Για τη Σοφία Δεριζιώτου, εκ Καλαμών, την πνευματική μητέρα της πρώτης μου νεότητας ...που απεδήμησε εις Κύριον στις 4/17 Ιουνίου στα 2025, (μνήμη των αδελφών του Λαζάρου, Μάρθας και Μαρίας και " της οσίας μητρός ημών Σοφίας...της ασκητικώς βιωσάσης " - με το Πάτριο Εκκλησιαστικό Εορτολόγιο)

 

Μπορείς να διαβάσεις 

πατώντας ΕΔΩ

Ας είναι ελαφρύ και μυρωμένο το χωματάκι

που την σκέπασε...

Ευανθία η Σαλογραία

Η ζωή και η θυσία, η πεθερά, η μανούλα, ο θείος Χαρίλαος, η Κυρά της Χειμάρρας και μια Γαλλίδα ψυχαναλύτρια

(στη φωτό ο αδερφός της μητέρας μου,

ο ηρωικώς πεσών στον πόλεμο του 1940 

ο θείος Χαρίλαος Καλογερόπουλος 

-εκ Κρεστένων ν. Ηλείας)
............................................................................................................................................

.............................................................................................................................................

Η είδηση για το θάνατο της γυναίκας, που διάβασα πριν καιρό, αγαπημένο μου, μου και που παραθέτω εν συνεχεία σε αυτή τη σελίδα, έφερε στο  μυαλό την πεθερά μου. 

Για τη συγκεκριμένη πεθερά Σταυρούλα (Βούλα τη φωνάζανε)Κουτσούκου είχα γράψει στις αρχές αυτού του μπλογκακιού, αν θες μπορείς να  διαβάσεις.

Αυτό που ανέφερα συνοπτικά τότε, 
ήταν το χάρισμα της αυτοθυσίας που διέθετε η συχωρεμένη πεθερά μου. 
Το ίδιο χάρισμα της αυτοθυσίας, το διέθετε και η συχωρεμένη μανούλα μου.  

Με μία διαφορά:

 Η πεθερά, παρότι , μαθηματικός στις σπουδές της, θεωρητικολογούσε κιόλας, επάνω στο χάρισμα της αυτοθυσίας και τόνιζε σε κάθε ευκαιρία πόσες θυσίες κάνουν οι γονείς για τα παιδιά τους, ατέλειωτες θυσίες, που τα παιδιά πάντα πρέπει να σκέφτονται με βαθύ σεβασμό και ευγνωμοσύνη και όχι να τις προσπερνούν σαν έργα δεδομένα και αυτονόητα, διότι, τίποτε δεν είναι πλέον, στους καιρούς μας, ούτε δεδομένο, ούτε αυτονόητο, και όποιος δεν αναγνωρίζει τις θυσίες των γονέων του, α πα πα, δεν αξίζει ούτε να τρώει γαλακτομπούρεκο από τα χεράκια της πεθεράς, ούτε καν να του χαρίσει μεγάλη, χειροποίητη πλεχτή κουβέρτα για το κρεβάτι, όπως εμένα, με καλή διάθεση, μου χάρισε, μάλιστα, μάλιστα!

Η μάνα μου από την άλλη πλευρά, έκανε μεν  για την οικογένειά της, τις θυσίες της αρκούδας, όλη της τη ζωή, αλλά..κήρυγμα περί αυτοθυσίας θεωρητικό, ουδέποτε εξέπεμψε, ίσως γιατί όλη την αυτοθυσιαστική της συμπεριφορά, την θεωρούσε δεδομένη και αυτονόητη. 

Τώρα, κατανοώ πώς δεν ήταν. 

Βέβαια και γω δεν ήμουνα καμιά κόρη γλωσσού και αχάριστη, 
όπως τα περισσότερα σημερινά κακομαθημένα, υπερπροστατευμένα μας! 

-Όοοχι το τσαμενάκι μου! 
-Ούτε κατά διάνοιαν!

-Στόμα είχα και μιλιά δεν είχα-το γαιδουροευανθάκι της. 

