Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Και ένα μικρό ψέμα πειράζει!

Αποτέλεσμα εικόνας για lies


«Να μή λέτε ψέματα! Και ένα μικρό ψέμα πειράζει. Και ένα μικρό ψέμα την ημέρα, τριακόσια εξήντα τον χρόνο, βάλε πόσα ψέματα θα πούμε. Καθόλου ψέμα δεν θέλει ο Κύριος».
Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης.

πηγή:https://proskynitis.blogspot.gr/2017/12/blog-post_9.html
..........................................................................................

...........................................................................................

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

Η χαρισματική ANDREA MARCOLONGO που "ξέσκισε" όλους τους Μπαμπινιώτηδες με την ΥΠΕΡΟΧΗ ΓΛΩΣΣΑ της!



Αποτέλεσμα εικόνας για Andrea Marcolongo



Αποτέλεσμα εικόνας για Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΓΛΩΣΣΑ

(Ο διάλογος που ακολουθεί, ως γνωστόν,
διαμείβεται μεταξύ εμού και του εαυτού μου...)

-Δεν είναι μιράκολο, μωρή Σαλογραία, να πάσχεις από αϋπνίες
και εκεί που μετράς πρόβατα(τρόπος του λέγειν, "πρόβατα"), 
προκειμένου να κοιμηθείς, 
να σηκώνεσαι ξαφνικά σαν το φάντασμα μέσα στη μαύρη νύχτα
ανεβάζοντας ανάρτηση για το βιβλίο που διάβασες τούτες τις μέρες, 
της απίστευτης Ιταλιάνας πιτσιρίκας... 
-άναυδη από τον ενθουσιασμό σου; 

-Μιράκολο, βέβαια, σουργελοτάτη μου, μιράκολο, πλην όμως,
το δηλώνω ευθαρσώς και με πάσα επίγνωση των συνεπειών του νόμου, σε σένα Μάριε και λοιπή λατρεμένη κομπανία ...ότι όποιος ισχυρίζεται  πως  αγαπάει την Ελλάδα, αν  δεν διαβάσει, απνευστί και  με θρησκευτική αφοσίωση αυτό το βιβλιαράκι της αχτύπητης ελληνίστριας, θα έχει χάσει τζάμπα,  τουλάχιστον τη μισή του, πολιτισμένη ζωή!

Ευανθία η Σαλογραία

...........................................................................................
............................................................................................

Αποτέλεσμα εικόνας για Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΓΛΩΣΣΑ



Συντελεστές
Εκδότης : ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ
Συγγραφέας : Marcolongo Andrea
Μεταφραστής : Παπασταύρου Άννα

Περιγραφή
Το ξέρουµε όλοι: η πρώτη αντίδραση µπροστά σ’ ένα αρχαίο κείµενο
κυµαίνεται ανάµεσα στην παράλυση και στον γνήσιο τρόµο. 

Επέλεξα εννέα λόγους για ν’ αγαπήσω και να µιλήσω γι’ αυτό που η ελληνική γλώσσα είναι σε θέση να λέει µε τρόπο µοναδικό, ξεχωριστό, διαφορετικό από κάθε άλλη γλώσσα – και ναι, για να διαλύσω τους φόβους σας, µετατρέποντάς τους ενδεχοµένως σε πάθος.

Πάνω απ’ όλα αυτό το βιβλίο µιλάει γι’ αγάπη: η αρχαία ελληνική γλώσσα ήταν η πιο µακροχρόνια και πιο ωραία ιστορία της ζωής µου. Δεν έχει σηµασία αν ξέρετε αρχαία ελληνικά ή όχι. Αν ναι, θα σας αποκαλύψω ιδιαιτερότητες για τις οποίες κανείς δε σας µίλησε στο λύκειο, ενώ σας βασάνιζαν µε καταλήξεις ονοµάτων και παραδείγµατα. Αν όχι, τόσο το καλύτερο. 
Η περιέργειά σας θα είναι η λευκή σελίδα που θα γεµίσετε.

Με δυο λόγια, η αρχαία ελληνική γλώσσα είναι ένας τρόπος να βλέπεις τον κόσµο, ένας τρόπος, ειδικά σήµερα, χρήσιµος και µεγαλοφυής. 

Δεν προβλέπονται εξετάσεις ούτε διαγωνίσµατα στην τάξη: αν, στο τέλος της ανάγνωσης, έχω καταφέρει να σας παρασύρω και ν’ απαντήσω σε ερωτήσεις που δεν είχατε θέσει ποτέ στον εαυτό σας, αν τελικά καταλάβετε τον λόγο τόσων ωρών µελέτης, τότε θα έχω πετύχει τον στόχο µου. 

ANDREA MARCOLONGO

πηγή:http://www.patakis.gr/viewshopproduct.aspx?id=736382
.............................................................................
..............................................................................

......................................................................................................................
......................................................................................................................
Και αν ο κεφάτος παπαγάλος έμαθε να χορεύει ...ποντιακά, ναι, με τόση ζωντάνια
γιατί να μη μάθουμε και όλοι  εμεις, αρχαία ελληνικά, περιστεράκι μου;



Χρέωση-ποίηση Νικ. Βρεττάκου-αφιερωμένη στη μνήμη του πατέρα μου (επανάληψη)



(Στη φωτό ο πατέρας μου, Γεώργιος του Μιχαήλ -  στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, κάποτε...)

