Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

Ξεπέρασε κάθε προσδοκία το συλλαλητήριο για τη Μακεδονία! -Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ!

Δείτε live: Ξεπέρασε κάθε προσδοκία το συλλαλητήριο για τη Μακεδονία



Για 500.000 συμμετέχοντες κάνουν λόγο οι διοργανωτές -

Παρόντες όλοι οι βουλευτές Βορείου Ελλάδος της ΝΔ και των ΑΝΕΛ, ο μητροπολίτης Άνθιμος, ο περιφερειάρχης Τζιτζικώστας και η ευρωβουλευτής Καϊλή - Εγκλωβισμένα πούλμαν στα Μάλγαρα

Δεκάδες χιλιάδες κόσμου έχουν συγκεντρωθεί στην παραλιακή λεωφόρο της Θεσσαλονίκης για να συμμετάσχουν στο συλλαλητήριο για το όνομα των Σκοπίων. 

Περίπου στη μία και μισή το μεσημέρι, οι διοργανωτές της εκδήλωσης έλεγαν στο protothema ότι περίπου 100.000 άνθρωποι έχουν συγκεντρωθεί στον χώρο μπροστά από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου λαμβάνοντας μέρος στο συλλαλητήριο. 



Περίπου στις 15:30, οι διοργανωτές της συγκέντρωσης ανακοίνωσαν από τα μεγάφωνα ότι οι συμμετέχοντες στο συλλαλητήριο ανέρχονται στους 500.000! 

Πολλά πούλμαν με πολίτες που θέλουν να φτάσουν στην συγκέντρωση έχουν «κολλήσει» στα διόδια των Μαλγάρων. Πηγές των διοργανωτών ανέφεραν ότι στη Θεσσαλονίκη έχουν φτάσει συνολικά 1.300 πούλμαν απ' όλη την Ελλάδα. 


«Να ανοίξουν τα Μάλγαρα, να διευκολύνουν τον κόσμο να έρθει εδώ»  ήταν η έκκληση που απηύθυνε στην Ελληνική Αστυνομία ο πρώην αρχηγός ΓΕΣ στρατηγός Φραγκούλης Φράγκος.


πηγή: http://www.protothema.gr/greece/article/752727/deite-live-ts-protes-eikones-apo-to-sullalitirio-gia-ti-makedonia/

............................................................................
.................................

"Τη Μακεδονία ΜΑΣ και τα μάτια ΣΑΣ! " ανέκραξε σήμερα και ο δημοσιογράφος κ. Αυτιάς στην πρωινή εκπομπή του

Αποτέλεσμα εικόνας για Μακεδονία

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Ο Πούτιν βούτηξε σήμερα, στα παγωμένα νερά για τον σταυρό στα Θεοφάνια της Ρωσίας- Ο Πάνος Καμμένος εόρτασε τα Άγια Θεοφάνια στο Άγιον Όρος σήμερα!

Ο Πούτιν βούτηξε στα παγωμένα νερά για τον σταυρό στα Θεοφάνεια της Ρωσίας

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν φόρεσε το μαγιό του και βούτηξε στα παγωμένα νερά της λίμνης Σέλιγκερ στη βορειοδυτική Μόσχα με την ευκαιρία της γιορτής των Θεοφανείων.   Περιστοιχισμένος από ιερείς και θρησκευτικά εικονίσματα, ο Πούτιν έβγαλε το γούνινο παλτό με το οποίο είχε φτάσει στην αποβάθρα της λίμνης, μπήκε στο νερό από μια τρύπα που είχε ανοιχθεί και αφού έκανε τον σταυρό του βούτηξε το κεφάλι του μέσα στο νερό με τη θερμοκρασία να είναι στους -5 βαθμούς Κελσίου





Πολλοί Ρώσοι έπραξαν το ίδιο, ακόμη και στην περιφέρεια της Γιακουτίας στην ρωσική Άπω Ανατολή όπου η θερμοκρασία έχει πέσει στους -40 βαθμούς Κελσίου, όπως ανακοίνωσε το ρωσικό υπουργείο Εκτάκτων Καταστάσεων, χωρίς όμως να διευκρινίζει πόσοι ήταν αυτοί που ακολούθησαν το έθιμο.   Το 2017 περισσότεροι από δύο εκατομμύρια Ρώσοι συμμετείχαν στη γιορτή των Θεοφανείων, που παραδοσιακά στη χώρα γιορτάζεται τη νύχτα της 18ης προς 19η Ιανουαρίου.   Ωστόσο στο Νορίλσκ της βόρειας Σιβηρίας, όπου η θερμοκρασία είχε πέσει στους -50 βαθμούς Κελσίου, οι αρχές προτίμησαν να ακυρώσουν τη γιορτή και συμβούλευσαν τους πολίτες να αποφύγουν να βουτήξουν στα νερά, όπως μετέδωσε το πρακτορείο RIA.