Στο ποστάκιον  με τίτλο

περί (Μη) απόλαυσης φαγητού, 

σου σχολίασα ολίγα τινά 

("κάποια λίγα" θα πει το ολίγα τινά),

υποθέτω θα τα θυμάσαι.

Όλη μέρα και όλη νύχτα, η συχωρεμένη μαμά Καλλιρρόη, όπου με πετύχαινε με "αναγόρευε"  που θά 'γραφε και ο Παπαδιαμάντης,  τουτέστιν με "στόλιζε" με διάφορα "κοσμητικά" επίθετα, περασμένα ξεχασμένα όμως,η αποθανούσα δεδικαίωται, το λέει και η Γραφή, ήθελε, βλέπεις και κείνη κάπου να ξεφορτώσει τα όσα τη φόρτωνε ο συχωρεμένος μπαμπάς και αν δεν τα ξεφόρτωνε στο σαφρακιασμένο παιδί της, σε ποιον θα τα έριχνε; στην τσιτωμένη από τα δικά της προσωπικά, μουτρωμένη γειτόνισσα που δεν θα της συγχωρούσε μετά τον ξινό, -εκφευγόντα- λόγο, στον αιώνα τον άπαντα; 

Τέλος πάντων. 

Θυμήθηκα σήμερα, ένεκεν της Επετείου 1940, 

πολλούς αποθαμένους, όπως βλέπω.

Ας είναι στα άγια και η ψυχή του θείου μου, αδερφού της μάνας μου, του Χαρίλαου Καλογερόπουλου,  αφανή ήρωα του 1940, που έδωσε με χαρά στρατιωτική και πίστη Θεού, τη ζωή του για την Ελλάδα, όπως τα παλικάρια για τα οποία είδα στις εφημερίδες να μιλάει η "Κυρά της Χειμάρρας".

Αιωνία η μνήμη πάσης ψυχής θλιβομένης και καταπονουμένης και αγωνιζομένης  -και για το Όνομα της Ορθής  Πίστεως και της Πατρίδος- αυτοθυσιαζομένης. 

Ευανθία η Σαλογραία
.....................................................................................................................................
......................................................................................................................................

«Η κίνηση της θυσίας 

είναι επίσης μια κίνηση προς την κατεύθυνση της ζωής» 

Η φιλόσοφος και ψυχαναλύτρια Anne Dufourmantelle 

Τραγωδία στην παραλία Pampelonne κοντά στο Σαιν-Τροπέ.

Η φιλόσοφος και ψυχαναλύτρια Anne Dufourmantelle πνίγηκε την Παρασκευή, ενώ προσπαθούσε να σώσει δυο παιδιά που κινδύνευαν στη θάλασσα.

Σύμφωνα με μαρτυρίες μπήκε στην θάλασσα όταν τα παιδιά βρέθηκαν σε κίνδυνο. Ωστόσο ένα ρεύμα την παρέσυρε. Τα παιδιά τελικά ανασύρθηκαν σώα από ναυαγοσώστες, η ίδια ωστόσο δεν τα κατάφερε.

Η Anne Dufourmantelle ήταν 53 χρόνων. Είχε γράψει είκοσι βιβλία, μεταξύ των οποίων το «Εγκώμιο του κινδύνου» το 2011, τη δύναμη της γλυκύτητας (2013), την Υπεράσπιση του Μυστικού(2015) κ.ά. Χάθηκε την Παρασκευή, όπως ανακοινώθηκε από την εφημερίδα Libération, στην οποία ήταν αρθρογράφος επί δύο χρόνια.

Τραγική ειρωνεία: Στις 2 Ιουνίου 2014, η Anne Dufourmantelle κλήθηκε για να παραστεί στην τηλεοπτική εκπομπή «Το μεγάλο τραπέζι», για να εκφέρει την άποψή της στο θέμα: 

«Για ποιον λόγο να δώσει κάποιος τη ζωή του σήμερα».

