Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

"Μυστικά του συρταριού" αν είσαι Φατσομπουκάνθρωπος,blogger, μοναχικός άνθρωπος και όχι μόνον...

ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΣΥΡΤΑΡΙΟΥ // Η ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΟΙ ΤΕΧΝΙΤΕΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΟΛΟ

Αγαπημένο μου
το εν λόγω βιβλίο των εκδόσεων"Πατάκης",  με θαυμάσιο πρόλογο
και ανθολόγηση κειμένων από τη μεριά  της  Κατερίνας Σχινά
μου κάνει παρέα αυτές τις μέρες και με ενθουσιάζει.

Για το περιεχόμενό του,
ενημερώνεσαι  και βλέπεις, αν θες, και σχετικό βίντεο, από την παρουσίαση, εδώ:

Περίληψη

Τα Μυστικά του συρταριού είναι µια ανθολογία ηµερολογιακών εγγραφών, από τις πρώτες στιγµές της ανάδυσης του είδους (εµβληµατικός πρωτουργός ο Βρετανός Σάµιουελ Πέπυς, που άρχισε να κρατάει ηµερολόγιο την Πρωτοχρονιά του 1660) ως τη µεγάλη του έκρηξη, τον 20ό αιώνα (Κάφκα, Γουλφ, Αναΐς Νιν, Μαξ Φρις, Β. Γκοµπρόβιτς, Σύλβια Πλαθ).

Ανθολογούνται εκατόν τριάντα δεινοί ηµερολογιογράφοι, συγγραφείς, µουσικοί, εικαστικοί καλλιτέχνες, στοχαστές και απλοί καθηµερινοί άνθρωποι, που στράφηκαν στη µοναξιά της καρδιάς τους, ανέπτυξαν την ιδέα της πραγµάτωσης του εαυτού, εξωτερίκευσαν το εσωτερικό βάθος, διατράνωσαν την ιδιαιτερότητά του και διεκδίκησαν την αναγνώρισή της — ακόµη και ως εγγραφής σε ένα µυστικό τετράδιο.

Ίσως αναρωτιέται, βέβαια, κανείς τι νόηµα έχει µια τέτοια ανθολογία σε καιρούς που παρατηρείται µια άνευ προηγουµένου διάχυση αυθιστορήσεων, µια ανεξέλεγκτη εξάπλωση του λόγου περί εαυτού, όχι πια στις σελίδες ενός επτασφράγιστου τετραδίου, αλλά στην οθόνη του υπολογιστή. 

Μα για να δούµε πώς συνδιαλεγόταν κανείς µε τα φαντάσµατα και τους καηµούς του, πριν αποφασίσει να κατοικήσει σε γυάλινο σπίτι, τι αποσιωπούσε δηµοσίως και τι εκµυστηρευόταν ιδιωτικώς, προτού τα όρια ανάµεσα στη δηµόσια και στην ιδιωτική σφαίρα, στο µέσα και στο έξω, στο υποκείµενο και στο αντικείµενο γίνουν ρευστά και εναλλάξιµα, φέρνοντας στον νου την τοπολογία της λωρίδας του Μέµπιους. Και σίγουρα προς συνηγορία του αινίγµατος — αυτού που είναι κάθε ανθρώπινος βίος

.....................................................................................
........................................................................................ 


.........................................................................................................................
............................................................................................................................

Zuckerberg: «Μπορούμε να διαδραματίσουμε το ρόλο που είχαν κάποτε οι εκκλησίες»





Οι κοινότητες του Facebook μπορούν να καλύψουν το κενό που υπάρχει εξ αιτίας της μείωσης της θρησκευτικής συμμετοχής, ισχυρίστηκε ο CEO της FacebookMark Zuckerberg την περασμένη εβδομάδα.

Ο Zuckerberg θέλει οι ομάδες που έχουν σχηματιστεί στην πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσής του να παίξουν στις ζωές των ανθρώπων το ρόλο που κάποτε είχαν οι εκκλησίες ή και άλλου είδους ομάδες, όπως μικρές αθλητικές ομάδες.

Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από «σκοπό και υποστήριξη», δήλωσε ο Zuckerberg και οι ομάδες του Facebook μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτή την έννοια.

«Είναι τόσο εντυπωσιακό που εδώ και δεκαετίες η συμμετοχή σε κάθε είδους ομάδες έχει μειωθεί έως και στο ένα τέταρτο», ανέφερε ο Zuckerberg. «Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που πρέπει να βρουν μια αίσθηση σκοπού και υποστήριξης κάπου αλλού».