 Πηγή: www.lifo.gr
..............................................................
..............................................................
Το Άγιον Όρος επισκέφθηκε το μεσημέρι της Παρασκευής ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Πάνος Καμμένος.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση που εξέδωσε το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ο κ. Καμμένος «επισκέφθηκε το Άγιον Όρος για τον εορτασμό των Θεοφανείων και για τα εγκαίνια του λιμενοβραχίονα Καρουλίων που ανακατασκεύασε εκ βάθρων η Διεύθυνση Μηχανικού του Γ’ Σώματος Στρατού"



πηγή: http://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ypetha/661825_o-ypoyrgos-ethnikis-amynas-pkammenos-sto-agio-oros






Σήμερα οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί του Πατρίου Εκκλησιαστικού ημερολογίου, στην Ελλάδα, στο Άγιο Όρος, στα Ιεροσόλυμα, στη Ρωσία, στη Σερβία κ.λπ, εόρτασαν με χαρά τα Άγια Θεοφάνια

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Και οι τρίχες απ' τα μαλλάκια σας είναι μετρημένες...(Ματθ.κεφ.ι, στ.30- επανάληψη)



(επανάληψη από το https://salograia.blogspot.gr/2009/12/30.html)
.....................................................................................
Όταν πάω να αποτρελαθώ, περιστεράκι μου,

νομίζοντας πως η αφεντιά μου- με την πρόνοιά της και την οργάνωσή της- θα τα προλάβει όλα τα στραβά και τα ανάποδα, θυμούμαι το λόγο του Κυρίου μας Ιησού, που μας βεβαίωσε κάποτε ότι και οι τρίχες της κεφαλής μας, είναι μετρημένες από Εκείνον που τρέφει για μας, την Άφατη Αγάπη
(Ματθ.κεφ.ι, στ.30)

Δεν πέφτει-είπε- ούτε φύλλο κάτω από δέντρο , ούτε σπουργίτι στο χώμα, ούτε τρίχα από τα μαλλάκια μας, χωρίς ο Παντοδύναμος Θεός, να έχει γνώση για το ζήτημα αυτό, και χωρίς να έχει παραχωρήσει την άδεια για τη μεταβολή ετούτη.
- Επομένως;

Επομένως, δε δικαιούμαι να αγωνιώ...

Δε δικαιούμαι να αρχίσω να μπαινοβγαίνω περιπλανώμενη- μετά την κηδεία, του - περισσότερο απ' όσο φανταζόμουν- αγαπημένου, πατέρα- στις ατελείωτες -και συνάμα τρομακτικές- σπηλιές με τα <άν>...

-Αν ετούτο... αν το άλλο ...αν το παράλλο... ο καρκίνος δε θα εξαπλωνόταν και ο πατέρας, θα ζούσε ακόμα...

-Μανδάμ, κομμένη η μίρλα, τελεία και παύλα!

Ή πιστεύεις, μανδάμ, στη θεία Πρόνοια και ηρεμείς ή δεν πιστεύεις και βουρλίζεσαι!


Μέσος δρόμος δε βρίσκεται, θα συμφωνούσε μαζί σου και ο Θεοφιλέστατος, έτσι δεν είναι;

-Όπως τα λέτε , τέκνον μου, άρα;

- Άρα,το "ράβουμε", ευχαριστούμε εκ καρδίας τον Κύριο και προχωράμε...

Όταν ο Χριστούλης, θέλει να κρατήσει κάποιον επάνω στη Γη, φέρνει τις μύριες καλές συμπτώσεις προκειμένου να τον κρατήσει!

Όταν ΔΕ θέλει, μέσ' στους καλύτερους γιατρούς του κόσμου να βρίσκεται, θα γίνουν "λάθη" που θα τον "στείλουν"...

Ακαταμέτρητα, τα παραδείγματα!

-Αυτή η ζωή δεν είναι για χόρταση, μανδάμ, πάρτο χαμπάρι!

Η Αιώνια Ζωή, έχει την αξία, ξυπνήστεεε!

Αγιούτε γειτόνοι!

Ας πούμε, ένα γνωστό μου, ενώ έτρεχε-δίχως κράνος και με μια βαριά μηχανή- τον χτύπησαν- ούτε μία, ούτε δύο αλλά- τρεις νταλίκες!

- Το πιστεύεις;

Τρείς νταλίκες!
Του άνοιξαν το κεφάλι!
Και όμως ΕΖΗΣΕ!
 