Όταν ερωτήθηκε για τους λόγους ή τις συνέπειες της θυσίας είπε ότι αυτή [η θυσία ]«κάνει ένα άτομο να θεωρείται ζωντανός», «η ζωή χωρίς αυτό που αποκαλείται θυσία δεν έχει νόημα. Χωρίς αυτή δεν είναι πλέον κάποιος εν ζωή, αλλά είναι ένας τρόπος να είναι ζωντανός νεκρός», Είπε μεταξύ άλλων.

«Η κίνηση της θυσίας 
είναι επίσης μια κίνηση προς την κατεύθυνση της ζωής», 
έλεγε η Anne Dufourmantelle.

Στην Ελλάδα έγινε γνωστή από το βιβλίο: Τόνι Νέγκρι, "Η ζωή μου από το Άλφα ως το Ωμέγα".

πηγή

.....................................................................................................................

.....................................................................................................................

Ο θάνατος του παλληκαριού-στίχοι 1991

Στίχοι:  

Δημήτρης Αποστολάκης

Μουσική:  

Δημήτρης Αποστολάκης

1.

Χαΐνηδες

Ήτανε χινόπωρο π’ αντάμωσα
ώριο παλληκάρι και το λάβωσα
σε πολέμου μπόρα και κακή μαλιά
κι είχ’ η γης στρωσίδι κάμει με κορμιά
κι ήβγαιν’ απ’ τ’ αχείλι το βερτζί μιλιά
που μου μαχαιρώνει χρόνια την καρδιά

Θε μου σαν ποθάνω κάμε με δεντρό
και παρέκει βρύση με κρυγιό νερό
νά `ρχουνται οι έμορφες να λούζουνται
και στον ασκιανό μου να δροσίζουνται.
Να περάσει μιαν αυγή κι η αγαπώ
ξωτικό να κόψει και γλυκύ καρπό
κι ο καρπός να βγάλει όνειρου καημούς
να γεμίσει ο κόσμος αναστεναγμούς.
Και στη βρύση μαγικό νερό να βρει
του καημού να σβήσει το θαμπό κερί
να τη δω να φεύγει να μακραίνεται
δίχως αναμνήσεις να πικραίνεται

Μά `τανε θολούρα και απόβραδο
κι ο Θεός δεν είδε στο ματόκλαδο
πού `χε κρουσταλλιάσει ένα δάκρυ του
λύπηση γεμάτο απ’ την αγάπη του
Μα τον εσυμπόνεσ’ ένα νέφαλο
κόκκινο και τού `ριξε προσκέφαλο
μια βροχή που ξέπλυνε τη λύπηση
κι έμεινε η ρίμα και η θύμηση

τρυφερότητα, ...ακόμα κι αν η μάνα σου δουλεύει σε οίκο ανοχής... (επανάληψη)

Περιστεράκι μου
αυτή η ύπουλη επιχειρηματολογία 
που σουρνόταν για χρόνια  στις παρέες  του new generation
και έκρωζε  με μούρη αυθάδικη Κρουέλας 

 ότι ...

"για να σε σεβαστώ, μάνα, πατέρα, πεθερέ, πεθερά
πρέπει να κερδίσεις το σεβασμό μου, με τη συμπεριφορά σου,
 αλλιώς σε έχω χεσμένο πατόκορφα" 

αυτός λέω ο επηρμένος  ισχυρισμός, 
από το θείο Νόμο της Αγάπης, χαρακτηρίζεται ώς  άκυρος. 

Τα γράφω αυτά διότι...
.................................................................
.................................................................
(επανάληψη από το http://salograia.blogspot.gr/2009/09/blog-post_15.html )

μου είπες, χτες, για κάποιους:
-Εντάξει τώρααα! 
Γίνανε επαγγελματίες.
Έχουνε μια ηλικία.
Δεν τη χρειάζονται πια, οικονομικά-ψυχολογικά, τη μητέρα τους.

Έμεινα να το σκέφτομαι όταν κλείσαμε το τηλέφωνο.

