Μάθε παιδί μου γράμματα...

Γράφει ο Κοσμάς Βίδος 

«Ισως να χρειαστεί να πάρουν κατάθεση της πρώτης… σύζυγό του» είπε η νεαρή συνάδελφος από τηλεοράσεως. Δεν ήταν, φοβάµαι, ένα ατυχές σαρδάµ, από αυτά που µπορεί όλοι να κάνουµε όταν µιλάµε στην κάµερα ή στο µικρόφωνο του ραδιοφώνου και µετά τραβάµε τα µαλλιά µας που ξεφτιλιστήκαµε. 

Μου δηµιουργήθηκε η εντύπωση πως η δηµοσιογράφος δεν ήξερε πράγµατι να κλίνει τη λέξη ο/η σύζυγος – ή έστω πως δεν µπορούσε να το κάνει µε άνεση. 

Ακούω όλο και περισσότερα τέτοια µαργαριτάρια. 

Από επαγγελµατίες των ΜΜΕ αλλά και από άλλους, νέους ανθρώπους που έχουν τελειώσει τα καλύτερα σχολεία, που µιλάνε από τρεις ξένες γλώσσες και πάνω, που έχουν κάνει τα πιο απαιτητικά µεταπτυχιακά. 

Εκεί που ατενίζω µε δέος τα τυπικά προσόντα τους, νιώθοντας άξιος µόνο για να πλένω τα πιάτα τους, µου βγάζουν το µάτι µε τα τερατώδη λάθη τους. 

Μεσάνυχτα από συντακτικό και γραµµατική, µετεξεταστέοι και στις εγκυκλοπαιδικές γνώσεις (που κάποτε, για γενιές όπως η δική µου, είχαν µεγάλη αξία). 

Μου το επισηµαίνουν φίλοι εκπαιδευτικοί, θα το µεταφέρω λοιπόν κι εγώ όπως το λένε κι ας ακουστώ προσβλητικός: 

Πολλά νέα παιδιά είναι σε ανησυχητικό βαθµό αστοιχείωτα.

Δεν χρειάζεται να μπείτε στις διδακτικές αίθουσες για να το επιβεβαιώσετε. Δείτε στην τηλεόραση το «Ρουκ Ζουκ» με τη Ζέτα Μακρυπούλια που ζητάει από τους παίκτες εκτός από χαριτωμένοι, χαμογελαστοί, γρήγοροι, έξυπνοι και επικοινωνιακοί, να γνωρίζουν πέντε κολλυβογράμματα. 

Δίνει η παρουσιάστρια ένα θέμα στον παίκτη και πρέπει εκείνος να βρει γρήγορα τέσσερις ή πέντε λέξεις σχετικές με αυτό. Θέμα πρώτο: «Νίκος Καζαντζάκης». Ποια λέξη ήρθε στον νου της παίκτριας; «Τραγούδια! Εγραφε τραγούδια;», ρωτάει λίγο ένοχα την παρουσιάστρια. 

Θέμα δεύτερο: «28η Οκτωβρίου». Το σκέφτηκε λίγο η παίκτρια, προβληματίστηκε και ψέλλισε «1821». 

Θέμα τρίτο και φαρμακερό: «Ουράνια σώματα». «Ωχ! Τι είναι αυτό;» αναρωτιέται ο νεαρός παίκτης. Αδύνατον να καταλάβει σε τι αναφέρεται ο όρος «ουράνιο σώμα».

 Και μένεις εσύ, ο τηλεθεατής, με το στόμα ανοιχτό από την έκπληξη. Είναι πράγματι σοκαριστική η άγνοια. 

Και ακόμη πιο σοκαριστικό ότι αντί να προσπαθήσουν να καλύψουν τα κενά τους, βγαίνουν και τα περιφέρουν ανερυθρίαστα. 

Δεν καταλαβαίνουν πόσο εκτίθεται κανείς όταν αγνοεί τα στοιχειώδη ή όταν δεν μπορεί καν να διατυπώσει τη σκέψη του σωστά, υποπίπτοντας σε γραμματικά και συντακτικά λάθη; 

Οπως φαίνεται, δεν το καταλαβαίνουν. Κάποτε κάναμε πλάκα ρωτώντας τους φίλους μας «να σας τρατάρω μερικούς… ξηροί καρποί;» και κοροϊδεύοντας έτσι την αδυναμία των αγράμματων γιαγιάδων μας να κλίνουν σωστά τις δύο λέξεις. 