Και ενώ έπεσε αιμόφυρτος με θανατηφόρο κάταγμα στο κρανίο, "έτυχε"- λέει- να περνάει γιατρός, με το βαλιτσάκι του,δίνοντας αμέσως τις ενδεικνυόμενες πρώτες βοήθειες, και επίσης, "έτυχε", να υπάρχει σταθμευμένο- παραπλεύρως στο χώρο του ατυχήματος-κοντά σε ένα χωριό της Αχαϊας το συμβάν πριν λίγα χρόνια- και ένα αυτοκίνητο Πρώτων Βοηθειών, και από την κατεύθυνση της Χαλανδρίτσας- από όπου τον έφερναν με ιλιγγιώδη ταχύτητα- "έτυχε" να εφημερεύει το νοσοκομείο του Αγίου Ανδρέα- που τότε δεν είχε πάθει τη μεγάλη ζημιά από τους σεισμούς, ώστε να είναι κλειστό, όπως είναι σήμερα.

Αν εφημέρευε το Πανεπιστημιακό του Ρίου, και έπρεπε να τον πάνε μέχρι εκεί, ο άνθρωπος, δεν θα άντεχε, θα είχε εκμετρήσει το ζην, τουτέστιν, θα είχε πεθάνει.

<Έτυχαν> όλες αυτές οι συγκυρίες και ο φίλος έζησε, και με την ευχή της Κυρά Παναγιάς και της μάνας του, είναι γερός σαν την Παλιοβούνα που βλέπω απέναντι.

Έζησε,διότι, για λόγους ανεξερεύνητους από την ανθρώπινη λογική μας, έπρεπε να ζήσει, δεν είχε εκδοθεί το προσκλητήριο της αναχώρησης, ή όπως λέει ο λαός μας, υπήρχε ακόμη λάδι στο καντήλι του βίου του.

Θυμούμαι, πριν χρόνια, σε τρένο, ενώ ταξίδευε - νέος ακόμη και ανυποψίαστος για πολλά - ο πατέρας μου- ένας άγνωστος που καθόταν δίπλα του στο κάθισμα, του μίλησε σε κάποια στιγμή λέγοντας:

-Κύριε μου, είμαι γιατρός και ακούγοντάς σας εδώ και ώρα να βήχετε, από τον τρόπο που βήχετε, καταλαβαίνω ότι μάλλον έχετε πρόβλημα με την καρδιά σας.
Να πάτε να την κοιτάξετε!

Ο πατέρας, παρότι ένιωθε υγιέστατος,δίνοντας βάση στο λόγο τού άγνωστου γιατρού- θα μπορούσε και να αδιαφορήσει- την κοίταξε.

Πράγματι, ανακάλυψε εξαιρετικά σοβαρό πρόβλημα, παίρνοντας, όμως, τα κατάλληλα φάρμακα, συντήρησε την καρδιά σε καλή κατάσταση για τα 30 επόμενα χρόνια του.

Θα μπορούσε να είχε συμβεί το έμφραγμα- επειδή ήταν και καπνιστής εκ νεότητος-θα μπορούσε να είχε πάθει τα μύρια άλλα, πλην, δεν τα έπαθε.

Τον κράτησε ο Θεός στη ζωή,για τους λόγους που Εκείνος μόνο γνωρίζει.

Των αδυνάτων αδύνατον -και όσο νωρίτερα αυτό το χωνέψουμε, τόσο καλύτερα για την ψυχοσωματική μας ισορροπία- να εισέλθουμε στη Σκέψη του Κυρίου, των αδυνάτων αδύνατον, να γίνουμε σύμβουλοί Του, όπως σοφά αναφέρει η Γραφή η Αγία.

Εκείνος,και μόνον Εκείνος, σε κάθε περίπτωση, γνωρίζει τι είναι το καλύτερο για τον καθένα και το επιτρέπει.

Εκείνος είναι ο αδιαφιλονίκητος, κάτοχος πάσης Γνώσεως και πάσης Πληροφορίας και τη διαχειρίζεται- είτε το κατανοούμε είτε όχι- ανά πάν δευτερόλεπτο, προς ωφέλεια της αιώνιας ψυχής μας. 

Εμείς- αν επιθυμούμε το καλό των υπάρξεών μας,αν θέλουμε να μη συντριβούμε απ' την οδύνη, αν επιθυμούμε να μη μας τυλίξουν σε δαιμονικούς ζουρλομαντύες-οφείλουμε ειρηνική υποταγή σε ό,τι μάς έρχεται μέσα απ' τα αναπόφευκτα γεγονότα...

Αποδοχή το λένε αυτό οι ψυχίατροι, με το πολιτισμένο τους ύφος.

- Και όταν μια πόρτα κλείνει, μια άλλη ανοίγει, αρκεί να γυρίσουμε τα μάτια να τη βρούμε, να την κοιτάξουμε...

Όποιος, αρνείται να αποδεχτεί κάποια οδυνηρά- για τη συνείδησή του- συμβάντα, θα διαλυθεί αργά ή γρήγορα, από την παράκρουση και το σκοτισμό του ιδίου θέληματος -αδύνατον να γλιτώσει, και κανένα αντικαταθλιπτικό χάπι, μακροχρονίως δε θα μπορέσει να του προσφέρει βοήθεια, εφόσον οι εσωτερικοί λογισμοί του, δε φωτισθούν από το Φώς του Θείου Λόγου που ελευθερώνει... 

