Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

Πώς είναι να παρακολουθείς το «First Man» στο Πλανητάριο εξηγεί η δημοσιογράφος ( αλλά και 'γω η γραία, στο σινέ ΠΑΝΘΕΟΝ στην Πάτρα, τέλειο το βρήκα!)


Γράφει η Αστερόπη Λαζαρίδου


Ηταν η πρώτη φορά που το Ιδρυμα Ευγενίδου προσέφερε τον θόλο του νέου ψηφιακού Πλανηταρίου για την προβολή μίας ταινίας. 

Και όταν αυτή η ταινία έχει να κάνει με τον Νιλ Αρμστρονγκ, τον «Πρώτο Ανθρωπο» που πάτησε στη Σελήνη, η εμπειρία είναι σχεδόν εξωπραγματική .




Μπαίνοντας στην εντυπωσιακή αίθουσα του Πλανηταρίου, με τον θόλο να δεσπόζει πάνω από το ήδη θαμπωμένο κεφάλι σου, νιώθεις ότι αποκόβεσαι από τον έξω κόσμο και είσαι έτοιμος να γνωρίσεις άλλους, πιο ενδιαφέροντες προορισμούς. Τα κινητά έχουν χάσει ήδη το σήμα τους και το πολυάριθμο κοινό που αναζητά την καλύτερη θέση, περιορίζεται στο να βγάζει selfies, διαφημίζοντας την μοναδική εμπειρία που πρόκειται να ζήσει. 


«Πάντα ζαλίζομαι όταν μπαίνω εδώ μέσα» λέει μία κυρία που περπατά ακριβώς μπροστά μου – και δεν έχει άδικο. Ο ειδικός φωτισμός σού δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι ήδη σε μία διαστημική βάση και, από στιγμή σε στιγμή, θα απογειωθείς, μαζί με το υπόλοιπο πλήρωμα. 

«Πάμε στις πάνω θέσεις, εκεί είναι καλύτερα» λέει ένας άνδρας από την ίδια παρέα που μοιάζει να ξέρει, κι έτσι ανεβαίνω κι εγώ τα σκαλιά, αναζητώντας μία πιο πανοραμική θέα. Ο απόκοσμος φωτισμός αλλάζει το χρώμα των ρούχων σου και λίγο αργότερα η αίθουσα βυθίζεται στο απόλυτο σκοτάδι και όλα τα ανυπόμονα βλέμματα είναι στραμμένα στον θόλο του νέου Ψηφιακού Πλανηταρίου του Ιδρύματος Ευγενίδου, που για πρώτη φορά χρησιμοποιείται για την προβολή μίας κινηματογραφικής ταινίας

Φυσικά, δεν θα μπορούσε να είναι μία οποιαδήποτε ταινία, αλλά «Ο Πρώτος Ανθρωπος» (First Man) του τρομερού παιδιού Ντάμιεν Σαζέλ, που μάλλον έχει βαλθεί να μας τρελάνει, αφού μετά το μιούζικαλ «La La Land» επιστρέφει με ένα εντελώς διαφορετικό κινηματογραφικό είδος, που το κάνει εξίσου καλά!

Στα ψηλά της αίθουσας, με θέα το Διάστημα. O Διονύσης Σιμόπουλος, επίτιμος διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου, προλόγισε την ταινία Ο Ράιαν Γκόσλινγκ (ναι, επισήμως ο καναδός ηθοποιός αποδεικνύει ότι μπορεί να παίξει τα πάντα), υποδύεται τον αμερικανό αστροναύτη Νιλ Αρμστρονγκ (1930-2012), τον πρώτο άνθρωπο που πάτησε στη Σελήνη. 


Ο εξαιρετικός ήχος της ταινίας αναδεικνύεται σε σπουδαίο πρωταγωνιστή, και όταν μάλιστα έχεις τη δυνατότητα να τον ακούς σε όλο του το μεγαλείο, σε έναν τόσο άρτιο τεχνικά χώρο, έρχονται στιγμές που νιώθεις ότι βρίσκεσαι κι εσύ εγκλωβισμένος μέσα στην κλειστοφοβική σεληνάκατο. 