Αν θες, διάβασε και τρεις, θαυμαστές εμπειρίες του:

1)Η φανέρωση του Αϊ Γιώργη στη ζωή του πατέρα μου

2)Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος της Εύβοιας, ακούει! 

3)Ο ζωντανός Αρχάγγελος Μιχαήλ στο Μανταμάδο της Λέσβου
.................................................................................................................

                                     ΧΡΕΩΣΗ

Το βλέμμα σου πέρασε σαν αστραπή ,
βυθίστηκε μέσα μου, διακλαδώθηκε,
διέτρεξε τα υπόγεια μου στρώματα,
τις στοές, όπου έχουν αποτεθεί,
πότε δεν ξέρω, πώς κι από ποιον, 
πολύτιμα μέταλλα , όπως:Χρυσός,
τρυφερότητα, χρώματα, αγάπη.

Κι αν κοιτώ κάθε τόσο τους δείχτες 
του ήλιου , μετρώ τον καιρό, είναι γιατί

μου χρειάζονται μέρες και μέρες ,

χαρτιά και χαρτιά, ν'αποσβέσω

αυτή την ουράνια μου χρέωση.

Νικηφόρος Βρεττάκος 


(και σ'αυτή τη φωτό, η  Ευανθία (η Σαλογραία) του Γεωργίου- στη Μελβούρνη της Αυστραλίας- κάποτε...) 

Μην αναβάλλεις τη χαρά των μικρών πραγμάτων

Μια από τις βασικές αιτίες που δεν χαιρόμαστε 
είναι ότι περιμένουμε να συμβεί κάτι σπουδαίο, μεγάλο, φοβερό και εκπληκτικό, για να πούμε «έχω αιτία να είμαι χαρούμενος».
 Άδικα περιμένουμε.
Δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα. 
Η ζωή είναι μικρά πολύ μικρά καθημερινά πράγματα. 
Εκεί είναι η ομορφιά της.
Μαθαίνουμε να μην αναβάλουμε την χαρά, περιμένοντας μια μεγάλη στιγμή. 
Η χαρά είναι κρυμμένη στο πρωινό ξύπνημα, στην χαραυγή, στο καφέ ή τσάι που φτιάχνεις ή πίνεις. Στην προσευχή που έχει ευχαριστία και δοξολογία. Σε ένα καντήλι που θα ανάψεις, σε ένα λιβάνι που θα μυρίσεις, στο φαγητό που ετοιμάζεις για σένα ή την οικογένεια σου.

Στην δουλειά που κάνεις ή μοιράζεσαι με άλλους ανθρώπους.

Στον περίπατο με έναν καλό φίλο ή το αγαπημένο μας ζώο. 
Στην βροχή που σε πλένει, στην γη που σε κρατά, 
στον αέρα που σε σκορπά, στην φωτιά που μέσα σου κεντά.

Στην χειραψία που είσαι παρών. Στην αγκαλιά που δεν είσαι απών. 
Στο φιλί που λαχταράς, στην ψυχή που αγαπάς στο έρωτα που δεν ρωτά.

Πάψε να τα αναβάλλεις όλα για μετά, 
δεν υπάρχει παρά μόνο στον νου σου, 
το μόνο που υπάρχει είναι το τώρα,
και εσύ δυστυχώς έμεινες στο πουθενά.

Ποιο είναι το πιο ακριβό ρούχο στη ζωή;

Αποτέλεσμα εικόνας για Ευτύχιος Αλεξανδράκης


«Ποιο είναι το πιο ακριβό ρούχο στη ζωή;» 

τον ρώτησα. 

«Οι καλοί τρόποι, παιδί µου», 

είπε χωρίς να το σκεφτεί ούτε µια στιγµή. 

«Χωρίς αυτούς, είσαι γυµνός 

ακόµη κι αν φοράς το πιο καλοραµµένο κοστούµι».


Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

Το τέρας κι εγώ-Σταμάτης Μαλέλης

Αποτέλεσμα εικόνας για Το τέρας κι εγώ

Κριτική της Αγγελικής Πλουμά

Στέκεται σε πολύ προσωπικές απαντήσεις με ειλικρίνεια και δημοσιογραφικό σασπένς, με αμεσότητα αλλά και με την ευλογημένη απόσταση, τόσο χρήσιμη αλλά και τόσο δύσκολη όταν ο πρωταγωνιστής είσαι εσύ ο ίδιος.