Μιλώντας στην πρώτη «Σύνοδο Κορυφής Κοινοτήτων τουFacebook» στο Σικάγο την περασμένη εβδομάδα, ο Zuckerbergείπε επίσης ότι οι άνθρωποι είναι «βασικά καλοί» και θέλουν να βοηθήσουν άλλους. Αλλά είπε ότι το κίνητρο για τους ανθρώπους σο να δώσουν τον χρόνο τους ή τα χρήματά τους προέρχεται τόσο από την αίσθηση της κοινότητας όσο και από την πίστη τους.

«Οι άνθρωποι που πηγαίνουν στην εκκλησία είναι πιο πιθανό να προσφέρουν εθελοντικά και να δώσουν για φιλανθρωπικούς σκοπούς», δήλωσε ο Zuckerberg, «όχι μόνο επειδή είναι θρησκευόμενοι αλλά επειδή είναι μέρος μιας κοινότητας».

«Μια εκκλησία δεν είναι μόνο μια μάζωξη», δήλωσε ο Ζούκερμπεργκ. «Έχει έναν πάστορα που φροντίζει για την ευημερία των πιστών του, φροντίζει να έχουν φαγητό και καταφύγιο. Μια μικρή αθλητική ομάδα που μετέχει στο πρωτάθλημα έχει έναν προπονητή που παρακινεί τα παιδιά και τα βοηθά να παίξουν καλύτερα. Οι ηγέτες θέτουν τον πολιτισμό, μας εμπνέουν, μας δίνουν ένα δίχτυ ασφαλείας και μας προσέχουν», είπε.

Το Facebook που έκλεισε τα 13 χρόνια λειτουργίας, έφτασε πρόσφατα στα περίπου δύο δισεκατομμύρια χρήστες. Ο μέσος χρήστης ανήκει σε 30 ομάδες και ενώ περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο είναι μέλη ομάδων, μόνο 100 εκατομμύρια βρίσκονται σε "σημαντικές ομάδες" ή σε ομάδες όπου έχουν αίσθηση σκοπού.

Ο Zuckerberg θέλει ότι ο αριθμός των χρηστών σε ομάδες που έχουν "νόημα" να φτάσει το ένα δισεκατομμύριο, και για αυτό «θα αλλάξουμε ολόκληρη την αποστολή του Facebook για να το κάνουμε αυτό».

Θέλει να συνδέσει ομάδες γύρω από κοινά ενδιαφέροντα ή πεποιθήσεις αλλά και ζητήματα.

«Να τερματιστεί η φτώχεια, να θεραπευτούν ασθένειες, να σταματήσει η κλιματική αλλαγή, να εξαπλωθεί η ελευθερία και η ανοχή, να σταματήσει η τρομοκρατία», είναι οι στόχοι που ανέφερε.

Στα τέλη του περασμένου έτους δημιουργήθηκε θόρυβος από την ανακοίνωση του Facebook ότι σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει αρκετούς φημισμένους ιστοτόπους και άλλα λίμπεραλ μέσα για την καταπολέμηση των λεγόμενων «ψεύτικων ειδήσεων».

Η επιλογή εταίρων του Facebook - SnopesFactcheck.orgABCNews και Politicfact - για υποτιθέμενη μείωση των ψεύτικων ειδήσεων, άναψε το πράσινο φως για πιθανή λογοκρισία άρθρων σχετικά με τη προστασία της ζωής του αγέννητου ή άλλες παραδοσιακές αξίες.

Νωρίτερα αυτό το μήνα, το Facebook ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να "μιλήσει πιο ανοιχτά για μερικά σύνθετα θέματα".


Μεταξύ των ερωτημάτων που είναι υπό σκέψη, είπε ο Αντιπρόεδρος του Facebook για την Δημόσια Πολιτική και τις Επικοινωνίες, Elliot Schrage, είναι: το πώς οι εταιρίες των socialmedia θα πρέπει αποφασιστικά να παρακολουθούν και να αφαιρούν αμφιλεγόμενες θέσεις και εικόνες από τις πλατφόρμες τους. Το ποιος μπορεί να αποφασίζει τι είναι αμφιλεγόμενο, ειδικά με ένα παγκόσμιο ακροατήριο και διάφορους πολιτιστικούς κανόνες; Και το ποιος μπορεί να καθορίζει ποιες είναι οι ψευδείς ειδήσεις έναντι μιας απλώς αμφιλεγόμενης πολιτικής ομιλίας;



Οι δυνάμεις πίσω από το Facebook δεν κρύβονται στο ότι χρησιμοποιούν την πλατφόρμα τους για να προωθήσουν μια συγκεκριμένη ατζέντα.