Ακούς την αγχωμένη αναπνοή του αστροναύτη που θολώνει το προστατευτικό τζάμι της κάσκας του, οι θόρυβοι της μηχανής που σπάει το φράγμα του χρόνου και κατευθύνεται σε μέρη όπου κανείς δεν έχει πάει ξανά εντείνουν το σασπένς και κάπου εκεί, πιάνεις τον εαυτό σου να έχει σφίξει γερά τις γροθιές του, να το ζει με όλες του τις αφυπνισμένες αισθήσεις. 

Κι αν αυτό το είδος ταινιών, που έχει εκκωφαντικούς ήχους, ακαταλαβίστικους μηχανικούς όρους και άνδρες που πασχίζουν να φτάσουν στην κορυφή, το είχα κατατάξει στα λεγόμενα «αγορίστικα φιλμ» και τα απέφευγα, αυτή η avant premiere με έκανε να αλλάξω γνώμη


Ταινία που τη ζεις τόσο έντονα, σαν να βρίσκεσαι και εσύ στη σεληνάκατο… 

Ισως γιατί, εκτός από την υπέρμετρη αμερικανική φιλοδοξία να προλάβουν τους πρωτοπόρους Ρώσους και να πατήσουν οι αμερικανοί αστροναύτες πρώτοι στη Σελήνη, ο σκηνοθέτης φωτίζει πολύ αριστοτεχνικά τόσο την προσωπική ζωή του Αρμστρονγκ, όσο και ολόκληρη την κοινωνία και την εποχή μέσα στην οποία συντελέστηκε ένα τέτοιο «θαύμα». 

Μέχρι να πατήσει το πόδι του ο Αρμστρονγκ πάνω στην «σκονισμένη» Σελήνη, στις 20 Ιουλίου του 1969, αφήνοντας το ιστορικό του αποτύπωμα με την μπότα του, είχαν συμβεί πάρα πολλά κατά τη διάρκεια της πολυτάραχης δεκαετίας του ’60. 

Τόσο μέσα στο ίδιο του το σπίτι, όσο και στην ίδια του τη χώρα. 

Είδε τη μικρή του κόρη, Κάρεν, να πεθαίνει από όγκο στον εγκέφαλο, χωρίς ο ίδιος να μπορεί να κάνει τίποτα για να τη βοηθήσει. Η γυναίκα του, σταθερά στο πλευρό του -υπέροχη η Κλερ Φόι στον συγκεκριμένο ρόλο-, προσπαθούσε να κρατήσει το σπίτι τους όρθιο, μεγαλώνοντας στην ουσία μόνη της τα δύο αγόρια τους, καθώς ο μπαμπάς έλειπε πολύ συχνά ταξίδι για δουλειές. Κι εκεί που βρισκόταν, δεν μπορούσαν ούτε να τον εντοπίσουν, ούτε να τον ενοχλήσουν. 




Η Κλερ Φόι, υποδύεται τη σύζυγο του Νιλ Αρμστρονγκ και κάποια στιγμή αναρωτιέται αν έπρεπε να παντρευτεί οδοντίατρο και όχι αστροναύτη (Universal Pictures) «Ο μπαμπάς θα πάει στο φεγγάρι» λέει κάποια στιγμή στον μεγαλύτερο γιο της. «Οκέι, μπορώ να πάω να παίξω έξω;» ήταν η αφοπλιστική απάντηση του μικρού. Η ίδια, κάποια στιγμή αναρωτιέται αν έπρεπε να είχε παντρευτεί οδοντίατρο, και όχι αστροναύτη. 

Η προετοιμασία των αστροναυτών παρουσιάζεται με μεγάλη αληθοφάνεια. Δεν βλέπεις εδώ τους ατσαλάκωτους σούπερ ήρωες που η μόνη θυσία που κάνουν είναι να τρέφονται με πολύχρωμα χαπάκια και να υπάρχουν σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας.



Το αποφασιστικό βλέμμα του Ράιαν Γκόσλινγκ-Νιλ Αρμστρονγκ (Universal Pictures) Η εκπαίδευση είναι εξαντλητική, τα μηχανήματα προσομοίωσης εξίσου απαιτητικά με το ίδιο το διαστημόπλοιο. 

