Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Ο Αϊνστάιν, το Φ(φ)ως και η αναπλαστική του δύναμη (επανάληψη)



(επανάληψη από https://salograia.blogspot.gr/2010/01/blog-post_06.html)




Αγαπημένο μου 
όταν το σκοτάδι, γύρω και μέσα μου, πλεονάζει για διάφορους λόγους, 
μου αρέσει να σκέφτομαι τα μυστήρια του φωτός και να παρηγοριέμαι.

Διάβαζα κάποτε ότι η πιο σημαντική ικανότητα του ανθρώπου, 
είναι η ικανότητα, τού να παρηγορεί ο ίδιος, τον εαυτό του!

Στον καιρό μας- καιρό παμμέγιστης Αποστασίας από το Θέλημα του Κυρίου, 
σπανίζουν- δυστυχώς- οι εν Αγίω Πνεύματι παρηγορητές.

Σήμερα, λοιπόν, που σχεδόν από πουθενά- εκεί έξω- δεν ελπίζουμε ουσιαστικό και ενσυνείδητο λόγο ενίσχυσης, αποτελεί μέγιστη ευλογία αυτή η Χάρη -όταν μας επισκέπτεται ένδον, με τη μορφή τρυφερής εικόνας,ιλαρού συναπαντήματος, αφοπλιστικής μουσικής ή και φωτισμένης σκέψης, που έστειλε ο φύλακας άγγελος- αφήνοντας στην ψυχή μας- έστω και ανεπαίσθητο- αποτύπωμα ειρήνης...

Θυμούμαι στην παιδική μου ηλικία, τότε που δεν βλέπαμε Τυφλεόραση, ώστε να μας διαστρέφει σε πολλαπλά επίπεδα τη σκέψη-και κατ' επέκταση το συναίσθημα- και η καρδιά μου, τραγουδούσε, ίδια ανέμελο τζιτζίκι, ή χόρευε στο απαλό αεράκι της άνοιξης του βίου, σαν πολύχρωμη, ανάλαφρη πεταλούδα(παρά τον πόνο εκ των κακών σχέσεων των γονέων) θυμούμαι, λέω, ότι ακούγοντας περί της Δεύτερης Έλευσης του Κυρίου, το όλο ζήτημα φάνταζε στη γήϊνη, αδαή, χοντροκομμένη λογική μου, αλλόκοτο και απίστευτο.

Το ενδεχόμενο της μετατροπής του υλικού σύμπαντος εν ακαρεί, όπως αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη, παρουσιαζόταν συναρπαστικό, εκπληκτικό, αλλά και, έως..αδύνατον!

Με ταχύτητα ασύλληπτη, τόνιζαν ευλαβώς, οι θεολογούντες, άπαντα, γ ύ ρ ω και 
μ έ σ α μας -όταν φτάσει εκείνη η στιγμή- θα μεταλλαχτούν, σε κάτι λαμπρό, και εις το διηνεκές, θαυμασιότατο! 
Θα αναστηθούν τα σώματα, τών απ' αιώνων νεκρών- και αυτό είναι Δωρεά του Αναστημένου Κυρίου Ιησού Χριστού του δεύτερου Αδάμ- με νέα υφή, άφθαρτα, έτοιμα να εισπράξουν -και δια του εγερθέντος και εν τω Φωτί αναπλασθέντος σώματος- όσα εν τη Γη- όσο ζούσαν- φύτευσαν, πότισαν με την προαίρεσή τους - και δια των λόγων τους- καλλιέργησαν.

Τα σώματα των Δικαίων- πάντα σύμφωνα με τη Διδασκαλία των Αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας- θα αναστηθούν εις Ανάστασιν Ζωής, τα σώματα των Αδίκων, εις Ανάστασιν Κρίσεως.

(Ήξει δε η ημέρα Κυρίου, ως κλέπτης εν νυκτί, εν η οι ουρανοί ροιζηδόν παρελεύσονται, στοιχεία δε καυσούμενα λυθήσονται, και γη και τα εν αυτή έργα κατακαήσεται...δει υπάρχειν υμάς εν αγίαις αναστροφαίς και ευσεβείαις, προσδοκώντας και σπεύδοντας την παρουσίαν τής του Θεού ημέρας, δι ήν ουρανοί πυρούμενοι λυθήσονται και στοιχεία καυσούμενα τήκεται!

Καινούς δε ουρανούς και γην καινήν κατά το επάγγελμα αυτού προσδοκώμεν, εν οίς δικαιοσύνη κατοικεί.
 
Διο αγαπητοί, ταύτα προσδοκώντες, σπουδάσατε άσπιλοι και αμώμητοι αυτώ ευρεθήναι εν ειρήνη(Β καθολ.Πέτρου κεφ. γ στ.10-14))

Αυτό το θέμα της Δεύτερης Παρουσίας του Κυρίου και της εν ριπή οφθαλμού, αλλαγής 
των π ά ν τ ω ν- φύσεως και ανθρώπων-δημιουργούσε στην παιδική μου διάνοια, <τρόμον και έκστασιν>, αλλά...και ολιγοπιστία, που αύξαινε όσο μεγάλωνα-για ευνόητους λόγους.

-Εντάξει, μανδάμ, εντάξει!
Πιστεύω ό,τι είπε ο Χριστούλης, σε γενικές γραμμές το πιστεύω,μη σμπρώχνεις σου λέω, αλλά...αυτή η αλλαγή η αστραπιαία, πώς θα γίνει;
Είναι δυνατόν; 
Τόσοι πεθαμένοι; 
Ακαταμέτρητων χιλιετηρίδων πεθαμένοι, ξαφνικά να ξαναπάρουν πίσω ανακαινισμένα και αφθαρτοποιημένα τα σώματά τους, σώματα των οποίων τα μόρια με μύριους τρόπους διασκορπίστηκαν δια μέσου του χρόνου, στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα;

Με δουλεύεις, άραγε, με ψιλό γαζάκι; θα συμβούν τέτοια πράγματα;

Μη και τα παραφουσκώνει η φαντασία των...βαρεμένων θρησκευάμενων;

Θα γίνουν;

Δείχνει, πάνυ αφύσικο!