Η ζωή-στην καθημερινότητά της, στη διαχρονικότητά της- είναι απίστευτα σκληρή και απρόβλεπτη. 

Για ένα έκαστο- ας είναι και παρίας ας είναι και Άρχοντας πολλών Δαχτυλιδιών- καταφθάνει, ως κεραυνός εν αιθρία -συχνά- η ώρα δυνατής, προσωπικής δοκιμασίας του. 

Το ξέρω ότι ακόμη δεν είσαι σε θέση να το χωνέψεις, όμως...χωρίς δοκιμασία, η ψυχή δεν κατακτά εν Αγίω Πνεύματι, την αρετή, τής εν Κυρίω Ιησού, Ταπεινοφροσύνης, άνευ της οποίας, ουδείς στην Ουράνιο Βασιλεία, θα εισέλθει, ως -εις το διηνεκές- ευφρόσυνος,των αγίων, συμπολίτης...
(προς Εφεσ.κεφ.β, στ.19)

Σε ώρες δύσκολες, θυμάμαι συχνά, την εμπιστοσύνη την απερίγραπτη, του Πατριάρχη Αβραάμ, που ξεκίνησε - χωρίς συζήτηση- για τη θυσία του μονογενούς του και λατρεμένου Ισαάκ, επειδή αντήχησε στα πνευματικά του αυτιά, κατηγορηματική η Εντολή του Κυρίου της Δόξης.

Αυτή την απίστευτη, αδιαπραγμάτευτη εκ μέρους του Πατριάρχη Αβραάμ, εγκατάλειψη στο Άγιο Θέλημα, τη θαύμασαν αμέτρητες καλοπροαίρετες ψυχές, δια μέσου των αιώνων.

Έγραψε με αφορμή τον Αβραάμ και ο φιλόσοφος Κίργκεγκωρ τα δικά του κατεβατά- αναφερόμενος στο υπέροχο άλμα, στο υπέρ-λογο της Πίστεως- και απαρασάλευτη αλήθεια παραμένει, ότι όποιος εμπιστεύεταιαταλάντευτα, τις αποφάσεις-παραχωρήσεις του Τριαδικού, Παναγίου Θεού, αποκαλύπτεται ως ο σοφός,ο νηφάλιος, ο ήρωας, ο κεκαθαρμένος από τα προσωπικά του πάθη, και ο αληθινά κερδισμένος και μακάριος οδοιπόρος, στους δρόμους της ανθρώπινης Ιστορίας.

Ακόμα και σήμερα, υπάρχουν τέτοιες μορφές.

Ευτύχησα, κάποιες, να συναντήσω...

Ευανθία η Σαλογραία

(και αν ζουλήξεις, αγαπημένο μου,  στην υπογραφή με το ποντίκι,
θα πεταχτείς στην παλιότερη ανάρτηση με τίτλο: 
"Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, η Αιώνια Ζωή 
και η Μαύρη Τρύπα του Θανάτου)

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Ο θαυμαστός Γερμανός ορειβάτης της Αίτνας-μια αληθινή ιστορία (επανάληψη)




-Απ' τα πολλά βάσανα του βίου-

μπαρουτοκαπνισμένο μου

καιρό τώρα, όλο θέλω να μοιραστώ μαζί σου,  μια  μικρή, 
πλην, αληθινή  εικόνα  ψυχικού σθένους, 
που θυμήθηκε απ’ την επαγγελματική του ζωή, ο Αντρέα
(ο Γερμανο-Ιταλός μέσης ηλικίας, πολύγλωσσος  ξεναγός μας) 
σε κείνη την αλησμόνητη  

( κάνε κλικ στην υπογραμμισμένη φράση  αν  δεν το έχεις διαβάσει).

Tο  σκηνικό το ‘ φερε στην κουβέντα- ύστερα από  σχετική ερώτηση 
την τελευταία βραδιά της παραμονής μας στην Ταορμίνα, το 2010- ο Αντρέα.

Μετά το φαγητό,  ανάμεσα στις  συζητήσεις που γίνονται σε παρόμοιες περιπτώσεις, 
εμείς οι κεφάτοι  επισκέπτες (για επιστημονικούς λόγους )τού γοητευτικού τόπου εκείνου, 
ρωτήσαμε τον οδηγό μας :

-Αντρέα, αρκετά χρόνια  εργάζεσαι σ’αυτή την περιοχή.
 Έζησες   άραγε κάποια εμπειρία  που να σ’ εντυπωσίασε,
 συνοδεύοντας τουρίστες στον κρατήρα  της Αίτνας;

-Θα χαιρόμασταν  πολύ,  αν μας έλεγες!

