Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Το ταλέντο του τραγουδιστή δεν είναι η φωνή


Δάφνη Ευαγγελάτου: «Tο ταλέντο τoυ τραγουδιστή δεν είναι η φωνή»



Δάφνη Ευαγγελάτου: 

«Tο ταλέντο τoυ τραγουδιστή δεν είναι η φωνή»

Η μεσόφωνος με τη σπουδαία διεθνή καριέρα μιλάει για τη διπλή ιδιότητα της ερμηνεύτριας και της δασκάλας, και σχολιάζει το σύγχρονο τοπίο στον χώρο της όπερας

Για τους φίλους του λυρικού θεάτρου, και όχι μόνο, η Δάφνη Ευαγγελάτου δεν χρειάζεται ασφαλώς συστάσεις. 
Γεννημένη σε μία από τις γνωστότερες καλλιτεχνικές οικογένειες - κόρη του συνθέτη και μαέστρου Αντίοχου Ευαγγελάτου και της αρπίστριας Ξένης Μπουρεξάκη, αδελφή του σκηνοθέτη Σπύρου Ευαγγελάτου - διέπρεψε διεθνώς ως μεσόφωνος αλλά και ως δασκάλα. 

Εν προκειμένω αναλαμβάνει ένα ενδιαφέρον όσο και γοητευτικό εγχείρημα: θα αναλύσει δραματουργικά τη «Μεγαλοψυχία του Τίτου», την τελευταία όπερα που έγραψε ο Μότσαρτ το 1791, έργο με το οποίο έχει συνδέσει και η ίδια το όνομά της ερμηνευτικά με μεγάλη επιτυχία. Ταυτόχρονα, υπό τη διδασκαλία της, ταλαντούχοι νέοι λυρικοί καλλιτέχνες θα ερμηνεύσουν τα κυριότερα μουσικά σύνολα και τις άριες του έργου. Όλα αυτά στο πλαίσιο του λυρικού εργαστηρίου που διοργανώνει εντός των εκπαιδευτικών του δράσεων το Σωματείο Υποτροφίες Μαρία Κάλλας σε συνεργασία με τον Σύλλογο Οι Φίλοι της Μουσικής την Πέμπτη 19 Οκτωβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. 
Η εκδήλωση εντάσσεται στα 40 χρόνια μνήμης της Κάλλας, στην οποία άλλωστε είναι αφιερωμένες και όλες οι δράσεις του σωματείου που φέρει το όνομά της έχοντας ιδρυθεί από την ίδια...
 
«Η ιδέα ήταν να διοργανωθεί ένα είδος masterclass ανοιχτού στο κοινό. 

Μια εκδήλωση μεγαλύτερη και πιο εξωστρεφής. Ωστόσο, αντί να παρουσιαστούν σκόρπιες άριες, αποφασίσαμε να επικεντρωθούμε σε μια συγκεκριμένη όπερα» εξηγεί η Δάφνη Ευαγγελάτου και συνεχίζει: «Το έργο αυτό έχει τρομερή πλοκή, είναι σαν ταινία του Χίτσκοκ. Ολοι οι χαρακτήρες είναι πολύ ενδιαφέροντες»

Η λαμπρή ερμηνευτική διαδρομή της Δάφνης Ευαγγελάτου περιλαμβάνει εμφανίσεις σε όλα τα μεγάλα μουσικά κέντρα της Ευρώπης, καθώς και στις ΗΠΑ και στην Ιαπωνία, αλλά και σε διεθνή φεστιβάλ όπως του Σάλτσμπουργκ, του Εδιμβούργου, της Εξ Εν Προβάνς κ.ά., ενώ έχει επίσης εμφανιστεί επανειλημμένως στο ελληνικό κοινό. 

Σε ό,τι αφορά την εκπαιδευτική της δραστηριότητα, το 1993 εξελέγη τακτική καθηγήτρια στην Ανωτάτη Μουσική Ακαδημία του Μονάχου, της οποίας διετέλεσε επίσης αντιπρύτανης το διάστημα 2002-2010, ενώ μεταξύ 2003 και 2008 δίδαξε ως επισκέπτρια καθηγήτρια στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής της Κοπεγχάγης. Παράλληλα, μετέχει συχνά στην κριτική επιτροπή διεθνών διαγωνισμών λυρικού τραγουδιού και από το 2004 είναι μέλος της κριτικής επιτροπής των καλλιτεχνικών βραβείων του υπουργείου Πολιτισμού της Βαυαρίας και γνωμοδοτική σύμβουλος του περίφημου Πανεπιστημίου Mozarteum του Σάλτσμπουργκ.
Πόσο διαφορετική είναι άραγε η δουλειά του ερμηνευτή από αυτήν του δασκάλου; 

«Πρόκειται, πράγματι, για δύο διαφορετικές δουλειές» απαντά η Δάφνη Ευαγγελάτου. 

«Ως ερμηνευτής είσαι πιο συγκεντρωμένος στον εαυτό σου

Οταν διδάσκεις, αντίθετα, οφείλεις να βάλεις τον εαυτό σου σε δεύτερη μοίρα και να δεις τι είναι αυτό που χρειάζεται ο νέος άνθρωπος, τι εφόδια μπορείς να του προσφέρεις ώστε να αντιμετωπίσει αυτήν την πολύ δύσκολη, ομολογουμένως, δουλειά...

 Ας μην ξεχνάμε ότι κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο κάποιοι πολύ καλοί τραγουδιστές να είναι ταυτόχρονα κακοί δάσκαλοι. Ισως γιατί δεν μπορούν να βάλουν τον εαυτό τους σε δεύτερη μοίρα».
Μιλάει για τις δυσκολίες του επαγγέλματος του τραγουδιστή της όπερας:

 «Το ταλέντο του λυρικού τραγουδιστή δεν είναι η φωνή... Η φωνή είναι θείο δώρο, όπως η ομορφιά, ας πούμε. Το ταλέντο είναι η ικανότητά σου να φτιάξεις ένα όργανο από αυτό το δώρο που σου έχει προσφερθεί. Το ένστικτο και το μυαλό να αφομοιώσεις ό,τι σου δίνει ο καλύτερος δάσκαλος. Ας μην ξεχνάμε ότι εμείς οι τραγουδιστές δεν μπορούμε να δούμε το όργανο όπως, π.χ., ο πιανίστας, ο οποίος βλέπει το πιάνο, μπορείς να του δείξεις τεχνική και κινήσεις... Σ' εμάς το όργανο βρίσκεται μέσα στο σώμα μας».
Σε σύγκριση με την εποχή που ξεκινούσε η ίδια, θεωρεί ότι σήμερα είναι πιο εύκολο ή πιο δύσκολο για έναν νέο καλλιτέχνη να κάνει καριέρα στον χώρο; «Στην εποχή μας γίνεται όλο και πιο δύσκολο» απαντά. «Ο κόσμος ολόκληρος έχει "ανοίξει" πολύ... Παλαιότερα, μέχρι να "ανοίξει" το Ανατολικό Μπλοκ, ήταν πολύ λίγοι οι τραγουδιστές που έρχονταν από 'κεί στην Κεντρική Ευρώπη. Τώρα είναι πλέον πάρα πολλοί. Για να μη μιλήσω για το άνοιγμα προς την Ασία: τους Κορεάτες, κυρίως, αλλά και τους Κινέζους, οι οποίοι έχουν μια φοβερή θέληση. Τώρα ο κόσμος είναι μεγάλος, αλλά όλοι, λίγο-πολύ, στην Κεντρική Ευρώπη συγκεντρώνονται».
Τη ρωτώ για τις σύντομες καριέρες που παρατηρούνται συχνά στην εποχή μας. Για τους τραγουδιστές που ξεχωρίζουν, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για ένα μικρό διάστημα και κατόπιν μένουν πίσω ή ακόμα και εξαφανίζονται. «Ακριβώς επειδή υπάρχει αυτή η υπερπροσφορά, οι καριέρες δεν κρατούν πολύ» εξηγεί η Δάφνη Ευαγγελάτου. 