-Αγαπημένο μου!
Ωθείς τη γαιδουρινή υπομονή μου σε ακραία όρια, με τη αμφισβήτηση που κάθε τόσο εγείρεις, στα βαθέα - ζωής και θανάτου- ζητήματα. 
Σκάσε και σκάβε... ένδον! 
Με το ΠΑΣΟΚ, να το ξέρεις, όλα γίνονται!

-Α καλά!
Εγώ ρωτάω στα σοβαρά και συ μου απαντάς, σαλότητες, για Όνομααα! 

-Περιστεράκι μου, δε λέω σαλότητες. 
Σου τονίζω, απλώς, ότι αν όχι με το Πασόκ, πάντως και με την εξήγηση της Επιστήμης, σήμερα, ΟΛΑ γίνονται!

- Τι εννοείς;

-Να στο κάνω πιο λιανά, μήπως και διαφοροποιηθεί, κάπως, η υλιστική σου προσέγγιση: 

Θυμάσαι το μακαρίτη τον Αϊνστάϊν και τη φοβερή του εξίσωση - εκείνη τη φημισμένη- που λέει ότι η Ενέργεια κάθε σώματος, είναι ίση με τη μάζα του σώματος, επί το τετράγωνο της ταχύτητας του φωτός;
Το θυμάσαι σίγουρα!

- Με τι ταχύτητα τρέχει το χρυσαφένιο το φως;

- Με 300.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. 
Μάλιστα! 
Αυτή είναι η ταχύτητά του, σε όλο το γνωστό σύμπαν, και δεν θα του ζητήσουμε το λόγο, εμείς:< διατί τρέχει με τόσο και όχι με τριακόσια δέκα ή με τετρακόσια>, εντάξει;
Με <πιάνεις>; 

Αποφασίζει ο Νομοθέτης Τριαδικός Θεός, και τρέχει η ακτίνα με τόσα, πώς το λένε!

Συγκεντρώσου!

Εμείς θα του υποδείξουμε τώρα του Κυρίου, τι σταθερές θα δώσει στο Σύμπαν που δημιούργησε;

Μη γένοιτο, τόση αυθάδεια.

Λοιπόν, άκου τώρα τι μας πληροφορεί , την σήμερον, η επιστήμη και όλο με αφήνει με το στόμα ορθάνοιχτο:

Λέει, λοιπόν, η επιστήμη ότι αν για κάποιο λόγο, ξαφνικά, το φως ...λωλαθεί -κατόπιν εντολής του Δημιουργού του βεβαίως - από τη χαρά του, ας πούμε- και αυξήσει την ταχύτητά του, στις εφτακόσιες χιλιάδες χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, ή αν το φως πάθει μια... ψιλοκατάθλιψη -που <φοριέται> πολύ στον πολιτισμένο δυτικό κόσμο σήμερα,μας πληροφορούν οι εφημερίδες- και αρχίσει να..σέρνεται ρίχνοντας την ταχύτητά του, στα 50.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, ή στα εκατό, ή δεν ξέρω σε τι άλλο νούμερο, τότε, ξαναλένε οι επιστήμονες,ω τότε, ως που να πεις: <φτου σκουληκομερμηγκότρυπα!>, τότε πάραυτα θα αλλάξουν ό λ ε ς οι γνωστές ιδιότητες των σωμάτων και θα μας προκύψουν σώματα με εντελώς άλλες ιδιότητες!

-Πω πω!

Εδώ θα γίνουν σημεία και τέρατα δηλαδή, σαλογραία μου...

(Μυαλό ο μακαρίτης ο Αλβέρτος...
Και μέχρι περίπου την εφηβεία του, για χαζό τον <έκοβαν> οι αφελείς δάσκαλοί του...)

-Επομένως;

-Επομένως,μην είμαστε σκληροτράχηλοι και απερίτμητοι τη καρδία και τοις ωσίν(Πράξεις ζ, 51) σαν τα βόδια τους φαρισαίους τους λιθοβολούντες τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο, τον ορώντα, τους ουρανούς ανεωγμένους και Δόξαν Θεού,(Πράξεις ζ, 55) λίγο πριν παραδώσει το αγιώτατο πνεύμα του.

Τουτέστιν, αν η επιστήμη, με πληροφορεί ότι με την αλλαγή της ταχύτητας του φωτός θα αλλάξουν οι ιδιότητες των σωμάτων, γιατί όχι με το Λόγο του Κυρίου, να μην εγερθούν και τα σώματα των νεκρών; 


Τι είναι αδύνατον, για Εκείνον που εξουσιάζει, ως Άκτιστος και Άχρονος και Παντοδύναμος και Πάνσοφος Δημιουργός, Ό Λ Α τα στοιχεία και τα Μυστήρια της κτιστής φύσεως;

Τίποτα!


Για να μη μακρηγορώ, λοιπόν, και σε κουράζω:

ΟΛΑ όσα είπε ο Χριστούλης, λατρεμένο μου-και με την εξήγηση της σύγχρονης επιστήμης, η ολιγόπιστη, πλέον- το έπιασα το...υπονοούμενο- μπορούν να γίνουν και ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ!

Βἐβαια, και να μην καταλάβαινε η Επιστήμη, ή και να μην μπορούσε να εξηγήσει, σκορδοκαΐλα μας! 

Εμείς το λόγο του Αναστημένου Χριστού , πιστεύουμε πρώτα και κύρια,

και την επιστήμη σε δεύτερη μοίρα πάντα την έχουμε,διότι άλλα είν' τα χωράφια της, όμως...μια και υπάρχει την σήμερον, από τα γήϊνα πανεπιστήμια κάποια πληροφορία που μπορεί να ενισχύσει την πίστη σε ολιγόπιστες κατίνες όπως είναι η αφεντιά μου, το γεγονός εκτιμάται ως απολύτως ευπρόσδεκτο!