Σήμερα, ξηροί καρποί να είναι κι ας είναι και άκλιτοι, όλο και λιγότεροι το καταλαβαίνουν. Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να μην έχουν αλάτι, γιατί ανεβάζει την πίεση.

Κοσμάς Βίδος 

πηγή: Το ΒΗΜΑ

.

ΑΓΕΝΕΙΑ ΝΕΑΣ ΓΕΝΙΑΣ- Λένα Παπαδημητρίου- (ή τι μπορεί να συμβεί όταν Οργισμένοι, "ξεσκίζουμε" γραπτά και σιωπηλά αυτόν που μας έχει τσαταλιάσει τα νεύρα!)

Γράφει η Λένα Παπαδημητρίου

ΑΓΕΝΕΙΑ ΝΕΑΣ ΓΕΝΙΑΣ 

BHmagazino την Κυριακή 17 Ιουνίου 2018.

Τον απόλυτο εφιάλτη έζησε εσχάτως ο γνωστός βρετανός καθηγητής και πολιτικός Ρόμπερτ Γουίνστον ταξιδεύοντας με το τρένο από το Λονδίνο στο Μάντσεστερ. 

Μια γυναίκα στο ίδιο βαγόνι μιλούσε δυνατά στο κινητό, αγνοώντας παντελώς το παιδί της στο διπλανό κάθισμα (που φορούσε ακουστικά) αλλά και τους λοιπούς επιβάτες (που δεν είχαν προνοήσει να φορέσουν). Η ακατάσχετη λογοδιάρροια συνεχιζόταν επί μακρόν. 

 Ο Γουίνστον, ειδικός σε θέματα γονιμότητας, ένιωθε παντελώς αδύναμος να συγκεντρωθεί στο οτιδήποτε. Οσο περνούσε η ώρα, άρχισε να τον λούζει κρύος ιδρώτας. Στα 30 λεπτά έκλεισε την εφημερίδα του, σήκωσε ανεπαίσθητα το αριστερό φρύδι και αποφάσισε να διοχετεύσει την οργή του. Οχι στη λυσίπονη θέα από το παράθυρο, αλλά στο Twitter.

Είχε περάσει σχεδόν μία ώρα. Η φωνή στο γειτονικό κάθισμα εξακολουθούσε να ηχεί, βροντερή, υστερική και επαίσχυντα αγενής, αλλά ο μαινόμενος καθηγητής είχε βρει διέξοδο. Μετά τα σαρκαστικά «τιτιβίσματα» («Εχοντας ήδη εξαντλήσει το ένα αφτί, τώρα χρησιμοποιεί το άλλο»), οι 40.000 ακόλουθοί του είχαν λάβει και φωτογραφίες της συνεπιβάτιδος. Το τρένο έφτασε επιτέλους στον σταθμό Μάντσεστερ Πικαντίλι. 

Ανυποψίαστη, η ξανθιά κυρία με το τηλέφωνο (η οποία δεν είχε πάψει να μιλάει) ακούμπησε με τη λευκή γόβα της την αποβάθρα και είδε τους δημοσιογράφους να την περιμένουν. Ηταν πια celebrity. Η αγένειά της είχε κάνει τον γύρο του Διαδικτύου.

Η αντίδραση του Γουίνστον πυροδότησε με τη σειρά της ένα διαδικτυακό κύμα οργής. 

Ποιος ήταν τελικά πιο αγενής; Η κυρία με τη λογοδιάρροια ή ο συνεπιβάτης της που την παρέδωσε με τέτοιο μένος στον ψηφιακό όχλο; Ο ίδιος (όταν πια τον κατηγόρησαν για bullying) αναγκάστηκε να επιδείξει μετριοπαθή μεταμέλεια: «Οπως και να έχει, μετανιώνω. Εσβησα τα tweets, αλλά ακόμη νιώθω ότι η παραβίαση της ιδιωτικότητας μπορεί να είναι διπλής κατεύθυνσης».

Στην ψηφιακή εποχή, οι κακοί τρόποι είναι κάτι σαν ιός. Οπως σημειώνει στο αμερικανικό «Τime» ο Ντάνι Γουάλας, συγγραφέας του βιβλίου «F*** You Very Much: The surprising truth about why people are so rude», «οι μελέτες δείχνουν ότι η αγένεια εξαπλώνεται ταχύτατα και επιθετικά, όπως το κοινό κρυολόγημα. Οταν γινόμαστε μάρτυρες απρεπούς συμπεριφοράς από άλλους αυξάνουμε τις πιθανότητες να γίνουμε και εμείς αγενείς αργότερα». Η ανωνυμία είναι καθοριστικός παράγοντας στην online καφρίλα και στο τρολάρισμα, αλλά «τελευταίες έρευνες καταδεικνύουν ότι στην πραγματικότητα είναι η απουσία οπτικής επαφής που μας επιτρέπει να γινόμαστε υπερβολικά αγενείς με τους άλλους».