Στο βιβλίο του Το τέρας κι εγώ, ο Μαλέλης περιγράφει την ιστορία της σχέσης του με την κατάθλιψη από τη στιγμή του πρώτου «φλερτ» μέχρι την πλήρη παράδοση κι από την παραίτηση στην επανάκτηση της προσωπικής του δύναμης. 
«Η κατάθλιψη», λέει ο σπουδαίος δάσκαλός μου, «είναι για το συναίσθημα ό,τι ο καρκίνος για το σώμα». Στερεί κάθε συναισθηματική ικμάδα, τρώει τη χαρά, μουδιάζει την ευχαρίστηση. Είναι σαν να σε περιβάλλει με ένα στρώμα πάγου, αδιαπέραστο σε κάθε χάδι ευτυχίας, πληρότητας και ουσιαστικού μοιράσματος.
Το εξομολογητικό βιβλίο του Σταμάτη Μαλέλη είναι μια σοβαρή κατάθεση για πολλούς λόγους: πρώτον, γιατί ο συγγραφέας «ξεγυμνώνεται», αποκαλύπτει έναν εσωτερικό φλοιό που τον κάνει να διακινδυνεύει πολλά, όπως το στίγμα του διαφορετικού, του απροσάρμοστου και του καταθλιπτικού. 
Δεύτερον, γιατί περιγράφει τη διαφορά της ζωής όπως βιώνεται από τον ίδιο τον κάτοχό της με το πώς παρουσιάζεται στο προσκήνιο. 
Πίσω από τον λαμπερό μανδύα του «στρατηγού» των ειδήσεων, που ο ίδιος ο πρωθυπουργός καλεί σε τραπέζι, βλέπουμε έναν άνθρωπο γεμάτο πόνο και φόβο να το βάζει στα πόδια. Πίσω από την επιτυχημένη επαγγελματική πορεία και τα ψηλά νούμερα της τηλεθέασης, βλέπουμε κάποιον που πιστεύει ότι οι κάμερες είναι πολυβόλα και πανικοβάλλεται και μόνο με την ιδέα ότι θα σταθεί μπροστά τους.
Το τέρας κι εγώ εγείρει πολλά ερωτήματα, όπως «πόσο αυθεντικοί είμαστε», «πόσο κρυβόμαστε για να μη χάσουμε δουλειές και δικούς μας ανθρώπους», «ποιον ρόλο μπορούν να παίξουν φίλοι και θεραπευτές». Στέκεται σε πολύ προσωπικές απαντήσεις με ειλικρίνεια και δημοσιογραφικό σασπένς, με αμεσότητα αλλά και με την ευλογημένη απόσταση, τόσο χρήσιμη αλλά και τόσο δύσκολη όταν ο πρωταγωνιστής είσαι εσύ ο ίδιος.
Είναι γεγονός ότι αυτά που καταγράφει ως «καταθλιπτικά» επεισόδια είναι κυρίως κρίσεις πανικού και η διάκριση είναι χρήσιμη, διότι η κατάθλιψη δεν εκφράζεται πάντα με αυτόν τον τρόπο. Αλλά σε κάθε περίπτωση είναι προσωπική μαρτυρία. Κ
ι είναι συγκλονιστικό το πόσες φορές αναγορεύεται ο θάνατος σαν λυτρωτικό ενδεχόμενο, ιχνηλατούνται καίριες αποφάσεις που οδήγησαν εδώ με παρρησία κι αναγνωρίζεται το «πόσα έχουν ακόμη να γίνουν» με βάση την αμνησία βασικών βιωμάτων.
Συμπερασματικά, πρόκειται για ένα βιβλίο αυτοβοήθειας και ετεροβοήθειας, ένα βιβλίο ανθρωποκεντρικό. Ένα βιβλίο που λέει σε ανθρώπους με κρίσεις πανικού και επεισόδια κατάθλιψης ότι δεν είναι μόνοι, ότι κάποιος τους καταλαβαίνει. 
Που φωνάζει για κρίσεις αιματηρές, οι οποίες διαπερνούν το καβούκι της οικονομικής δυσπραγίας. 
Που ανοίγει πόρτα στο φως, το οποίο δείχνει τις πραγματικές διαστάσεις του τέρατος. Που εμπνέει να γυρίσεις και να κοιτάξεις το τέρας στα μάτια.

πηγή:http://diastixo.gr/kritikes/diafora/3160-malelis-to-teras-k-egw\\

................................................................................................................
................................................................................................................

και...εξτραδάκι...