Ο Παντοδύναμος Κύριος του Σύμπαντος κόσμου, που όρισε τις σταθερές του σύμπαντος, ανα πάσα στιγμή μπορεί να τις αναιρέσει, και να δημιουργήσει για όλους μια νέα πραγματικότητα, βασισμένη πάνω σε άλλους νόμους, όπως Εκείνος θα κρίνει.

Μακάριοι όσοι- είτε ζωντανοί είτε κεκοιμημένοι- θα ευρεθούν εκείνη τη μεγαλειώδη Ώρα του Τέλους, έχοντας τη δέουσα προετοιμασία και ετοιμότητα τότε που το Φως-Ιησούς

(διότι Αυτός είναι το Αληθινό Φως του Σύμπαντος πέρα και πάνω από κάθε υλικό ήλιο που βλέπουν τα ανθρώπινα τηλεσκόπια)

του Κόσμου-έπειτα από την αμετάκλητη Εντολή του Θεού Πατρός- θα λάμψει με τη λαμπροφόρο Του Έλευση, και εν θεϊκή Δυνάμει, δια Πνεύματος Αγίου, θα μεταμορφώσει το Σύμπαν ανασταίνοντας τα σώματα και τις ψυχές, τών από αιώνων,τεθνεώτων ανθρώπων...

Μακάριοι όσοι θα εισέλθουν - ως ευφρόσυνοι πολίτες- στην Επουράνιο Βασιλεία της Παναγίας Τριάδος...

Ακούραστα-με μια Πίστη που μετακινεί και όρη-το τονίζουν Πάντες οι Αγιοι.

-Μακάριοι! 

Ευανθία η Σαλογραία

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

"Η Mεγάλη Υπόσχεση" - Περί της Γενοκτονίας των Αρμενίων-μια ταινία μετά το "Αραράτ" -που καθηλώνει..

Διαταραχή ολόκληρου του συστήματος του εγκεφάλου, η σχιζοφρένεια

(η φωτό από παλαιότερη ανάρτηση με ενδιαφέροντα σχόλια και τίτλο: 

"Ο εγκέφαλος, οι νευρώνες και η Ορθόδοξη εμπειρία )

.....................................................................................................................
.......................................................................................................................

Η νέα μελέτη καταρρίπτει την επιστημονική θεωρία ότι η ψυχική νόσος οφείλεται σε προβλήματα «καλωδίωσης» τοπικά και δη στον προμετωπιαίο φλοιό και στους κροταφικούς λοβού

Η σχιζοφρένεια αποτελεί μια συστημική διαταραχή σε όλο το σύστημα επικοινωνιών του εγκεφάλου, καθώς προκαλεί γενικευμένες διαταραχές στις «καλωδιώσεις» του εγκεφάλου και όχι μόνο σε μια - δύο περιοχές.


Αυτό είναι το πόρισμα μιας νέας διεθνούς επιστημονικής έρευνας, της μεγαλύτερης που έχει γίνει μέχρι σήμερα πάνω στη φαιά ουσία του εγκεφάλου, με τη βοήθεια της τεχνολογίας των «μεγάλων δεδομένων».

Εδώ και 40 περίπου χρόνια οι απεικονίσεις έχουν αποκαλύψει ανωμαλίες στους εγκεφάλους των ασθενών με σχιζοφρένεια. Αλλά μόλις τώρα γίνεται αντιληπτό ότι πρόκειται για ένα γενικευμένο και όχι τοπικό πρόβλημα του εγκεφάλου. 
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Σίνεαντ Κέλι της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνια, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογικής ψυχιατρικής "Nature Molecular Psychiatry", ανέλυσαν τους εγκεφάλους 1.963 ανθρώπων με σχιζοφρένεια και έκαναν συγκρίσεις με τους εγκεφάλους 2.359 ψυχικά υγιών ανθρώπων από όλο τον κόσμο, στο πλαίσιο του ερευνητικού δικτύου ENIGMA (Enhancing Neuro Imaging Genetics through Meta Analysis).

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, πάνω από 21 εκατομμύρια άνθρωποι πάσχουν από σχιζοφρένεια διεθνώς. Χωρίς θεραπεία, αρκετοί ασθενείς οδηγούνται να γίνουν άνεργοι, άστεγοι, χρήστες ναρκωτικών ή να αυτοκτονήσουν. Περίπου ένας στους τέσσερις άστεγους στις ΗΠΑ έχει κάποια σοβαρή ψυχική πάθηση όπως σχιζοφρένεια.

Η νέα μελέτη καταρρίπτει την επιστημονική θεωρία ότι η ψυχική νόσος οφείλεται σε προβλήματα «καλωδίωσης» μόνο στον προμετωπιαίο φλοιό και στους κροταφικούς λοβούς. Αντίθετα, δείχνει ότι το πρόβλημα είναι διάσπαρτο σε όλο τον εγκέφαλο.

«Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα για πρώτη φορά ότι η σχιζοφρένεια είναι μια διαταραχή όπου η "καλωδίωση" της φαιάς ουσίας είναι διαταραγμένη σε όλο τον εγκέφαλο», δήλωσε η Κέλι. Κατ' εξοχήν ορατή είναι η βλάβη στο μεσολόβιο, που επιτρέπει την επικοινωνία ανάμεσα στα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου.

Μέχρι σήμερα η φαρμακευτική θεραπεία της σχιζοφρένειας εστιάζει μόνο στα συμπτώματα, καθώς οι αιτίες της νόσου παραμένουν άγνωστες. Πολλοί ασθενείς παίρνουν αντιψυχωσικά φάρμακα σε όλη τη ζωή τους και μερικοί από αυτούς εμφανίζουν παρενέργειες όπως αύξηση βάρους, τρέμουλα, υπνηλία, συναισθηματική αναισθητοποίηση κ.α.