Ο Αντρέα, τύπος φιλικός, μοναχικός αλλά και κοινωνικότατος 
 ιδιαίτερα όποτε τον κέρναγαν μια μαύρη μπυρίτσα  
δε χρειάστηκε  παρακάλια περισσότερα.

Κούνησε καταφατικά το κεφάλι, ξεφύσηξε 
τον καπνό του τσιγάρου του, κάπνιζε σαν ηφαίστειο κι αυτός, 
οι... κακές επιρροές απ’ το... εκρηκτικό περιβάλλον,θα  υπέθετα και... ξαναθυμήθηκε την σκηνή που-όπως μας τόνισε- του είχε μείνει, δια παντός αλησμόνητη!

Πριν συνεχίσω, να ανοίξω εδώ, κατά τα ειωθότα, μια μακροσκελή παρένθεση, ω   λατρεμένο μου.

Να εξηγήσω  ότι επειδή ανέβηκε...

 -χάριτι θεία-  και η σαλή αφεντιά μου, περπατώντας,  αγκομαχώντας και ξεφυσώντας –επί απροσδιόριστο  χρονικό διάστημα τουλάχιστον κάμποσων ωρών, που λόγω του υπερβάλλοντος κόπου, το βίωσα ως αιωνιότητα-

 ...επειδή, επαναλαμβάνω,  σκαρφάλωσα, στα 2.400 μέτρα -η λώλαα- δηλαδή,  αρκετά  χαμηλότερα απ’ την κορυφή της Αίτνας, που υψώνεται στα 3.350 περίπου

(εκεί τελειώνει ο μεγάλος κρατήρας της-το λεωφορείο μάς είχε παρκάρει σε  πλάτωμα κάτι  χιλιόμετρα παρακάτω)

σου υπογράφω, ω ευλαβικέ ή και ανευλαβικέ,  αναγνώστα μου
ότι αυτό το καουμποϋλίκι της ανάβασης,  τυγχάνει απίστευτα ζορισμένο και,  καθόλου  εύκολο, όχι μόνο  για  άμαθες
-από σκαρφάλωμα σε λαβ-ωμένα από ξεράσματα ηφαιστείων κορφοβούνια-  χαζοβιόλες, όπως η ταπεινότης μου, αλλά  ούτε καν για νεαρότερα άτομα, που,  και ιδιαίτερα  γυμνασμένα-υποθέτω- να ήταν, αρκούντως θα  βαριανάσαιναν τραβώντας την- προς την κορφή της Αίτνας- ανηφόρα στα 3.350 μέτρα που λέγαμε.

Προσωπικά, σου  ομολογώ, ανερυθριάστως, περιστεράκι μου,
ότι ανεβαίνοντας ιδρωμένη και ασθμαίνουσα,  αναθεμάτιζα νοερώς και πολλάκις, την ώρα και τη στιγμή που δεν κάθισα στα αβγουλάκια  μου, παραμένοντας στο υπέροχο ξενοδοχείο, τέλος πάντων, αντί να θέλω να παραστήσω-το βούρλοοο!- τον Ροβινσώνα Κρούσο,  σε νέες περιπέτειες!

-Χα! Όλες ανεξαιρέτως οι αμαρτίες, οι κακίες,  οι κουτουράδες,  οι λάθος αποφάσεις, και  από τούτη εδώ τη ζωή πληρώνονται, μη γκρινιάζεις, μανδάμ, καλά να τα πάθεις, μανδάμ, ό,τι και να μου πεις, μην επιμένεις, μανδάμ, όχι, όχι, δε σε λυπάμαι!

-  Για κοίταξέ με στα μάτια! Δεν πρόλαβα να ανοίξω το στομα, να εκφράσω  τον πόνο μου, και άρχισες πάλι την... κρεβατομουρμούρα 
“ my precious»,  εαυτέ γκρινιάρη και μίζερε;
Λοιπόν,  απαξιώ να απαντήσω, σε κοιτάζω με... περιφρόνηση   
και συνεχίζω να γράφω, όσα άκουσα απ’ τον  ξεναγό  Αντρέα, παραφράζοντας 
στο  πιο σαλογραιϊστικο...

( για ευνόητους  λόγους ψυχοθεραπείας δικής μου)

...το σοβαρό ύφος της κανονικής, δικής του αφήγησης.

Θυμήθηκε, λοιπόν, ο ξεναγός μας Αντρέα, τα ακόλουθα:
............................................................................
...............................................................................
.....................................................................
-Φίλοι,  μια μέρα, πριν καιρό, είχα να οδηγήσω,  ως συνήθως, ένα πούλμαν με τουρίστες,
 στον κεντρικό  κρατήρα  της Αίτνας στα 3.350 μέτρα περίπου.

