, θα ξεκινήσουμε από τη μάλλον αναμφίβολη διαπίστωση ότι η καταναλωτική-διαφημιστική εποχή μας αποτελεί την κορύφωση ενός πνεύματος κερδομανούς εξαπάτησης προς όλους και όλα, από όλους και όλα. 

Τα προσωπεία αυτής της εποχής βρίθουν από ποικίλες, εντατικές και πολύμορφες «κατασκευές» εαυτών και αλλήλων, ένα παγκόσμιο φαινόμενο το οποίο ο Μπατάιγ θα συνοψίσει ευρηματικά στη φράση: «Η πρώτη ιδιότητα του υποκειμένου είναι να αυταπατάται». 

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον νομιμοποιημένης πλέον αυτο- και ετερο-εξαπάτησης, όπου οι επικοινωνιακές επιστήμες αγκαλιά με την ψυχολογία συγκροτούν τα βασικά εργαλεία χειραγώγησης των καταναλωτικών μαζών, εμφανίζονται αίφνης πολυπληθείς και προβεβλημένοι θιασώτες της ντομπροσύνης, ακραιφνείς δηλωσίες της ευθύτητας, διαπρύσιοι κήρυκες της αυτο-αυθεντικότητας. 

Τι συμβαίνει λοιπόν εδώ; Όλοι αυτοί αποτελούν (και αναζητούν) τη χαμένη αυτοσυνειδησία της καταναλωτικότητας, αντιστέκονται στον περαιτέρω εκφυλισμό της, ή, αντίθετα, συμπεριφέρονται ως τα βουερά αντηχεία της, ως οι επεξεργασμένοι ενισχυτές της;

Υποστηρίζω ότι, αν όχι σε όλους [ποιος ετάζει καρδίας και νεφρούς;…], τουλάχιστον σε αρκετούς από αυτούς φαίνεται να συμβαίνει το δεύτερο. 

Ο κύριος λόγος που με ωθεί στην εκφορά αυτής της αποτίμησης είναι ο φανερά ναρκισσιστικός χαρακτήρας αυτού του νεοφανούς «ειλικρινισμού», παρά τις πλησίστιες μάλιστα διακηρύξεις περί του αντιθέτου, αλλά και εξαιτίας ακριβώς αυτών. 

«Αυτο-είδωλον εγενόμην», ενώπιον και της ειδωλοποίησης των οπαδών… 

Από το βρεφικό «στάδιο του καθρέφτη» (Ζ. Λακάν) μέχρι τον επεξεργασμένο με ποικίλους μηχανισμούς αυτο-καθρεφτισμό της ενηλικιότητας δεν φαίνεται συχνά να πέρασε ούτε μια μέρα. Βασική κατάσταση αυτού του ναρκισσισμού είναι η ευρεία καταγγελία των άλλων και η επιβεβαίωση του εαυτού: «Δεν είμαι ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων…». 

Πρόκειται προφανώς για μια έκτακτη φαρισαϊκή έγκληση του φαρισαϊσμού… Μισώ την υποκρισία με μίσος άσβεστο, αποφαίνομαι με ποικίλους τρόπους για την παρουσία της γύρω μου, γιατί λογίζομαι ειλικρινής, τίμιος και αυθεντικός. Διότι, αν δεν είχα τέτοιους βαθύτατους λογισμούς υπεροχής, δεν θα υπήρχε λόγος να είμαι τόσο ανηλεής απέναντι στην υποκρισία αλλά και τους υποκριτές, τόσο θυμωμένος με τον αποκλειστικά δικό τους «εγωισμό», από τον οποίο εγώ αφορίζω σαφώς τον εαυτό μου, ούτε θα τοποθετούσα την ανειλικρίνεια αβασάνιστα στην κορφή της κλίμακας των εγκόσμιων παθολογιών. 