Μετά την απόφαση Obergefell του Ανώτατου Δικαστηρίου των Η.Π.Α που επέβαλε ως νόμιμο τον «γάμο» των ομοφυλόφιλων τον Ιούνιο του 2015, η πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης έθεσε εγκαίρως ένα εργαλείο εικόνας προφίλ “Celebrate Pride” με την σημαία «του ουράνιου τόξου». Το εργαλείο έγινε γρήγορα ένα μέσο με το οποίο κάποιος θα μπορούσε είτε να δείξει την υποστήριξή του στον ομοφυλοφιλικό "γάμο" μέσω ενός προφίλ στοFacebook, είτε θεωρητικά επίσης να φανεί ότι δεν τον υποστηρίζει.



Το 2014, το Facebook αποκάλυψε μια λειτουργία που επιτρέπει στους χρήστες να επιλέγουν μεταξύ περίπου 50 επιλογών «ταυτότητας φύλου» για το προσωπικό τους προφίλ.



Νωρίτερα φέτος, το Facebook είχε μπλοκάρει έναν λογαριασμόχριστιανού blogger αρκετές φορές επειδή πρόβαλε θέσεις επικριτικές για την ομοφυλοφιλία με βάση την Αγία Γραφή. Το προσωπικό του Facebook αργότερα ζήτησε συγγνώμη και αποκατέστησε την πρόσβασή του.



Το Gizmodo.com δημοσίευσε πέρυσι δηλώσεις από ένα πρώην στέλεχος του Facebook που έλεγε ότι οι "επιμελητές ειδήσεων" του γίγαντα των social media "συνηθίζουν να καταστέλλουν τις ειδήσεις που ενδιαφέρουν τους συντηρητικούς αναγνώστες".



Οι επιμελητές του Facebook είχαν επίσης ως στόχο να "εισάγουν" τεχνητά ορισμένες ιστορίες στην ενημερωτική ενότητα των τρεχουσών ειδήσεων, ανεξάρτητα από το αν ήταν αρκετά δημοφιλείς ώστε να συμπεριληφθούν εκεί ή δεν ήταν καθόλου δημοφιλείς.



Τον Σεπτέμβριο του 2015 στη σύνοδο κορυφής του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, ο Ζούκερμπεργκ πρότεινε στην καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ να θέσει περιορισμούς στο Facebook, σε όποιον έκανεεπικριτικά σχόλια για "το κύμα των προσφύγων που εισέρχονται στη Γερμανία".



ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή





Μια σύγχρονη ιστορία γνήσιας νεκρανάστασης (επανάληψη)


Στη φωτό, ο Άρχων Γαβριήλ

(Επανάληψη από το http://salograia.blogspot.gr/2009/08/blog-post_8822.html )

.................................................................................
Η πιο εντυπωσιακή και γνήσια ιστορία νεκρανάστασης που άκουσα, λατρεμένο μου,
στη δική μου εποχή

είναι η ιστορία του πατέρα του κυρ Παντελή Γκαβού  - που ζει στην περιοχή της Λεύκας, στην Πάτρα.

Ο κυρ Παντελής είναι απλός λαικός άνθρωπος, φίλος μου και σεβαστός απο όλους οικογενειάρχης,
 με παιδιά καλά και εγγόνια καλύτερα. 

Είναι χαρακτήρας ήρεμος και δίκαιος, και απόλυτα ισορροπημένος.

Δεν του αρέσουν καθόλου τα παραμύθια, ούτε έχει διατελέσει ποτέ θαμώνας οινόφλυξ σε καμιά ταβέρνα. 

Επίσης ούτε πάσχει από κανενός είδους ψυχολογική διαταραχή και φαντασίωση.

Η εμπειρία του πατέρα του κυρ Παντελή σε αδρές γραμμές, και με το ύφος περίπου
που εκείνος μου την αφηγήθηκε, είναι η ακόλουθη:

Ο πατέρας του κυρ Παντελή, αγνότατος στην καρδιά και πιστός άνθρωπος, ποιμήν στο επάγγελμα, ήταν περίπου 35 ετών, όταν-όντας υγιέστατος- π έ θ α ν ε ξαφνικά στον ύπνο του!

Ο ίδιος, βέβαια, όταν συνέβη το γεγονός, δ ε ν συνειδητοποίησε ότι πέθανε!

Ο ίδιος κατάλαβε ότι ενώ κοιμόταν, δυνατά χτύπησε η εξώπορτα και σηκώθηκε απο το κρεβάτι του, να πάει να ανοίξει, να δει ποιός τον ζητάει, μέσα στα άγρια χαράματα. 

(Από τη στιγμή που σηκώνεται να ανοίξει την πόρτα, είναι η ψυχή του, που δρα και όχι το σώμα του. Το σώμα του παρέμεινε νεκρό στο κρεβάτι μέχρι που το βρήκαν αργότερα οι οικείοι και άρχισαν τους κοπετούς και τους θρήνους.)