Οι αστροναύτες τρέχουν στην τουαλέτα και κάνουν εμετό ύστερα από τους πολύωρους, πάνω-κάτω στροβιλισμούς, πασχίζουν να μην χάσουν τις αισθήσεις τους, πηγαίνουν στις κηδείες φίλων και συνεργατών τους που θυσιάστηκαν σε προηγούμενες αποστολές ή απλές δοκιμές που πήγαν εντελώς στραβά, προετοιμάζοντας το έδαφος για την πιο ιστορική απογείωση. 

Εν τω μεταξύ, ο πόλεμος στο Βιετνάμ ερχόταν σε κόντρα με όλα αυτά τα σπουδαία επιτεύγματα, οι αμερικανοί φορολογούμενοι διαμαρτύρονταν ότι η κυβέρνηση του Τζον Κένεντι πετούσε τόσα χρήματα στα σκουπίδια του Διαστήματος και οι Αφροαμερικανοί είχαν ως σύνθημα «εμείς πεινάμε, αλλά ο Ασπρούλης πηγαίνει στο φεγγάρι», από το εμβληματικό κομμάτι του Τζιλ Σκοτ-Χίρον «Whitey on the Moon»– το οποίο ακούγεται στην ταινία μέσα από ένα πολύ δυνατό μουσικό μοντάζ. 

Οσο ανατριχιαστικοί είναι οι ήχοι της ταινίας, άλλο τόσο ανατριχιαστική αποδεικνύεται η σιωπή που σε πολλά κομβικά σημεία τους διαδέχεται. 

Η στιγμή κατά την οποία φαίνεται για πρώτη φορά η επιφάνεια της Σελήνης, είναι αριστοτεχνικά γυρισμένη. «Ενα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα γιγάντιο άλμα για την ανθρωπότητα» είναι η ιστορική φράση του Αρμστρονγκ με το που πάτησε το πόδι του εκεί πάνω και είδε πώς φαίνεται η Γη από μακριά, λες και έχει αλλάξει θέση με τη Σελήνη. 

Η σκηνή στην οποία αφήνει το βραχιολάκι της νεκρής κόρης του να πέσει και να χαθεί μέσα στο απόλυτο σκοτάδι του Διαστήματος, κάνει την καρδιά σου να σπάσει σε πολλά μικρά κομμάτια. 

Για το πόσο μικροί είμαστε, αλλά και για το πόσο μεγάλη είναι η αγάπη που μπορούμε να νιώσουμε. 




Κι όπως είπε και ο Διονύσης Σιμόπουλος, ο επίτιμος διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου προλογίζοντας την ταινία: «αν η ανθρωπότητα έχει κάποιο μέλλον, αυτό το μέλλον βρίσκεται εκεί ψηλά». 


Ο διακεκριμένος φυσικός και αστρονόμος, είχε βρεθεί στο διαστημικό κέντρο του Χιούστον, έβγαλε την «πρώτη σέλφι με συμβατική φωτογραφική μηχανή» όπως είπε χαριτολογώντας, και παρακολούθησε τον Αρμστρονγκ να επιβιβάζεται για να φτάσει στη Σελήνη. 

Εκείνη την εποχή, είχε γράψει δεκάδες άρθρα σε ελληνικές εφημερίδες σε σχέση με το αστρικό μας μέλλον. Κάτι θα ξέρει… -Η ταινία «First Man» βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες την Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 2018 


https://www.protagon.gr/epikairotita/pws-einai-na-parakoloutheis-to-first-man-sto-planitario-44341703001 Πηγή: Protagon.gr-

Έμαθα ότι γίνηκε το "άνω κάτω και πλαγίως" ...στο ξενοδοχείο "Αστήρ" της Πάτρας. (Υπάρχει βίντεο; )



