Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Τιμώνται, σήμερα 8/21 Νοεμβρίου 2017, Ορθοδόξως, στην Ελλάδα, στο Άγιον Όρος, στα Ιεροσόλυμα, στη Ρωσία κλπ, οι Άγιοι Αρχάγγελοι και οι Άγιες, Άσώματες Δυνάμεις των Ουρανών










ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ


Η Αγία Γραφή δίνει σαφή και ακράδαντα μαρτυρία ότι οι άγγελοι ακαταπαύστως επικοινωνούν με τούτο τον κόσμο. Η Ιερά Παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας μάς διδάσκει τα ονόματα των επτά αρχηγών των αγγελικών δυνάμεων: Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ραφαήλ, Ουριήλ, Σαλαθιήλ, Ιεγουδιήλ και Βαραχιήλ (ενίοτε συμπληρώνεται και ένας όγδοος, ο Ιερεμιήλ).

«Μιχαήλ» στην Εβραϊκή γλώσσα σημαίνει «ποιός είναι όμοιος με τον Θεό;» (τις ως ο Θεός ημών;). Ο άγιος Αρχάγγελος Μιχαήλ απεικονίστηκε ήδη από τους πρώτους χριστιανούς ως στρατηγός, ο οποίος κρατάει στο δεξί χέρι του δόρυ, με το οποίο επιτίθεται στον Εωσφόρο, τον Σατανά, και στο αριστερό του χέρι κρατά ένα πράσινο κλαδί φοίνικα. Στην κορυφή του δόρατος υπάρχει μια λινή κορδέλα με κόκκινο σταυρό. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ θεωρείται ως ο φρουρός της Ορθοδόξου πίστεως, ο οποίος μάχεται κατά των αιρέσεων.
«Γαβριήλ» σημαίνει «Άνθρωπος του Θεού», η «ισχύς του Θεού». Είναι ο αγγελιαφόρος των μυστηρίων του Θεού, ιδιαιτέρως δε της Ενσαρκώσεως του Θεού και όλων των σχετικών με αυτήν μυστηρίων. Απεικονίζεται συνήθως κρατώντας στο δεξί χέρι του φανάρι με φωτισμένη λαμπάδα και στο αριστερό του χέρι έναν καθρέφτη από πράσινο ίασπη. Ο καθρέφτης σηματοδοτεί τη σοφία του Θεού ως ένα κρυμμένο μυστήριο.
«Ραφαήλ» σημαίνει «Θεία θεραπεία» ή «Θεός ο θεραπευτής» (Τωβίτ 3, 17 και 12, 15). Ο Ραφαήλ απεικονίζεται να οδηγεί με το δεξί χέρι του τον Τωβίτ (ο οποίος κρατάει ένα ψάρι αλιευμένο στον Τίγρη ποταμό) και με το αριστερό μία αλαβάστρινη ιατρική θήκη.
«Ουριήλ» σημαίνει «Πυρ του Θεού», ή «Φως του Θεού» (Γ΄ Έσδρας 3,1 και 5,20). Απεικονίζεται να κρατάει ένα σπαθί κατά των Περσών στο δεξί χέρι του και μια πύρινη φλόγα στο αριστερό,
«Σαλαθιήλ» σημαίνει «πρεσβευτής προς τον Θεό» (Γ΄ Έσδρας 5, 16), Απεικονίζεται με χαμηλωμένο το πρόσωπο και τα μάτια του, κρατώντας τα χέρια του στο στήθος σε στάση προσευχής.
«Ιεγουδιήλ» σημαίνει «αυτός που δοξάζει τον Θεό». Απεικονίζεται με χρυσό στεφάνι στο δεξί του χέρι και τριπλό μαστίγιο στο αριστερό.
«Βαραχιήλ» σημαίνει «Ευλογία του Θεού». Απεικονίζεται να κρατά στο χέρι του λευκό τριαντάφυλλο κοντά στο στήθος του.
«Ιερεμήλ» σημαίνει «εξύμνηση του Θεού». Τιμάται ως εμπνευστής υψηλών σκέψεων, που ανυψώνουν τον άνθρωπο προς τον Θεό (Γ΄ Έσδρας 4, 36).


Ύμνος στους Αγίους αρχιστρατήγους και τις λοιπές ουράνιες Δυνάμεις

Ουράνιοι Αρχιστράτηγοι,
εσείς που άνωθεν επιβλέπετε με μεγάλη στοργή,
σκεπάστε μας με τις φτερούγες σας,
προστατέψτε μας με τη δύναμή σας.

Είσαστε οπλισμένοι με τη δύναμη του Θεού,
στεφανωμένοι με τη δόξα Του,
κρατάτε πύρινες ρομφαίες
για να θερίζετε τους δαίμονες.

Αστραπιαία, σαν ακτίνες φωτός
διασχίζετε τα σύννεφα,
τα σύννεφα του αέρα, όπου δίνετε μάχες,
παλεύοντας υπέρ του Θεού.

Ακούραστοι, άγρυπνοι φρουροί, χαριέστατοι,
ακαταπαύστως υπερίπτασθε
πάνω από τους ανθρώπους και όλη την κτίση,
πάνω από αναρίθμητους κόσμους.

Όλες οι κραταιές στρατιές του ουρανού
– οι ενάρετες λεγεώνες
με τα αγαθοποιά τάγματα των αγγέλων –
δικές σας είναι,
αδελφοί μας, κατά τον κοινό μας Πλάστη!

Θείοι αρχιστράτηγοι των ουρανίων Δυνάμεων,
οδηγήστε μας εκεί όπου πρέπει να αρθούμε,
στον θρόνο του Υψίστου Θεού,
ο Οποίος τα πάντα δημιούργησε εκ του μηδενός!