Αντίκρισε τότε μπροστά του, δυο άνδρες, σαν χωροφύλακες της εποχής του- πριν τον πόλεμο του 1940. 
Τον κοίταξαν με σοβαρότητα και τον διέταξαν με φωνή που δεν σήκωνε αντιρρήσεις, να τους ακολουθήσει διότι εκκρεμούσε-είπανε- μια δίκη εις βάρος του.

Εκείνος, αιφνιδιάστηκε, αφάνταστα.

Δεν ήξερε το παραμικρό για καμία δίκη, και εξάλλου πώς να τους ακολουθήσει που ήταν μόνος
 στο σπίτι, με νήπια να κοιμούνται , ενώ η γυναίκα του, είχε πάει στην Πάτρα για δουλειές; 

Άρχισε να τους παρακαλάει να τον αφήσουν, να του δώσουν κάποια διορία γι’ αυτό το παράξενο και απρόβλεπτο δικαστήριο.

Αυτοί, ανένδοτοι!

Επέμεναν να τους ακολουθήσει. 

Αφού είδε και απόειδε ο κυρ Δημητράκης-έτσι τον έλεγαν -ότι από τους χωροφυλάκους δεν μπορεί να γλιτώσει, τους παραδόθηκε.
Τον πιάσαν, λοιπόν, απ' τα μπράτσα, ένας απο δεξιά και ο άλλος απο αριστερά , και άρχισαν να κινούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε κάτι περάσματα - σαν τούνελ.

Ο κυρ Παντελής δεν σκέφτηκε να μου πεί τη λέξη τούνελ, μόνο παίρνοντας μια κόλλα χαρτί, την έκανε σαν χωνί- με ένα μικρό άνοιγμα στη μύτη του χωνιού να παίρνει φως- και μου περιέγραψε: 

-Έτσι, να, σε ένα τέτοιο μέρος, τρέχανε οι δυο χωροφυλάκοι με τον πατέρα μου και ήτανε πολύ- πολύ φως στο βάθος!

Όταν κινούμενοι με την απίστευτη ταχύτητα, έφτασαν στην άκρη του τούνελ, βγήκαν σε μια πόλη με σπίτια και ανθρώπους που κυκλοφορούσαν και κτίρια μεγάλα.
Τον κυρ Δημητράκη οι χωροφύλακες, τον οδήγησαν σε ένα οίκημα που ήταν-είπανε - δικαστήριο, προκειμένου να δικαστεί, για ένα παράπτωμα που ο ίδιος δεν ήξερε.
Ο άνθρωπος, όμως, ένιωθε πάρα πολύ ανήσυχος.
Τον σήκωσαν χαράματα, άρον άρον απ' το κρεβάτι του, με τα ανήλικα παιδιά του να κοιμούνται παραδίπλα, η γυναίκα του είχε φύγει για δουλειές στην Πάτρα, και τι θά καναν τόσες ώρες τα μικρά, έρμα και απροστάτευτα; 

Ο κυρ Δημητράκης, όλο και ένιωθε και πιο αγχωμένος και εκλιπαρούσε να τον αφήσουν να επιστρέψει. 
Οι Χωροφύλακες, με τα πολλά παρακάλια, του είπανε:

-Κοίτα: Μπορούμε να σε αφήσουμε, αν βρεθεί κάποιος και εγγυηθεί για σένα!

Άρχισε τότε να ψάχνει τριγύρω, εναγώνια, ο κυρ Δημητράκης, να βρει κάποιον να παρακαλέσει γι αυτή την εγγύηση. 
Εκεί που τον είχαν -στο δήθεν Δικαστήριο- και περίμενε, υπήρχε μια πόρτα μισάνοιχτη,
πίσω απο την οποία πηγαινοερχόταν πολύς κόσμος.

Είδε διάφορους γνωστούς του, πεθαμένοι όλοι , αλλά στην εμπειρία, τούς ένιωθε σαν ζωντανούς.

Είδε και τη γιαγιά του, που ήτανε μαμή όταν ζούσε. 
Της φώναξε, της ζήτησε να εγγυηθεί.

-Α δεν μπορώ! Έχω άλλες υποχρεώσεις, αρνήθηκε η γιαγιά. 

Ο καημένος ο κυρ Δημητράκης, κόντευε να απελπιστεί. 
Εκείνη τη στιγμή βλέπει ξαφνικά μπροστά του, τον προσφάτως θανόντα ιερέα του χωριού του.

Τον αισθάνθηκε σαν σανίδα σωτηρίας:
-Παππούλη μου, βοήθα με!
Πρέπει να γυρίσω πίσω επειγόντως, έχω αφήσει τα παιδιά μόνα και λείπει η γυναίκα μου, του φώναξε. 