-Αλήθεια, αγαπημένο μου;
Έτσι φαντάζεσαι;
Ότι η μάνα-ο πατέρας, είναι κάτι σαν έπιπλο, σαν πορτοφόλι και όταν βρούμε το δικό μας έπιπλο, το δικό μας πορτοφόλι,τη μάνα-τον πατέρα, έχουμε δικαίωμα να τους πετάξουμε για ...ανακύκλωση;

-Προς Θεού! 
Ξέρω τη θερμή αγάπη που έχεις εσύ στους δικούς σου γονείς.
Ξέρω τη δική σου συμπεριφορά.
Όμως το συζητώ μια και προέκυψε στην κουβέντα.

Τους γονείς, ζωντανούς, πάντα η ψυχή του παιδιού, τους χρειάζεται, ακόμα και αν είναι αμίλητοι, γέροι, πάνω σε μια πολυθρόνα, ακόμα και αν κατά το φαινόμενο, τίποτα πια, 
δεν μπορούν να προσφέρουν...

Ξέρω τα δικά σου υπέροχα συναίσθηματα, όμως -γενικά μιλώντας- σου λέω, ότι όποιος επηρμένος, παραβαίνει την Εντολή του Κυρίου για σεβασμό των γονέων του, σε μεγάλη δυστυχία εισάγει την άφρονα ψυχή του.

Εκείνη η εντολή που λέει:
Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, είναι μια εντολή 
α-προ-υπόθετη. 
Το ακούς;
Α-προ-υπόθετη.

-Που σημαίνει τί;
Σημαίνει ότι και σε χαμαιτυπείο να δουλεύει η μάνα σου, οφείλεις -εσύ το παιδί της- 
να τη σ έ β ε σ α ι και -στην ανάγκη της- να την φροντίζεις.
Και ως δήμιος σε φυλακές να εργάζεται ο πατέρας σου, εσύ, αν χρειάζεται ένα πιάτο φαί, ένα χάδι, ένα πάμπερ, εσύ-αν είναι δυνατόν και με τα χεράκια σου- πρέπει να τον φροντίσεις...

Δεν είπε ο Χριστός, να σέβεστε τους γονείς σας μόνο άμα είναι καλοί και άξιοι κατά τα δικά σας κοσμικά κριτήρια, όπως λένε κάτι γλωσσοκοπάνες, κουλτουριάρηδες σήμερα.

( Κρύβει μέγα βάθος σοφίας η Εντολή Του)

Είπε ο Κύριος:
Να σέβεστε τους γονείς, να τους τιμάτε- σε κάθε περίπτωση- 
να τους φροντίζετε όσο καλύτερα μπορείτε, ώστε να μη νιώθουν παραμελημένοι
(τι συγκινητικό το παράδειγμα του Τωβία και του Τωβίτ στα αρχαία χρόνια)
και τότε, ευλογία απο τους Ουρανούς, θα έρχεται στη ζωή σας.

Εξ εμπειρίας μιλώ και όχι από καθέδρας- όχι από μεριά αφηρημένης θεωρίας.

Ο πατέρας μου ήταν 17 χρονών παλικαράκι και άλλαζε τα ρούχα της μητέρα του- 
όταν χρειάστηκε -και της μαγείρευε...

Φεύγοντας εκείνη, του άφησε πολύτιμη προίκα την ευλογία της...

Πέρασε ο πατέρας μου πολέμους, κινδύνους, δυστυχίες ποικίλες, η ευχή των γονέων του, του παρείχε μυστική σκέπη και προστασία...

Όποιος βλάπτει τον οποιονδήποτε άνθρωπο, 
τον εαυτό του βλάπτει στο βάθος.

Όποιος αδιαφορεί για τους γονείς του 
ή τους κακοποιεί με οποιονδήποτε τρόπο, 
κάρβουνα αναμμένα συνάζει επί της κεφαλής του.

Να το θυμάσαι. 
Πάντα να το θυμάσαι...

Και η Χάρη των Αγίων Αγγέλων 
αδιάλειπτα θα σε επισκιάζει...

Ευανθία η Σαλογραία