Μετά τη νέα μελέτη και με δεδομένο ότι η σχιζοφρένεια είναι εν μέρει κληρονομική, η προσοχή των ερευνητών αναμένεται να στραφεί στον εντοπισμό γονιδίων που επηρεάζουν όλη την επικοινωνιακή «υποδομή» του εγκεφάλου, καθώς αποδεικνύεται ότι η εστίαση σε επιμέρους μόνο περιοχές του εγκεφάλου δεν αποτελεί καλή προσέγγιση.


πηγή για το άρθρο: Πρώτο θέμα

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Το ταλέντο του τραγουδιστή δεν είναι η φωνή


Δάφνη Ευαγγελάτου: «Tο ταλέντο τoυ τραγουδιστή δεν είναι η φωνή»



Δάφνη Ευαγγελάτου: 

«Tο ταλέντο τoυ τραγουδιστή δεν είναι η φωνή»

Η μεσόφωνος με τη σπουδαία διεθνή καριέρα μιλάει για τη διπλή ιδιότητα της ερμηνεύτριας και της δασκάλας, και σχολιάζει το σύγχρονο τοπίο στον χώρο της όπερας

Για τους φίλους του λυρικού θεάτρου, και όχι μόνο, η Δάφνη Ευαγγελάτου δεν χρειάζεται ασφαλώς συστάσεις. 
Γεννημένη σε μία από τις γνωστότερες καλλιτεχνικές οικογένειες - κόρη του συνθέτη και μαέστρου Αντίοχου Ευαγγελάτου και της αρπίστριας Ξένης Μπουρεξάκη, αδελφή του σκηνοθέτη Σπύρου Ευαγγελάτου - διέπρεψε διεθνώς ως μεσόφωνος αλλά και ως δασκάλα. 

Εν προκειμένω αναλαμβάνει ένα ενδιαφέρον όσο και γοητευτικό εγχείρημα: θα αναλύσει δραματουργικά τη «Μεγαλοψυχία του Τίτου», την τελευταία όπερα που έγραψε ο Μότσαρτ το 1791, έργο με το οποίο έχει συνδέσει και η ίδια το όνομά της ερμηνευτικά με μεγάλη επιτυχία. Ταυτόχρονα, υπό τη διδασκαλία της, ταλαντούχοι νέοι λυρικοί καλλιτέχνες θα ερμηνεύσουν τα κυριότερα μουσικά σύνολα και τις άριες του έργου. Όλα αυτά στο πλαίσιο του λυρικού εργαστηρίου που διοργανώνει εντός των εκπαιδευτικών του δράσεων το Σωματείο Υποτροφίες Μαρία Κάλλας σε συνεργασία με τον Σύλλογο Οι Φίλοι της Μουσικής την Πέμπτη 19 Οκτωβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. 
Η εκδήλωση εντάσσεται στα 40 χρόνια μνήμης της Κάλλας, στην οποία άλλωστε είναι αφιερωμένες και όλες οι δράσεις του σωματείου που φέρει το όνομά της έχοντας ιδρυθεί από την ίδια...
 
«Η ιδέα ήταν να διοργανωθεί ένα είδος masterclass ανοιχτού στο κοινό. 

Μια εκδήλωση μεγαλύτερη και πιο εξωστρεφής. Ωστόσο, αντί να παρουσιαστούν σκόρπιες άριες, αποφασίσαμε να επικεντρωθούμε σε μια συγκεκριμένη όπερα» εξηγεί η Δάφνη Ευαγγελάτου και συνεχίζει: «Το έργο αυτό έχει τρομερή πλοκή, είναι σαν ταινία του Χίτσκοκ. Ολοι οι χαρακτήρες είναι πολύ ενδιαφέροντες»

Η λαμπρή ερμηνευτική διαδρομή της Δάφνης Ευαγγελάτου περιλαμβάνει εμφανίσεις σε όλα τα μεγάλα μουσικά κέντρα της Ευρώπης, καθώς και στις ΗΠΑ και στην Ιαπωνία, αλλά και σε διεθνή φεστιβάλ όπως του Σάλτσμπουργκ, του Εδιμβούργου, της Εξ Εν Προβάνς κ.ά., ενώ έχει επίσης εμφανιστεί επανειλημμένως στο ελληνικό κοινό. 

Σε ό,τι αφορά την εκπαιδευτική της δραστηριότητα, το 1993 εξελέγη τακτική καθηγήτρια στην Ανωτάτη Μουσική Ακαδημία του Μονάχου, της οποίας διετέλεσε επίσης αντιπρύτανης το διάστημα 2002-2010, ενώ μεταξύ 2003 και 2008 δίδαξε ως επισκέπτρια καθηγήτρια στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής της Κοπεγχάγης. Παράλληλα, μετέχει συχνά στην κριτική επιτροπή διεθνών διαγωνισμών λυρικού τραγουδιού και από το 2004 είναι μέλος της κριτικής επιτροπής των καλλιτεχνικών βραβείων του υπουργείου Πολιτισμού της Βαυαρίας και γνωμοδοτική σύμβουλος του περίφημου Πανεπιστημίου Mozarteum του Σάλτσμπουργκ.
Πόσο διαφορετική είναι άραγε η δουλειά του ερμηνευτή από αυτήν του δασκάλου; 

«Πρόκειται, πράγματι, για δύο διαφορετικές δουλειές» απαντά η Δάφνη Ευαγγελάτου. 

«Ως ερμηνευτής είσαι πιο συγκεντρωμένος στον εαυτό σου

Οταν διδάσκεις, αντίθετα, οφείλεις να βάλεις τον εαυτό σου σε δεύτερη μοίρα και να δεις τι είναι αυτό που χρειάζεται ο νέος άνθρωπος, τι εφόδια μπορείς να του προσφέρεις ώστε να αντιμετωπίσει αυτήν την πολύ δύσκολη, ομολογουμένως, δουλειά...