Η αγένεια στην ψηφιακή εποχή έχει βρει πολλά κανάλια εκτόνωσης. Εκτός από το να ουρλιάζεις στο κινητό και να επιδίδεσαι σε «shaming» αγνώστων, η γκάμα μοιάζει ανεξάντλητη. Το πλέον διαδεδομένο είναι το περίφημο «phubbing» (εκ του phone snubbing, ήτοι αγνοώ κάποιον επειδή τσεκάρω επιδεικτικά και χωρίς να μου καίγεται καρφάκι το κινητό μου). Δεν είναι τυχαίο ότι σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Computers in Human Behavior» (2016) αντιμετωπίζεται πλέον ως απολύτως «φυσιολογική» και κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά.

Σύµφωνα µε τον Ντάνι Γουάλας, η οργή απέναντι στην (παλαιάς και νέας κοπής) αγένεια μπορεί να είναι καταστροφική.

Γνωρίζατε αλήθεια ότι σε μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης ένα προσβλητικό σχόλιο μπορεί να μειώσει την απόδοση ενός χειρουργού κατά 50%; Μπορεί επιπλέον να οδηγήσει σε παντελώς ανορθόδοξες αντιδράσεις. 

Στο πλαίσιο της έρευνάς του (συνομίλησε με 2.000 ενηλίκους ενώ συμβουλεύτηκε νευροεπιστήμονες, ψυχολόγους, ειδικούς της NASA κ.τ.λ.), ο βρετανός δημοσιογράφος και κωμικός διαπίστωσε ότι οι πράξεις αντεκδίκησης στις οποίες καταφεύγουν οι άνθρωποι κυμαίνονται από γελοίες («πασάλειψα με πατάτες τηγανητές το παρμπρίζ του») έως ανησυχητικές («του έκανα σαμποτάζ στη δουλειά»). 

Σύμφωνα με τον Γουάλας, την αγένεια είναι καλύτερο να την πολεμάς κατά μέτωπο. Αν π.χ. ο Γουίνστον είχε πλησιάσει την ξανθιά κυρία και την είχε παρακαλέσει (ευγενικά) να χαμηλώσει την ένταση, ίσως το ζήτημα να είχε λυθεί, ίσως να είχε προκληθεί πυρηνικός όλεθρος. 

Αμφότεροι πάντως θα είχαν γλιτώσει τον διασυρμό τους στο Διαδίκτυο.

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 17 Ιουνίου 2018.

Διάβασες τα νεότερα για την μεγάααλη αξία του φυσιολογικού τοκετού;

Γράφει ο Γιώργος Φαρμακίδης καθηγητής Μαιευτικής - Γυναικολογίας και Εμβρυομητρικής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Stony Brook της Νέας Υόρκης.

Τις τελευταίες δεκαετίες, η καισαρική τομή, η οποία ενδείκνυται σε ορισμένες μαιευτικές επιπλοκές, έχει εξελιχθεί με τη βοήθεια της επιστήμης σε μια πολύ ασφαλή μέθοδο για να έρχονται στον κόσμο τα παιδιά μας. Αυτός είναι, ίσως, και ο λόγος για τον οποίο η καισαρική τομή είναι παγκοσμίως το πιο συχνό χειρουργείο στο οποίο υποβάλλονται οι γυναίκες. Στη χώρα μας, το ποσοστό γεννήσεων με καισαρική τομή βρίσκεται περίπου στο 45-55%, τη στιγμή που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συστήνει να είναι 15-20%, γεγονός που μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις για την υγεία του πληθυσμού.

Σήμερα γνωρίζουμε με σιγουριά πως η γέννηση με φυσιολογικό τοκετό συνδέεται με μακροπρόθεσμα πλεονεκτήματα για την υγεία του παιδιού αργότερα στη ζωή του και στη ζωή του ως ενηλίκου συγκριτικά με την επιλεκτική προγραμματισμένη καισαρική τομή. 