Αντίθετα, θα αποδεχόμουν εύκολα ότι ΟΛΟΙ οι άνθρωποι, κάθε εποχής και κοινωνικής, οικονομικής και μορφωτικής τάξης, μετέχουμε της υποκρισίας, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, πότε πριν και πότε μετά, φανερά ή κρυφά, εφόσον μετέχουμε και μετερχόμαστε και υποκύπτουμε και ανιστάμεθα από ποικίλα πάθη, ακριβώς ως πεπτωκότες άνθρωποι επί της γης και όχι ως ηθικά, αυτάρεσκα ρομπότ…

Αυτή η αμφίδρομη, διαδραστική αλληλοπεριχώρηση του ναρκισσιστικού υποκειμένου, η εντατική και εκτατική αυτο- και ετερο-τροφοδότηση του βαθέως εγωτισμού, βρίσκεται στον πυρήνα, στα θεμέλια, στις απαρχές του «ειλικρινισμού». 

Αλλά το οικοδόμημα έχει ήδη ανεγερθεί και είναι πολυώροφο, αν και ευθέως προσδιορισμένο από τα υπόγειά του. Δεν είναι τυχαίο μάλιστα ότι οι αρμοί του έχουν ζυμωθεί πάνω στον καμβά της ηθικής. Εξού και η έτερη, προσφιλέστατη πλειοδοσία αυτών των μονίμως αυτο-αρετολογούντων: η καταγγελία του «ηθικισμού» (των άλλων…)

Η ιχνηλασία αυτού του συγκεκριμένου και συχνά σαφώς προσδιορισμένου ηθικισμού σε συγκεκριμένα πρόσωπα ή ομάδες είναι η πλέον ηδονική τους εργασία. 

Κάποιοι έχουν κυριολεκτικά αφοσιωθεί σε αυτήν, βιοποριζόμενοι μάλιστα μέχρι κεραίας από τον εσαεί επιθετικό καταγγελτισμό του ηθικισμού. 

Τον αναγνωρίζουν παντού: στα λόγια, στις κρυφές ή φανερές πράξεις, στα νοήματα και στα υπονοούμενα, ακόμη και στους μορφασμούς και στη στάση του σώματος, πάντα των άλλων. Κι όταν δεν τον βρουν, τον «κατασκευάζουν»: η δόμηση και η αποδόμηση είναι, εξάλλου, θεμελιώδη στοιχεία της εποχής.

Αλλά τι βρίσκεται κατέναντι αυτού του «ηθικισμού»; Μα ακριβώς ο «ειλικρινισμός»!

 Είναι το αντίπαλο δέος του, ο ιδρυτικός του μύθος. Ανάμεσα όμως στη σφοδρή καταγγελία του πρώτου και στη φιλόφρονη δεξίωση του ετέρου μεσολαβεί ένα απαραίτητο για την εξέλιξη της υπόθεσης στάδιο. 

Πρόκειται ακριβώς για τη διαστολή της ηθικής, την «κατασκευή» μιας «στενής» ηθικής και μιας «ευρείας» ηθικής, ώστε από το σαφή διχασμό τους και την πλήρη πλειοδότηση της δεύτερης να προκύψει η στεντόρεια μεταμοντέρνα ηθικολογία. 

Σε αυτή, όπως και στην ηθικολογία κάθε εποχής, σημασία έχουν οι προτεραιότητες. Διότι αυτό ακριβώς σημαίνει ηθικολογία: άρθρωση (και επιβολή) προτεραιοτήτων. 

Κι αν παλαιότερα γνωρίζαμε ποιος αρθρώνει και επιβάλλει τις προτεραιότητες (ο Θεός, οι θεοί, τα ιερατεία, οι εξουσίες ή εν γένει οι κοινωνικές ομάδες), τώρα μοιάζει να θέλουμε να αγνοούμε την πηγή τους. 

Όμως είναι περισσότερο από σαφές ότι, ιχνηλατώντας τις πηγές αυτής της νέας ηθικολογίας, θα συναντήσουμε το ίδιο το «Πνεύμα των Καιρών», το καταναλωτικό πνεύμα, ένα πνεύμα πλήρους κερδομανίας, φιληδονισμού και ολοκληρωτικού μηδενισμού, το οποίο δεν είναι αόρατο βεβαίως, αλλά έχει συγκεκριμένα πρόσωπα και δομές από πίσω του που το κινούν. 

Η ίδια η κατανάλωση/καταναλωτικότητα, εξάλλου, υπάρχει «μόνο από τη στιγμή που ο όρος μπαίνει στα ήθη» (Ζ. Μπωντριγιάρ).