«Μερικές φορές μιλούμε πράγματι για κομήτες: ξεπετιούνται από διεθνείς διαγωνισμούς, κάνουν μια σύντομη καριέρα, και μετά τα θέατρα θέλουν όλο και καινούργια ονόματα, όλο και πιο νέους ή ακόμα επιλέγουν τις διανομές βάσει της εξωτερικής εμφάνισης, η οποία, βέβαια, είναι και αυτή πολύ σημαντική... 

Γι' αυτό βλέπουμε να υπάρχουν σήμερα πολύ καλοί τραγουδιστές αλλά όχι οι κορυφές του παρελθόντος. Και αυτό γιατί δεν αφήνονται να εξελιχθούν».
Μέσα από αυτό το πρίσμα είναι εύκολο άραγε για έναν νέο τραγουδιστή να πει «όχι»; «Εύκολο δεν είναι, αλλά καμιά φορά είναι σωστό και σημαντικό. Σίγουρα, όταν κανείς έχει "ζήτηση", δεν είναι εύκολο το ένα ή το άλλο "όχι"... Σκέφτεσαι το κόστος. Ωστόσο, πρέπει να το ζυγίσει κανείς».
Θεωρεί ότι σε μια εποχή ταραγμένη όπως η σημερινή η τέχνη μπορεί να παίξει έναν ουσιαστικό ρόλο, να επηρεάσει τα πράγματα; «Να βοηθήσει η τέχνη σε συγκεκριμένα πολιτικά ή κοινωνικά ζητήματα με τρόπο ριζοσπαστικό δεν μπορεί, όχι... Το ζητούμενο είναι να προσφέρει κανείς στο κοινό μια ευρύτερη καλλιέργεια και κουλτούρα, μέσω της οποίας θα μπορούσε να επιτευχθεί κάτι καλύτερο. Αυτός είναι ο ρόλος της».
Η Δάφνη Ευαγγελάτου πιστεύει πως στην εποχή μας η όπερα δεν υποφέρει από πλευράς έλλειψης κοινού. Στην εποχή μας, μέσω του Διαδικτύου, μπορεί να έρθει σε επαφή με το είδος πολύ περισσότερο κοινό. 

Θεωρεί πως ο κόσμος δείχνει όντως ενδιαφέρον τόσο σε διεθνές επίπεδο όσο και σε εγχώριο. 

«Είναι κρίμα που δεν υπάρχουν όπερες σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, είναι λάθος να το αντιμετωπίζουμε ως πολυτέλεια. Έχουμε σπουδαίους νέους καλλιτέχνες, με λαμπρές σπουδές και ταλέντο, οι οποίοι φυτοζωούν... Το εξωτερικό δεν είναι επιλογή για όλους. Προσπαθούν βέβαια, όπως μπορούν, αλλά αν υπήρχαν όπερες και σε άλλες πόλεις, όπως γίνεται και στις υπόλοιπες χώρες, τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα. Είναι βέβαια σημαντική η νέα όπερα της Αθήνας, αλλά θα έπρεπε να υπάρχουν και αλλού. Δεν χρειάζεται να είναι αντίστοιχα πολυτελή τα κτίρια. Υπάρχουν ήδη υποδομές, θέατρα, και ας μην είναι τα καλύτερα. 

Το σημαντικότερο είναι το έμψυχο δυναμικό».

πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Η φωνή του Θεού μέσα μας, η φωνή του Εξαποδού και η επιλογή της δικής μας συνείδησης (επανάληψη)



(επανάληψη ένα σημείωμα του 2015 τα παρακάτω):
................................................................................................

Αυτές τις εξουθενωτικές μέρες του φετινού καλοκαιριού
γνώρισα από πιο κοντά,  έναν ηλικιωμένο ασκητή αδυνατούλη, (το πετσί και το κόκκαλο
δεν τρώει, δεν πίνει, δεν κοιμάται, μένει σε σπήλαια όταν τα βρει)
που μου εκμυστηρεύτηκε

ότι ακούει κάθε τόσο μια γλυκιά φωνή
η οποία του προφητεύει τα  διάφορα.

-Και, παιδί μου, δεν πέφτω ποτέ έξω!

Του είχε προφητέψει- λέει- τώρα πρόσφατα  η φωνή ότι οι Τούρκοι θα κάνανε "ντου"
στην Ελλάδα, απ' τον Έβρο, την 1η Αυγούστου.

-Πέρασε η 1η Αυγούστου, οι Τούρκοι δεν κάνανε "ντου", μωρή παλάβω...

-Το ξέρω εξυπνόπουλε! Μην ειρωνεύεσαι! Και γω διαβάζω εφημερίδες ακόμη!

Μετά την ανεπιτυχή πρώτη ..προφητεία, επικοινώνησε έπειτ' από λίγες μέρες,
μαζί μου ο ..προφήτης μοναχός για να μου ξαναπεί
ότι οπωσδήποτε οι Τούρκοι, θα κάνουνε "ντού" στις 14 Αυγούστου
("ίσως η φωνή εννοούσε με το πάτριο εορτολόγιο"
-έδωσε στον εαυτόν του, και σε μένα, ντροπαλά,  αυτή την  εξήγηση,
ο καλός άνθρωπος, και ας μην ήταν παλαιοημερολογίτης)

εκάρι παιδί μου, να βγω ψεύστης...Μεκάρι! σχολίασε καταλήγοντας, ο καλογεράκος
που κρυφοφιλοδοξεί -υποπτεύομαι-  ντε και σώνει να αναδειχτεί σε .. σύγχρονο προφήτη...

-Πέρασε και η 14η Αυγούστου, ακόμη οι Τούρκοι, δεν κάναν "ντου",  τρελομπετούγια.

- Θες να μου σπάσεις πάλι τα νεύρα;  Τι λέγαμε;
Λέγαμε ότι ωστόσο  έμεινα άλλη μια φορά, με την απορία:

Είναι και τούτος ο κακόμοιρος απ' τους ..χαρισματικούς που κάθε τόσο ακούν ...φωνές; 
Δεν θα χαιρόμουν  να καταλήξω στο σκληρό
αυτό το συμπέρασμα αλλά...μάλλον...απ'  την γενικευμένη  και σωρευμένη αμαρτία,
τα κατηραμένα  capital controls ή και  γενικώς
από σκέτη την καλοκαιρινή ζέστη, οι άνθρωποι, αγαπημένο μου, ποοολύ  ελαλήσαμεν!

Όπως και αν έχει το πράγμα...σε παραπέμπω σε παλιότερες σκέψεις επί του θέματος των  "φωνών"
που θα τις διαβάσεις πατώντας στον τίτλο:

Η φωνή του Θεού μέσα μας η φωνή του Εξαποδού και η επιλογή της δικής μας συνείδησης.

Για σήμερον τέλος, και τω Θεώ, Δόξα!

Ευανθία η Σαλογραία

Και πού να δεις τι θα γίνει με το νομοσχέδιο...για την κάνναβη!

Φωτογραφία του χρήστη ARKAS -The Original Page.