Πιο συγκεκριμένα, τα παιδιά που θα γεννηθούν με φυσιολογικό τοκετό έχουν αποδεδειγμένα λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν:

• Σακχαρώδη διαβήτη τύπου Ι

•Ασθμα

•Παχυσαρκία

•Λευχαιμίες

•Αλλα αυτοάνοσα νοσήματα

•Διαταραχές γαστρεντερικού

Κάποιες από τις πιο ενδιαφέρουσες μελέτες ασχολούνται με τον αποικισμό των νεογνών από τα μικρόβια της μητέρας τους, δηλαδή με την ανάπτυξη του δικού τους μικροβιώματος. Το μικροβίωμα είναι το σύνολο των μικροοργανισμών που κατοικούν στο σώμα μας και βοηθούν στην εύρυθμη λειτουργία του. Το μικροβίωμα που θα διαμορφώσει ένα παιδί από το ενδομήτριο περιβάλλον μέχρι και τα πρώτα 2 χρόνια της ζωής του φαίνεται να επηρεάζει πολλές πτυχές της υγείας του.  

Η μέθοδος του τοκετού (καισαρική τομή ή φυσιολογικός τοκετός) καθώς και ο θηλασμός φαίνεται να καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την αποίκιση ενός παιδιού από τα μικρόβια της μητέρας του και επομένως την ανάπτυξη του δικού του μικροβιώματος. Τα παιδιά που θα γεννηθούν με φυσιολογικό τοκετό θα περάσουν μέσα από τον κόλπο της μητέρας τους και θα εκτεθούν στα φυσιολογικά μικρόβια που τον αποικίζουν. Επιπλέον, είναι πολύ πιο πιθανό τα παιδιά αυτά να βρεθούν σε άμεση επαφή με το δέρμα της μητέρας τους ή του πατέρα τους αμέσως μόλις γεννηθούν και να εκτεθούν και στα φυσιολογικά μικρόβια που αποικίζουν το δέρμα των γονιών του.

Στην καισαρική τομή η επαφή με τα μικρόβια του κόλπου παρακάμπτεται, ενώ πολύ συχνά το παιδί δεν έρχεται άμεσα σε επαφή με το δέρμα της μητέρας του, αλλά με το αποστειρωμένο περιβάλλον ενός χειρουργείου. Σήμερα γνωρίζουμε με σιγουριά πως τα παιδιά που θα γεννηθούν με επιλεκτική προγραμματισμένη καισαρική τομή έχουν μειωμένη ανάπτυξη του μικροβιώματος, πιθανόν εξαιτίας της μειωμένης έκθεσής τους σε φυσιολογικά μικρόβια τη στιγμή της γέννησής τους. Σε κάποιες περιπτώσεις, όταν η καισαρική γίνει μετά την έναρξη του τοκετού, ακόμα περισσότερο μετά το «σπάσιμο των νερών», το παιδί φαίνεται να έχει καλύτερα αποτελέσματα στην ανάπτυξη του μικροβιώματός του.

Η επιγενετική στη γέννηση

Η επιγενετική είναι η επιστήμη που μελετά πώς οι συνθήκες του περιβάλλοντος μπορούν να καθορίσουν την έκφραση των γονιδίων, χωρίς να αλλάζει η αλληλουχία του DNA. Αυτό σημαίνει πως κάποια παθολογικά γονίδια που υπάρχουν στο DNA μας μπορεί να «ενεργοποιηθούν» ή να «απενεργοποιηθούν», καθώς επίσης και να κληρονομηθούν στις επόμενες γενιές, όταν υποβάλλονται σε εξωτερικές πιέσεις ή σε μεγάλες περιβαλλοντικές αλλαγές. Την τελευταία δεκαετία οι επιστήμονες καταλήγουν πως το στρες που βιώνει ένα παιδί κατά τη γέννησή του είναι μια μεγάλη εξωτερική πίεση που διαδραματίζει ρόλο στη ρύθμιση των γονιδίων του.

Το στρες της γέννησης έχει θεμελιώδη σημασία και πολύ σημαντικές διαφορές μεταξύ φυσιολογικού τοκετού και προγραμματισμένης καισαρικής τομής. 

Ενα παιδί που θα γεννηθεί με καισαρική τομή, χωρίς έναρξη τοκετού, συνήθως θα βιώσει αιφνίδιο και μεγάλου βαθμού στρες αλλά και έκκριση ACTH-κορτιζόλης. 