-Θα εγγυηθώ εγώ για σένα, αλλά και συ θα δεσμευτείς να μου κάνεις μια χάρη, απαίτησε ο παπάς. 

-Ό,τι θες παππούλη μου, ό,τι θες! αρκεί να επιστρέψω! 
Υποσχέθηκε με θέρμη ο κυρ Δημητράκης.

Με την εγγύηση του πεθαμένου ιερέα- ο οποίος προηγουμένως τον ξενάγησε σε φυλακές και είδε συγχωριανούς κατηγορημένους για βαριά παραπτώματα- πεθαμένοι όλοι , να στενάζουν εκεί ,δέσμιοι
- οι δυο που εμφανίζονταν σαν χωροφύλακες, απ' τον ίδιο δρόμο-του τούνελ- με ιλιγγιώδη πάντα ταχύτητα κινούμενοι, τον επέστρεψαν σπίτι του.

Εδώ να πώ, ότι σε όλο αυτό το διάστημα της εμπειρίας του κυρ Δημητράκη, είχαν περάσει γήινες 22 ολόκληρες ώρες!

Όταν ο άνθρωπος από το θάνατό του, με τη δύναμη του Κυρίου, επέστρεψε πάλι στη ζωή, μετά απο 22 ώρες, συνειδητοποίησε ότι βρισκόταν στη σάλα του σπιτιού του, μέσα στο φέρετρο, με λουλούδια στολισμένος, με κεριά τριγύρω αναμμένα, με τη γυναίκα και τους λοιπούς τους συγγενείς, οδυρόμενους για τον πρόωρο και ξαφνικό το χαμό του.

Ήταν όλοι εκεί θρηνούντες- πιο πολύ η νεαρή χήρα- τον απροσδόκητο θάνατό του, περιμένοντας τον ιερέα που θα έκανε την εξόδιο ακολουθία.

Μπορεί κανείς να καταλάβει τι χαμός έγινε, τι πανικός, επακολούθησε, όταν ο πεθαμένος ανασηκώθηκε μόνος του στο φέρετρο, έβγαλε τα μπαμπάκια απο το στόμα, τίναξε τα νεκρολουλούδια απο πάνω του, και τους είπε ήρεμα: 

-Μη φοβάστε! Έκεί που πήγα, και γύρισα, μου δώσαν μια αποστολή να εκτελέσω!

Με τους συγγενείς άλλους πανικόβλητους να τσιρίζουνε, άλλους αποσβολωμένους, άλλους μισολιγοθυμισμένους απο την ταραχή που λάβανε, μια και δυο σηκώνεται -ο πρώην νεκρός και νυν ολοζώντανος- και κατευθύνεται στο σπίτι του- προσφάτως κοιμηθέντος - ιερέως του χωριού.

Εκεί βρισκόταν ο νεαρός γιος του παπά, ένα παλικαράκι όμορφο, που του άρεσε η ζωή και τα πανηγύρια. 
Μόλις, το παπαδοπαίδι, είδε μπροστά του τον κυρ Δημητράκη -γιατί όλο το χωριό γνώριζε ποιος πέθανε, και όλοι ετοιμάζονταν για την κηδεία- πήρε ταραχή μεγάλη.

-Μη φοβάσαι! τον καθησύχασε ο κυρ Δημητράκης, ο άνθρωπος του Θεού.

Εγώ π ή γ α στην άλλη ζωή και γ ύ ρ ι σ α 
και έχω μια π α ρ α γ γ ε λ ι ά απο τον πεθαμένο πατέρα σου, να σου δώσω!

Τον κοίταγε άφωνος, ο γιος του παπά, όμως, ο κυρ Δημητράκης συνέχισε απτόητος:

-Εκεί που πήγα, λοιπόν, στην άλλη ζωή, συνάντησα τον ιερέα πατέρα σου,
 και μου είπε να έρθω και να σου πώ,ότι
αυτό που του ορκίστηκες ότι θα κάνεις, δίπλα στο κρεβάτι του, 
λίγη ώρα πριν ξεψυχήσει, 
όταν ήσασταν μ ό ν ο ι οι δ υ ό σας στο δωμάτιο, 
να το κάνεις, 
ει δε μη θα έχεις την κατάρα του, 
απο κεί που βρίσκεται!

Αυτά τόνισε  με σοβαρότητα και επισημότητα ο κυρ Δημητράκης, γιατί αυτά τού είχε παραγγείλει ο πεθαμένος ιερέας, να πει.

Περί της υποθέσεως δεν διέθετε περισσότερη γνώση.