(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος» -Νοέμβριος,  εκδ. Άθως)

πηγή: https://fdathanasiou.wordpress.com/2011/11/08/
............................................................................
.................................................................................

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Ο Ζωντανός Αρχάγγελος Μιχαήλ στο Μανταμάδο της Λέσβου (επανάληψη)





(Αυτή η ανάρτηση, λατρεμένο μου,
για το μεγάλο και συγκινητικό θαύμα του Ταξιάρχη 
που βίωσε ο καλός μου πατέρας ,
Γεώργιος Μιχ. Παναγόπουλος,
υπήρξε από τις αρχαιότερες του ιστολογίου μου.

Πρώτη της δημοσίευση στο https://salograia.blogspot.gr/2009/09/blog-post_19.html.

Ήταν τότε που είχα πρωτοξεκινήσει μυστικά το μπλογκάκι...

 ( αφορμή η θυμωμένη επιθυμία "να μπω στη μύτη" 
ενός χαζούλιακα παπά, που δεν  καταλάβαινε το Χριστό του)

...από το 2008 βασικά...- και στο οποίο υπέγραφα ως σκέτη"Σαλογραία". 
Μετά...προέκυψαν "χριστιανικές" επιβουλές και επιθέσεις διάφορες...και έτσι με τη συμβουλή φίλων αποφάσισα και κοτσάρησα ολόκληρο το πραγματικό όνομά μου στο ιστολόγιο, με το παρατσουκλάκι "Σαλογραία" παραπλεύρως  του βαφτιστικού μου ονόματος  Ευανθία, τα αναφέρω για την ιστορία, προκειμένου  να είσαι κατατοπισμένος επί του θέματος, μια και λες ότι τρέφεις για τη σελιδούλα αυτή, κάποια συμπάθεια.)

...................................................................................
.....................................................................................
Ο Ζωντανός Αρχάγγελος Μιχαήλ στο Μανταμάδο της Λέσβου (επανάληψη)


Δεν θα κουραστώ να ομολογώ την ολιγοπιστία και τον ορθολογισμό μου, 
επειδή αυτό η εντιμότητα, επιβάλλει...

Λοιπόν, με τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, κανένα "πάρε δώσε", ποτέ μου- μέχρι πριν λίγα χρόνια- δεν είχα.

Σύμφωνοι.

Τον σεβόμουνα, όπως με μάθανε ότι πρέπει να σέβομαι τους Αγίους Αγγέλους, αλλά -κατά την ταπεινή μου πάντα αντίληψη-την από τον ορθολογισμό τού εικοστού αιώνα βαθύτατα διαποτισμένη- οι Άγγελοι υπήρχαν σε κάποια άλλη διάσταση, αόρατοι, αυτοί τις δουλειές τους, εμείς τις δικές μας δουλειές και ουδεμία παρέμβαση στα προσωπικά μας-το καλό που τους θέλω!

Δεν πήγαινα γυρεύοντας, λοιπόν, για ιστορίες με Αγγέλους και άλλα περίεργα, αλλά η ιστορία, ήρθε γυρεύοντας αυτή, και με βρήκε!

Ήμουν φιλοξενούμενη στην Αμερική,το 1986 στο σπίτι ενός Έλληνα πανεπιστημιακού ερευνητή- μηχανικού στους υπολογιστές- απ' τη Λέσβο.

Πάνω σε διάφορες συζητήσεις που κάναμε μεταξύ τυρού και αχλαδίου, μάς είπε, ο οικοδεσπότης -ο οποίος με παπάδες και εκκλησίες δεν καλλιεργούσε και τη θερμότερη σχέση,δεδομένου ότι το ένα παιδί του- από θυμό για τη συμπεριφορά κάποιων φιλοχρήματων ρασοφόρων , που κάναν Μυστήρια με..ταρίφες- το άφησε αβάφτιστο:

-Έχουμε κοντά στο χωριό μου, στο νησί,μια φοβερή ανάγλυφη μορφή του Ταξιάρχη,φτιαγμένη γύρω στα 900 μ.Χ. απο αίμα σφαγμένων καλογέρων και αργιλόχωμα, για την οποία λένε-εγώ δεν την έχω δει-ότι άμα προσευχηθείς μπροστά της-ζητώντας μια χάρη και σε ακούσει- λένε λέω, ότι η μορφή του στην εικόνα, αλλάζει χρώμα και απο μαυριδερή,παίρνει άλλη απόχρωση, μέχρι και κοκκινίζει!

-Άντε ρε! Δεν συμβαίνουν τέτοια πράγματα, αν είναι δυνατόν! σχολίασα, εντυπωσιασμένη μεν, άπιστη δε,και η όλη κουβέντα σε αυτό το σημείο, έλαβε τέλος...

Εντάξει,λατρεμένο μου...

Πιστεύω στο Χριστό και στην Αγία Του Ανάσταση, ναι, αλλά όχι και ιστορίες τώρα για 
αγ(ρ)ίους, τραβηγμένες απ' τα μυαλά αγράμματων χωρικών, μην τρελαθούμε!

Μορφωμένοι άνθρωποι ήμασταν επιτέλους, δεν είχα καταντήσει καμιά χαζή σαλογραία, για Όνομααα!

Κοντολογίς- χωρίς καμία τύψη το έκανα- τοποθέτησα την αφήγηση του φίλου, στις λαογραφικές δοξασίες που κυκλοφορούν απο στόμα σε στόμα- περισσότερο για να τρομάζουν τα μικρά τα παιδάκια και, λιγότερο επειδή διαθέτουν, όντως, υπόσταση...

Το δηλώνω εντίμως!