Στις 21 Οκτωβρίου 2018 ημέρα Κυριακή απόγευμα & ώρα 7:00 μ.μ., Ιατροκοινωνική εκδήλωση με θέμα: «Διεπιστημονική συζήτηση για την ταυτότητα φύλου» στο Ξενοδοχείο ΑΣΤΗΡ (Δ/νση: Αγίου Ανδρέα 16) –με ομιλητές τους κ.κ.:
κ. Νικολαΐδης Νικόλαος Παιδίατρος Α΄ Παιδιατρικής Κλινικής ΕΚΠΑ - Νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία
Τίτλος ομιλίας: Διαταραχές του φύλου: Γενετικές και ενδοκρινικές συνιστώσες
κ. Ασκητής Θάνος – Νευρολόγος – Ψυχίατρος, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας
Τίτλος ομιλίας: «Η εικόνα σώματος στα άτομα με διαταραχή ταυτότητας του φύλου»
Πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος Θερμός, Παιδοψυχίατρος
Τίτλος ομιλίας: Ταυτότητα φύλου. – Μια διεπιστημονική προσέγγιση
Αρχιμανδρίτης π. Αμβρόσιος Γκουρβέλος, Προϊστάμενος Ι.Ν. Ευαγγελιστρίας Πατρών
Τίτλος ομιλίας: Η συζήτηση για την ταυτότητα του φύλου και η θέση της Εκκλησίας
Η φετινή εκδήλωση συμπίπτει χρονικά και θα συνυπάρξει με τη διοργάνωση του 13ου Παμπελοποννησιακού Ιατρικού Συνεδρίου που θα διεξαχθεί στην Πάτρα το τριήμερο 19-21/10/2018 και πραγματοποιείται ανά διετία από την Ιατρική Εταιρεία Δυτικής Ελλάδας & Πελοποννήσου και τους Ιατρικούς Συλλόγους Πελοποννήσου. Σας επισυνάπτεται και το πλήρες πρόγραμμα του ανωτέρω συνεδρίου για να λάβετε γνώση και για τις υπόλοιπες ενδιαφέρουσες εργασίες του.

πηγή: https://www.patrasevents.gr/article/374613-diepistimoniki-sizitisi-gia-tin-tautotita-filou-sto-ksenodoxeio-astir
........................................................................................
............................................................................................

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018

"Μωρέ, τούτος, δε δίνει τ' Aγγέλου του, νερό! -"Δίνω" σημαίνει χάνω ή λαμβάνω πολλαπλάσια;

Αποτέλεσμα εικόνας για δίνω παίρνω

(φωτό από το pinterest.com)
............................................................................................
.............................................................................................
Αγαπημένο και λατρεμένο

η ελεήμων, -από το πυρ της  θείας αγάπης υποκαιόμενη - καρδία 
είναι και θέμα μάθησης και εκπαίδευσης, το πιστεύω!

Στο αρθράκι που ακολουθεί, βρήκα   επιπλέον επιχειρηματολογία που δεν την άκουσα ποτέ σε κηρύγματα -ούτε καν  από αφράτους παπάδες-, σχετικά με την αξία της προσφοράς, προς τον πλησίον, το φίλο, τον (συν)άδελφό μας.

Σου είχα  εμπιστευτεί  σχετικές σκέψεις  παλιότερα, με το γνωστό  ντροπαλό και χαμηλοβλεπούσικο υφος, τότε που  κατέγραφα και την προσωπική μου εμπειρία επί του θέματος της προσφοράς, σε κείνη την ανάρτηση με τίτλο "περί ψιλικατζίδικης ελεημοσύνης" (ζούλα στο σύνδεσμο, με το "ποντίκι" να πεταχτείς στη σελίδα, και θα την  διαβάσεις). 

 Επανέρχομαι σήμερα με τα παρακάτω, επειδή ακούραστα συμφωνώ με την άποψη 
ότι η επανάληψη μπορεί να λειτουργεί και ως  "μήτηρ μαθήσεως!".

Σε ασπάζομαι τρις(εις τύπον της Παναγίας Τριάδος ) όπως οι Ρώσοι
και  εύχομαι να χαρείς  ένα, γεμάτο ανέσπερο Φως, Σαββατοκύριακο!


.....................................................................................
.......................................................................................

.................................................................................................................
..................................................................................................................