Και αφού τα ανακοίνωσε, επέστρεψε σπίτι του, να χαρεί και να μιλήσει με τους αγαπημένους του, γιορτάζοντας την προσωπική του την ανέλπιστη νεκρανάσταση!

Ο γιος, όμως, του προσφάτως θανόντος ιερέα, έπαθε το...λαλά της αρκούδας, θα λέγαμε, μιλώντας με τη σύγχρονη γλώσσα.

Γιατί; Διότι ο πατέρας του, ο παπάς, πριν ξεψυχήσει, ικέτευε το νεαρό γιο του, να δεχτεί και να γίνει ιερέας στο πόδι του, στο χωριό.

Και ο γιός, για να κάνει τον πατέρα του, τον παπά, να πεθάνει ευχαριστημένος, του ορκίστηκε πρόθυμα , ότι θα το κάνει.

Στην πραγματικότητα, όμως, δεν είχε την π α ρ α μ ι κ ρ ή πρόθεση να γίνει ιερέας, επειδή η ζωή του ιερέα, έστω και του εγγάμου, είναι ζωή που απαιτεί μεγάλες θυσίες και εκκοπή πολλών σαρκικών θελημάτων, και αυτός ήταν νεαρούλης εκεί κοντά στα είκοσι, του άρεσαν τα πολλά τα γλέντια και τα κορίτσια, και ούτε κατά φαντασίαν δεν σκόπευε να μαυροφορέσει επειδή του μακαρίτη του πατέρα του, του είχανε μπεί έμμονες ιδέες στο μυαλό του, για Ονομαα!

Όμως...όμως! 
Όταν στήνεται όλο αυτό το α π ί σ τ ε υ τ ο σκηνικό, και α ν α σ τ α ί ν ε τ α ι ο κυρ Δημητράκης και έρχεται να του δώσει παραγγελιά απο τον πατέρα του- από την άλλη ζωή- 
για μια υ π ό σ χ ε σ η που δόθηκε
και που κ α ν ε ί ς γι αυτήν την υπόσχεση
δεν ήξερε το παραμικρό 
εκτός απο τον πεθαμένο παπά και το γιο του, ε τότε...
σ υ γ κ λ ο ν ί σ τ η κ ε σε τέτοιο βαθμό ο γιος του παπά,
όπως αφηγείται ο κυρ Παντελής που τον γνώρισε - τότε που έλαβαν χώρα αυτά τα γεγονότα,
 ηταν ο κυρ Παντελής τριάχρονο παιδάκι-
 που όχι μόνο έγινε παπάς,
αλλά έγινε και
ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ό ς ιερέας,
που αγωνιζόταν με όλες του τις δυνάμεις
για την τήρηση των εντολών του Κυρίου,
και τη φροντίδα του λογικού ποιμνίου που ο Θεός του εμπιστεύτηκε.

Όταν ακολούθησε ο Εμφύλιος -μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς- ο γιος του παπά που έγινε ιερέας, όχι μόνο δεν φοβόταν κ α θ ό λ ο υ το θάνατο, αλλά συχνά, με απόλυτο κίνδυνο της ζωής του, έμπαινε στα στρατόπεδα -είτε των δεξιών είτε των αριστερών, δεν έκανε διάκριση- και είχε γλυτώσει τις ζωές πολλών συχωριανών και συνανθρώπων. 

Εκοιμήθη πριν κάποια χρόνια έχοντας υπηρετήσει με μεγάλη Πίστη και αυτοθυσία την Ορθόδοξη Εκκλησία- ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.

Αυτή ήταν η εμπειρία, πολύ συνοπτικά και επιγραμματικά.

Και μου την επιβεβαίωσε σε άλλο, ανύποπτο τόπο και χρόνο, και ο αδερφός του κυρ Παντελή που ζει και αυτός στην Πάτρα.
Και την παρέθεσα, μόνο για όποιον είναι α γ ν ό ς στην προαίρεση και μπορεί να καταλάβει ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός τελεσιουργεί θαυμάσια, νυν και αεί και εις τους αιώνας.
Και μακάριοι, οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες και οι έχοντες επί τον Κύριον την Ελπίδα της Σωτηρίας τους...

ΣΑΛΟΓΡΑΙΑ
(κατά κόσμον η Ευαν. Παναγοπούλου -Κουτσούκου)

Ο φίλος ψυχίατρος και η κηδεία της μανούλας του (επανάληψη)




Επανάληψη από το http://salograia.blogspot.gr/2009/08/blog-post_1402.html
Να πω ότι και βεβαίως πρόκειται για προσωπική εμπειρία, 
εμού της τρελογραίας που τότε δεν είχα καταντήσει εντελώς ...λίνα...
(το λίνα προκύπτει, όπως υποψιάστηκες   από το Μαθουσαλίνα... και βέβαια
συνέβη σε καιρό που τα φατσομπούκια και τα εξυπνοτηλέφωνα δεν είχαν ακόμη
αλαλιάσει μέχρι θανάτου, τις ψυχές των ανθρώπων ...)
..................................................................