Κανένας καημός για προσωπική σχέση, ή θαύματα με τον Ταξιάρχη, δεν μου προέκυπτε!

Αυτή ήταν όλη η κουβέντα και μέχρι την επόμενη μέρα, σχεδόν την είχα ξεχάσει...

Λίγα χρόνια,όμως, αργότερα,το σκηνικό με τον Ταξιάρχη, ξαναζωντάνεψε, ως ακολούθως:

Ο πατέρας μου, είχε ένα φίλο-συνάδελφο που αρρώστησε από το συκώτι του, άσχημα.

(Έπινε; δεν έπινε; είχε ηπατίτιδα; δεν είχε; γιατρέ μου θα σε γελάσω...)

Ο φίλος- μεσήλικας- κατά τους θεράποντες που έβλεπαν την άθλια κλινική εικόνα- ήταν σε αξιοδάκρυτη κατάσταση και... μέτραγε ...μέρες.

Βρισκόταν στα τελευταία του.

Η γυναίκα του η Μαίρη, είχε ετοιμάσει για την κηδεία τα μαύρα της ρούχα, ο άντρας της σε κακό χάλι, κρεβατωμένος, με μια τεράστια κοιλιά <τούμπανο>, πρησμένος - σαν εννιά μηνών έγκυος- και τα ούρα- κατά την αφήγηση του πατέρα μου, που τον έβλεπε, - δεν έβγαιναν, τις τελευταίες ώρες, ούτε με καθετήρα!

Το ελάχιστο <λάδι> στο <καντήλι> του, έδειχνε ότι φτάνει στο τέλος.

Λύπη από όλους, μεγάλη.

Ο πατέρας μου-δεν ξέρω απο ποιόν- άκουσε ότι κάποιοι, Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη επιτελούν πολλές θεραπείες στους προσερχομένους και προσευχομένους με δάκρυα και πίστη.

Οι άγιοι βρίσκονταν-έμαθε- στη Λέσβο.

Αποφάσισε να πάει να τους ζητήσει βοήθεια.

Ξεκίνησε.

Είχε περάσει η τουριστική η σεζόν και οι επισκέπτες ελάχιστοι.

Φτάνοντας στο νησί, πήρε ταξί για τον Άγιο Ραφαήλ.

Καθώς πήγαιναν,προς Άγιο Ραφαήλ, σταμάτησαν με υπόδειξη του ταξιτζή και στον Ταξιάρχη του Μανταμάδου.

(Ένα κερί πάνω- ένα κερί κάτω, άμα η ανάγκη της θεραπείας,είναι επείγουσα,σταλάζει βάλσαμο στην καρδιά μας!)

Μπήκε στο ναό,λοιπόν,προσκύνησε- μόνος ήταν μπροστά στον Αρχάγγελο,δεν υπήρχανε άλλοι- και έπεσε καταγής, μπροστά στη φοβερή του μορφή(δέος πραγματικά σε πιάνει να την κοιτάξεις, τι πράμα ειν' τούτο...) κλαίγοντας-επί πολύ- με δάκρυα ποτάμι, παρακαλώντας με πόνο ψυχής για τη σωτηρία του φίλου του.

Καθώς ήταν πεσμένος-αυτός και το δάπεδο <ένα>- και τα δάκρυα τρέχαν ατέλειωτα, ακούει ξαφνικά μια φωνή.

Ήταν η νεωκόρος, η οποία τον ενημέρωσε- σαν να μιλούσε για το φυσικότερο πράγμα του κόσμου:

-Κύριέ μου, αυτό που ζητάτε θα γίνει!

Άλλαξε χρώμα το πρόσωπο του Ταξιάρχη!
 

Έκπληκτος ο πατέρας μου, σήκωσε το κεφάλι του, άνοιξε διάπλατα τα γαλάζια τα μάτια του και...

Τι να ιδώ, ρε κόρη, στο λέω και συγκινούμαι!..

Εκείνο το Πρόσωπο που ήτανε σκοτεινό και μαύρο όταν το πρωτοαντίκρισα, είχε πάρει-

Κύριε Ελέησον- ένα ξεκάθαρα ρόδινο χρώμα!

Σταυροκοπήθηκα!


Πήρα λαδάκι που μου έδωσαν για ευλογία, πήρα και αγίασμα.

Μετά από κει , προσκύνησα και στους Αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη...

Άλλα κλάματα εκεί, άλλες προσευχές πάνω στων Αγίων τους τάφους.

Έφυγα, με ένα θάρρος αλλιώτικο, μες στην ψυχή μου...επέστρεψα στην Αθήνα, πήγα στο

σπίτι του Βασίλη του φίλου μου.

Τον βρήκα στην άθλια κατάσταση... 

Τα ούρα δεν έβγαιναν...

Οι γιατροί τον είχαν ξεγράψει...

Του είπα: "Βασίλη, ξέρεις τι έχεις..."

"Ναι..." ψιθύρισε ο Βασίλης.

"Βασίλη, μόνο ο Θεός τώρα..."

"Ναι.." ξαναψιθύρισε ο Βασίλης...που με το Θεό, καμία σχέση δεν είχε
 και δεν ξέρω και αν την απόκτησε...
Του σταύρωσα την τουμπανιασμένη κοιλιά με το λαδάκι, 
του έδωσα να πιεί αγίασμα των αγίων απο τον Ταξιάρχη και από τον Αγιο Ραφαήλ, και έφυγα...

-Τι συνέβη μετά;

-Να σου πώ: μετά από αυτό το σκηνικό, ο Βασίλης, άρχισε την "άφθονη διούρηση" που

γράφανε κάποτε και για το "Σιδερένιο>" [τον Ανδρέα Παπανδρέου] οι εφημερίδες.