Εκκλησία: με το Κράτος ή εναντίον του;

Αποτέλεσμα εικόνας για Λευτέρης Κουσούλης φωτό


Το ζήτημα των σχέσεων Εκκλησίας - Κράτους επανέρχεται σταθερά. Σε βαθμό κουραστικό. Ακόμη και όταν υποχωρεί, γνωρίζουμε ότι με κάποια νέα αφορμή θα επιστρέψει.

Ετσι και τον τελευταίο καιρό η κατεστημένη Εκκλησία με τρόπο διακριτό και φωνή δυνατή απευθύνεται στο Κράτος, στη λεγόμενη Πολιτεία, και ζητάει να ρυθμιστούν τα ζητήματα της Εκκλησίας κατά τις επιλογές της. Κάθε φορά που τίθεται ένα ζήτημα - ιδεολογικού τύπου - το οποίο τη βρίσκει αντίθετη, ακούμε την επίκλησή της προς το Κράτος. Εγείρει επιχειρήματα, διατυπώνει ισχυρισμούς για «χρηστά ήθη» και «κοινή λογική» μαζί με αφορισμούς περί «καταστροφής του ανθρώπου», αναζητεί και εναγκαλίζεται κόμματα ως πολιτικούς συμμάχους.

Στη ροή του χρόνου τα προβλήματα των ανθρώπων ποικίλλουν, οι αντιλήψεις μεταπλάθονται και οι συμπεριφορές αλλάζουν. Το κανονιστικό πλαίσιο που ορίζει τη συνύπαρξη δεν μπορεί να παραμένει παγωμένο και αμετάβλητο. Η κοινωνία διαρκώς τελεί σε κίνηση, οι σχέσεις εντός της αλλάζουν, ποτέ και τίποτα δεν παραμένει όπως πριν.

Σε αυτή τη μεγάλη ροή η θέση της Εκκλησίας είναι με το Κράτος ή εναντίον του; Εννοώ την Εκκλησία, όπως αυτή γίνεται αντιληπτή και θεμελιώνεται κατά το μήνυμα του Ευαγγελίου και κυρίως κατά το παράδειγμα του Ιησού.
Μπορεί η Εκκλησία αυτή να είναι προσηλωμένη στην ισχύ του Κράτους;

Να πορεύεται ως σύμμαχος αυτού του διοικητικού εξουσιαστικού μηχανισμού και να προσφεύγει στη δύναμη του καταναγκασμού του για την επιβολή των επιλογών της ή τη συντήρησή τους; Αυτή η επιλογή ισχύος εκ μέρους της κατεστημένης Εκκλησίας δεν αναιρεί και δεν εκκενώνει το μήνυμα;

Μπορεί η Εκκλησία να συνδέει τον εαυτό της, την παρουσία της και την επιρροή της με την κρατική δικαιοδοσία;
Μπορεί η Εκκλησία να διεκδικεί ισχύ από τον φορέα δύναμης που είναι το Κράτος, ώστε και η ίδια να υπάρχει και να συντηρείται ως φορέας ισχύος;

Η απάντηση έχει από καταβολής δοθεί.
Το Ευαγγέλιο είναι μήνυμα αντι-ισχύος. Το παράδειγμα του Ιησού είναι μανιφέστο αντι-ισχύος και αντι-δύναμης. Και ως τέτοιο, μανιφέστο ελευθερίας.

Από τον πυρήνα αυτού - πιστεύω - του μηνύματος και νοήματος 
η Εκκλησία βρίσκεται εναντίον του Κράτους.

Η σύγκρουση με την εξουσία στο βάθος του ορίζοντα του Γολγοθά δεν μπορεί να διαγραφεί από μια κατεστημένη και ιστορικά προσδιορισμένη σχέση. Η διάσταση αυτή είναι πέραν ιστορικών συνθηκών και συνταγματικών ρυθμίσεων. Η σύγκρουση αυτή είναι πέραν της Ιστορίας. Και ενσαρκώνεται ως προσήλωση στη θεμελιωτική στάση της αντι-ισχύος απέναντι σε κάθε Αρχή και εξουσία.

Στο μέτωπο αυτό βρίσκεται η επαναστατική εκρηκτικότητα του χριστιανισμού και η αντοχή του στον χρόνο.

Για τον λόγο αυτόν ο χωρισμός Κράτους - Εκκλησίας θα έπρεπε να είναι το διαρκές, ζωντανό και ζωοποιό αίτημα της ίδιας της Εκκλησίας.

πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ
.....................................................................................................
Ο κ. Λευτέρης Κουσούλης είναι πολιτικός επιστήμονας.
.....................................................................................................



Ρέκβιεμ για έναν καλό άνθρωπο


Αποτέλεσμα εικόνας για Γιάννης Μαρίνος φωτό

Γράφει ο Γιάννης Μαρίνος  

Επιτρέψτε μου κάποιες προσωπικές εκμυστηρεύσεις

Ξεκινούν από τα πρώτα παιδικά χρόνια όταν εκείνος, δυο χρόνια μεγαλύτερος, ανέλαβε και διατήρησε μέχρι τέλους την πρωτοβουλία του αρχηγού. Εκείνος σχεδίαζε, έπαιρνε τα ρίσκα, υπερασπιζόταν τον μικρότερο. Είχε έκτοτε τα ηγετικά προσόντα, τα οποία αυτοτροφοδοτήθηκαν και πίσω από τα οποία βολεύτηκε ο μικρότερος. Στα ομαδικά παιχνίδια είχε πάντα το πρόσταγμα. Δεν είχε φαβοριτικές προτιμήσεις και έτσι δεν προκαλούσε το αίσθημα της αδικίας. Ομως ταυτόχρονα ήταν πεισματάρης και άκαμπτος. Και όταν αποφάσιζε κάτι ή σχημάτιζε γνώμη για κάτι ήταν αδύνατον να επιτύχεις αναθεώρηση.

Ετσι, στα χρόνια του πολέμου και της Κατοχής. Ετσι και μετά, στα χρόνια της εφηβείας, όταν εκείνος επέβαλε στη μητέρα του την επιλογή να γίνει εμποροπλοίαρχος, ένα επάγγελμα με πολλούς κινδύνους και στερήσεις. Με τη χήρα μητέρα σε πλήρη ανέχεια, αγωνιζόμενη για τον επιούσιο σε μια αφιλόξενη Αθήνα, όπου ήλθε η τριμελής οικογένεια από την επαρχία, χρειάστηκε να μοιρασθούν οι ρόλοι. Εκείνη σκληρά εργαζόμενη σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, εκείνος σπουδαστής στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων, που έδρευε τότε στην Καστέλα, αναγκαζόταν, ελλείψει χρημάτων για τα εισιτήρια, να πηγαίνει με τα πόδια από τον Βύρωνα, όπου ζούσαμε, στον σταθμό του ηλεκτρικού στο Μοναστηράκι και αντίστροφα. Αναδείχθηκε παρά ταύτα πρώτος και αρχηγός σε όλα τα έτη μέχρι την αποφοίτηση. Ο μικρότερος, πρώτος μαθητής στο γυμνάσιο και αυτός, είχε παράλληλα επιφορτιστεί με τα ψώνια και εν μέρει τη μαγειρική της οικογένειας, αφού η μητέρα έφευγε αυγή και επέστρεφε νύχτα.