10 ύπουλα σημάδια κατάθλιψης
Υπάρχουν πολλοί καλοί λόγοι να εντοπίσει κανείς αν πράγματι έχει κατάθλιψη (εφόσον το υποψιάζεται). Αν ξέρεις ότι έχεις κατάθλιψη, αντιλαμβάνεσαι (επιτέλους) ότι βλέπει τα πράγματα πιο μαύρα απ’ όσο πραγματικά είναι. Καταλαβαίνεις ότι το πρόβλημα δεν είναι η δουλειά, τα παιδιά, ο άντρας ή οι φίλοι σου. Καταλαβαίνεις ότι το πρόβλημα είναι η κατάθλιψη κι ότι αυτό είναι που πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Η συνειδητοποίηση είναι το πρώτο βήμα στον δρόμο της αντιμετώπισης, γι’ αυτό, εάν νιώθετε ότι παλεύετε με το μαύρο σύννεφο της κατάθλιψης, αξίζει να ρίξετε μια ματιά στα πρώιμα, πιο ύπουλα συμπτώματά της.
Η μουσική σε επηρεάζει διαφορετικά: Τα χαρωπά τραγούδια με έντονο ρυθμό τα βρίσκεις βαρετά και τα πιο λυπημένα δεν τα αντέχεις γιατί σε κάνουν να κλαις. Ακόμη κι αν συνήθιζες ν’ ακούς πολλή μουσική διαφόρων ειδών, σ’ αυτή τη φάση τίποτα δεν σε ικανοποιεί και μπορεί να μην ανοίγεις καν το ραδιόφωνο.
Σου «τελειώνει» η γενναιοδωρία: Συνήθως νοιαζόσουν για τα προβλήματα των τρίτων, σ’ ενδιέφερε να τα κουβεντιάσεις και έμπαινες στη θέση τους. Μπορεί να συμμετείχες σε δράσεις αλληλεγγύης, να έκανες δωρεές και να είχες βάλει τον εθελοντισμό στη ζωή σου. Τώρα, δεν συγκινείσαι απ’ το «δράμα» των άλλων και η ιδέα του να θυσιάσεις τον πολύτιμο χρόνο σου σε φιλανθρωπίες ή άσχετα από ‘σένα προβλήματα δεν σ’ αρέσει καθόλου.
Ο ύπνος δεν σε ξεκουράζει: Μπορεί να κοιμάσαι δέκα και δώδεκα ώρες καθημερινά, αλλά και πάλι, όταν ξυπνάς, νιώθεις ένα βάρος στο στήθος. Ο απογευματινός ύπνος, αντί να σε ανανεώνει, σε «ρίχνει» περισσότερο και νιώθεις ότι δεν μπορείς να ξεκουραστείς ποτέ.
Δεν βλέπεις πια την αστεία πλευρά των πραγμάτων: Δεν μπορείς να θυμηθείς ποια ήταν η τελευταία φορά που γέλασες μέχρι δακρύων. Μπορεί να βλέπεις ταινίες και σειρές που παλιά σε έκαναν να ξεκαρδίζεσαι και να σκέφτεσαι ότι είναι μάλλον ανόητες, ρωτώντας τον εαυτό σου γιατί σε διασκέδαζαν παλιά τόσο πολύ.
Γίνεσαι πιο ευέξαπτος/η: Ο εκνευρισμός και ο θυμός ανήκουν στην κατηγορία των στάνταρτ συμπτωμάτων κατάθλιψης, ωστόσο ο κόσμος δεν το έχει και τόσο κατά νου. Αν ό,τι κάνει ο σύζυγός σου σ’ εκνευρίζει, η δουλειά σου νομίζεις ότι έχει στελεχωθεί από ηλίθιους και τα παιδιά σου σε κάνουν να σκέφτεσαι συχνά ότι είναι κακομαθημένα και αχάριστα, τότε κάποιο καμπανάκι κινδύνου έχει χτυπήσει.
Αλλάζει η σχέση σου με το φαγητό: Για κάποιους πάσχοντες το φαγητό γίνεται εντελώς αδιάφορο και άγευστο και μπορεί να ξεχνούν να φάνε για ώρες. Σε άλλους συμβαίνει το αντίθετο: το φαγητό είναι η μόνη τους χαρά μέσα στη μέρα, το φαντασιώνονται και είναι απ’ τα λίγα πράγματα που επιθυμούν.

Εδώ μπορείτε να μάθετε τα πάντα για τη συναισθηματική υπερφαγία. 
Έχεις διάφορους πόνους: Μπορεί να πονάει η πλάτη, ο αυχένας ή το κεφάλι σου ή/και να νιώθεις το στομάχι σου ανακατεμένο. Σκέφτεσαι και λες συχνά ότι δεν νιώθεις και πολύ καλά και αισθάνεσαι έως και ανακουφισμένος όταν κολλάς κάποια ίωση, γιατί τότε υπάρχει ένας πιο χειροπιαστός λόγος για την αδιαθεσία σου.
Η δημιουργικότητά σου ναυαγεί: Δραστηριότητες και ασχολίες που σου έδιναν χαρά, τώρα μοιάζουν βαρετές. Από τη διακόσμηση του σπιτιού και τις παιδικές χειροτεχνίες έως τη μαγειρική και τα ταξίδια, η δημιουργικότητά σου μοιάζει να ‘χει στερέψει και δεν μπορείς να καταλάβεις από πού αντλούσες τόση έμπνευση παλιότερα.
Αντιμετωπίζεις κυνικά τον ρομαντισμό: Δεν είναι μόνο η έλλειψη διάθεσης για σεξ και ερωτικές περιπτύξεις, είναι και η ψυχρότητα που μπορεί να δείξεις απέναντι σε μια τρυφερή κίνηση ρομαντισμού. Η γυναίκα σου μπορεί να έχει βάλει τα καλά της και να είναι στις ομορφιές της, αλλά εσύ αδυνατείς να κάνεις έστω ένα σχόλιο ή ο καλός σου μπορεί να σου έφερε ένα λουλουδάκι κι εσύ να απορείς ποιο είναι το νόημα σε τέτοιες κινήσεις.
Εγκαταλείπεις συνήθειες που ήταν για ‘σένα τρόπος ζωής: Μπορεί να συνήθιζες να πηγαίνεις στο γυμναστήριο δύο και τρεις φορές την εβδομάδα, αλλά τώρα δεν βρίσκεις νόημα σ’ αυτό. Ή μπορεί να σου άρεσε να καλείς κόσμο στο σπίτι για φαγητό και σ’ αυτή την φάση της ζωής σου να μη θες με τίποτα να μπεις σε τέτοια διαδικασία, γιατί σου φαίνεται μόνο κουραστική.
Αν πολλά απ’ τα παραπάνω σημάδια εντοπίζονται στη δική σας καθημερινότητα, θα ήταν συνετό να κάνετε το βήμα και να σκεφτείτε σοβαρά τη βοήθεια από κάποιον ειδικό. Η κατάθλιψη δεν είναι μια εποχική μελαγχολία, που συμβαίνει σε όλους και μπορεί να παρέλθει με λίγη παρέα και πολλή κουβέντα. Ένας ειδικός θα σας βοηθήσει να καταλάβετε τι φταίει, θα εντοπίσει ενδεχόμενα προβλήματα και θα σας υποδείξει μεθόδους επίλυσης.
*Οι πληροφορίες προέρχονται από άρθρο της Dr. Samantha Rodman στο Dr.Psychmom.
πηγη: https://www.msn.com/el-gr/health/medical/10-%CF%8D%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B1-%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%B8%CE%BB%CE%B9%CF%88%CE%B7%CF%82/ar-BBFZs84?li=BBqxK8b&ocid=mailsignout