Το λεωφορείο ξεκίνησε πρωί και  σταμάτησε κάμποσο χαμηλά πριν το τελικό προορισμό μας, 
σε μια απόσταση, που για να φτάσεις  ως την κορυφή, χρειαζόταν οπωσδήποτε  έξι με εφτά  ώρες περπάτημα.

Αφού αποβιβαστήκαμε, αρχίσαμε την ανάβαση με τα πόδια, κουβαλώντας μόνο ό,τι ήταν 
 για τον καθένα απαραίτητο απόλυτα, μια φωτογραφική μηχανή ας πούμε, ένα μπουκάλι νερό, 
ένα σάντουιτς, καταλαβαίνετε...

-Καταλαβαίνουμε!

Ανάμεσα στους  νεαρούς φοιτητές  και μέσης ηλικίας ανθρώπους της ομάδας μας, 
βρισκόταν κι  ένας ηλικιωμένος Γερμανός τουρίστας -όπως έμαθα αργότερα, ετών 81!
..................................................
( ναι, ναι, σωστά το διάβασες, δεν έκανα λάθος στο νούμερο, φίλε μου! ακούραστοι οι Φράγκοι, 
ανά τους αιώνες- τιμή τους και δόξα τους!)
.......................................................................

Ξεκινήσαμε την πορεία  με γρήγορο βήμα, προσπαθώντας  να μην καθυστερούμε, να μην σπαταλάμε χωρίς λόγο  δυνάμεις επειδή το άναντες εκείνο μονοπάτι έμοιαζε  ανελέητο  και τα χορταριασμένα-  συχνά καλυμμένα από πολυκαιρισμένο μάγμα, περάσματα- φαίνονταν  απότομα, επίφοβα 
για ξαφνικό  στραμπούληγμα των ποδιών,  δυσανάβατα.

Καθώς με προσοχή σκαρφαλώναμε, ακούγονταν διαρκώς, λαχανιασμένα  ξεφυσητά,
 διαμαρτυρίες απ’ τους πιο άμαθους, κάποια γέλια,  και σποραδικές  ερωτήσεις,  
για το πόσος δρόμος μένει ακόμα, καταλαβαίνετε...

-Καταλαβαίνουμε.

Τους εμψύχωνα.

-Κοντεύουμε;

-         Υπομονή! « Μεγάλο πράμα η υπομονήηηη!»
-         το τονίζει κι ο εθνικός σας ποιητής,
-      Σαλογραιότατη, πάντα να το θυμάσαι! 
...................................................
.................................................
Και  ο Αντρέα ο ξεναγός μας, συνέχισε:

-         Ο 81 χρονος  Γερμανός της παρέας, ωστόσο, προς παραδειγματισμό των νεότερων, ανέβαινε, σιωπηλά, αδιαμαρτύρητα, με μεγάλες δρασκελιές, φαινόταν  πεπειραμένος  ορειβάτης, 
στ’ αλήθεια.
Μ’ εντυπωσίαζε.

Δεν υπολειπόταν  το περπάτημά του, απ’ εκείνο, των εικοσάχρονων ή των σαραντάχρονων, 
φτου να μην τον βασκάνω!
   
Φαινόταν  γυμνασμένος...( χιχι... ίδιος ο Κλίνταρος, τζετζεκάκι μου...)

Μου έκανε εντύπωση, το εύρος του  διασκελισμού του- το μεγάλο άνοιγμα, δηλαδή 
που είχε το βήμα του.

Έδειχνε να ξέρει, ο συγκεκριμένος  από πορεία σε κακοτράχαλο έδαφος, και έτσι βαδίζοντας 
περίπου  εξάωρο, μπορεί και εφτάωρο, φτάσαμε κάποια στιγμή-  με τις γλώσσες έξω, 
πλην, με  επιφωνήματα χαράς και ανακούφισης  
στο μεγάλο, τον κεντρικό κρατήρα  της Αίτνας που δέσποζε στον Σικελικό ουρανό, 
ίδιος περήφανος γίγαντας.

Νιώσαμε υπέροχα, αγγίζοντας στην κορυφή, φτάνοντας στην καρδιά του βασίλειου του Ήφαιστου,
εξάλλου...
πάντα η θέα από υψηλή κορυφή αποζημιώνει για τον  όποιο κόπο... καταλαβαίνετε.

-Καταλαβαίνουμε! (έλεος- έλεος!)

-Και φυσικά, όταν φτάσαμε,  κάναμε στάση λίγης ώρας, πριν επιχειρήσουμε ξανά  την κατάβαση.

-         Χα! Αυτό δα έλειπε να μην κάνατε και στάση!

-         Το ‘χετε το σαδιστικό, το κουβαλάτε οι Γερμαναράδες,
ανεξάλειπτα τυπωμένο σαν κακό τατουάζ  στο DNA σας, μην κοιτάς που  την σήμερον,
φαρισαϊκά, κάπως  το κρύβετε.
Μέχρι τα Χιτλερικά άκρα, προς  το παρόν-  ελπίζω-  δε φτάνετε!