Ο τριπλός αγώνας δικαιώθηκε. Ο δόκιμος πλοίαρχος πια, από τον πρώτο του μισθό τροφοδοτούσε την οικογένεια με τα αναγκαία για ανακούφιση της μάνας και για τα δύο πρώτα ετών φοίτησης στη Νομική του μικρού. Ταυτόχρονα ο νεόκοπος πλοίαρχος έστελνε και τα αναγκαία χρήματα για να χτισθεί στέγη δύο δωματίων στην ταράτσα της ιδιόκτητης οικίας στο Παγκράτι, στην οποία όμως ο νόμος ανάλγητα προστάτευε τον μισθωτή (ενοικιοστάσιο) αφήνοντας στον δρόμο άστεγο τον ιδιοκτήτη. Ετσι στεγάστηκε η οικογένεια στοιχειωδώς, αφού προηγουμένως δοκιμάστηκε από τον ανορθολογισμό και την αναλγησία του Ελληνικού Δημοσίου.

Με τα χρόνια ο μικρός, εργαζόμενος και σπουδάζοντας ταυτόχρονα, σταδιοδρόμησε επιτυχώς, ο δε μεγάλος μη αντέχοντας την μοναξιά του Ναυτικού, νυμφεύτηκε μια ωραία Γερμανίδα που γνώρισε τυχαία στην Αγγλία. Η οικογένεια του μεγάλου πήρε τον δρόμο της, προστέθηκαν και δύο γιοι, και όλοι μαζί εγκαταστάθηκαν τελικά στην Πάτρα, όπου συνέχισε ως πλοηγός. Τα παιδιά σπούδασαν και άρχισαν να εργάζονται ο ένας στην Αθήνα και ο άλλος στη Γερμανία και έκαναν δικές τους οικογένειες. Ολοι όμως παρέμειναν δεμένοι, παρά τις αποστάσεις και τα προβλήματα που άρχισαν να δημιουργούν οι μεγάλες ηλικίες και οι αρρώστιες.

Και ξαφνικά, μετά από έναν περίπατο του υπερήλικου ζεύγους, ο ταπεινός 90τής ήρωας αυτής της καθημερινής ιστορίας, έπεσε από τα σκαλοπάτια του σπιτιού του και έτσι κόπηκε απρόσμενα το νήμα της ζωής του.

Πριν από λίγες ημέρες συνοδεύσαμε στην τελευταία κατοικία του τον μεγάλο μου αδερφό, συγκλονισμένοι από το απρόβλεπτο, αλλά και με την παρηγοριά ότι έφυγε όρθιος, όπως ο καπετάνιος στη γέφυρα.

πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ
.....................................................................................................................
.......................................................................................................................



"Επαναστάτης στη Σίκαλη", και μια ταινία που ιδιαίτερα με συγκίνησε...



Μου είπες ότι θα πας, κουλτουριάρικό μου,
με μια καλή παρέα να δείς την παράσταση  και λοιπόν,
για σένα, θα το  συνιστούσα, ενθέρμως.

Κανόνισε τα εισιτήρια και πες μου, μετά,
εντυπώσεις. Θα περιμένω...

Φιλιά  αγάπης, πίνοντας
χρυσαφένιο ζεστό τσάι,  με άρωμα κανέλας...

Ευανθία η Σαλογραία
............................................................................................
.............................................................................................

Στο εν λόγω έργο με τίτλο "Επαναστάτης στη Σίκαλη"
που προβάλλουν οι κινηματογράφοι αυτές τις μέρες,
αναδημιουργούνται καλλιτεχνικά, με συγκινητικό τρόπο,

μνήμες  από τη ζωή του Τζ. Ντ. Σάλινζερ 
ο οποίος  θεωρείται ως ένας
από τους κορυφαίους συγγραφείς του 20ου αιώνα.

Ο Τζ. Ντ. Σάλινζερ έγραψε το έργο: 

" The Catcher in the Rye" μεταφρασμένο παλιότερα
με τίτλο "Ο φύλακας στη Σίκαλη". 

Η Τζένη Μαστοράκη, ανέλαβε τη μετάφραση στα ελληνικά
του ίδιου έργου, με τίτλο 

"Στη Σίκαλη, στα στάχυα, ο πιάστης", 
γράφοντας τα παρακάτω: 

"Ο "Φύλακας στη σίκαλη" κλείνει τα 59, αλλά δεν το δείχνει καθόλου: δεν έχει γεράσει ούτε μία ώρα από τα δεκαεννιά μου που τον πρωτοδιάβασα και πέρασαν στο μεταξύ 42 χρόνια. Ο Χόλντεν Κόλφιλντ [ ο ήρωας του βιβλίου ] δεν είναι εύκολη περίπτωση.

 Δεν σου επιτρέπει να τον συμπονέσεις, δεν θέλει να τον αγαπήσεις, να τον κάνεις φίλο σου, να ταυτιστείς μαζί του έστω: είναι αδιαπέραστη η ερημιά του. Βλέπει τον κόσμο σαν αμείλικτος τριαντάρης, αλλά εκφράζεται με λεξιλόγιο και συντακτικό ενός πιτσιρικά. Δεν πουλάει επανάσταση. Απολύτως τίποτα δεν πουλάει. Απελπίζεται, αλλά δεν το λέει φωναχτά. Παραιτείται, αλλά δεν το κάνει ζήτημα. Εχει απίστευτο μεγαλείο και η απελπισία του και η παραίτησή του

Ισως γι αυτό να έχει αντισταθεί ώς τώρα στις σχολικές αναλύσεις των αμερικανόπαιδων, στην άρνηση και στη λατρεία, στην παθολογία των φανατικών του και -προπάντων- στον χρόνο: γιατί μιλάει σε ό,τι πιο απελπισμένο έχουμε όλοι μέσα μας. Ο Χόλντεν, ένας κυνηγός (ελέω καπέλου), έχει καταδικαστεί να παραδέρνει μέσα στον ασφυκτικό χρόνο ενός βιβλίου: δυο μέρες και τρεις νύχτες. Ο Σάλιντζερ, ένας κυνηγημένος, είχε καταδικαστεί να παραδέρνει μισόν αιώνα, μέρα νύχτα, μέσα στους δικούς του τοίχους, που ποτέ δεν τον προστάτεψαν αρκετά. Πάντα τους σκέφτομαι σαν ένα αυτούς τους δυο. Στη λίστα με τους δημοφιλέστερους φανταστικούς ήρωες από τις αρχές του εικοστού αιώνα μέχρι σήμερα, ο Χόλντεν κρατάει σταθερά τη δεύτερη θέση στις προτιμήσεις του κοινού. Εκεί θα τον έβαζα κι εγώ. Και στην πρώτη πρώτη, τον Σάλιντζερ. Γιατί κι αυτός, με τον καιρό, ένας φανταστικός ήρωας έγινε. Και όχι μόνο για μένα".

Τζένη Μαστοράκη

(πηγή:http://www.public.gr/product/books/greek-books/literature/translated-literature/sti-sikali-sta-stahia-o-piastis/prod6210501pp/)

Ο Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κύριλλος, τα λογάκια του, εν προκειμένω, δεν "τα μάσηξε"...

Image result for Ο Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κύριλλος



Ο Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κύριλλος, σε αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στην τηλεόραση του πρακτορείου ειδήσεων Russia Today στις 21 Νοεμβρίου 2016, παρέδωσε μαθήματα για το πώς απαντούν και αναιρούν οι ιεράρχες τα ιδεολογήματα των μισθοφόρων της Νέας Τάξης. Αυτά που είπε και ο εύληπτος αλλά βαθύς τρόπος της άρθρωσης του σκεπτικού του πόρρω απέχουν από τα εύπεπτα, ανώδυνα (για τους μισόχριστους πολέμιους της κοινωνίας) και αβάσιμα λογάκια περί «παιχνιδισμάτων». Δεν είναι παιχνίδισμα η απόπειρα διάλυσης της ελληνικής οικογένειας και η εθνοκτονία που γίνεται σε βάρος μας εδώ και χρόνια. 