 Ας μην ξεχνάμε ότι κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο κάποιοι πολύ καλοί τραγουδιστές να είναι ταυτόχρονα κακοί δάσκαλοι. Ισως γιατί δεν μπορούν να βάλουν τον εαυτό τους σε δεύτερη μοίρα».
Μιλάει για τις δυσκολίες του επαγγέλματος του τραγουδιστή της όπερας:

 «Το ταλέντο του λυρικού τραγουδιστή δεν είναι η φωνή... Η φωνή είναι θείο δώρο, όπως η ομορφιά, ας πούμε. Το ταλέντο είναι η ικανότητά σου να φτιάξεις ένα όργανο από αυτό το δώρο που σου έχει προσφερθεί. Το ένστικτο και το μυαλό να αφομοιώσεις ό,τι σου δίνει ο καλύτερος δάσκαλος. Ας μην ξεχνάμε ότι εμείς οι τραγουδιστές δεν μπορούμε να δούμε το όργανο όπως, π.χ., ο πιανίστας, ο οποίος βλέπει το πιάνο, μπορείς να του δείξεις τεχνική και κινήσεις... Σ' εμάς το όργανο βρίσκεται μέσα στο σώμα μας».
Σε σύγκριση με την εποχή που ξεκινούσε η ίδια, θεωρεί ότι σήμερα είναι πιο εύκολο ή πιο δύσκολο για έναν νέο καλλιτέχνη να κάνει καριέρα στον χώρο; «Στην εποχή μας γίνεται όλο και πιο δύσκολο» απαντά. «Ο κόσμος ολόκληρος έχει "ανοίξει" πολύ... Παλαιότερα, μέχρι να "ανοίξει" το Ανατολικό Μπλοκ, ήταν πολύ λίγοι οι τραγουδιστές που έρχονταν από 'κεί στην Κεντρική Ευρώπη. Τώρα είναι πλέον πάρα πολλοί. Για να μη μιλήσω για το άνοιγμα προς την Ασία: τους Κορεάτες, κυρίως, αλλά και τους Κινέζους, οι οποίοι έχουν μια φοβερή θέληση. Τώρα ο κόσμος είναι μεγάλος, αλλά όλοι, λίγο-πολύ, στην Κεντρική Ευρώπη συγκεντρώνονται».
Τη ρωτώ για τις σύντομες καριέρες που παρατηρούνται συχνά στην εποχή μας. Για τους τραγουδιστές που ξεχωρίζουν, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για ένα μικρό διάστημα και κατόπιν μένουν πίσω ή ακόμα και εξαφανίζονται. «Ακριβώς επειδή υπάρχει αυτή η υπερπροσφορά, οι καριέρες δεν κρατούν πολύ» εξηγεί η Δάφνη Ευαγγελάτου. 

«Μερικές φορές μιλούμε πράγματι για κομήτες: ξεπετιούνται από διεθνείς διαγωνισμούς, κάνουν μια σύντομη καριέρα, και μετά τα θέατρα θέλουν όλο και καινούργια ονόματα, όλο και πιο νέους ή ακόμα επιλέγουν τις διανομές βάσει της εξωτερικής εμφάνισης, η οποία, βέβαια, είναι και αυτή πολύ σημαντική... 

Γι' αυτό βλέπουμε να υπάρχουν σήμερα πολύ καλοί τραγουδιστές αλλά όχι οι κορυφές του παρελθόντος. Και αυτό γιατί δεν αφήνονται να εξελιχθούν».
Μέσα από αυτό το πρίσμα είναι εύκολο άραγε για έναν νέο τραγουδιστή να πει «όχι»; «Εύκολο δεν είναι, αλλά καμιά φορά είναι σωστό και σημαντικό. Σίγουρα, όταν κανείς έχει "ζήτηση", δεν είναι εύκολο το ένα ή το άλλο "όχι"... Σκέφτεσαι το κόστος. Ωστόσο, πρέπει να το ζυγίσει κανείς».
Θεωρεί ότι σε μια εποχή ταραγμένη όπως η σημερινή η τέχνη μπορεί να παίξει έναν ουσιαστικό ρόλο, να επηρεάσει τα πράγματα; «Να βοηθήσει η τέχνη σε συγκεκριμένα πολιτικά ή κοινωνικά ζητήματα με τρόπο ριζοσπαστικό δεν μπορεί, όχι... Το ζητούμενο είναι να προσφέρει κανείς στο κοινό μια ευρύτερη καλλιέργεια και κουλτούρα, μέσω της οποίας θα μπορούσε να επιτευχθεί κάτι καλύτερο. Αυτός είναι ο ρόλος της».
Η Δάφνη Ευαγγελάτου πιστεύει πως στην εποχή μας η όπερα δεν υποφέρει από πλευράς έλλειψης κοινού. Στην εποχή μας, μέσω του Διαδικτύου, μπορεί να έρθει σε επαφή με το είδος πολύ περισσότερο κοινό. 

Θεωρεί πως ο κόσμος δείχνει όντως ενδιαφέρον τόσο σε διεθνές επίπεδο όσο και σε εγχώριο. 

«Είναι κρίμα που δεν υπάρχουν όπερες σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, είναι λάθος να το αντιμετωπίζουμε ως πολυτέλεια. Έχουμε σπουδαίους νέους καλλιτέχνες, με λαμπρές σπουδές και ταλέντο, οι οποίοι φυτοζωούν... Το εξωτερικό δεν είναι επιλογή για όλους. Προσπαθούν βέβαια, όπως μπορούν, αλλά αν υπήρχαν όπερες και σε άλλες πόλεις, όπως γίνεται και στις υπόλοιπες χώρες, τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα. Είναι βέβαια σημαντική η νέα όπερα της Αθήνας, αλλά θα έπρεπε να υπάρχουν και αλλού. Δεν χρειάζεται να είναι αντίστοιχα πολυτελή τα κτίρια. Υπάρχουν ήδη υποδομές, θέατρα, και ας μην είναι τα καλύτερα. 

Το σημαντικότερο είναι το έμψυχο δυναμικό».

πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Η φωνή του Θεού μέσα μας, η φωνή του Εξαποδού και η επιλογή της δικής μας συνείδησης (επανάληψη)



(επανάληψη ένα σημείωμα του 2015 τα παρακάτω):
................................................................................................