Διούρηση στη διούρηση, ήρθε και η τουμπανιασμένη κοιλιά και ξεπρήστηκε και σηκώθηκε

όρθιος, υγιής και πεντάγερος ο Βασίλης!


Ήταν
απίστευτο!

Οι εξετάσεις έδειξαν ένα συκώτι, καινούργιο!

Τρίβαν τα μάτια, οι γιατροί, οι γνωστοί , όλοι οι φίλοι.


Από στόμα σε στόμα διαδόθηκε 
ότι κάτι του έδωσε ο Γιώργης- ο πατέρας μου- και τον

γιάτρεψε.


Ρώταγαν, οι γνωστοί, με γουρλωμένα από την έκπληξη μάτια:

-Ρε! τι φάρμακο τού έδωσε ο Γιώργης και τον σήκωσε όρθιο;
.................

Γελούσε ο πατέρας μου:

- Της Δωρεάς των Αγίων το Φάρμακο...

Είναι Ζωντανοί οι Άγιοι σού λέω, π ά ν τ α να το θυμάσαι!

Ευανθία η Σαλογραία

Ποιος είναι αληθινός Διάκονος, Πρεσβύτερος, και Eπίσκοπος, κατά τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή



Αποτέλεσμα εικόνας για Άγιος Μάξιμος ομολογητής

(Ευεργετινού Δ, σελ 586)

Διακόνου λόγον επέχει 

ο 
πρός τούς ιερούς αγώνας
αλείφων τόν νούν, 
καί [o]
τούς εμπαθείς λογισμούς 
απελεύνων [διώκων]
απ`αυτού. 

Πρεσβυτέρου δέ [ λόγον επέχει]
ο 
εις τήν γνώσιν τών όντων
φωτίζων.

Επισκόπου δέ, [λόγον επέχει] 
ο 
τώ αγίω μύρω
τελειών 
τής γνώσεως
τής προσκυνητής καί Αγίας Τριάδος.

Ερμηνεία


Εκείνος, πού προετοιμάζει τόν νούν του 

εις πνευματικούς αγώνας 
καί αποδιώκει από τήν ψυχή του τούς αισχρούς λογισμούς
είναι ως Διάκονος κατά τήν θείαν λατρείαν.

Εκείνος, πού διά τής γνώσεως τών όντων
φωτίζει τόν νούν του μέ τήν σκέψιν τού Δημιουργού
είναι ώς ο Πρεσβύτερος. 

Καί τέλος ώς ο Επίσκοπος είναι εκείνος, 
πού ανάγεται εις τό ύψος τής μυστικής γνώσεως
τής προσκυνητής Αγίας Τριάδος
επιστεγάζων ούτω [έτσι], 
πάσαν γνώσιν 
καί κατευωδιάζων τήν ψυχήν του 
μέ τό άγιον μύρον τής τοιαύτης γνώσεως.
..................................................................................................................................
...................................................................................................................................



Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

To Αίμα της Μάνδρας



........................................................................................................

πηγή για τη δημοσίευση: http://www.ecclesiagoc.gr/index.php/istorika/29-to-aima-tis-mandras

ς γνωστόν, ἡ Ἁγία καί Μαρτυρική Ἑλληνική Ἐκκλησία τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν εἶναι ἡ κατ' εὐθείαν καί μόνη κληρονόμος τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας πού ἱδρύθηκε κατά τήν ἡμέρα τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς. Καί τοῦτο, διότι μόνο Αὐτή διεφύλαξε καί διαφυλάττει προσεκτικά τήν Ὀρθόδοξον Χριστιανική Πίστην καί ζωήν ἀναλλοίωτον, ὅπως οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι τήν παρέδωσαν εἰς τούς Ἁγίους καί Θεοφόρους Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας.

Διαφυλάττουσα ὅμως τήν Ἁγίαν Πίστην ἡ Ἐκκλησία μας, ἐδοκιμάσθη "ὡς χρυσός ἐν χωνευτηρίω" (Σόφ. Σολομ. γ'6) καί ἐθριάμβευσε ἐν μέσω διωγμῶν, αἱμάτων καί θυσιῶν, ἀκολουθοῦσα τά αἱματόβρεκτα ἀχνάρια τῆς Ἐκκλησίας τῶν πρώτων αἰώνων.

πολεμήθη ἐπί 60κοντα καί πλέον χρόνια καί ἐξακολουθεῖ ἀκόμη καί σήμερα νά πολεμᾶται σκληρά. Εἶναι βέβαιον ὅτι καί εἰς τό μέλλον δέν θά σταματήσουν οἱ δοκιμασίες αὐτῆς. Ὁ Δικαιοκρίτης Θεός ὅμως, «εὖρεν τήν Ἐκκλησίαν μᾶς ἀξίαν» χάριν τῆς ὑπομονῆς καί τῆς καρτερικότητας τῶν Κληρικῶν καί Πιστῶν της.

Μένει ἡ Ἐκκλησία μας καί θά παραμένει τό ἀπόρθητο Φρούριο ὅσο καί ἄν θά ἐπιστρατεύεται ἡ σατανική ἐφευρετικότης τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων γιά τήν ἐκπόρθησή του. Στηρίζει ἀκλόνητα καί διαφυλάττει τήν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως χωρίς νά κάμπτεται ἀπό θλίψεις, ταλαιπωρίες, συκοφαντίες, διωγμούς καί μαρτύρια.