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Εν Πάτραις-Ρουμπίνη Φακάλου, αντί για λουλούδι, μια ερμηνεία που θα μπορούσε να αναστήσει και πεθαμένο...

Μικρή συνέχεια στη γνήσια ιστορία νεκρανάστασης (επανάληψη)



(επανάληψη από  https://salograia.blogspot.gr/2010/08/blog-post_25.html )

Θυμάσαι λατρεμένο μου

που σε παλιότερη ανάρτηση, σου είχα περιγράψει την αληθινή νεκρανάσταση του πατέρα του κυρ Παντελή, του ψάλτη της ενορίας μου, κάποτε;

Λοιπόν, υπάρχει μια μικρή συνέχεια.

Αυτοί οι δυο χωροφύλακες(άγγελοι) που τον επέστρεψαν πίσω στο σώμα του, έπειτα από 22 ώρες πραγματικού θανάτου- και έφριξε όλο το χωριό και κοντέψαν να πάθουν συγκοπή οι αγαπημένοι και φίλοι καθώς τον είδαν από το φέρετρο να σηκώνεται σαν από ωραίο κρεβάτι ήρεμου ύπνου-αυτοί οι δυο συνοδοί-άγγελοι, του είχαν πεί του ευλαβέστατου κυρ Δημητράκη, ότι θα τον ειδοποιούσαν για το π ό τ ε θα ερχόταν η ώρα της οριστικής του αναχώρησης, από τούτο τον μάταιο κόσμο.

Η ειδοποίηση έγινε, έγινε σε άλλο χρόνο, με τον εξής παραδοξότατο τρόπο, όπως ο γιος του νεκραναστημένου, μου εμπιστεύτηκε:

Ήταν μια μέρα στους αγρούς ο καλός άνθρωπος, βόσκοντας τα πρόβατά του και προσευχόμενος.

Κάποια στιγμή, όπως καθόταν ακουμπισμένος στον κορμό ενός δέντρου, τον πήρε ένας ύπνος γλυκός, και είδε σε όνειρο κάποιον να βρίσκεται δίπλα του, που τον πρόσταξε:

-Δημήτρη, μάζεψε χαλίκια.
Όσα χαλίκια μαζέψεις, τόσα χρόνια θα ζήσεις. 
Μετά, θα έρθουμε να σε πάρουμε.

Υπάκουσε στην εντολή ο Δημήτρης και άρχισε στο όνειρο να μαζεύει χαλίκια.

Μάζευε, μάζευε και...ξύπνησε!

Ξυπνώντας είδε, προς μεγάλη κατάπληξη, τη μια του τσέπη, π ρ ά γ μ α τ ι γεμάτη αληθινά χαλίκια!

Ένιωσε δέος, σταυροκοπήθηκε και πήγε σπίτι του. 

Εμπιστεύτηκε στη γυναίκα του το σκηνικό.

Η γυναίκα επειδή τον αγαπούσε και τον σεβόταν, τον πίστεψε, και έδωσε το λόγο της να μην πεί τίποτα σε κανέναν- αυτό της ζήτησε ο κυρ Δημητράκης. 

Τα χαλίκια τα μέτρησαν. 

Ήταν ένας συγκεκριμένος αριθμός- δε θυμάμαι ποιος- όμως, πράγματι, όταν πέρασαν τόσα ακριβώς χρόνια, όσο και το νούμερο των χαλικιών που είχε στην τσέπη του, ο κυρ Δημητράκης, ειρηνικά, απεβίωσε εν Κυρίω...

Αυτά μου τα κατέθεσαν με πάσα σοβαρότητα και κατάνυξη οι δυο γιοι του, που τα έζησαν.

Γνωρίζω πώς ακούγεται η ιστορία στα αυτιά ορθολογιστών ανθρώπων...όμως δε με νοιάζει.

Σου την παρέθεσα επειδή ο μάρτυρας που την κατέθεσε με έπεισε για την αξιοπιστία του, απολύτως...

Μόνο το Πνεύμα του Θεού, πληροφορεί εκ των προτέρων τους εκλεκτούς Του, για την ώρα και τη στιγμή του θανάτου τους...

Και αυτό συνιστά, μέγα μυστήριο...

Μακάριος όποιος για τη Μεγάλη Συνάντηση έχει ενδυθεί την Αγία Μετάνοια, σαν ένδυμα λαμπροφόρο...