-Ασχολίαστον! Όχι ρατσιστικά σχόλια, μανδάμ!
Από μια κατηχητικούδα-  του( μή) κερατά-  σαν και τα μούτρα σας,
σαφώς, τα ρατσιστικά σχόλια και  δεν επιτρέπονται!

Συνεχίζω λοιπόν:  Μόλις  σφύριξα «στάση»,  ο 81χρονος, με  πλησίασε:

 -Μπορώ να απομακρυνθώ  απ’ την ομάδα, να πάω  πίσω από κείνο το βράχο;
με σεμνότητα, ρώτησε.

 -Βεβαίως, απάντησα.
Δεν το βρήκα παράξενο.  
Τόσες ώρες, επιτέλους, βαδίζαμε.
Υπέθεσα πως  το γερόντιο από συχνουρία, μάλλον, θα έπασχε.
Τόση  πορεία!
Σίγουρα,  η  σωματική  ανάγκη τον πίεσε  κι έψαχνε ν’ ανακουφιστεί  κάπου απόμερα, 
από αδιάκριτα μάτια- αθέατος.

Ο ηλικιωμένος  τουρίστας, απομακρύνθηκε.

Τον ακολούθησα με το βλέμμα,  για λίγο  τον ξέχασα, στράφηκε αλλού η προσοχή, 
είχα να μιλήσω  και  στους υπόλοιπους...  μετά, ξανακοίταξα το ρολόι μου.

Πέρασαν κάποια λεπτά, ο Γερμανός, ακόμη δε φάνηκε.
Πέρασαν τέσσερα, πέντε λεπτά, επιπλέον...
Ανησύχησα.
Τα είχε τα χρονάκια του, ο λεβεντόγερος.

«Μήπως τον κούρασε υπέρμετρα το ατελείωτο  ανέβασμα σε κόντρα ανήφορο;
Μήπως ένιωσε αδιαθεσία;
Μήπως  η καρδιά του τον πείραξε;» ψιλοαγχώθηκα.

Μέτραγα τα δευτερόλεπτα της απουσίας του και, η νευρικότητά  μου, μεγάλωσε.

Είχα επιτέλους-ως οδηγός τους- και μία  ευθύνη...

 Άφησα τους λοιπούς της μεγάλης παρέας, προχωρώντας  προς την κατεύθυνση 
που εκείνος απομακρύνθηκε.

Τον αντίκρισα,  να κάθεται ήσυχα πάνω στο χώμα, στηρίζοντας σε μεγάλο, μαύρο  βράχο
την πλάτη του.

Από μακριά πρόσεξα πως  κάτι κρατούσε στο χέρι του.
Δεν είδα καλά, δεν κατάλαβα...
Πλησίασα.
Ξανακοιτάζοντας, σοκαρίστηκα!.
Τι είδα;
Θα το πιστέψετε;

-Αμάν! Μόνο ένα ποτήρι μπύρα, ως τα τώρα,  κατέβασες!
Θα σε πιστέψουμε!
  
-Είδα, λοιπόν, φίλοι, τον 81χρονο της παρέας μας,
να κρατάει  στα  χεράκια του, να κρατάει –επαναλαμβάνω- όχι μήλο, όχι πορτοκάλι, όχι μια πέτρα, 
όχι σάντουιτς,  όχι «το φιδάκι το Διαμαντή» -που θα ‘λεγε και  η  κουφή  σαλογραία, 
αλλά τί; 

Τον είδα να κρατάει  με τα δυο του χεράκια
 τη μία του  κνήμη 
για Όνομααα!

-Δηλαδή;

-Τόσο κουτεντές είσαι κυρία μου; και μπαίνεις και στο διαδίκτυο και σερφάρεις σε σελίδες ακατονόμαστες, [....] ;  
με όλο το σεβασμό, θέλω να τονίσω, επιτέλους, ξεκάθαρα

 πως

το ένα  πόδι 

τού 81 χρονου που σκαρφάλωσε μαζί μας στα 3.350 μέτρα της Αίτνας,

( περπατώντας  επί ώρες πιο σταθερά κι  από σκληραγωγημένο  στρατιώτη της Βέρμαχτ)

το  ένα του πόδι,  από το γόνατό του  και κάτω, 
έλειπε.

Το πόδι του, ήταν κομμένοοο!
Υπήρχε μόνο ένα τεχνητό, αντίστοιχο μέλος στη θέση του!

Αυτό το τεχνητό άκρο- κάτω πόδι, είχε το γερόντιο στα χέρια του, τη στιγμή που τον είδα!

Το τίναζε, εκείνη την ώρα, προσπαθώντας  απ’ το μηχανισμό
τής τεχνητής  γάμπας, να πετάξει κάτι  σφηνωμένα χαλίκια 
που του προκαλούσαν ενόχληση.