Η επιτυχία έρχεται πάντα στην επόμενη προσπάθεια

Μια φράση που με ακολουθεί εδώ και χρόνια και οδηγεί τη ζωή μου είναι η εξής: «Δώσε περισσότερα από όσα λαμβάνεις και θα λάβεις περισσότερα από όσα έδωσες». 
Σαν να συνδέεται το νόημά της με κάποιον απαράβατο φυσικό νόμο, του οποίου τις επενέργειές βιώνουμε καθημερινά, αλλά κανείς δεν μπορεί να αποδείξει την ύπαρξή του. Πρόκειται για μια αρχή, που τι κι αν δεν αποδεικνύεται, μακροπρόθεσμα όλοι την επιβεβαιώνουμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. 

Προσφέρεις καλό, αργά ή γρήγορα θα το λάβεις πίσω
Προσφέρεις κακό, αργά η γρήγορα θα το εισπράξεις πολλαπλάσιο. 

Η παρακάτω ιστορία είναι μια από τις πολλές επιβεβαιώσεις του άτυπου αυτού κανόνα αλλά και του περίεργου τρόπου που αυτός βρίσκει να φανερώνεται. 

Το 1892 ο Χέρμπερτ Χούβερ, μετέπειτα πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, όταν ήταν ακόμα φοιτητής στο Στάνφορντ, κάλεσε τον Πολωνό συνθέτη Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέβσκι, έναν από τους καλύτερους πιανίστες στον κόσμο, να δώσει ένα κονσέρτο. Λόγω διάφορων προβλημάτων που αντιμετώπισαν, δεν πουλήθηκαν πολλά εισιτήρια. 
Ο Χούβερ ζήτησε από τον Παντερέβσκι να μην εμφανιστεί, αλλά εκείνος όχι μόνο δεν τον άκουσε, αλλά ζήτησε και να μην πληρωθεί. Όταν ανακάλυψε ότι ο Χούβερ χρωστούσε πολλά χρήματα για την ενοικίαση της αίθουσας και τα υπόλοιπα έξοδα προβολής, αποφάσισε να καλύψει κάθε κόστος με δικά του χρήματα. 

Από αυτό το γεγονός ξεκίνησε μια μακροχρόνια φιλία μεταξύ των δύο αντρών, που κράτησε πενήντα χρόνια. 

Ύστερα από χρόνια ο Παντερέβσκι έγινε πρωθυπουργός της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου, αλλά και έπειτα απ’ αυτόν, οι Πολωνοί υπήρξαν από τους λαούς που δοκιμάστηκαν έντονα. 

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας έφτασε σε σημείο να λιμοκτονεί. 

Ο Χούβερ διοργάνωσε τη μεγαλύτερη αποστολή ενίσχυσης στην Ευρώπη μέχρι τότε μέσω του Ιδρύματος Χούβερ. 

Ο Χούβερ ξεπλήρωσε έπειτα από δεκάδες χρόνια τη χάρη στον Πολωνό φίλο του, που του είχε φερθεί με τόσο σεβασμό. Ο Παντερέβσκι έλαβε πολλαπλάσια με εντελώς διαφορετικό τρόπο απ’ αυτόν που ίσως φανταζόταν και σε μια στιγμή που δεν το περίμενε, αφού είχαν περάσει πολλά χρόνια. 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. 

Πολλοί άνθρωποι σκέφτονται: «Αφού έδωσα στον τάδε και δεν έλαβα, δεν ξαναδίνω σε κανέναν άλλον». Η φράση δε λέει «Δώσε περισσότερα από όσα λαμβάνεις σε κάποιον και θα λάβεις περισσότερα από όσα έδωσες».

Μπορεί να δώσεις 1 στον Ψ, 1 στον Ζ, 1 στον Λ και να μη λάβεις τίποτα. Αν σταματήσεις, η αρχή τού δούναι και λαβείν δεν θα λειτουργήσει. Θυμήσου: Η επιτυχία έρχεται πάντα στην επόμενη προσπάθεια. Ποια επόμενη δεν ξέρω, αυτό είναι κάτι που πρέπει να το μάθεις εσύ προσπαθώντας. 