Ετσι μιλούν οι ιεράρχες που δεν θέλουν να υπεκφεύγουν:

«Αυτό που συμβαίνει στις δυτικές χώρες είναι ότι, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη Ιστορία, η νομοθεσία έρχεται σε αντίθεση με την ηθική φύση των ανθρωπίνων όντων. Τι είναι καλό και τι κακό; Τι είναι αμαρτία και τι δικαιοσύνη; Αυτά μπορούν να προσδιοριστούν τόσο με θρησκευτικούς όσο και με μη θρησκευτικούς όρους 
Εάν πάρετε έναν καλό χαρακτήρα από την αγγλική, την αμερικανική ή τη ρώσικη λογοτεχνία, θα δείτε ότι όλοι τους έχουν τις ίδιες ποιότητες. Γιατί; Γιατί έχουμε διαφορετικούς πολιτισμούς και διαφορετικά πολιτικά συστήματα, αλλά για όλους μας το καλό είναι καλό και το κακό είναι κακό, και όλοι καταλαβαίνουν ποιοι είναι οι καλοί τύποι και ποιοι οι κακοί.
Πώς λοιπόν διακρίνουμε; Με την καρδιά μας και με την ηθική μας φύση. Αυτή η ηθική φύση, δημιουργημένη από τον Θεό, χρησίμευσε ως η βάση για τη νομοθεσία που σχεδιάζεται. Οι νόμοι όρισαν τις ηθικές αξίες με νομικούς όρους, λέγοντάς μας τι είναι καλό και τι είναι κακό. Ξέρουμε ότι το να κλέβεις είναι κακό και το να βοηθάς ανθρώπους είναι καλό και οι νόμοι προσδιορίζουν τι είναι η κλοπή και ποια είναι η πρέπουσα τιμωρία γι' αυτό.
Τώρα, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη Ιστορία, ο νόμος επιτρέπει κάτι που είναι ασύμβατο με την ηθική μας φύση. Ο νόμος αντιτίθεται σε αυτήν».
Παναγιώτης Λιάκος
"Δημοκρατία"


kostasxan

.................................................................................................................
..................................................................................................................

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Η ανθρωποφαγική επίθεση στη Ναταλία Λιονάκη

Αποτέλεσμα εικόνας για ναταλια λιονακη


Δεν έχουν περάσει παρά ελάχιστα εικοσιτετράωρα από τη ψήφιση, από 148 βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου, του νόμου με τον οποίον θα επιτρέπεται η αλλαγή φύλου από τα 15 χρόνια.
 Με λύπη και όχι έκπληξη παρακολουθώ μέσα από τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης ένα μεγάλο μέρος εκείνων που με περισσή άνεση διαρρήγνυαν τα ιμάτια τους, λέγοντας πως ένα παιδί που πηγαίνει ακόμα στο γυμνάσιο μπορεί ελαφρά την καρδία να αλλάξει το φύλο του, λες και πρόκειται για τη σχολική του τσάντα, εδώ και μερικές μέρες να λοιδορούν την από καιρό ενήλικη κυρία Ναταλία Λιονάκη, επειδή αποφάσισε να περάσει «κουρά» και να γίνει μονάχη στην Κένυα,λαμβάνοντας το νέο της σχηματικό όνομα: Φεβρωνία.

 Αλήθεια, αυτοί οι κύριοι όταν ο τεράστιος Λέοναρντ Κοέν επί πέντε ολόκληρα έτη είχε ασπαστεί το βουδισμό και είχε γίνει μοναχός θα τολμούσαν να τον ειρωνευτούν; Όχι βέβαια. Ίσα ίσα που εκείνη του η επιλογή στα LifeStyle περιοδικά της εποχής θα ήταν μια τάση-μόδα που θα έπρεπε και άλλοι να ακολουθήσουν προκειμένου να είναι in. 
Η ανθρωποφαγική επίθεση που δέχεται μέσα από σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, είμαι σχεδόν βέβαιος πως το ίδιο θα γίνεται και από τηλεοπτικές κίτρινου ύφους, απλώς εγώ δεν τις παρακολουθώ, γεννάει και βαρύτατους χαρακτηρισμούς όπως: «ναρκωμένη», «άβουλη», «προσηλυτισμένη». 
Άλλοι πάλι δεν περιορίζονται «μόνο» στον να τη στολίζουν με προσβλητικά επίθετα, αλλά προχωρούν και σε εκτιμήσεις για το τι την οδήγησε στην απόφασή της: «για να ξεπλύνει τις αμαρτίες», «επειδή τρελάθηκε» ή «πως έγινε μοναχή για να τρώει και να πίνει τζάμπα». Ορισμένοι, ούτε λίγο, ούτε πολύ, πιστεύουν πως μπορεί να έπεσε και θύμα απαγωγής…
 Εκτός από τα ποικίλα πορίσματα για τον εσωτερικό της κόσμο, έχουμε και στιλιστικές απορίες, όπως γιατί άφησε τα μαλλιά της μακριά. Όλοι αυτοί οι τιμητές των ζωών μας, είμαι σίγουρος πως ο μικρόκοσμος στον οποίο ζουν δεν τους έχει επιτρέψει ούτε μια στιγμή να δουν τις ζωές τους στον καθρέφτη, με αποτέλεσμα σαν άλλα βαμπίρ να τρέφονται από τις ζωές των άλλων. Επειδή εκτός από αδιάκριτοι είναι και απαίδευτοι, δεν μπαίνουν ούτε καν στον κόπο να πληκτρολογήσουν δυο λέξεις στο Google για να μάθουν τι σημαίνει μοναχισμός. Ας τους βοηθήσουμε εξηγώντας τους τι σημαίνει νομικά και τι πνευματικά.

 Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ελλάδας «η κουρά ενός μοναχού έναντι συγγενών, κληρονόμων εξομοιώνεται κατά πλάσμα δικαίου, με θάνατο». Πρακτικά από τη στιγμή που κάποιος γίνεται μοναχός νομικά για τους συγγενείς του θεωρείται ως «ζωντανός νεκρός». Τώρα ας λύσουμε και το άλλο μεγάλο μυστήριο…

 Γιατί η κυρία Λιονάκη-Αδελφή Φεβρωνία είχε λυμένα τα μαλλιά της πίσω, τα όποια σε κάποιους άλλους έκανε εντύπωση γιατί ήταν και τόσο μακριά. Κατά την τέλεση του μυστηρίου της μοναχικής κουράς, ο μοναχός ή η μοναχή ανταλλάσσει ένα ψαλίδι από το χέρι του ιερέα που τελεί την ιεροτελεστία, τρεις φορές και ο τελευταίος στη συνέχεια συμβολικά πάλι τρεις φορές στο όνομα της Αγίας Τριάδας θα του κόψει ή της κόψει λίγες τρίχες από τα μαλλιά. Εξού και «κουρά». Όσο για το μάκρος των μαλλιών της Αδελφής Φεβρωνίας; Ο ορθόδοξος κανόνας λέει πως οι μοναχοί δεν κουρεύονται μέχρι το τέλος της ζωής τους. Ένας κανόνας που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πιο ελαστικός και συνήθως έγκειται στην προσωπική επιλογή του κάθε μοναχού για το αν θα τον ακολουθήσει ή όχι. Επίσης τα μακριά μαλλιά και γένια, συμβολίζουν και το ρίζωμα της πίστης.