Αντίθετα, για ένα παιδί που θα γεννηθεί με φυσιολογικό τοκετό, ο βαθμός του στρες «χτίζεται» όσο προχωράει ο τοκετός και κορυφώνεται τη στιγμή της γέννησης, επιτρέποντας την πρώτη αναπνοή και την ομαλή προσαρμογή στο εξωμήτριο περιβάλλον.

Το στρες που θα βιώσει ένα παιδί κατά τον τοκετό του έχει ζωτική σημασία για τη μετέπειτα ζωή του. Κατά τη διάρκεια ενός φυσιολογικού τοκετού, οι μηχανισμοί του στρες στο παιδί ενεργοποιούν ή απενεργοποιούν γονίδια. Τα γονίδια αυτά φαίνεται να είναι κατά κύριο λόγο ογκοκατασταλτικά ή γονίδια που σχετίζονται με τη ρύθμιση του ανοσοποιητικού, οδηγώντας σε χαμηλότερα ποσοστά εμφάνισης αυτοάνοσων νοσημάτων ή λευχαιμίας στα παιδιά που γεννήθηκαν έπειτα από έναρξη του τοκετού. 

Μάλιστα, τα παιδιά που γεννήθηκαν με επιλεκτική προγραμματισμένη καισαρική τομή έχουν αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης λευχαιμίας στην παιδική ηλικία συγκριτικά με τα παιδιά που γεννήθηκαν με επείγουσα καισαρική τομή, ύστερα από έναρξη του τοκετού, ή με τα παιδιά που γεννήθηκαν φυσιολογικά. Βεβαίως υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που συμβάλλουν στην ανάπτυξη αυτών των νοσημάτων.

Μέχρι πρόσφατα, οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις των όλο και αυξανόμενων ποσοστών καισαρικής τομής δεν είχαν μελετηθεί στον βαθμό που είναι σήμερα. Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερα δεδομένα που αφορούν τον τρόπο που έρχονται τα παιδιά στη ζωή βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε είναι πως η καισαρική τομή δεν θα πρέπει να δαιμονοποιείται, ούτε όμως και να καθαγιάζεται, αλλά να χρησιμοποιείται με μέτρο, όπου ενδείκνυται για την ασφάλεια της μητέρας και του βρέφους και μόνο τότε.

Ο κ. Γιώργος Φαρμακίδης είναι καθηγητής Μαιευτικής - Γυναικολογίας και Εμβρυομητρικής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Stony Brook της Νέας Υόρκης.

πηγή: http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=923175

....................................................................................................

......................................................................................................

Το ταλέντο του τραγουδιστή δεν είναι η φωνή

Δάφνη Ευαγγελάτου: 

«Tο ταλέντο τoυ τραγουδιστή δεν είναι η φωνή»

Η μεσόφωνος με τη σπουδαία διεθνή καριέρα μιλάει για τη διπλή ιδιότητα της ερμηνεύτριας και της δασκάλας, και σχολιάζει το σύγχρονο τοπίο στον χώρο της όπερας

Για τους φίλους του λυρικού θεάτρου, και όχι μόνο, η Δάφνη Ευαγγελάτου δεν χρειάζεται ασφαλώς συστάσεις. 

Γεννημένη σε μία από τις γνωστότερες καλλιτεχνικές οικογένειες - κόρη του συνθέτη και μαέστρου Αντίοχου Ευαγγελάτου και της αρπίστριας Ξένης Μπουρεξάκη, αδελφή του σκηνοθέτη Σπύρου Ευαγγελάτου - διέπρεψε διεθνώς ως μεσόφωνος αλλά και ως δασκάλα. 

Εν προκειμένω αναλαμβάνει ένα ενδιαφέρον όσο και γοητευτικό εγχείρημα: θα αναλύσει δραματουργικά τη «Μεγαλοψυχία του Τίτου», την τελευταία όπερα που έγραψε ο Μότσαρτ το 1791, έργο με το οποίο έχει συνδέσει και η ίδια το όνομά της ερμηνευτικά με μεγάλη επιτυχία. Ταυτόχρονα, υπό τη διδασκαλία της, ταλαντούχοι νέοι λυρικοί καλλιτέχνες θα ερμηνεύσουν τα κυριότερα μουσικά σύνολα και τις άριες του έργου. Όλα αυτά στο πλαίσιο του λυρικού εργαστηρίου που διοργανώνει εντός των εκπαιδευτικών του δράσεων το Σωματείο Υποτροφίες Μαρία Κάλλας σε συνεργασία με τον Σύλλογο Οι Φίλοι της Μουσικής την Πέμπτη 19 Οκτωβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. 