Αν όμως συνεχίσεις και δώσεις άλλο ένα στον επόμενο, έστω στον Μ (όπου 1 είναι μια αυθαίρετη μονάδα μέτρησης προσφοράς, προς χάριν του παραδείγματος, και τα κεφαλαία γράμματα υποδηλώνουν πρόσωπα), εκείνος θα σου δώσει πίσω 10. Έδωσες 1 στον Ψ, στον Ζ, στον Λ και τον Μ, συνολικά 4 και έλαβες 10, δηλαδή πολλαπλάσια. Κι αυτό γιατί συνέχισες να δίνεις. Σκέψου το και ως εξής: Το να προσφέρεις είναι ένας τρόπος να ξεκαθαρίσεις ποιος αξίζει να είναι στη ζωή σου και ποιος όχι. Προσφέροντας στους ανθρώπους, βλέπεις ποιος εκτιμά την προσφορά σου και ποιος σου την ανταποδίδει. Άρα κέρδισες και από αυτούς που νομίζεις ότι δεν σου επέστρεψαν τίποτα πίσω. Ξέρεις ότι δεν υπάρχει λόγος να τους προσφέρεις ξανά. 

Όταν δίνεις χωρίς να παίρνεις πίσω, η ανταμοιβή σου είναι αυτό ακριβώς: Ότι δίνεις χωρίς να παίρνεις πίσω. Η ανταμοιβή αυτή μπορεί να γίνει τόσο μεγάλη, που στο τέλος αντιλαμβάνεσαι πως όταν δίνεις, πάντα παίρνεις πίσω. Όταν δίνεις ένα ευρώ στον δρόμο σε έναν άνθρωπο που το έχει ανάγκη, ποιος κερδίζει; Εκείνος κερδίζει το ένα τρίτο της τυρόπιτάς του, εσύ όμως κερδίζεις την αίσθηση ότι είσαι καλός άνθρωπος. Έκανες την καλή σου πράξη για εκείνη τη μέρα, ανέβηκε η αυτοεκτίμησή σου. Δεν είναι ανεκτίμητο αυτό; Ποιος κέρδισε τελικά πολλαπλάσια; 

Μη σκέφτεσαι λοιπόν «Έδωσα και δεν έλαβα πολλαπλάσια», αλλά «Δεν έλαβα ακόμα πολλαπλάσια». Μη σκέφτεσαι έδωσα και δεν έλαβα, αλλά έδωσα και τώρα ξέρω ποιος εκτίμησε την προσφορά μου και αξίζει να είναι δίπλα μου

Οι άνθρωποι κοιτάνε μόνο το συμφέρον τους γιατί δεν ξέρουν ότι το πραγματικό τους συμφέρον είναι να κοιτάξουν το συμφέρον των ανθρώπων γύρω τους. 
Τα ανθρώπινα ψυχικά αποθέματα δεν έχουν barcode για να τα παρακολουθείς, να τα ελέγχεις, να βλέπεις τι μένει, τι φεύγει, αν φτάνουν ή περισσεύουν, τι θα πουλήσεις τελικά και πόσο ακριβά. 

Έχουμε μπερδέψει την τέχνη του έρωτα, των σχέσεων, με το Inventory Management, κι αυτό μας στοιχίζει ακριβά, γιατί μας στοιχίζει συναισθηματικά. 

Δεν έχω ακούσει κανέναν να λέει «Έχω είκοσι κιλά αγάπης. Να δώσω τα μισά σήμερα, ν’ αφήσω κάτι και για το σαββατοκύριακο, που ο καιρός δείχνει κατάλληλος για εκδρομή». Έχουμε μπερδέψει την απογοήτευση από μια αγάπη που ίσως μας πρόδωσε με το συναισθηματικό κενό που νομίζουμε ότι παγιώθηκε μέσα μας και δεν θα ξεφορτωθούμε ποτέ. 

«Δεν έχω πια τίποτα να δώσω», πιστεύουμε. 