πευθύνει ἀγωνιστικά σαλπίσματα πρός τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς κάθε ἐποχῆς, ἡλικίας καί φύλου ὅπως:

       «Γίνου πιστός ἄχρι θανάτου» (Ἀποκ. β' 10),

      «ως θανάτου ἀγώνισαι περί τῆς ἀληθείας» (Σειράχ δ' 28),

       «γωνίζου τόν καλόν ἀγώνα τῆς πίστεως» (Ἅ' Τιμόθ. στ' 12).

Καί εἶναι ἀλήθεια ὅτι πάντοτε εὑρίσκονται ψυχές πού ἀνταποκρίνονται σ' αὐτά καί θυσιάζονται γιά τήν πίστη, ψυχές πού ὁ ζῆλος τούς μένει πύρινος μέχρι τέλους τῆς ζωῆς τους.

Καί ἡ ἀνταμοιβή τους πάντοτε ὑπερτέρα της προσφορᾶς τους: «τούς δοξάζοντας μέ δοξάσω» (Βασιλ. β' 30). Ἡ ἐπουράνιος ἀντιμισθία τοῦ Πατρός «ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος».


«Τά πάτρια», ἐκπληροῦντα, σύν Θεῶ, τήν προσπάθειαν πού ἀνέλαβαν,   παρουσιάζουν τά αἱματηρά γεγονότα τῆς Μάνδρας Ἀττικῆς, ὡς δεῖγμα τῶν δεινῶν της καταδιωγμένης Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Μέ ἰδιαιτέρα μάλιστα συγκίνηση σπεύδουν νά πληροφορήσουν τούς ἀναγνῶστες τους ὅτι, ἀποτέλεσμα τῶν αἱματηρῶν σκηνῶν ἦταν, ἀφ' ἑνός μέν ὁ διά μία ἀκόμα φορᾶ θρίαμβος τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Πίστεως καί ἀφ' ἑτέρου δέ, ἡ ἀνάδειξη μιᾶς Μορφῆς πλημμυρισμένης ἀπό τήν φωτιά τῆς Πίστεως καί τῆς ἀγάπης πρός τόν Χριστό, μιᾶς νέας μάρτυρος, τῆς Αἰκατερίνας (Ρούττη).


«Τά Πάτρια», ὅπως ἄλλοστε καί ἡ Ἐκκλησία διακηρύττει, φρονοῦν, ὅτι ἡ συγκατεριθμήθη εἰς τόν χορόν τῶν Ἁγίων Μαρτύρων. Ἡ 15η Νοεμβρίου, ἡμέρα τῆς τελειώσεώς της, εἶναι ἡ «Γεννέθλιος Ἡμέρα τῆς Νεομάρτυρος ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑΣ».

Τέλος, κάμνομεν ἔκκλησιν εἰς τούς ἀγαπητούς ἀναγνώστας τῶν «Πατρίων», καί ἰδιαίτερά τους Πιστούς της Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., ὅπως διαδόσουν τήν παροῦσα ἔκδοση γιά νά γνωσθῆ στό εὐρύτερο κοινό τῶν Χριστιανῶν τό μαρτύριο τῆς Νεομάρτυρος Αἰκατερίνας (Ρούττη) καί ὅτι εἰς τούς ἐσχάτους καιρούς, καί δή τόν 20ό αἰώνα, ὑπάρχουν ψυχές πού θυσιάζονται γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ πλησίον.

πως καί οἱ προηγούμενες ἐκδόσεις τῶν «Πατρίων» ἔτυχαν ἐνθουσιώδους ὑποδοχῆς ἐκ μέρους τῶν πιστῶν, τό αὐτό θά συμβεῖ, ὡς πιστεύομεν, καί μέ τήν παροῦσαν ἔκδοσιν.

Πειραιεύς, Ἰανουάριος 1987

Ὁ ἐν Ἐπισκόποις ἐλάχιστος πρός Κύριον εὐχέτης
+ Ὁ Πενταπόλεως Καλλιόπιος
..................................................................................................
Αποτέλεσμα εικόνας για Αγια Αικατερίνη Μάνδρας

Η Νεομάρτυς Αικατερίνη Ρούτη

ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΜΑΝΔΡΑΣ

Μάνδρα Ἀττικῆς. Τόπος πού συνδέθηκε μέ ἠρωϊκά ἀλλά καί τραγικά γεγονότα. Τόπος πού πρόσφερε στήν ὑλιστική ἐποχή μᾶς μία ἀκόμα ἠρωϊδα τῆς Πίστεώς μας, τήν νεαρά νεομάρτυρα Αἰκατερίνη Κων. Ρούττη. Εἶναι γνωστό σέ ὅλους τους Χριστιανούς ὅτι ποτάμια ὁλόκληρα αἵματος ἐχύθησαν διά νά στερεωθεῖ ἡ ἀληθινή πίστη στόν Χριστό. Ἀλλά καί διά τήν διατήρησή της μακριά ἀπό τήν ἐπίδραση αἱρετικῶν νεωτερισμῶν πάλι ἐχρειάσθη νά χυθεῖ μαρτυρικό αἷμα.

λᾶτε τώρα Χριστιανοί, σεῖς πού ὑπομονετικά φέρετε τήν περιφρόνηση τῶν πολλῶν καί πού ἀκούετε στό ὄνομα Παλαιοημερολογίτες, ἐλᾶτε ὅλοι μαζί νά γνωρίσουμε πώς οἱ πατέρες καί οἱ ἀδελφοί μας, πού ἔζησαν τά πρῶτα χρόνια τοῦ σχίσματος, ἀγωνίσθησαν καί ἐδόξασαν τήν Ἐκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. δίνοντας σέ μᾶς τήν δυνατότητα, ἐλεύθερα καί τιμημένα νά ζοῦμε καί νά λατρεύουμε τόν Θεό μας.