Η εκδήλωση εντάσσεται στα 40 χρόνια μνήμης της Κάλλας, στην οποία άλλωστε είναι αφιερωμένες και όλες οι δράσεις του σωματείου που φέρει το όνομά της έχοντας ιδρυθεί από την ίδια...

 

«Η ιδέα ήταν να διοργανωθεί ένα είδος masterclass ανοιχτού στο κοινό. 

Μια εκδήλωση μεγαλύτερη και πιο εξωστρεφής. Ωστόσο, αντί να παρουσιαστούν σκόρπιες άριες, αποφασίσαμε να επικεντρωθούμε σε μια συγκεκριμένη όπερα» εξηγεί η Δάφνη Ευαγγελάτου και συνεχίζει: «Το έργο αυτό έχει τρομερή πλοκή, είναι σαν ταινία του Χίτσκοκ. Ολοι οι χαρακτήρες είναι πολύ ενδιαφέροντες». 

Η λαμπρή ερμηνευτική διαδρομή της Δάφνης Ευαγγελάτου περιλαμβάνει εμφανίσεις σε όλα τα μεγάλα μουσικά κέντρα της Ευρώπης, καθώς και στις ΗΠΑ και στην Ιαπωνία, αλλά και σε διεθνή φεστιβάλ όπως του Σάλτσμπουργκ, του Εδιμβούργου, της Εξ Εν Προβάνς κ.ά., ενώ έχει επίσης εμφανιστεί επανειλημμένως στο ελληνικό κοινό. 

Σε ό,τι αφορά την εκπαιδευτική της δραστηριότητα, το 1993 εξελέγη τακτική καθηγήτρια στην Ανωτάτη Μουσική Ακαδημία του Μονάχου, της οποίας διετέλεσε επίσης αντιπρύτανης το διάστημα 2002-2010, ενώ μεταξύ 2003 και 2008 δίδαξε ως επισκέπτρια καθηγήτρια στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής της Κοπεγχάγης. Παράλληλα, μετέχει συχνά στην κριτική επιτροπή διεθνών διαγωνισμών λυρικού τραγουδιού και από το 2004 είναι μέλος της κριτικής επιτροπής των καλλιτεχνικών βραβείων του υπουργείου Πολιτισμού της Βαυαρίας και γνωμοδοτική σύμβουλος του περίφημου Πανεπιστημίου Mozarteum του Σάλτσμπουργκ.

Πόσο διαφορετική είναι άραγε η δουλειά του ερμηνευτή από αυτήν του δασκάλου; 

«Πρόκειται, πράγματι, για δύο διαφορετικές δουλειές» απαντά η Δάφνη Ευαγγελάτου. 

«Ως ερμηνευτής είσαι πιο συγκεντρωμένος στον εαυτό σου. 

Οταν διδάσκεις, αντίθετα, οφείλεις να βάλεις τον εαυτό σου σε δεύτερη μοίρα και να δεις τι είναι αυτό που χρειάζεται ο νέος άνθρωπος, τι εφόδια μπορείς να του προσφέρεις ώστε να αντιμετωπίσει αυτήν την πολύ δύσκολη, ομολογουμένως, δουλειά...

 Ας μην ξεχνάμε ότι κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο κάποιοι πολύ καλοί τραγουδιστές να είναι ταυτόχρονα κακοί δάσκαλοι. Ισως γιατί δεν μπορούν να βάλουν τον εαυτό τους σε δεύτερη μοίρα».

Μιλάει για τις δυσκολίες του επαγγέλματος του τραγουδιστή της όπερας:

 «Το ταλέντο του λυρικού τραγουδιστή δεν είναι η φωνή... Η φωνή είναι θείο δώρο, όπως η ομορφιά, ας πούμε. Το ταλέντο είναι η ικανότητά σου να φτιάξεις ένα όργανο από αυτό το δώρο που σου έχει προσφερθεί. Το ένστικτο και το μυαλό να αφομοιώσεις ό,τι σου δίνει ο καλύτερος δάσκαλος. Ας μην ξεχνάμε ότι εμείς οι τραγουδιστές δεν μπορούμε να δούμε το όργανο όπως, π.χ., ο πιανίστας, ο οποίος βλέπει το πιάνο, μπορείς να του δείξεις τεχνική και κινήσεις... Σ' εμάς το όργανο βρίσκεται μέσα στο σώμα μας».