Η σύγχρονη, μόνιμη καταγγελία του ηθικισμού μας προβληματίζει επίσης για το ποιόν, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον των σύγχρονων αντι-ηθικιστών. 

Συχνά, ανιχνεύοντας την ιστορία τους, αγγίζουμε ένα γνώριμο πυρήνα: τη θρησκευτική, «οργανωσιακή» τους αγωγή… 

Κι είναι ακριβώς αυτή, την οποία περιβάλλουν με το ένδυμα του ηθικισμού. 

Μητραλοίες λοιπόν αυτής της προτεσταντίζουσας συνείδησης και αγωγής των παιδικών και εφηβικών τους χρόνων, αναλώνονται στην υπόλοιπη ζωή τους να αποκαταστήσουν μια άσπιλη αυτο-εικόνα, πρώτα στα μάτια τους, πυροβολώντας, όχι πλέον τις θρησκευτικές οργανώσεις, για τις οποίες επιφυλάσσουν μια μάλλον αινιγματική σιγή, αλλά τα φαντάσματά τους, που θεωρούν ότι ρίχνουν βαριά τη σκιά τους στους συνανθρώπους τους, κάποτε και στους ίδιους τους συνδαιτημόνες τους. 

Γιατί πιστεύουν ότι μόνο εκεί ο ηθικισμός κατοικοεδρεύει. 
Ποτέ στους καταγγέλλοντές τον! 

Λησμονούν ότι ο ηθικισμός είναι μια πολυπλόκαμη Λερναία Ύδρα, είναι η παιδική αρρώστια της ηθικής και της θρησκείας, μια σπονδή στην ετερονομία, εξαιρετικά δύσκολο να εκριζωθεί.

Αλλά η ουσιαστική αυτομεμψία είναι, βεβαίως, πανάκριβη.
Αντίθετα, αυτοί θεωρούν ότι πέρασαν ήδη με ένα success story στο περιπόθητο στάδιο της διαστολής της ηθικής, της «ευρύτατης» και επεξεργασμένης ηθικής, της supra-liberal ηθικής που αναχωνεύει όλους τους κανόνες και όλες τις προτεραιότητες, συγχωνεύοντάς τους όμως θαυμαστά σε μια μοναδιαία ηθικολογική επιταγή: την κατάλυση της υποκρισίας! 

Φαίνεται σαν ολόκληρο το Ευαγγέλιο να κρέμεται από αποκλειστικά ένα αγιογραφικό motto: «Ουαί υμίν Φαρισαίοι υποκριταί…». Πρόκειται για το μοναδικό αποδεκτό κανόνα αυτής της εύπεπτης καταναλωτικής μετα-ηθικής, ο οποίος, καθόλου παράδοξα, είναι απαραίτητο μέλος και της σύγχρονης «πολιτικής ορθότητας». 

Διότι όλοι οι άλλοι κανόνες μετέχουν και προκαλούν ενοχές και ντροπή, δηλαδή είναι εξ υπαρχής ασύμβατοι με το βαθύτατο θεμέλιο του (μετα)νεωτερικού κόσμου που θέλει διακαώς να αποδείξει, μια για πάντα μάλιστα, ότι είναι αθώος, δικαιωματικά αθώος, διαιωνίως. 

Ο πρόθυμος μάλιστα εναγκαλισμός από μέρους αυτών των ευρυ-ηθικών, ως του μοναδικού σωσίβιου, της ψυχολογίας και της ψυχανάλυσης, με γνώση ή/και ημιμάθεια, αποτελεί την αναπόφευκτη πλέον συνέπεια. 

Κι από κείνο το θεωρούμενο ως «ασφαλές» μετερίζι, εκπέμπουν ουσιαστικά έναν μόλις υποκρυπτόμενο χλευασμό για όλους και όλα [Στην ερώτηση: «Τι σας κληροδότησε εντέλει η ψυχανάλυση;», ο Λακάν δεν θα διστάσει να απαντήσει, χωρίς περιστροφές: «Την ειρωνεία!»]…

Η δημόσια αποτίναξη πάντως της ενοχής κρύβεται παντού, ακόμη και πίσω από τη σύγχρονη επιδίωξη της ιστορικής «συγγνώμης» για τα συλλογικά αμαρτήματα του εκάστοτε εθνικού παρελθόντος, με τις μακρές «πορείες συγχώρησης» να αποτελούν καταναλωτικά must σήμερα. 