Αυτές τις εξουθενωτικές μέρες του φετινού καλοκαιριού
γνώρισα από πιο κοντά,  έναν ηλικιωμένο ασκητή αδυνατούλη, (το πετσί και το κόκκαλο
δεν τρώει, δεν πίνει, δεν κοιμάται, μένει σε σπήλαια όταν τα βρει)
που μου εκμυστηρεύτηκε

ότι ακούει κάθε τόσο μια γλυκιά φωνή
η οποία του προφητεύει τα  διάφορα.

-Και, παιδί μου, δεν πέφτω ποτέ έξω!

Του είχε προφητέψει- λέει- τώρα πρόσφατα  η φωνή ότι οι Τούρκοι θα κάνανε "ντου"
στην Ελλάδα, απ' τον Έβρο, την 1η Αυγούστου.

-Πέρασε η 1η Αυγούστου, οι Τούρκοι δεν κάνανε "ντου", μωρή παλάβω...

-Το ξέρω εξυπνόπουλε! Μην ειρωνεύεσαι! Και γω διαβάζω εφημερίδες ακόμη!

Μετά την ανεπιτυχή πρώτη ..προφητεία, επικοινώνησε έπειτ' από λίγες μέρες,
μαζί μου ο ..προφήτης μοναχός για να μου ξαναπεί
ότι οπωσδήποτε οι Τούρκοι, θα κάνουνε "ντού" στις 14 Αυγούστου
("ίσως η φωνή εννοούσε με το πάτριο εορτολόγιο"
-έδωσε στον εαυτόν του, και σε μένα, ντροπαλά,  αυτή την  εξήγηση,
ο καλός άνθρωπος, και ας μην ήταν παλαιοημερολογίτης)

εκάρι παιδί μου, να βγω ψεύστης...Μεκάρι! σχολίασε καταλήγοντας, ο καλογεράκος
που κρυφοφιλοδοξεί -υποπτεύομαι-  ντε και σώνει να αναδειχτεί σε .. σύγχρονο προφήτη...

-Πέρασε και η 14η Αυγούστου, ακόμη οι Τούρκοι, δεν κάναν "ντου",  τρελομπετούγια.

- Θες να μου σπάσεις πάλι τα νεύρα;  Τι λέγαμε;
Λέγαμε ότι ωστόσο  έμεινα άλλη μια φορά, με την απορία:

Είναι και τούτος ο κακόμοιρος απ' τους ..χαρισματικούς που κάθε τόσο ακούν ...φωνές; 
Δεν θα χαιρόμουν  να καταλήξω στο σκληρό
αυτό το συμπέρασμα αλλά...μάλλον...απ'  την γενικευμένη  και σωρευμένη αμαρτία,
τα κατηραμένα  capital controls ή και  γενικώς
από σκέτη την καλοκαιρινή ζέστη, οι άνθρωποι, αγαπημένο μου, ποοολύ  ελαλήσαμεν!

Όπως και αν έχει το πράγμα...σε παραπέμπω σε παλιότερες σκέψεις επί του θέματος των  "φωνών"
που θα τις διαβάσεις πατώντας στον τίτλο:

Η φωνή του Θεού μέσα μας η φωνή του Εξαποδού και η επιλογή της δικής μας συνείδησης.

Για σήμερον τέλος, και τω Θεώ, Δόξα!

Ευανθία η Σαλογραία

Και πού να δεις τι θα γίνει με το νομοσχέδιο...για την κάνναβη!

Φωτογραφία του χρήστη ARKAS -The Original Page.

Εκκλησία: με το Κράτος ή εναντίον του;

Αποτέλεσμα εικόνας για Λευτέρης Κουσούλης φωτό


Το ζήτημα των σχέσεων Εκκλησίας - Κράτους επανέρχεται σταθερά. Σε βαθμό κουραστικό. Ακόμη και όταν υποχωρεί, γνωρίζουμε ότι με κάποια νέα αφορμή θα επιστρέψει.

Ετσι και τον τελευταίο καιρό η κατεστημένη Εκκλησία με τρόπο διακριτό και φωνή δυνατή απευθύνεται στο Κράτος, στη λεγόμενη Πολιτεία, και ζητάει να ρυθμιστούν τα ζητήματα της Εκκλησίας κατά τις επιλογές της. Κάθε φορά που τίθεται ένα ζήτημα - ιδεολογικού τύπου - το οποίο τη βρίσκει αντίθετη, ακούμε την επίκλησή της προς το Κράτος. Εγείρει επιχειρήματα, διατυπώνει ισχυρισμούς για «χρηστά ήθη» και «κοινή λογική» μαζί με αφορισμούς περί «καταστροφής του ανθρώπου», αναζητεί και εναγκαλίζεται κόμματα ως πολιτικούς συμμάχους.

Στη ροή του χρόνου τα προβλήματα των ανθρώπων ποικίλλουν, οι αντιλήψεις μεταπλάθονται και οι συμπεριφορές αλλάζουν. Το κανονιστικό πλαίσιο που ορίζει τη συνύπαρξη δεν μπορεί να παραμένει παγωμένο και αμετάβλητο. Η κοινωνία διαρκώς τελεί σε κίνηση, οι σχέσεις εντός της αλλάζουν, ποτέ και τίποτα δεν παραμένει όπως πριν.