Εκτός από το σύνταγμα το οποίο όπως αναφέραμε ορίζει πως νομικά πως για τους συγγενείς του ο μοναχός θεωρείται «νεκρός» και στην πράξη από τη στιγμή που κάποιος γίνει μοναχός ή μοναχή πνευματικά, αλλά και στην πράξη έρχεται πιο κοντά στο θάνατο, καθώς το ίδιο ράσο που φοράει τη στιγμή της «κουράς», θα το φοράει μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής του, αλλά και στον τάφο του, καθώς θα το ράψουν πάνω του και στη συνέχεια θα τον θάψουν μαζί με αυτό χωρίς φέρετρο.

 Έρχομαι στο άλλο σκέλος των κατηγοριών, οι οποίες μιλούν για προσηλυτισμό και πως στην απόφαση αυτή οδηγήθηκε για να τρώει και να πίνει τζάμπα. Το Σύνταγμα μας επίσης ορίζει πως για να γίνει κάποιος μοναχός πρέπει να περάσει από ένα δοκιμαστικό στάδιο τουλάχιστον ενός έτους προκειμένου να είναι απολύτως συνειδητοποιημένος για την απόφαση του. Σε πολλά μοναστήρια το δοκιμαστικό αυτό διάστημα μπορεί να φτάνει μέχρι και τρία χρόνια. Εννοείται πως αν μετά την «κουρά» αισθανθεί πως θέλει να επιστρέψει στον έξω κόσμο, ουδείς τον κρατάει αλυσοδεμένο.

 Πριν έρθω στην «Ντόλτσε Βίτα» της Αδελφής Φεβρωνίας, θα σας μιλήσω για μια άλλη «Ντόλτσε Βίτα». Του Αγίου Ορούς, της ιστορικότερης, μεγαλύτερης και σημαντικότερης μοναστικής πολιτείας στον κόσμο. Αν «δεις» τα βιογραφικά των μοναχών του ή μάθεις τι άφησαν πίσω τους θα εκπλαγείς καθώς το 80% είναι κάτοχοι δυο ή τριών πτυχίων ΑΕΙ ενώ αρκετοί διατηρούσαν έδρες σε μεγάλα πανεπιστήμια του κόσμου. Το να είσαι λοιπόν καθηγητής πανεπιστημίου στο Κέιμπριτζ ή μεγαλοτραπεζίτης στην Ελβετία, ή καρδιολόγος στο μεγαλύτερο καρδιολογικό κέντρο της Γερμανίας ή μουσικός με καριέρα εφάμιλλή του Θόδωρου Κουρεντζή και να τα αφήνεις όλα πίσω σου και να πηγαίνεις στο Άγιο Όρος και να κοιμάσαι εφόρου ζωής 4 ώρες την ημέρα, να προσεύχεσαι και να κάνεις εργασίες (διακονήματα) που καμία σχέση δεν είχαν με την προηγούμενη σου ζωή, όπως να κλαδεύεις ελιές, ή να καθαρίζεις πατάτες ή να κάνεις τον καμαρότο μαζεύοντας τα λερωμένα σεντόνια και τις πετσέτες των επισκεπτών, ή τον νοσοκόμο, ακόμα και τον νεκροθάφτη, αυτό νομίζω πως μόνο άραγμα δεν λέγεται. 
 Κατανοώ απολύτως πως για κάποιον ή για κάποιους η επιλογή αυτή μπορεί να είναι πολύ μακριά από την κουλτούρα τους και να αδυνατούν να την καταλάβουν. Διαφορετικό όμως είναι αυτό, που είναι 100% έντιμο, από το να λοιδορείς αποφάσεις ενηλίκων ανθρώπων, εισβάλλοντας με το χειρότερο τρόπο στις ζωές τους. 
Ερχόμαστε τώρα στην περίπτωση της Αδελφής Φεβρωνίας. Από όσες πληροφορίες κατόρθωσα να στραγγίξω από την κιτρινίλα, πριν λάβει αυτή την απόφαση, δούλεψε μέσα της την κλήση της αυτή για περισσότερα από πέντε έτη, επιλέγοντας μάλιστα να γίνει μοναχή στην Αφρική. Εκεί που όσοι είναι μοναχοί ή ιερείς μετέχουν στις ιεραποστολές δίδουν καθημερινή μάχη για να εξασφαλίσουν στα παιδία που «ζουν» εκεί λίγο γάλα για να βγάλουν τη μέρα. Γάλα το οποίο οι δικοί μας αγρότες το χύνουν με περισσή μαγκιά. Αυτό, λοιπόν, είναι το αποκορύφωμα των εγκλημάτων της Αδελφής Φεβρωνίας. Πρώτα έγινε μοναχή και στη συνέχεια πήγε σε ιεραποστολή της Αφρικής για να εξασφαλίσει τροφή και εκπαίδευση για τα παιδιά, προσευχόμενη παράλληλα τόσο για αυτά, αλλά ακόμα και για όλους εκείνους που στο βωμό μερικών εφήμερων νούμερων τηλεθέασης βιάζουν τη ζωή της. 
 Κλείνω με την «προσευχή» που αποτελεί την πεμπτουσία του μοναχισμού. Στα δικά μου μάτια το να είσαι σχεδόν ολόκληρη τη ζωή σου αφιερωμένος πάνω από ένα μικροσκόπιο και να αναζητάς ένα φάρμακο ή ένα εμβόλιο που θα σώσει εκατομμύρια ανθρώπους, ακόμα και αν δεν το ανακαλύψεις ποτέ, η αφιέρωση σου σε αυτό, αποτελούν την πλέον χειροπιαστή πράξη αγιοσύνης. Μήπως συμβαίνει το ίδιο και με την προσευχή; Έχετε σκεφτεί ποτέ πως την ώρα που εμείς ή πίνουμε τα ποτά μας, ή κοιμόμαστε ή κάνουμε έρωτα ή αγωνιούμε για το πώς θα βγάλουμε την επόμενη μέρα ή φλερτάρουμε μέσω Facebook, εκείνη την ώρα, περίπου μέσα στις 02.00, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που σηκώνονται σαν σκιές, λόγω των ράσων, μέσα στα άγρια σκοτάδια και κάθονται σε ένα στασίδι και προσεύχονται αδιάκοπα για όλους εμάς; 
Άσχετα με το αν οι προσευχές αυτές πιάσουν ποτέ τους τόπο, αυτό το οποίο κάνουν νοερά πρωί, μεσημέρι, βράδυ μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο της ζωής τους αποτελεί το απόγειο της αγάπης.

πηγή: https://proskynitis.blogspot.gr/2017/10/blog-post_74.html
...........................................................................................................................
............................................................................................................................
.........................................................................................................

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Ο άνθρωπος τελικά είναι το πιο άγριο ζώο...

Αποτέλεσμα εικόνας για άγριο ζώο

(Η φωτό από το philenews.com)

Είδα το φρικουλιάρικο "Το Αυτό" για το χατίρι σου...



Πολυαγαπημένο μου
τις ταινίες με τα ποτάμια  ντοματόζουμα  και τα από την Κόλαση ζοφώδη ουρλιαχτά, με υπόκρουση θριλερικής μουσικής, ξέρεις,  δεν τις αντέχω, όμως...επειδή μου είπες ότι σου άρεσε το "φιλμ", το βασισμένο στο "ΙΤ" ("το Αυτό"), μυθιστόρημα του φημισμένου Στήβεν Κινγκ, ένα βραδάκι,  στην Πάτρα, στο συγκρότημα των SterCinemas στην παραλία,  αποφάσισα και  είδα το ομώνυμο έργο. 