Σε σύγκριση με την εποχή που ξεκινούσε η ίδια, θεωρεί ότι σήμερα είναι πιο εύκολο ή πιο δύσκολο για έναν νέο καλλιτέχνη να κάνει καριέρα στον χώρο; «Στην εποχή μας γίνεται όλο και πιο δύσκολο» απαντά. «Ο κόσμος ολόκληρος έχει "ανοίξει" πολύ... Παλαιότερα, μέχρι να "ανοίξει" το Ανατολικό Μπλοκ, ήταν πολύ λίγοι οι τραγουδιστές που έρχονταν από 'κεί στην Κεντρική Ευρώπη. Τώρα είναι πλέον πάρα πολλοί. Για να μη μιλήσω για το άνοιγμα προς την Ασία: τους Κορεάτες, κυρίως, αλλά και τους Κινέζους, οι οποίοι έχουν μια φοβερή θέληση. Τώρα ο κόσμος είναι μεγάλος, αλλά όλοι, λίγο-πολύ, στην Κεντρική Ευρώπη συγκεντρώνονται».

Τη ρωτώ για τις σύντομες καριέρες που παρατηρούνται συχνά στην εποχή μας. Για τους τραγουδιστές που ξεχωρίζουν, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για ένα μικρό διάστημα και κατόπιν μένουν πίσω ή ακόμα και εξαφανίζονται. «Ακριβώς επειδή υπάρχει αυτή η υπερπροσφορά, οι καριέρες δεν κρατούν πολύ» εξηγεί η Δάφνη Ευαγγελάτου. 

«Μερικές φορές μιλούμε πράγματι για κομήτες: ξεπετιούνται από διεθνείς διαγωνισμούς, κάνουν μια σύντομη καριέρα, και μετά τα θέατρα θέλουν όλο και καινούργια ονόματα, όλο και πιο νέους ή ακόμα επιλέγουν τις διανομές βάσει της εξωτερικής εμφάνισης, η οποία, βέβαια, είναι και αυτή πολύ σημαντική... 

Γι' αυτό βλέπουμε να υπάρχουν σήμερα πολύ καλοί τραγουδιστές αλλά όχι οι κορυφές του παρελθόντος. Και αυτό γιατί δεν αφήνονται να εξελιχθούν».

Μέσα από αυτό το πρίσμα είναι εύκολο άραγε για έναν νέο τραγουδιστή να πει «όχι»; «Εύκολο δεν είναι, αλλά καμιά φορά είναι σωστό και σημαντικό. Σίγουρα, όταν κανείς έχει "ζήτηση", δεν είναι εύκολο το ένα ή το άλλο "όχι"... Σκέφτεσαι το κόστος. Ωστόσο, πρέπει να το ζυγίσει κανείς».

Θεωρεί ότι σε μια εποχή ταραγμένη όπως η σημερινή η τέχνη μπορεί να παίξει έναν ουσιαστικό ρόλο, να επηρεάσει τα πράγματα; «Να βοηθήσει η τέχνη σε συγκεκριμένα πολιτικά ή κοινωνικά ζητήματα με τρόπο ριζοσπαστικό δεν μπορεί, όχι... Το ζητούμενο είναι να προσφέρει κανείς στο κοινό μια ευρύτερη καλλιέργεια και κουλτούρα, μέσω της οποίας θα μπορούσε να επιτευχθεί κάτι καλύτερο. Αυτός είναι ο ρόλος της».

Η Δάφνη Ευαγγελάτου πιστεύει πως στην εποχή μας η όπερα δεν υποφέρει από πλευράς έλλειψης κοινού. Στην εποχή μας, μέσω του Διαδικτύου, μπορεί να έρθει σε επαφή με το είδος πολύ περισσότερο κοινό. 

Θεωρεί πως ο κόσμος δείχνει όντως ενδιαφέρον τόσο σε διεθνές επίπεδο όσο και σε εγχώριο. 

«Είναι κρίμα που δεν υπάρχουν όπερες σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, είναι λάθος να το αντιμετωπίζουμε ως πολυτέλεια. Έχουμε σπουδαίους νέους καλλιτέχνες, με λαμπρές σπουδές και ταλέντο, οι οποίοι φυτοζωούν... Το εξωτερικό δεν είναι επιλογή για όλους. Προσπαθούν βέβαια, όπως μπορούν, αλλά αν υπήρχαν όπερες και σε άλλες πόλεις, όπως γίνεται και στις υπόλοιπες χώρες, τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα. Είναι βέβαια σημαντική η νέα όπερα της Αθήνας, αλλά θα έπρεπε να υπάρχουν και αλλού. Δεν χρειάζεται να είναι αντίστοιχα πολυτελή τα κτίρια. Υπάρχουν ήδη υποδομές, θέατρα, και ας μην είναι τα καλύτερα. 