Μα δεν χάθηκε ποτέ αυτό που κάποτε δώσαμε και δεν βρήκε ανταπόκριση. Δεν άλλαξε κάτοχο. Όχι, δεν βρίσκεται στα άδεια χέρια εκείνου που μας πρόδωσε. 
«Αν δεν είσαι άξιος, δεν θα σου δώσω τίποτα ξανά». 

Μα κριτήριο της προσφοράς μας πολλές φορές είναι η ένταση της ανάγκης μας να δώσουμε. 

Δεν χάνουμε ποτέ αυτό που ηθελημένα δίνουμε, ακόμη κι αν δεν εκτιμηθεί. 

Χάνουμε εκείνον στον οποίο απλόχερα προσφέρουμε και φεύγει δίχως ευχαριστώ. 

Αυτό είναι που μας προκαλεί το συναισθηματικό κενό. Το συναίσθημα όμως υπάρχει, συνεχίζει και βρίσκεται εκεί. 

Όχι, δεν αδειάσαμε, απλώς δεν έχουμε πια πού να το προσφέρουμε. Στο χέρι μας είναι την επόμενη φορά να το χαρίσουμε εκεί που θα το εκτιμήσουν πραγματικά. 
Πώς να χάσεις κάτι που οι ανθρώπινες δυνάμεις αδυνατούν να χωροθετήσουν και οι ανθρώπινες ζυγαριές να ζυγίσουν; Ξεχάσαμε την αλφαβήτα των ανθρώπινων σχέσεων και είπαμε να καταπιαστούμε με την προπαίδειά της. Και πάλι λάθος μετρήσαμε. Ευτυχώς! 

Η προσφορά είναι μέσο για να γεμίσεις, όχι για να αδειάσεις. 

Και στο λέω εγώ που ίσως θεωρείς ότι κάτι σου πρόσφερα με αυτό το κείμενο. Ναι, αλλά εσύ έλαβες από έναν, εμένα, εγώ από όλους τους αναγνώστες του. 

Ο πολλαπλάσια κερδισμένος είμαι εγώ που πρόσφερα. Γι’ αυτό και μόνο το λόγο δεν φτάνουν όσα ευχαριστώ κι αν σου εκφράσω!

Την αγάπη μου
Νικόλας Σμυρνάκης

Το κείμενο αυτό αποτελεί συρραφή αποσπασμάτων από το βιβλίο: 
Να ευτυχήσω για να πετύχω ή να πετύχω για να ευτυχήσω; (εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ) του Νικόλα Σμυρνάκη

πηγή για το δημοσίευμα :https://www.protothema.gr/zoi/article/831345/dino-simainei-hano-i-lamvano-pollaplasia/
.................................................................................................
...................................................................................................

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018

Ανθρώπινη φύση και ηθικές αξίες

Αποτέλεσμα εικόνας για massimo pigliucci

Γράφει ο Massimo Pigliucci

Υπάρχει αυτό που αποκαλούμε ανθρώπινη φύση; Η απάντηση έχει επιπτώσεις για όποιον ασχολείται με την ηθική. Σε μια εποχή που ορίζεται από ανήθικες πολιτικές ηγεσίες και διαβρωμένες κοινωνικές αξίες, το να σκεφτόμαστε για την ουσία τού τι σημαίνει άνθρωπος δεν ήταν ποτέ πιο σημαντικό.

Η φιλοσοφική αντίληψη της «ανθρώπινης φύσης» έχει μακρά ιστορία. Στη δυτική κουλτούρα, η μελέτη της ξεκίνησε με τον Σωκράτη τον 5ο π.Χ. αιώνα, ήταν όμως ο Αριστοτέλης εκείνος που υποστήριξε ότι η ανθρώπινη φύση διαθέτει μοναδικά στοιχεία – ιδιαίτερα, την ανάγκη για κοινωνικοποίηση και την ικανότητά μας για λογική. 

Για τους Στωικούς της ελληνιστικής εποχής, η ανθρώπινη φύση ήταν εκείνο που έδινε στη ζωή νόημα και συνέβαλε στην υιοθέτηση του κοσμοπολιτισμού και της ισότητας.