Άγγελέ μου

Δεν είναι όλες οι κηδείες λυπητερές ...και σήμερα

είχα μια φοβερή εμπειρία, την οποία επιθυμώ να την μοιραστώ μαζί σου.

Συγκεκριμένα , σήμερα πήγα στην κηδεία της μάνας του φίλου, του ψυχίατρου

(αχρείαστος να ναι!)

Βεβαίως, θα με ρωτήσεις: 

-Και τι το ιδιαίτερο μπορεί να χει μια κηδεία, ώστε να πάθεις... λόξιγκα;

-Θα σου εξηγήσω αμέσως, και θα την συλλάβεις την εικόνα την ακαταμάχητη!

Λοιπόν... η μακαρίτισσα, μας άφησε χρόνους στα 80 της, πλήρης ημερών, χτυπημένη ευγενικά θα έλεγα, και όχι εντελώς αδυσώπητα -όπως συνήθως γίνεται με τους περισσότερους- από την επάρατο νόσο! 
(ονόματα να μη λέμε, πρόσωπα και καταστάσεις να μη κατονομάζουμε!)

Πέθανε σχετικά εύκολα, χωρίς επιθανάτια αγωνία ιδιαίτερη ,η εκλιπούσα,διότι ήταν και εξομολογημένη και κοινωνημένη, και συγχωρημένη με όλους τους ανθρώπους που είχε πικράνει!

Η πολυβασανισμένη νύφη της- η Γεωργία, που δεν ήθελε να παραστεί στην κηδεία της πεθεράς της- λόγω χρόνιων εναντίον της θυμών- πείστηκε από την ταπεινότητα μου, να πάει, αρκεί-λέει- να τη συνόδευα.

Πραγματικά, λοιπόν, η πάσχουσα από το σύνδρομο του Σωτήρα- το οποίο δυστυχώς κληροδότησα και στον πρεσβύτερο καρηκομόωντα υιό μου, τους ακολούθησα μέχρι το χωριό, όπου θα ετελείτο η εξόδιος ακολουθία...

Φτάσαμε στο ναό με το σαραβαλιασμένο γιωταχάκι του ψυχίατρου, κουβαλώντας τρεις αγκαλιές λουλούδια ταπεινά και γκλαμουριάρικα

(η ίδια, αγόρασα σεμνές πολύχρωμες φρέζες, μια άλλη γνωστή του ψυχίατρου , μινιφορούσα, έφερε πορτοκαλιά υπερφίαλα λίλιουμ με μισοανασηκωμένα τα φρύδια, να φαντάζουν σαν εγγλέζες κυρίες που κοιτάζουν τον κόσμο πίσω απ' το μονόκλ τους)

Σε λίγο φέρανε σηκωτή , μέσα στην κάσα, διπλωμένη στο σάβανο, τη μακαρίτισσα 
(να χουμε την ευχή της!)

Ανάψαμε κεριά, ασπαστήκαμε εικόνες, μαζεύτηκε ο λιγοστός κόσμος του χωριού - καλόκαρδοι και απλοικοί συγγενείς οι περισσότεροι...

Μόλις ήρθε το φέρετρο:

- Ευανθία !!!! Τα λουλούδια! έσκουξε δυνατά, μες στο ναό ο ψυχίατρος.

-Έφτασειιιιιιι!!!!!!!!!! απάντησα εγώ το παιδί, για όλες τις.....Ψυχοθεραπείες!!! 

Αρπάζοντας τα άνθια, ( ως ανθηρά και η ίδια) άρχισα να στολίζω τα άσπρα μαλλάκια της γιαγιάς, το σαβανάκι της, με περισσή τρυφερότητα, και ευθύς το χάσμα της νεκρόκασας το κλεισα με λουλούδια -θα μπορούσε να είναι στίχος σε δημοτικό τραγούδι!

Μέχρις εδώ, όλα λογικά και χριστιανικά, άγγελε μου, μέσα στον ιερό ναό των Αρχαγγέλων, στο χωριό της Ηλείας, όπου ξεκίνησε το ξόδι του νεκρού, που εκείτο έμπροσθεν μας μακάριος!

Κάτι γριές- επαγγελματίες μάλλον μοιρολογίστρες- βαλθήκανε να μυξοκλαίνε.

Ο Χριστέμπορος απ' ότι εφαίνετο ιερεύς, άρχισε τα παράφωνα ψαλσίματά του. 