Το σημαντικότερο είναι το έμψυχο δυναμικό».

πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια;

Απόσπασμα συνέντευξης που έδωσε η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ
στο ΒΗΜΑ στις 9-1-2017.

Ερώτηση δημοσιογράφου Σόνιας Ζαχαράτου:

....είμαστε ρατσιστές; 

Απάντηση Ελένης Γλύκατζη -Αρβελέρ:

"Πολύ. Έχετε δει κανέναν μορφωμένο να συναναστρέφεται κάποιον αγράμματο  
ή έναν πολύ πλούσιο [να συναναστρέφεται] έναν απένταρο; 

Όχι. Οι συμπαγείς κοινωνικές ομάδες με τα σύνορά τους , λοιπόν, ο πρώτος ρατσισμός. 

Έπειτα έχουμε την ετερότητα. Αν είναι θρησκευτική, η δυσκολία είναι μεγάλη. 

Αν είναι και εθιμική,  γίνεται μεγαλύτερη, για να γιγαντωθεί με τη διαφορά της γλώσσας. 

Δεν μπορεί, επομένως, η συμπαγής ταυτότητα των γηγενών να δεχτεί εύκολα την επιμιξία  και να βρει ένα κοινό σημείο με τον πολιτισμό του άλλου, αν και είναι μόνο το μοίρασμα που σε κάνει πλουσιότερο.  Παγκόσμιο αγαθό που το καταναλώνεις χωρίς να το στερείς από κανέναν.

Τοποθέτηση δημοσιογράφου: Στην Ελλάδα, τα πράγματα είναι δύσκολα. 

Απάντηση Αρβελέρ: 

«Επειδή οι ετερότητες φτάνουν σε τέτοιο ποσοτικό σημείο, που η χώρα δεν μπορεί να τις αφομοιώσει. 

Η μεγαλύτερη και καλύτερη αφομοίωση έγινε με τους Αρβανίτες που έκαναν και την Επανάσταση μαζί με τους Ελληνες. 

Αλλά με ποιους Ελληνες; Τους Ρωμιούς. 

Ολοι Ρωμιοί είχαν γίνει, είχαν όμως κοινή οπτική για το μέλλον. 

Το έθνος δεν είναι παρελθόν. Είναι μέλλον. 
Δεν είναι από πού έρχεσαι, αλλά πού πας. 

Αυτό λέγεται αφομοίωση. 

Τώρα, τα μεταναστευτικά ρεύματα θέλουν να κρατήσουν την οντότητά τους και, ει δυνατόν, να αφομοιώσουν εμάς. 

Όταν ήμουν πρόεδρος της Επιτροπής Ηθικής, απαιτούσαν να μην έχει σταυρό ο Ερυθρός Σταυρός».

Ολόκληρη η συνέντευξη και για άλλα θέματα στο: http://www.tovima.gr/vimagazino/interviews/article/?aid=855762
...............................................................................
...............................................................................



(η φωτό από το sigmalive.com)
 ...................................................................

...............................................................................


Ελληνικά (Ποντιακά)

O Fengon (Ο Φέγγον)

Τη νύχτας είμες το ζευγάρ' εγώ με την Ελέγκον

αμόν ντο ειν 'ς σον ουρανόν η πούλια με τον φέγγον

Ρεφραίν

Ο φέγγον κείται ανάσχελα εγώ εθέκ' ατόν κούπα

Ο φέγγον κείται ανάσχελα εγώ 'κλωθ' ατόν κούπα

γιαβρί μ' ας σα στομόσειλασ' για δώ μα έναν βούκα

αρνί μ' ας σα στομόσειλασ' για δω μα έναν βούκα

Τριγώνα μ' όντες με τ'εσέν τη νύχταν ανταμώνουμ'

ας σ' ομματόπα σ' κλέφτω φως και το φέγγον γομώνω

Τον ήλιον εκουβάλεσα οπίς 'ς σο ρακανόπο σ'

αρ' να βραδύν' ογλήγορα και ρούζω 'ς σ' εγκαλιόπο σ'