 -Το κατάλαβες φίλε μου; 

Ο Γερμανός  81χρονος συνοδοιπόρος  που περπάτησε μαζί μας 
επί τουλάχιστον ένα εξάωρο, σε  ανηφόρα που άνετα,  εξοντώνει  ελέφαντα, 

αυτός ο άνθρωπος,

ξαναλέγω, 

ήταν α- νά- πη- ρος!

-Έχασα τη μιλιά μου, μωρή σαλογραία!
Τα παγανά του ηφαίστειου
λες και την έκλεψαν!

Μου πήρε  κάμποσα δευτερόλεπτα, απ' την έκπληξη
να συνέλθω!
........................................................................................................

Ο 81χρονος χαμογελώντας ελαφρά,  πέταξε μακριά 
ό,τι εμπόδιζε  το  μηχανισμό του  τεχνητού άκρου,  
στη συνέχεια το  συνάρμοσε πάνω του, 
με τη φυσικότητα που φοράει   κάποιος τις μάλλινες  κάλτσες του,
   
και... συνέχισε  το πρόγραμμα της κατάβασης
λίγο αργότερα,  ανάλαφρος σαν νεαρό κατσικάκι!
.............................................................  

«Ξέρεις έχασα το κάτω  πόδι μου, όταν παραλίγο να σκοτωθώ από χτύπημα   χιονοστιβάδας, 
τότε που  έκανα σκι στις Άλπεις, στα νιάτα μου» με ενημέρωσε στωικά, καθώς επιστρέφαμε.

-Σέβας!
Λόγια δεν είχα!
.................................................................................
Και ο Αντρέα στην αφήγησή του  κατέληξε:

 -Πέρασε τόσος καιρός.
Έχω ζήσει  ταξίδια αμέτρητα, έχω μιλήσει με χιλιάδες  ανθρώπους.

Η ζωντανή εικόνα, εκείνου του 81χρονου Γερμανού, 
που σκαρφάλωσε   μέχρι  το μεγάλο  κρατήρα  της Αίτνας στα 3.350 μέτρα,
πεζοπορώντας  για ώρες, στην ανώμαλη και σκληρή ανηφόρα,

μ' ένα πόδι γερό και τ' άλλο, χρόνια  κομμένο...

υπήρξε  για μένα, τον πολύπειρο  ξεναγό, 
ένα  απίστευτο παράδειγμα σθένους!
........................................................................................
........................................................................................
Με τα παραπάνω λόγια, έκλεισε την αφήγηση  ο Αντρέα,
και ξεφύσηξε για άλλη μία φορά, 
σαν   παράξενο  ξωτικό,  
τον καπνό τού τσιγάρου 
απ’  το  ηφαίστειο των σωθικών του.
...................................................
Εμείς, δεν   γνωρίσαμε προσωπικά, το θαυμαστό ορειβάτη.

Έχοντας όμως σκαρφαλώσει  αρκετά ψηλά
-  όχι στο μεγάλο κρατήρα, δεν προχωρήσαμε, δεν ήταν στο πρόγραμμα-  
έχοντας απλώς μικρή εμπειρία απ' τα προηγηθέντα
στην άλλη αφήγηση σκηνικά... 
υποκλίθηκα -νοερά-  στο 81χρονο,
ακούραστο Γερμανό πεζοπόρο

που ακόμη και  δίχως  το ένα του πόδι,  
φορώντας την τεχνητή του την κνήμη,

αψηφώντας
το γήρας του,

αψηφώντας
και τον ανήφορο

αποφάσισε

(η ζωή που θα ζήσουμε, ως ένα μεγάλο βαθμό, 
είναι εν τέλει, θέμα απόφασης...)

πως...

την κορυφή θα  την κατακτούσε
   
και... την κατάκτησε!

-Τι ακριβώς θες να πεις, μωρή Σαλογραία;

-         Χα! Άρχισες πάλι τις ζαβές ερωτήσεις;
-         Αφού τις απαντήσεις- τις ξέρεις!  

-Όλες οι  ερμηνείες, τυγχάνουν  θέμα προαίρεσης.

- Η προαίρεση αναδύεται εξ εγκάτων
ως έκχυση μάγματος
πίστης,
ελπίδας
και 
αγάπης 
εν Αληθεία...

Προς το παρόν, σταματώ.

Είτε με ηφαίστεια, είτε χωρίς ηφαίστεια, να θέτεις  στόχους,
πάντα θα  εύχομαι.

Για τα υψηλά  και τα  άγια, φτιάχτηκε ο άνθρωπος
να θυμάσαι.

Μακάρι, σε όλο  το βίο σου

 άοκνα να επιδιώκεις

-χάριτι θεία-

ακατάβλητες

- εν  ευχαριστία-

πνευματικές
και σωματικές

αναβάσεις...



..............................................................................................
...............................................................................................