Ευανθία η Σαλογραία

Μια σύγχρονη ιστορία γνήσιας νεκρανάστασης (επανάληψη)

(επανάληψη από το https://salograia.blogspot.gr/2009/08/blog-post_8822.html )


Η πιο εντυπωσιακή και γνήσια ιστορία νεκρανάστασης 
που άκουσα, λατρεμένο μου,
στη δική μου εποχή

είναι η ιστορία 
του πατέρα του κυρ Παντελή Γκαβού  
-που ζει στην περιοχή της Λεύκας, στην Πάτρα.

Ο κυρ Παντελής είναι απλός λαικός άνθρωπος, φίλος μου και σεβαστός απο όλους οικογενειάρχης,
με παιδιά καλά και εγγόνια καλύτερα. 

Είναι χαρακτήρας ήρεμος και δίκαιος, και απόλυτα ισορροπημένος.

Δεν του αρέσουν καθόλου τα παραμύθια, ούτε έχει διατελέσει ποτέ θαμώνας οινόφλυξ σε καμιά ταβέρνα. 

Επίσης ούτε πάσχει από κανενός είδους ψυχολογική διαταραχή και φαντασίωση.

Η εμπειρία του πατέρα του κυρ Παντελή σε αδρές γραμμές, και με το ύφος περίπου
που εκείνος μου την αφηγήθηκε, είναι η ακόλουθη:

Ο πατέρας του κυρ Παντελή, αγνότατος στην καρδιά και πιστός άνθρωπος, ποιμήν στο επάγγελμα, ήταν περίπου 35 ετών, όταν-όντας υγιέστατος- π έ θ α ν ε ξαφνικά στον ύπνο του!

Ο ίδιος, βέβαια, όταν συνέβη το γεγονός, δ ε ν συνειδητοποίησε ότι πέθανε!

Ο ίδιος κατάλαβε ότι ενώ κοιμόταν, δυνατά χτύπησε η εξώπορτα και σηκώθηκε απο το κρεβάτι του, να πάει να ανοίξει, να δει ποιός τον ζητάει, μέσα στα άγρια χαράματα. 

(Από τη στιγμή που σηκώνεται να ανοίξει την πόρτα, είναι η ψυχή του, που δρα και όχι το σώμα του. Το σώμα του παρέμεινε νεκρό στο κρεβάτι μέχρι που το βρήκαν αργότερα οι οικείοι και άρχισαν τους κοπετούς και τους θρήνους.)

Αντίκρισε τότε μπροστά του, δυο άνδρες, σαν χωροφύλακες της εποχής του- πριν τον πόλεμο του 1940. 
Τον κοίταξαν με σοβαρότητα και τον διέταξαν με φωνή που δεν σήκωνε αντιρρήσεις, να τους ακολουθήσει διότι εκκρεμούσε-είπανε- μια δίκη εις βάρος του.

Εκείνος, αιφνιδιάστηκε, αφάνταστα.

Δεν ήξερε το παραμικρό για καμία δίκη, και εξάλλου πώς να τους ακολουθήσει που ήταν μόνος
 στο σπίτι, με νήπια να κοιμούνται , ενώ η γυναίκα του, είχε πάει στην Πάτρα για δουλειές; 

Άρχισε να τους παρακαλάει να τον αφήσουν, να του δώσουν κάποια διορία γι’ αυτό το παράξενο και απρόβλεπτο δικαστήριο.

Αυτοί, ανένδοτοι!

Επέμεναν να τους ακολουθήσει. 

Αφού είδε και απόειδε ο κυρ Δημητράκης-έτσι τον έλεγαν -ότι από τους χωροφυλάκους δεν μπορεί να γλιτώσει, τους παραδόθηκε.
Τον πιάσαν, λοιπόν, απ' τα μπράτσα, ένας απο δεξιά και ο άλλος απο αριστερά , και άρχισαν να κινούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε κάτι περάσματα - σαν τούνελ.

Ο κυρ Παντελής δεν σκέφτηκε να μου πεί τη λέξη τούνελ, μόνο παίρνοντας μια κόλλα χαρτί, την έκανε σαν χωνί- με ένα μικρό άνοιγμα στη μύτη του χωνιού να παίρνει φως- και μου περιέγραψε: 

-Έτσι, να, σε ένα τέτοιο μέρος, τρέχανε οι δυο χωροφυλάκοι με τον πατέρα μου και ήτανε πολύ- πολύ φως στο βάθος!

Όταν κινούμενοι με την απίστευτη ταχύτητα, έφτασαν στην άκρη του τούνελ, βγήκαν σε μια πόλη με σπίτια και ανθρώπους που κυκλοφορούσαν και κτίρια μεγάλα.
Τον κυρ Δημητράκη οι χωροφύλακες, τον οδήγησαν σε ένα οίκημα που ήταν-είπανε - δικαστήριο, προκειμένου να δικαστεί, για ένα παράπτωμα που ο ίδιος δεν ήξερε.
Ο άνθρωπος, όμως, ένιωθε πάρα πολύ ανήσυχος.
Τον σήκωσαν χαράματα, άρον άρον απ' το κρεβάτι του, με τα ανήλικα παιδιά του να κοιμούνται παραδίπλα, η γυναίκα του είχε φύγει για δουλειές στην Πάτρα, και τι θά καναν τόσες ώρες τα μικρά, έρμα και απροστάτευτα; 

Ο κυρ Δημητράκης, όλο και ένιωθε και πιο αγχωμένος και εκλιπαρούσε να τον αφήσουν να επιστρέψει. 
Οι Χωροφύλακες, με τα πολλά παρακάλια, του είπανε:

-Κοίτα: Μπορούμε να σε αφήσουμε, αν βρεθεί κάποιος και εγγυηθεί για σένα!