ς παρακολουθήσουμε λοιπόν πώς ἐξελίχθηκαν τά θλιβερά γεγονότα τῆς Μάνδρας, πώς δηλαδή ἄρχισε καί τί τραγικό τέλος ἔλαβε ἡ ὁλονύκτιος πανηγυρική ἀκολουθία πού ἔγινε πρός τιμή τῶν Ἁγίων Ταξιαρχῶν, τά ξημερώματα τῆς 8ης Νοεμβρίου τοῦ 1927, εἰς τόν ὁμώνυμο Ναό τῆς Μάνδρας.

πό τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς, εὐλαβεῖς γυναῖκες τῆς Μάνδρας, μαζί καί ἡ θαρετή ὑπερασπίστρια τῶν Πατρίων Παραδόσεων Αἰκατερίνη (Ρούττη), εὐπρέπισαν τόν Ναό, ὥστε τό πανηγύρι τους πού μέ τόση λαχτάρα περίμεναν νά μήν ὑστερήσει σέ τίποτα. Ἐγκαίρως εἶχαν ἐνεργήσει καί γιά ὁμόδοξο Ἱερέα. Ἠσαν βλέπετε ἐλάχιστοι οἱ Ἱερουργοί τότε καί συνεπῶς περιζήτητοι...

Πρός τόν σκοπό αὐτό, μιά ἐπιτροπή εἶχε ξεκινήσει γιά τήν Ἀθήνα καί νά πού νωρίς τήν παραμονή ἐπιστρέφει μέ σούστα, συνοδεύοντας τόν ἀείμνηστο ὁμολογητή Ἱερέα π. Χριστόφορο Ψαλλίδα. Ἡ ὑποδοχή πού ἔγινε στόν ἐρχόμενο ἱερουργό ἦταν ἐνθουσιώδης. Ὅλοι σχεδόν οἱ κάτοικοι τόν καλωσόρισαν χαρούμενοι, ἐνῶ οἱ καμπάνες ὅλων των Ναῶν κτυποῦσαν χαρμόσυνα. Τόση ἦταν ἡ ἀγάπη καί ἡ ἐκτίμηση τῶν πρώτων ἀγωνιστῶν γιά τούς ὁμόδοξους Ἱερεῖς.


 Ἑσπερινός ἄρχισε ἥσυχα καί εἰρηνικά. Τό ἴδιο ἥσυχα θά συνεχιζόταν καί θά τελείωνε καί ὅλη ἡ ἀγρυπνία ἄν δέν ἔκαναν τήν ἐμφάνισή τους τά ἀνεπιθύμητα, γιά τό βράδυ ἐκεῖνο, ὄργανα τῆς τάξεως, περικυκλώνοντας τόν Ναό μέ κακές διαθέσεις. Καί εὔλογο γεννᾶται τό ἐρώτημα: Μά γιατί αὐτή ἡ πολιορκία; Στό Ναό δέν βρίσκονταν παράνομοι. Δέν ἐκρύβοντο ληστές. Μόνον ἄξιοι τηρητές τῶν Πατρίων Παραδόσεων εἶχαν συγκεντρωθεῖ γιά νά δοξάσουν μέ κάθε τιμή τούς προστάτες Ἁγίους τους. Τί λοιπόν ζητοῦσαν τά ὄργανα μέ τόση ἐπιμονή; Ἁπλούστατα ζητοῦσαν νά ἐκτελέσουν τήν διαταγή τοῦ σχισματικοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, νά συλλάβουν τόν ἱερουργούντα Ἱερέα καί νά διαλύσουν τό πλῆθος τῶν πανηγυριστῶν.


Μπορεῖ νά εἶχαν ὅμως λάβει ἐντολές τά ὄργανα, ἀλλά καί οἱ Χριστιανοί τῆς Μάνδρας ἔπρεπε νά ἐκτελέσουν τίς θεοσδοτες ἐντολές Του καί νά μήν ἐπιτρέψουν τήν παραμικρή διατάραξη τῆς Ἑορτῆς. Ἔτσι οἱ πόρτες τοῦ Ναοῦ κλείνονται καί ἡ ἀκολουθία συνεχίζεται πιό κατανυκτική. Εἶναι διότι γίνεται κάτω ἀπό τήν ἀπειλή τῶν ὅπλων.

Κτυποῦν μέ μανία τά ὄργανα. Κτυποῦν ὅπου βροῦν. Πόρτες, παράθυρα, τοίχους! Σπάζουν τζάμια! Καί εἶναι ὁ 20ος αἰώνας!!! Ὁ πολιτισμός θεριεύει. Καί ὑποτίθεται ὅτι τά ἀτομικά καί θρησκευτικά δικαιώματα ἀσκοῦνται μέ κάθε ἐλευθερία! Τί τρομερή ἀλήθεια! Καί βρισκόμαστε μάλιστα στά ἱερά χώματα τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς Ἑλλάδας!!!

Προσεύχονται οἱ Πιστοί μέσα στό Ναό ἥσυχα καί εὐλαβικά.

Μαίνονται, οὐρλιάζουν καί αἰσχρολογοῦν ἔξω τα ὄργανα τῶν σχισματικῶν.