Επιπλέον, η ταχεία μετάφραση της ενοχής σε αποδιοπομπαίο ενοχικό σύνδρομο, σε δυσβάσταχτο «ενοχισμό», είναι η πλέον παγιωμένη συνήθεια αυτών των δημοσιολογούντων. 

Δεν υπάρχει τίποτε που να χρειάζεται ουσιαστική (και κοπιαστική) μετά-νοια! Η μετά-νοια είναι πλέον απαράβατο taboo και καλύτερα να απωθείται. Να αφήσουμε, μας λένε, πίσω μας το παρελθόν: βαδίζουμε, μάλλον τρέχουμε ιλιγγιωδώς, μόνο μπροστά! Φυγή, λοιπόν προς τα μπρος!

 Έτσι, στο πλαίσιο αυτού του παρορμητικού, ναρκισσιστικού φυγοκεντρισμού, μετά την «πορνογραφία του θανάτου» (G. Gorer), έχουμε πλέον την περιβόητη «πορνογραφία της ενοχής και της ντροπής», δηλαδή την ενοχή και την ντροπή ως τα μεταμοντέρνα taboo. 

Και είναι γεγονός ότι αυτή ακριβώς η «πορνογραφία» στέκεται πολύ θυμωμένη απέναντι στο μουρμουρητό που κάποτε διέσπειρε εκείνος ο ιδιόμορφος μοναχικός σκηνοθέτης: «Η ντροπή θα σώσει τον κόσμο!» (Ταρκόφσκι).

Η στενότατη λοιπόν συμπλοκή ειλικρίνειας και ηθικής μοιάζει να είναι το κλειδί για την κατανόηση, αλλά και την απεμπόληση, του σύγχρονου «ειλικρινισμού». 

Αν ακόμη και οι ίδιοι οι άγιοι αποδέχονται την προσωπική τους υποκρισία (όπως αποδέχονται όλες τις αμαρτίες, πλην της αίρεσης), υποκρισία εντελώς ανθρώπινη μέσα στην παρα-φυσιολογικότητα της εγκόσμιας ύπαρξης, αναλαμβάνοντας όμως παράλληλα τον ασκητικό αγώνα για την έγκοπη και έμπονη υπέρβασή της, τότε η ταπεινόσχημη κι αλαφροΐσκιωτη, υπερβολικά ψυχολογικοποιημένη αυτοπροβολή της ανυποκρισίας είναι εν τέλει χωρίς τυπικό και ουσιαστικό νόημα.

 Εδώ και δεκαετίες, πολλοί διανοητές έχουν αναλύσει ενδελεχώς αυτήν την κατ’ εξοχήν «ναρκισσιστική κοινωνία» (Κ. Λας) που ζούμε, την «κοινωνία ψυ-» (Ζ. Λιποβετσκί), που ταχύτατα ψυχολογικοποιεί, αισθητικοποιεί και συναισθηματικοποιεί τα πάντα εν πάσι, το περιβάλλον του πλήρους «συγκινησιακού καπιταλισμού» (E. Ιλούζ), όπου προβάλλεται αποκλειστικά ο «συμπονετικός άνθρωπος» (Μ. Ρεβώ ντ’ Αλλόν) και η καταλυτική «τυραννία της οικειότητας» (Ρ. Σέννετ). 

Οι κραυγαλέοι λοιπόν διατυμπανισμοί μιας εσαεί άμωμης αυτο-αυθεντικότητας που διαβαίνει θριαμβευτικά όλα τα όρια χωρίς αιδώ και χωρίς καμιά λογοδοσία, με ένα χειμαρρώδες μάλιστα ύφος, κατευναστικό, καταπραϋντικό, στρογγυλοποιημένο και «μαμαδίστικο», δεν μπορεί να έχει, ευτυχώς, ούτε παρόν ούτε μέλλον, παρά μόνο αυτό της αδιέξοδης, αυτοκαταστροφικής, βαθιά τραγικής ηθοποιίας…


Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα (“Η Σχολή των Αθηνών Νο 2”, 1974) είναι έργο του Γιώργου Βακιρτζή
.


ΠΗΓΗ: https://antifono.gr

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com-amethystos