Οι αρχαίοι κινέζοι φιλόσοφοι όπως ο Κομφούκιος και ο Μένκιος πίστευαν πως η ανθρώπινη φύση είναι εγγενώς καλή, ενώ ο Σουτζί πίστευε πως ήταν κακή και χωρίς ηθική πυξίδα. 

Οι μεγάλες θρησκείες θεωρούν πως η ανθρώπινη φύση διαφθείρεται με την αμαρτία, όμως μπορεί να υπάρξει άφεση μέσω του εναγκαλισμού με τον Θεό. Οι σύγχρονοι δυτικοί φιλόσοφοι του 17ου και του 18ου αιώνα βασίσθηκαν σε αυτές τις ιδέες. 

Ο άγγλος φιλόσοφος Τόμας Χομπς υποστήριξε ότι η φυσική μας κατάσταση οδηγεί σε μια ζωή που είναι «μοναχική, φτωχική, βίαιη και σύντομη», γι" αυτό και χρειαζόμαστε μια ισχυρή, κεντρική πολιτική εξουσία (τον αποκαλούμενο Λεβιάθαν).

Αντίθετα, ο Ζαν Ζακ Ρουσό πίστευε πως η ανθρώπινη φύση είναι διαμορφώσιμη, όμως η αρχική μας κατάσταση ήταν χωρίς λογική, γλώσσα ή κοινότητα. Κατέληξε ότι η ασυμβατότητα μεταξύ της αρχικής μας κατάστασης και του σύγχρονου πολιτισμού βρίσκεται στη ρίζα της δυστυχίας μας – και γι" αυτό πρότεινε την επιστροφή στη φύση. 

Ο Ντέιβιντ Χιουμ, πάντα συνετός και μετριοπαθής, πρότεινε ότι οι άνθρωποι χαρακτηρίζονται από έναν συνδυασμό αλτρουισμού και εγωισμού και ότι αυτός ο συνδυασμός μπορεί εν μέρει να διαμορφωθεί προς το καλύτερο (ή το χειρότερο) από την κουλτούρα.
Γιατί όλα αυτά να απασχολούν, και μάλιστα εν μέσω κρίσης, κάποιον που δεν είναι επιστήμονας ή φιλόσοφος; Υπάρχουν τουλάχιστον δύο καλοί λόγοι. Ενας προσωπικός και ένας πολιτικός.

Πρώτον, το πώς ερμηνεύουμε την ανθρώπινη φύση έχει ευρείες επιπτώσεις στη μελέτη τού πώς θα έπρεπε να ζούμε τις ζωές μας. 

Οποιος π.χ. υιοθετεί τον υπαρξισμό του Σαρτρ ή της Μποβουάρ πιστεύει πως είμαστε απολύτως ελεύθεροι να διαμορφώσουμε τις ζωές μας βάσει των επιλογών μας, κάτι με το οποίο διαφωνούν οι πιστοί των μεγάλων θρησκειών. Ακόμα πιο σημαντικό είναι πως οι απόψεις για την ανθρώπινη φύση επηρεάζουν τις ηθικές αξίες – έναν τομέα που σήμερα αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα. 

Πρόσφατη μελέτη στις ΗΠΑ οδήγησε στο συμπέρασμα πως ο Ντόναλντ Τραμπ είναι «ο πρόεδρος με τις λιγότερες ηθικές αξίες στην ιστορία της χώρας».


Προσωπικά, τείνω προς τις νατουραλιστικές ηθικές αξίες των Στωικών, για τους οποίους η ανθρώπινη φύση περιορίζει και περιέχει – αλλά δεν αποφασίζει απόλυτα – τι μπορούμε και πρέπει να κάνουμε. 

Ομως ασχέτως με τις θρησκευτικές ή φιλοσοφικές πεποιθήσεις του καθενός μας, το να σκεφτόμαστε ποιοι είμαστε αποτελεί έναν καλό τρόπο να αναλάβουμε τις αποφάσεις και την ευθύνη για τις πράξεις μας.


Ο Μάσιμο Πιλιούτσι είναι καθηγητής Φιλοσοφίας στο City College της Νέας Υόρκης

πηγή:https://www.tanea.gr/print/2018/10/06/greece/anthropini-fysi-lfkai-ithikes-aksies/