Πήγα και κατάφερα να το υπομείνω μέχρι το τέλος, δίχως  να μασουλάω το απαραίτητο για το τσατάλιασμα των νεύρων μου, ποπ-κορν. 
Κρατούσα προς  παρηγορίαν, μόνο  ένα  μπουκάλι νεράκι.

Μπήκα σε αίθουσα γεμάτη ανυποψίαστα, κεφάτα, καλοζωισμένα εφηβάκια, κυρίως αγόρια,  που παρίσταναν τα μεγαλύτερα των 15 ετών,(διότι  η αφίσα του έργου έγραφε: «κατάλληλο- άνω των 15»), προκειμένου έτσι, τα χρυσούλια μου,  να βρεθούν  στο μαγικό, σκοτεινό ναό της προβολής, ώστε, με την ησυχία τους  να.... απολαύσουν το -του τρόμου- υπερθέαμα (ξεπέρασε, διάβασα  σε εισπράξεις την πρώτη –δεύτερη μέρα, τον «Εξορκιστή» που επί 46 χρόνια κρατούσε τα πρωτεία, μάλιστα, μάλιστα! ).

Με είχες προϊδεάσει ότι επρόκειτο για ταινία ψυχολογικού/συμβολικού περιεχομένου, που πραγματεύεται -λέει- τις φοβίες και τους φόβους της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας και ότι κατά τούτο, θεώρησες εξαιρετική την κινηματογραφική της αφήγηση, ωστόσο, βρήκες επίσης –είπες- αρκετά υπολειπόμενη τη δύναμή της, από την αίσθηση που σου δίνουν οι σελίδες του ίδιου του βιβλίου/μυθιστορήματος του Κινγκ με τις φιλοσοφικές περί κακού εμβαθύνσεις του, τις οποίες, η ταινία, βεβαίως,  δεν κατάφερε- δια εικόνων και ήχου-ούτε από μακριά, να αποτυπώσει.

Προσωπικά δεν θα άντεχα να διαβάσω το μυθιστόρημα.
Δεν είναι του γούστου μου τέτοια βιβλία που δημιουργούν  απότομα σκιαξίματα και ταχυπαλμίες. Μακράν εμού. Να μου λείπουν τα ταράκουλα, έστω και τα τεχνητά. 

-Άπαγε, άπαγε!

Αρκέστηκα, λοιπόν, στην  περίληψή  που άκουσα απ’ το στοματάκι σου.

Βλέποντας το έργο, διαπίστωνα «τρύπες»" στο σενάριο και λογικά κενά.

Απολογήθηκες, για λογαριασμό του Κινγκ, λέγοντας ότι δεν ήταν δυνατόν να μεταφερθούν στην ταινία όλες οι πληροφορίες του μυθιστορήματος. Σύμφωνοι.

Αν διαβάσω, -είπες- το μυθιστόρημα, τα κενά θα εκλείψουν. Σωστός.

Δεν θα επιμείνω σ’ αυτό. Εντάξει. 

Η μικρή κοκκινομάλλα κοπελιά, που τη βια...βασάνιζε ο πατέρας της, αλλά και  τα λοιπά παιδάκια της ομάδας των «χαμένων»(ο νήπιος, αθωότατος Τζόρτζι, ο αξιολάτρευτος, διαβαστερός χοντρός, ο μαύρος, ο Εβραίος, ο τραυλός, ο μικροβιοφοβικός, ο παρλαπίπας γυαλάκιας) έπαιζαν με μεγάλη φυσικότητα τους ρόλους τους-καμία σχέση με τα Ελληνάκια της αντίστοιχης ηλικίας που τη φυσικότητα στο «παίξιμο» καλώς ή κακώς, ακόμη δεν την απόκτησαν.

Και βέβαια ο ηθοποιός που παρίστανε τον Κλόουν, φαινόταν πολλαπλά αποτρόπαιος,- συγκρίνοντας τις εκφράσεις του  με  τη δαιμονισμένη στον «Εξορκιστή»- μπράβο του, μπράβο του, αρχιμπαμπούλας πρώτης τάξεως, τρομακτικότατος  ο Κλόουν, λέγω, σε σημείο που φτάσανε, διάβασα,  οι κακόμοιροι οι αληθινοί κλόουν, οι εργαζόμενοι  στα ανά τον κόσμο τσίρκα, να διαμαρτυρηθούν, ξαναλέει,  που στη φαντασία των αθώων παιδιών, το χαρούμενο πρόσωπό τους, σφραγίστηκε με τους δαιμονικούς συνειρμούς, τους -εκ της γραφίδας του Στήβεν Κινγκ- προερχόμενους, μα για Όνομααα, όλα πια τα χαρούμενα σύμβολα θα τα μολύνει η άρρωστη φαντασία αυτών που τα τελευταία χρόνια επιδιώκουν, το νευρικό σύστημα των ανθρώπων, χάριν του προσωπικού τους οικονομικού οφέλους, με τρόπους εντελώς άρρωστους, να τραντάζουν πέρα δώθε;  

Εντάξει με όλα αυτά (τρόπος του λέγειν «εντάξει»,Ψαλιδοχεράκο μου...)

Στην ταινία,  όπως στις περισσότερες του είδους, με μια μεταφυσική χροιά, βλέπουμε ότι το κακό, είχε πρόσωπο.

Και ο Αμερικάνος ψυχίατρος Σκοτ Πεκ 

η δική μου-από το χώρο των σύγχρονων κοσμικών συγγραφέων ψυχιάτρων- συμπάθεια, 
στο βιβλίο του με τίτλο "Οι άνθρωποι του ψεύδους" 
συνειδητοποίησε, λέει,  κάποτε, από περιπτώσεις δαιμονισμένων που κλήθηκε να θεραπεύσει ότι το Κακό, δεν είναι κάτι το αόριστο και άπιαστο, αλλά διαθέτει  και συγκεκριμένη προσωπικότητα.

Από αυτή τη διαπίστωση, ξεκίνησε η δική του πνευματική –θρησκευτική αναζήτηση, που τον έκανε να λάβει χριστιανικό βάπτισμα, σε ώριμη ηλικία, ενώ είχε περιπλανηθεί πνευματικά και οδυνηρά,  πολλά χρόνια ως άθεος.

Στην ταινία το κακό, λοιπόν, παρουσιάζεται με αποτρόπαιο πρόσωπο.

Το πρόσωπο του Κλόουν.

Του Κλόουν που διάβαζε τις σκέψεις του καθενός παιδιού, που μεταμορφωνόταν σε ό,τι κακό φοβόταν ο πιτσιρικάς  ή και σε ό,τι καλό επιθυμούσε το κάθε παιδί, με απώτερο πάντα στόχο, να παρασύρει το ανυποψίαστο ανθρωπάκι  στη σφαίρα επιρροής του, ώστε να το καταστρέψει με τις διαβολικές υποβολές του  τύπου:

«Πάρε το μαχαίρι και κόψε το λαιμό του πατέρα σου, κόψε του το λαιμό. 
Να μάθει ο βρομομπάτσος να μη σε προσβάλει μπροστά στους φίλους σου. Να μάθει ο παλιοκολοκύθας να μη σε ταπεινώνει δημόσια! Κόψε του το λαρύγγι, αλλιώς τι σκατά «άντρας» θα γίνεις; ...» και άλλες προτροπές ακόμη,  φαινομενικά αθωότερες.

Οι ανήλικοι πρωταγωνιστές στην ταινία, συνειδητοποιούν ότι όταν είναι, (νόμιζαν), μια ενωμένη ομάδα και ότι όταν δεν φοβούνται τον Κλόουν, μπορούν να τον νικήσουν, αχα χούχα, αφέλειες, καλέ, και παραμύθια του Στήβεν Κινγκ  και  της Χαλιμάς, παραπλεύρως!