Ζητοῦν μέσα ἐνίσχυση ἀπό τόν Κύριο οἱ Πιστοί γιά νά ἀντέξουν τόν ἄδικο διωγμό τους. Ζητοῦν ἐπίσης καί τά ὄργανα ἔξω ἐνίσχυση ἐπιγόντως γιά νά ἐπιτύχουν τόν βέβηλο σκοπό τους. Εἶχαν πράγματι ἀνάγκη ἀπό ἐνισχύσεις!!! Πώς θά συνελάμβαναν ἕναν πράο καί ἄκακο Ἱερουργό; Πῶς θά ἀντιμετώπιζαν τούς ἄοπλους Πιστούς;

Κοντεύει νά ξημερώσει. Μέσα στό Ναό ἔχουν μεταλάβει οἱ περισσότεροι καί περιμένουν τό "Δί΄ εὐχῶν..." τοῦ Ἱερέως καί ἀφοῦ πάρουν τήν εὐλογία του, νά τόν ὁδηγήσουν σέ ἕνα κοντινό σπίτι νά ξεκουραστεῖ. Πῶς θά γινόταν ὅμως αὐτό, ποῦ ἔξω καιροφυλακτοῦσαν οἱ πραιτωριανοί τῶν σχισματικῶν;


Μά πρό ὀλίγου πῆραν μέσα τους δύναμη ἀπό τόν Χριστό! Δέν τούς σκιάζει τίποτα. Προχωροῦν ἄφοβα. Οἱ πόρτες ἀνοίγουν. Οἱ πιστοί ἀρχίζουν νά ἐξέρχονται. Ζωντανό τεῖχος ἀπό εὐσεβεῖς γυναῖκες τῆς Μάνδρας ἔχουν περικυκλώσει τόν κινδυνεύοντα Ἱερέα. Μέσα ἀπό τό σκοτάδι ξεπροβάλουν μπροστά τους σάν ἀνήμερα θηρία τά ὄργανα τῶν σχισματικῶν. Ἀπαιτοῦν τήν παράδοση τοῦ Ἱερέως.

Μά γιατί ἄραγε; εἶναι τό δικαιολογημένο ἐρώτημα τῶν Πιστῶν. Μήπως ἐγκλημάτισε, μήπως καταχράσθηκε ἤ μήπως ἐβεβήλωσε;


χι! Τίποτα ἀπό ὅλα αὐτά! Κι ὅμως τόν ζητοῦν! Καί λοιπόν; Ποιός θά τούς τόν παραδώσει; Δέν ὑπάρχει Ἰούδας!

- «Μόνο σάν θά περάσετε πάνω ἀπό τά πτώματά μας θά πάρετε τόν Ἱερέα μας!» ἀκούγεται σταθερή καί δυνατή μιά γυναικεία φωνή. Εἶναι ἡ 27χρονη Αἰκατερίνα Ρούττη (σήμ. 1) πού ἄφησε σπίτι, ἄνδρα καί παιδιά καί ἦλθε νά ὑπερασπισθεῖ τόν Ἱερέα. Δέν τήν φοβίζουν οἱ φοβέρες τῶν ὅπλων καί γί΄ αὐτό ἀποφασισμένη φωνάζει.

Ο ἀστυνομικές δυνάμεις δέν μποροῦν νά διασπάσουν τόν ἀνθρώπινο κλοιό. Ἀρχίζουν τότε νά πυροβολοῦν γιά νά τούς ἐκφοβίσουν. Κάτι καταφέρνουν μέ αὐτό. Ἀπομακρύνονται ἀρκετοί πιστοί, ἀλλά τό ζωντανό τεῖχος γύρω ἀπό τόν Ἱερέα παραμένει ἄφοβο. Σέ λίγο ὅμως θά καμφθεῖ καί αὐτό ἐξ αἰτίας τῆς ἀπανθρώπου καί ἀγρίας ἐπιθέσεως τῶν ὀργάνων, τῶν ὁποίων μία σφαίρα κτυπᾶ στόν κρόταφο τήν ἀείμνηστον ὁμολογήτρια Ἀγγελική Κατσαρέλλη (σήμ. 2).

 Αἰκατερίνη Ρούττη ὅμως, ἡ ψυχή τῆς ἄμυνας, δέν τό βάζει κάτω. Ἐλέγχει μέ θάρρος τούς σχισματικούς μέχρι τή στιγμή πού ἕνα ὄργανο θά σηκώσει τό κοντάκι τοῦ ὅπλου γιά νά κτυπήσει τόν Ἱερέα!
Καί τότε, Ὕψιστε Θεέ, τί τόλμη, τί αὐτοθυσία!!!

Μόλις ἡ Αἰκατερίνα ἀντιλαμβάνεται τήν κακοῦργο χειρονομία, σπεύδει νά σώσει τόν Ἱερέα, καλύπτοντας τόν μέ τό σῶμα της, ὁπότε καί δέχεται αὐτή τό θανάσιμο ἐκεῖνο κτύπημα στό πίσω μέρος τῆς κεφαλῆς. Ἡ Αἰκατερίνα πέφτει στό δάπεδο τοῦ Ναοῦ βάφοντάς το μέ τό μαρτυρικό της αἷμα, ἐνῶ ἀκούγεται γιά τελευταία φορά νά ψιθυρίζει:
- Παναγία μου!

Οἱ γυναῖκες μέ ἀγωνία καί λυγμούς σηκώνουν τό αἱμόφυρτο σῶμα της καί ἀφοῦ προηγουμένως εἰδοποιεῖται καί ὁ ἄνδρας της, τήν μεταφέρουν στόν «Εὐαγγελισμό» τῶν Ἀθηνῶν. Μαζί μέ τήν Αἰκατερίνα μεταφέρεται στόν «Εὐαγγελισμό» καί ἡ τραυματισθεῖσα ὁμολογήτρια Ἀγγελική Κατσαρέλλη, ἡ ὁποία καί ἐξέρχεται μετά ἀπό λίγες ἡμέρες.