Άρχισε τότε να ψάχνει τριγύρω, εναγώνια, ο κυρ Δημητράκης, να βρει κάποιον να παρακαλέσει γι αυτή την εγγύηση. 
Εκεί που τον είχαν -στο δήθεν Δικαστήριο- και περίμενε, υπήρχε μια πόρτα μισάνοιχτη,
πίσω απο την οποία πηγαινοερχόταν πολύς κόσμος.

Είδε διάφορους γνωστούς του, πεθαμένοι όλοι , αλλά στην εμπειρία, τούς ένιωθε σαν ζωντανούς.

Είδε και τη γιαγιά του, που ήτανε μαμή όταν ζούσε. 
Της φώναξε, της ζήτησε να εγγυηθεί.

-Α δεν μπορώ! Έχω άλλες υποχρεώσεις, αρνήθηκε η γιαγιά. 

Ο καημένος ο κυρ Δημητράκης, κόντευε να απελπιστεί. 
Εκείνη τη στιγμή βλέπει ξαφνικά μπροστά του, τον προσφάτως θανόντα ιερέα του χωριού του.

Τον αισθάνθηκε σαν σανίδα σωτηρίας:
-Παππούλη μου, βοήθα με!
Πρέπει να γυρίσω πίσω επειγόντως, έχω αφήσει τα παιδιά μόνα και λείπει η γυναίκα μου, του φώναξε. 

-Θα εγγυηθώ εγώ για σένα, αλλά και συ θα δεσμευτείς να μου κάνεις μια χάρη, απαίτησε ο παπάς. 

-Ό,τι θες παππούλη μου, ό,τι θες! αρκεί να επιστρέψω! 
Υποσχέθηκε με θέρμη ο κυρ Δημητράκης.

Με την εγγύηση του πεθαμένου ιερέα- ο οποίος προηγουμένως τον ξενάγησε σε φυλακές και είδε συγχωριανούς κατηγορημένους για βαριά παραπτώματα- πεθαμένοι όλοι , να στενάζουν εκεί ,δέσμιοι
- οι δυο που εμφανίζονταν σαν χωροφύλακες, απ' τον ίδιο δρόμο-του τούνελ- με ιλιγγιώδη πάντα ταχύτητα κινούμενοι, τον επέστρεψαν σπίτι του.

Εδώ να πώ, ότι σε όλο αυτό το διάστημα της εμπειρίας του κυρ Δημητράκη, είχαν περάσει γήινες 22 ολόκληρες ώρες!

Όταν ο άνθρωπος από το θάνατό του, με τη δύναμη του Κυρίου, επέστρεψε πάλι στη ζωή, μετά απο 22 ώρες, συνειδητοποίησε ότι βρισκόταν στη σάλα του σπιτιού του, μέσα στο φέρετρο, με λουλούδια στολισμένος, με κεριά τριγύρω αναμμένα, με τη γυναίκα και τους λοιπούς τους συγγενείς, οδυρόμενους για τον πρόωρο και ξαφνικό το χαμό του.

Ήταν όλοι εκεί θρηνούντες- πιο πολύ η νεαρή χήρα- τον απροσδόκητο θάνατό του, περιμένοντας τον ιερέα που θα έκανε την εξόδιο ακολουθία.

Μπορεί κανείς να καταλάβει τι χαμός έγινε, τι πανικός, επακολούθησε, όταν ο πεθαμένος ανασηκώθηκε μόνος του στο φέρετρο, έβγαλε τα μπαμπάκια απο το στόμα, τίναξε τα νεκρολουλούδια απο πάνω του, και τους είπε ήρεμα: 

-Μη φοβάστε! Έκεί που πήγα, και γύρισα, μου δώσαν μια αποστολή να εκτελέσω!

Με τους συγγενείς άλλους πανικόβλητους να τσιρίζουνε, άλλους αποσβολωμένους, άλλους μισολιγοθυμισμένους απο την ταραχή που λάβανε, μια και δυο σηκώνεται -ο πρώην νεκρός και νυν ολοζώντανος- και κατευθύνεται στο σπίτι του- προσφάτως κοιμηθέντος - ιερέως του χωριού.

Εκεί βρισκόταν ο νεαρός γιος του παπά, ένα παλικαράκι όμορφο, που του άρεσε η ζωή και τα πανηγύρια. 
Μόλις, το παπαδοπαίδι, είδε μπροστά του τον κυρ Δημητράκη -γιατί όλο το χωριό γνώριζε ποιος πέθανε, και όλοι ετοιμάζονταν για την κηδεία- πήρε ταραχή μεγάλη.

-Μη φοβάσαι! τον καθησύχασε ο κυρ Δημητράκης, ο άνθρωπος του Θεού.

Εγώ π ή γ α στην άλλη ζωή και γ ύ ρ ι σ α 
και έχω μια π α ρ α γ γ ε λ ι ά απο τον πεθαμένο πατέρα σου, να σου δώσω!