Ο Κλόουν ως προσωποποίηση του Κακού, εμφανίζεται επί της ουσίας, ανίκητος.

Παριστάνει ότι νικιέται προσωρινά, ότι φοβάται, τα -με τα χίλια στανιά-... άφοβα παιδιά (που ξεφοβήθηκαν, δηλαδή, στο τέλος, σφίγγοντας τα δοντάκια τους ...γενναία), και λουφάζει. Και παριστάνει ότι νικιέται από το θάρρος τους και...για τις ανάγκες της ταινίας που θα ακολουθήσει... εξαφανίζεται!

Στην συγκεκριμένη καταραμένη πόλη της ταινίας, το Ντέρρι, μαθαίνουμε ότι αυτός ο Κλόουν της Κολάσεως, εμφανίζεται κάθε 27 χρόνια.

Η ομάδα των φιλαρακιών με την ενότητά τους και την... αφοβία τους
του είπαν κατάμουτρα: «δεν σε φοβόμαστε, παλιοτέρας! Άε χάσου!»

Και το παλιοτέρας, είπαμε, λούφαξε, και εξαφανίστηκε.

Και η παρέα των ανυποψίαστων αμερικανακιών, στη συνέχεια, με αποφασιστικό ύφος Άρνχολντ, στον «Εξολοθρευτή», ορκίζεται ότι αν ξαναφανεί στο μέλλον η... Μαρμάγκα, ότι θα ενωθούν για να την ξανακάνουν στάχτη και μπούρμπερη...

Όπως μου εξήγησες, εν συνεχεία, αγαπημένο μου, ο Κίνγκ, στο συγκεκριμένο βιβλίο του που έγραψε το 1986, παρουσιάζει τους βασικούς του πρωταγωνιστές να συναντιούνται μετά από 27 χρόνια, ως προκομένοι  ενήλικες. Τους παρουσιάζει με ζωντάνια, να ενώνουν τις δυνάμεις και την..αφοβία τους, για να νικήσουν πάλι  τον ανίκητο, Μαυρόψυχο Κλόουν.

Αυτό όμως το επεισόδιο, θα το δούμε αργότερα. Ο σκηνοθέτης και ο παραγωγός θα μας αναγγείλουν  το πότε και χρειαζόμαστε υπομονή μέχρι τότε.

Το Κακό λοιπόν ως αιώνιο θέμα που έρχεται και επανέρχεται στις δημιουργίες των καλλιτεχνών της γραφίδας και της εικόνας, επίσης  ο Φόβος και η διαχείριση του Φόβου, το άλλο ανεξάντλητο ζήτημα.

Για αιώνες οι άνθρωποι φοβούνταν το Κακό
και έπαιρναν μέτρα εναντίον του.

Σήμερα, δεν ξέρω ποιος αγωνίζεται να μας πείσει ότι ο Φόβος είναι μπανάλ και ότι οφείλουμε σε κάθε περίπτωση να φωνάζουμε μπροστά από το στόμα του λιονταριού, ή του λύκου: «Δεν σε φοβάμαι, ρε κτήνος, δεΝ σε φοβάμαι. Αε και χάσου, στα Τάρταρα!»

Είναι πρόσφατο στις ψυχές μας,  το μακελειό στο Λας Βέγκας.

Είδα σε κάποια από τα βίντεα στην Τυφλεόραση, έναν νεαρό, και ενώ ο παράφρων Στήβεν ο χασάπης είχε σωριάσει εκατοντάδες ανθρώπους  στο χώμα, είδα, λέω, έναν νεαρό να φωνάζει προς τη μεριά από την οποία έρχονταν οι σφαίρες: 

« Δεν σε φοβάμαι. Δεν σε φοβάμαι!» .

Τη συνέχεια της τύχης, του εν λόγω νεαρού, δεν την γνωρίζω. 
-Σωριάστηκε και αυτός ξεκοιλιασμένος  από τις σφαίρες;

-Δε σωριάστηκε; η νεκροψία θα δείξει.

-Μα είσαι με τα καλά σου, κακομοίρη... ατρόμητε;
-Πας απέναντι στο σχιζοφρενή δολοφόνο με τα οπλοπολυβόλα και του φωνάζεις, και του βγάζεις τη γλώσσα δήθεν γενναία, λες και είναι ο ωριλά για να σου κάνει λαρυγγοσκόπηση;

-Τόση αφροσύνη;

-Για Όνομα! Για Όνομα! "Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου και ευλόγησον την Κληρονομίαν σου,Νίκας τοις Βασιλεύσιν κατά Βαρβάρων, δωρούμενος".
...........................................
Τέλος πάντων.Ομολογώ. 

Δεν  είμαι παρά μια ξεκουτιασμένη γραία γεννημένη στον περασμένο αιώνα που αγγελοκρούομαι κάθε τόσο, από διάφορα σκηνικά προς Μετάνοιαν,  και συ δεν είσαι παρά ένα νταβραντισμένο νιάτο, που διαρκώς σεξ-αλώνεις και νομίζεις ότι έπιασες το νόημα του κόσμου, στα γυμνασμένα  σου μπράτσα.

Ομολογώ ωστόσο, ομολογώ:  

Φοβούμαι ότι αν πάψω να φοβούμαι και εφησυχάσω και αφεθώ, ότι όλα όσα φοβούμαι θα γίνουν, και γω θα καταντήσω, ένα βρασμένο, άψυχο βατράχι που θα επιπλέει τ’ ανάσκελα   σε  μια πολυπολιτισμική σούπα μέσα στη μπακιρένια κατσαρόλα  της κατευθυνόμενης, από σκοτεινούς Άρχοντες, εγκόσμιας  ιστορίας μας.

Βλέποντας επίσης «το Αυτό», δεν μπορώ να σου κρύψω, τρόμαξα με τις λύσεις που προτείνει ο σινεμάς δια του συγγραφέα.

Στη βία του Κακού, και εμείς θα αντιτάξουμε τη δική μας βία, σκοτώνοντας όμαιμους ανθρώπους (γονείς, συμμαθητές ) που τους κυρίεψε το Κακό, ώστε να μη μας κάνουν, λέει,  κακό περισσότερο; Άπαγε!

Όχι,  φίλε μου! Δεν λύνεται το πρόβλημα του Κακού, με την Αυτοδικία και τη  Βία. Ούτε με θανατικές ποινές. Ούτε με εκδίκηση. Ούτε με στρατόπεδα Συγκεντρώσεων ή με Στρατόπεδα Εργασίας και Εμφύλιους πολέμους.

-Και πώς λύνεται το πρόβλημα του Κακού, μωρή Σαλογραία, μου λές;

-Για μένα, μια και ρωτάς, το πρόβλημα του Κακού, το λύνει μονάχα η Μίμηση του τρόπου και της ζωής του Αναστημένου Χριστού, και όλων εκείνων που δια μέσου των αιώνων, Τον λάτρεψαν, Του αφοσιώθηκαν,  ακολουθώντας το δικό Του παράδειγμα, δηλαδή το παράδειγμα  της Σταυρικής αυτοθυσίας και της Ανιδιοτελούς, έμπρακτης  αγάπης.

Όσο η ανθρωπότητα (ατομικά και συλλογικά) κωφεύει στη Φωνή του Αναστημένου Θεανθρώπου, Σωτήρος  Ιησού Χριστού, μάταιες όλες οι προσπάθειες για νίκη επί του Κακού Κλόουν, για νίκη επί του Λυσσαλέου Εωσφόρου.