Σε αυτή τη μεγάλη ροή η θέση της Εκκλησίας είναι με το Κράτος ή εναντίον του; Εννοώ την Εκκλησία, όπως αυτή γίνεται αντιληπτή και θεμελιώνεται κατά το μήνυμα του Ευαγγελίου και κυρίως κατά το παράδειγμα του Ιησού.
Μπορεί η Εκκλησία αυτή να είναι προσηλωμένη στην ισχύ του Κράτους;

Να πορεύεται ως σύμμαχος αυτού του διοικητικού εξουσιαστικού μηχανισμού και να προσφεύγει στη δύναμη του καταναγκασμού του για την επιβολή των επιλογών της ή τη συντήρησή τους; Αυτή η επιλογή ισχύος εκ μέρους της κατεστημένης Εκκλησίας δεν αναιρεί και δεν εκκενώνει το μήνυμα;

Μπορεί η Εκκλησία να συνδέει τον εαυτό της, την παρουσία της και την επιρροή της με την κρατική δικαιοδοσία;
Μπορεί η Εκκλησία να διεκδικεί ισχύ από τον φορέα δύναμης που είναι το Κράτος, ώστε και η ίδια να υπάρχει και να συντηρείται ως φορέας ισχύος;

Η απάντηση έχει από καταβολής δοθεί.
Το Ευαγγέλιο είναι μήνυμα αντι-ισχύος. Το παράδειγμα του Ιησού είναι μανιφέστο αντι-ισχύος και αντι-δύναμης. Και ως τέτοιο, μανιφέστο ελευθερίας.

Από τον πυρήνα αυτού - πιστεύω - του μηνύματος και νοήματος 
η Εκκλησία βρίσκεται εναντίον του Κράτους.

Η σύγκρουση με την εξουσία στο βάθος του ορίζοντα του Γολγοθά δεν μπορεί να διαγραφεί από μια κατεστημένη και ιστορικά προσδιορισμένη σχέση. Η διάσταση αυτή είναι πέραν ιστορικών συνθηκών και συνταγματικών ρυθμίσεων. Η σύγκρουση αυτή είναι πέραν της Ιστορίας. Και ενσαρκώνεται ως προσήλωση στη θεμελιωτική στάση της αντι-ισχύος απέναντι σε κάθε Αρχή και εξουσία.

Στο μέτωπο αυτό βρίσκεται η επαναστατική εκρηκτικότητα του χριστιανισμού και η αντοχή του στον χρόνο.

Για τον λόγο αυτόν ο χωρισμός Κράτους - Εκκλησίας θα έπρεπε να είναι το διαρκές, ζωντανό και ζωοποιό αίτημα της ίδιας της Εκκλησίας.

πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ
.....................................................................................................
Ο κ. Λευτέρης Κουσούλης είναι πολιτικός επιστήμονας.
.....................................................................................................



Ρέκβιεμ για έναν καλό άνθρωπο


Αποτέλεσμα εικόνας για Γιάννης Μαρίνος φωτό

Γράφει ο Γιάννης Μαρίνος  

Επιτρέψτε μου κάποιες προσωπικές εκμυστηρεύσεις

Ξεκινούν από τα πρώτα παιδικά χρόνια όταν εκείνος, δυο χρόνια μεγαλύτερος, ανέλαβε και διατήρησε μέχρι τέλους την πρωτοβουλία του αρχηγού. Εκείνος σχεδίαζε, έπαιρνε τα ρίσκα, υπερασπιζόταν τον μικρότερο. Είχε έκτοτε τα ηγετικά προσόντα, τα οποία αυτοτροφοδοτήθηκαν και πίσω από τα οποία βολεύτηκε ο μικρότερος. Στα ομαδικά παιχνίδια είχε πάντα το πρόσταγμα. Δεν είχε φαβοριτικές προτιμήσεις και έτσι δεν προκαλούσε το αίσθημα της αδικίας. Ομως ταυτόχρονα ήταν πεισματάρης και άκαμπτος. Και όταν αποφάσιζε κάτι ή σχημάτιζε γνώμη για κάτι ήταν αδύνατον να επιτύχεις αναθεώρηση.

Ετσι, στα χρόνια του πολέμου και της Κατοχής. Ετσι και μετά, στα χρόνια της εφηβείας, όταν εκείνος επέβαλε στη μητέρα του την επιλογή να γίνει εμποροπλοίαρχος, ένα επάγγελμα με πολλούς κινδύνους και στερήσεις. Με τη χήρα μητέρα σε πλήρη ανέχεια, αγωνιζόμενη για τον επιούσιο σε μια αφιλόξενη Αθήνα, όπου ήλθε η τριμελής οικογένεια από την επαρχία, χρειάστηκε να μοιρασθούν οι ρόλοι. Εκείνη σκληρά εργαζόμενη σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, εκείνος σπουδαστής στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων, που έδρευε τότε στην Καστέλα, αναγκαζόταν, ελλείψει χρημάτων για τα εισιτήρια, να πηγαίνει με τα πόδια από τον Βύρωνα, όπου ζούσαμε, στον σταθμό του ηλεκτρικού στο Μοναστηράκι και αντίστροφα. Αναδείχθηκε παρά ταύτα πρώτος και αρχηγός σε όλα τα έτη μέχρι την αποφοίτηση. Ο μικρότερος, πρώτος μαθητής στο γυμνάσιο και αυτός, είχε παράλληλα επιφορτιστεί με τα ψώνια και εν μέρει τη μαγειρική της οικογένειας, αφού η μητέρα έφευγε αυγή και επέστρεφε νύχτα.

Ο τριπλός αγώνας δικαιώθηκε. Ο δόκιμος πλοίαρχος πια, από τον πρώτο του μισθό τροφοδοτούσε την οικογένεια με τα αναγκαία για ανακούφιση της μάνας και για τα δύο πρώτα ετών φοίτησης στη Νομική του μικρού. Ταυτόχρονα ο νεόκοπος πλοίαρχος έστελνε και τα αναγκαία χρήματα για να χτισθεί στέγη δύο δωματίων στην ταράτσα της ιδιόκτητης οικίας στο Παγκράτι, στην οποία όμως ο νόμος ανάλγητα προστάτευε τον μισθωτή (ενοικιοστάσιο) αφήνοντας στον δρόμο άστεγο τον ιδιοκτήτη. Ετσι στεγάστηκε η οικογένεια στοιχειωδώς, αφού προηγουμένως δοκιμάστηκε από τον ανορθολογισμό και την αναλγησία του Ελληνικού Δημοσίου.