Ἡ Αἰκατερίνη ἑπτά ὁλόκληρες ἡμέρες ἀκίνητη, ὑπέφερε ἀφάνταστα χωρίς καν νά μπορεῖ νά μιλήσει. Μέ νοήματα ζήτησε μολύβι καί χαρτί γιά νά γράψει μέ δυσκολία στόν ἄντρα της νά προσέχει τά ἀγγελούδια της, τά δύο μικρά της, πού ἦταν τεσσάρων χρονῶν τό πρῶτο καί λίγων μηνῶν τό δεύτερο.

Στίς 15 Νοεμβρίου 1927 μέ τό Πάτριο Ἑορτολόγιο, πρώτη ἡμέρα τῆς νηστείας τῶν Χριστουγέννων καί ὥρα 4 τό πρωΐ, παρέδωσε τήν μαρτυρική της ψυχή εἰς χείρας τοῦ στεφανοδότου Χριστοῦ.


Τό τότε Διοικητικό Συμβούλιο τῆς Ἱερᾶς Κοινότητας Γ.Ο.Χ. Ἀθηνῶν, κινητοποίησε ὅλα τα ὕπ΄ αὐτῆς παραρτήματα, ὥστε νά παρευρεθοῦν στήν κηδεία τῆς ὅσο τό δυνατόν περισσότεροι Πιστοί.

πιζῶντες αὐτόπτες μάρτυρες τῆς κηδείας, μᾶς πληροφόρησαν ὅτι αὐτό πού  παρακολούθησαν τήν ἡμέρα ἐκείνη δέν ἦταν κηδεία ἀλλά ἱερά Λιτανεία μαρτυρικοῦ λειψάνου.


Χιλιάδες πιστοί συνόδευσαν τήν πομπή, ἄλλοι κρατοῦντες ἄνθη ἄλλοι λαμπάδες καί ἄλλοι φοίνικες.

 μάρτυς δέν ἔχει πλέον ἀνάγκη ἀπό τίς δικές μας πρόσκαιρες τιμές καί δόξες.

Ἡ τιμή πού πρέπει νά τῆς ἀπονείμει κανείς εἶναι ἐκείνη πού ὁ Ἅγιος Χρυσόστομός μας ὑποδεικνύει: «Τιμή μάρτυρος, Μίμησις μάρτυρος».

γκαρδιώνεστε λοιπόν, Χριστιανοί, καί παραδειγματίζεσθε ἀπό τήν νεαρά μητέρα τῶν 27 χρόνων, πού ἔχυσε τό αἷμα της γιά τήν Ἁγίαν μας Πίστιν. Ἡ νεομάρτυς Αἰκατερίνα, ἀποτελεῖ «τιμή καί δόξα καί κάυχημα» γιά τήν Ἐκκλησία τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν καί θά προβάλλεται σέ κάθε περίσταση, ὡς ὑπόδειγμα πίστεως, ἀγάπης, αὐταπαρνήσεως καί θυσίας γιά τίς Πατρίους Παραδόσεις.

Αἰκατερίνη! Ἡ ἐπόχη ἅς δέν διέθεσε ἀγχόνες, καμίνους, ξίφη. Διέθεσε τόν ὑποκόπανο τοῦ ὅπλου γιά νά σέ φοβίσει. Πόσο φτωχό ἀλήθεια ὅπλο, γιά νά σέ κάνει νά ἀπαρνηθεῖς μία ζωντανή Πίστη! Κι ὅμως ἐσύ ἔδωσες τήν ζωή σου γι' αὐτή.

Οπρεσβεῖες σου ἅς μᾶς ἐνισχύσουν καί οἱ προσευχές σου ἅς προασπίζουν τό Σῶμα τῆς Ὀρθοδόξου ἠμῶν Ἐκκλησίας ἀπό κάθε «δολίως κινούμενον» ἐχθρικό βέλος. Ἀμήν.

------------------------------------------

Αποτέλεσμα εικόνας για Αγία Αικατερίνη της Μάνδρας
      Σήμ. 1η -- Ἐπιζῶντες συγγενεῖς της νεομάρτυρος Αἰκατερίνης Ρούττη μας ἔκαναν γνωστή καί αὐτή τή λεπτομέρεια. Ὁ ἄνδρας τῆς μετά τό τέλος τοῦ Ἑσπερινοῦ, πού παρακολούθησαν μαζί μέ τά παιδιά τους, ζήτησε νά ἐπιστρέψουν στό σπίτι τούς διότι προέβλεπε ἐπεισόδια. Ἡ Αἰκατερίνα τόν ἀκολούθησε. Τῆς ἦταν ὅμως ἀδύνατο νά παραμείνει στό κρεββάτι, ὅταν ἡ ἀδελφή της τήν πληροφόρησε ἀργά τή νύχτα γιά τόν κίνδυνο πού διέτρεχαν ὅλοι στήν Ἐκκλησία ἀπό τά καταφθάνοντα ὄργανα. Ἀμέσως καί μέ προφύλαξη ἐγκατέλειψε ἄνδρα καί μικρά παιδιά καί ἔτρεξε νά ἑνωθεῖ μέ τούς ἀγωνιζόμενους, ἔτρεξε πρός τό μαρτύριο !!!


Σήμ. 2η-- Ἡ ἀείμνηστος ὁμολογήτρια Ἀγγελική Κατσαρέλλη ἔφερε καί ἐπεδείκνυε μέ "καμάρι" μέχρι τέλους τῆς ζωῆς τῆς τό «στίγμα τοῦ Κυρίου» στό μέτωπό της πού μιά δολοφονική σφαίρα χάραξε τή νύκτα ἐκείνη.
Αποτέλεσμα εικόνας για Αγία Αικατερίνη της Μάνδρας
ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για Αγία Αικατερίνη της Μάνδρας
...................................................................