Τον κοίταγε άφωνος, ο γιος του παπά, όμως, ο κυρ Δημητράκης συνέχισε απτόητος:

-Εκεί που πήγα, λοιπόν, στην άλλη ζωή, συνάντησα τον ιερέα πατέρα σου,
 και μου είπε να έρθω και να σου πώ,ότι
αυτό που του ορκίστηκες ότι θα κάνεις, δίπλα στο κρεβάτι του, 
λίγη ώρα πριν ξεψυχήσει, 
όταν ήσασταν μ ό ν ο ι οι δ υ ό σας στο δωμάτιο, 
να το κάνεις, 
ει δε μη θα έχεις την κατάρα του, 
απο κεί που βρίσκεται!

Αυτά τόνισε  με σοβαρότητα και επισημότητα ο κυρ Δημητράκης, γιατί αυτά τού είχε παραγγείλει ο πεθαμένος ιερέας, να πει.

Περί της υποθέσεως δεν διέθετε περισσότερη γνώση.

Και αφού τα ανακοίνωσε, επέστρεψε σπίτι του, να χαρεί και να μιλήσει με τους αγαπημένους του, γιορτάζοντας την προσωπική του την ανέλπιστη νεκρανάσταση!

Ο γιος, όμως, του προσφάτως θανόντος ιερέα, έπαθε το...λαλά της αρκούδας, θα λέγαμε, μιλώντας με τη σύγχρονη γλώσσα.

Γιατί; Διότι ο πατέρας του, ο παπάς, πριν ξεψυχήσει, ικέτευε το νεαρό γιο του, να δεχτεί και να γίνει ιερέας στο πόδι του, στο χωριό.

Και ο γιός, για να κάνει τον πατέρα του, τον παπά, να πεθάνει ευχαριστημένος, του ορκίστηκε πρόθυμα , ότι θα το κάνει.

Στην πραγματικότητα, όμως, δεν είχε την π α ρ α μ ι κ ρ ή πρόθεση να γίνει ιερέας, επειδή η ζωή του ιερέα, έστω και του εγγάμου, είναι ζωή που απαιτεί μεγάλες θυσίες και εκκοπή πολλών σαρκικών θελημάτων, και αυτός ήταν νεαρούλης εκεί κοντά στα είκοσι, του άρεσαν τα πολλά τα γλέντια και τα κορίτσια, και ούτε κατά φαντασίαν δεν σκόπευε να μαυροφορέσει επειδή του μακαρίτη του πατέρα του, του είχανε μπεί έμμονες ιδέες στο μυαλό του, για Ονομαα!

Όμως...όμως! 
Όταν στήνεται όλο αυτό το α π ί σ τ ε υ τ ο σκηνικό, και α ν α σ τ α ί ν ε τ α ι ο κυρ Δημητράκης και έρχεται να του δώσει παραγγελιά απο τον πατέρα του- από την άλλη ζωή- 
για μια υ π ό σ χ ε σ η που δόθηκε
και που κ α ν ε ί ς γι αυτήν την υπόσχεση
δεν ήξερε το παραμικρό 
εκτός απο τον πεθαμένο παπά και το γιο του, ε τότε...
σ υ γ κ λ ο ν ί σ τ η κ ε σε τέτοιο βαθμό ο γιος του παπά,
όπως αφηγείται ο κυρ Παντελής που τον γνώρισε - τότε που έλαβαν χώρα αυτά τα γεγονότα,
 ηταν ο κυρ Παντελής τριάχρονο παιδάκι-
 που όχι μόνο έγινε παπάς,
αλλά έγινε και
ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ό ς ιερέας,
που αγωνιζόταν με όλες του τις δυνάμεις
για την τήρηση των εντολών του Κυρίου,
και τη φροντίδα του λογικού ποιμνίου που ο Θεός του εμπιστεύτηκε.

Όταν ακολούθησε ο Εμφύλιος -μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς- ο γιος του παπά που έγινε ιερέας, όχι μόνο δεν φοβόταν κ α θ ό λ ο υ το θάνατο, αλλά συχνά, με απόλυτο κίνδυνο της ζωής του, έμπαινε στα στρατόπεδα -είτε των δεξιών είτε των αριστερών, δεν έκανε διάκριση- και είχε γλυτώσει τις ζωές πολλών συχωριανών και συνανθρώπων. 

Εκοιμήθη πριν κάποια χρόνια έχοντας υπηρετήσει με μεγάλη Πίστη και αυτοθυσία την Ορθόδοξη Εκκλησία- ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.

Αυτή ήταν η εμπειρία, πολύ συνοπτικά και επιγραμματικά.

Και μου την επιβεβαίωσε σε άλλο, ανύποπτο τόπο και χρόνο, και ο αδερφός του κυρ Παντελή που ζει και αυτός στην Πάτρα.
Και την παρέθεσα, μόνο για όποιον είναι α γ ν ό ς στην προαίρεση και μπορεί να καταλάβει ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός τελεσιουργεί θαυμάσια, νυν και αεί και εις τους αιώνας.
Και μακάριοι, οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες και οι έχοντες επί τον Κύριον την Ελπίδα της Σωτηρίας τους...

ΣΑΛΟΓΡΑΙΑ
(κατά κόσμον η Ευαν. Παναγοπούλου -Κουτσούκου)