Με τα χρόνια ο μικρός, εργαζόμενος και σπουδάζοντας ταυτόχρονα, σταδιοδρόμησε επιτυχώς, ο δε μεγάλος μη αντέχοντας την μοναξιά του Ναυτικού, νυμφεύτηκε μια ωραία Γερμανίδα που γνώρισε τυχαία στην Αγγλία. Η οικογένεια του μεγάλου πήρε τον δρόμο της, προστέθηκαν και δύο γιοι, και όλοι μαζί εγκαταστάθηκαν τελικά στην Πάτρα, όπου συνέχισε ως πλοηγός. Τα παιδιά σπούδασαν και άρχισαν να εργάζονται ο ένας στην Αθήνα και ο άλλος στη Γερμανία και έκαναν δικές τους οικογένειες. Ολοι όμως παρέμειναν δεμένοι, παρά τις αποστάσεις και τα προβλήματα που άρχισαν να δημιουργούν οι μεγάλες ηλικίες και οι αρρώστιες.

Και ξαφνικά, μετά από έναν περίπατο του υπερήλικου ζεύγους, ο ταπεινός 90τής ήρωας αυτής της καθημερινής ιστορίας, έπεσε από τα σκαλοπάτια του σπιτιού του και έτσι κόπηκε απρόσμενα το νήμα της ζωής του.

Πριν από λίγες ημέρες συνοδεύσαμε στην τελευταία κατοικία του τον μεγάλο μου αδερφό, συγκλονισμένοι από το απρόβλεπτο, αλλά και με την παρηγοριά ότι έφυγε όρθιος, όπως ο καπετάνιος στη γέφυρα.

πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ
.....................................................................................................................
.......................................................................................................................



"Επαναστάτης στη Σίκαλη", και μια ταινία που ιδιαίτερα με συγκίνησε...



Μου είπες ότι θα πας, κουλτουριάρικό μου,
με μια καλή παρέα να δείς την παράσταση  και λοιπόν,
για σένα, θα το  συνιστούσα, ενθέρμως.

Κανόνισε τα εισιτήρια και πες μου, μετά,
εντυπώσεις. Θα περιμένω...

Φιλιά  αγάπης, πίνοντας
χρυσαφένιο ζεστό τσάι,  με άρωμα κανέλας...

Ευανθία η Σαλογραία
............................................................................................
.............................................................................................

Στο εν λόγω έργο με τίτλο "Επαναστάτης στη Σίκαλη"
που προβάλλουν οι κινηματογράφοι αυτές τις μέρες,
αναδημιουργούνται καλλιτεχνικά, με συγκινητικό τρόπο,

μνήμες  από τη ζωή του Τζ. Ντ. Σάλινζερ 
ο οποίος  θεωρείται ως ένας
από τους κορυφαίους συγγραφείς του 20ου αιώνα.

Ο Τζ. Ντ. Σάλινζερ έγραψε το έργο: 

" The Catcher in the Rye" μεταφρασμένο παλιότερα
με τίτλο "Ο φύλακας στη Σίκαλη". 

Η Τζένη Μαστοράκη, ανέλαβε τη μετάφραση στα ελληνικά
του ίδιου έργου, με τίτλο 

"Στη Σίκαλη, στα στάχυα, ο πιάστης", 
γράφοντας τα παρακάτω: 

"Ο "Φύλακας στη σίκαλη" κλείνει τα 59, αλλά δεν το δείχνει καθόλου: δεν έχει γεράσει ούτε μία ώρα από τα δεκαεννιά μου που τον πρωτοδιάβασα και πέρασαν στο μεταξύ 42 χρόνια. Ο Χόλντεν Κόλφιλντ [ ο ήρωας του βιβλίου ] δεν είναι εύκολη περίπτωση.

 Δεν σου επιτρέπει να τον συμπονέσεις, δεν θέλει να τον αγαπήσεις, να τον κάνεις φίλο σου, να ταυτιστείς μαζί του έστω: είναι αδιαπέραστη η ερημιά του. Βλέπει τον κόσμο σαν αμείλικτος τριαντάρης, αλλά εκφράζεται με λεξιλόγιο και συντακτικό ενός πιτσιρικά. Δεν πουλάει επανάσταση. Απολύτως τίποτα δεν πουλάει. Απελπίζεται, αλλά δεν το λέει φωναχτά. Παραιτείται, αλλά δεν το κάνει ζήτημα. Εχει απίστευτο μεγαλείο και η απελπισία του και η παραίτησή του

Ισως γι αυτό να έχει αντισταθεί ώς τώρα στις σχολικές αναλύσεις των αμερικανόπαιδων, στην άρνηση και στη λατρεία, στην παθολογία των φανατικών του και -προπάντων- στον χρόνο: γιατί μιλάει σε ό,τι πιο απελπισμένο έχουμε όλοι μέσα μας. Ο Χόλντεν, ένας κυνηγός (ελέω καπέλου), έχει καταδικαστεί να παραδέρνει μέσα στον ασφυκτικό χρόνο ενός βιβλίου: δυο μέρες και τρεις νύχτες. Ο Σάλιντζερ, ένας κυνηγημένος, είχε καταδικαστεί να παραδέρνει μισόν αιώνα, μέρα νύχτα, μέσα στους δικούς του τοίχους, που ποτέ δεν τον προστάτεψαν αρκετά. Πάντα τους σκέφτομαι σαν ένα αυτούς τους δυο. Στη λίστα με τους δημοφιλέστερους φανταστικούς ήρωες από τις αρχές του εικοστού αιώνα μέχρι σήμερα, ο Χόλντεν κρατάει σταθερά τη δεύτερη θέση στις προτιμήσεις του κοινού. Εκεί θα τον έβαζα κι εγώ. Και στην πρώτη πρώτη, τον Σάλιντζερ. Γιατί κι αυτός, με τον καιρό, ένας φανταστικός ήρωας έγινε. Και όχι μόνο για μένα".

Τζένη Μαστοράκη

(πηγή:http://www.public.gr/product/books/greek-books/literature/translated-literature/sti-sikali-sta-stahia-o-piastis/prod6210501pp/)