Ακολουθούσαν οι Χριστοκάπηλοι και κακόφωνοι ψάλτες, να θανατώνουν χωρίς αιδώ,

τα κατανυκτικότατα της νεκρώσιμου ακολουθίας, μέλη... και μέχρις εδώ, όλα έβαιναν

συμφώνως προς την λογική και καθεστηκυία τάξη.

-Ας έχει δόξαν ο Κύριος, όστις εις αυτήν την κηδείαν με ηξίωσεν τοσούτον να ευθυμήσω! 

- Τι συνέβη ακριβώς, ρε μάνα, και μ' έπρηξες;

θα ερωτήσεις ο απονήρευτος νεανίσκος.

Τι συνέβη;

-Το απροσδόκητον! 

-Ποίον ήτο το απροσδόκητον;

-Αυτό που αντίκρισαν οι οφθαλμοί μου! 

Ενώ η δυστυχής γραία, εκαθήμην προς την εξώπορτα του ναού, και προσπαθούσα,να δείχνω κάπως σύννους- έως περίλυπος- πιέζοντας τον άθλιο εξωστρεφή εαυτόν μου να ειπεί κάποιο Κύριε Ελέησον για την ψυχή της αποθανούσας, που ως ηλικιωμένη
καρακαξούλα -πιθανόν- να περιίπτατο γύρωθέν μας, και ενώ ανέμενον να αναλυθεί ο πεντάρφανος -πλέον- ψυχίατρος σε δάκρυα, επί του προσφιλέστατου πτώματος της μητρός του, τι είδον, ω άγγελέ μου, και μου πετάχτηκαν τα μάτια έξω;

Βαβαί, παπαί, ιατταταί, είδον τον ...στερημένον γονέων- πλέον- 55χρονο θεραπευτή,

βαστάζοντα ΒΙΝΤΕΟΚΑΜΕΡΑ, να ΒΙΝΤΕΟΣΚΟΠΕΙ την ελαφρώς παγωμένη μανούλα του, με

επαγγελματική ψυχρότητα και ευσυνειδησία!

-Χριστέ μου!

Δεν πίστευα στους οφθαλμούς μου!!!

(Καλά!!! Για να το εκφράσω εντελώς μεταξύ μας, την είχα... ανθιστεί τη δουλειά με την προσωπικότητα του ...σάικο, ότι διολίσθαινε προς ...υποσυνείδητον νεκροφιλίαν , αλλά και το εύρος του πάθους ομολογώ πως αδυνατούσα να το συλλάβω!)

Είχα απομείνει επί δευτερόλεπτα, άναυδη, ατενίζοντας τον ψυχαναλυτή, ο οποίος

εκείνη την ώρα, απλά παρατηρούσε την κηδεία της μάνας του, και την

κατέγραφε, για να κλάψει -ίσως- αργότερα στο σπίτι, βλέποντάς τη, ή να τη

δανείσει σε φίλους - που δεν ήρθαν- ώστε να συμμετάσχουν -έστω εκ των υστέρων-

ακούγοντας το Μακαρία η οδός κατεβάζοντας και κανένα ουζάκι ή

ακόμα χειρότερα- προκειμένου να παρατηρεί με την ησυχία του -αργότερα- ποια

γκριμάτσα λύπης , τον κάνει να φαίνεται...πονεμενότερος!

Ήταν τέτοιο το σοκ που υπέστην, ήταν τόσο εξαιρετικά χαίνον το στόμα του νοός μου,

ήτο τοιαύτη η εντροπή μου για την συμπεριφορά του ανθρώπου, που βιντεοσκοπούσε

-ως ακραία ευσυνείδητος γιαπωνέζος- το ψάλσιμο το νεκρώσιμο της μανούλας του,

που απεφάσισα ως φιλότιμος Ρομπέν των Δασών, να δράσω αστραπιαία, ώστε να 

εξαγάγω εκείνον από τη σιωπηλή -οπωσδήποτε - κατακραυγή των παρισταμένων.

-Και τι έπραξα, ω τέκνον μου, τεκνό;

Άρπαξα ευγενικά την βιντεοκάμερα και άρχισα να βιντεοσκοπώ, εγώ,

για λογαριασμό του πεντάρφανου -επιμένω- ψυχοθεραπευτή, την κηδεία!!!!!

Χριστέ μου, τι δοκιμασία συνείδησης ήταν εκείνη που τράβηξα -η γυναίκα! 

Ντρεποοόμουν!!!!! 

Ντρεπόμουν αφάνταστα που βιντεοσκοπούσα κηδεία, λες και ήταν γάμος ή βάφτιση !!! 
Πλησίασα με την κάμερα, πάνω απ' τη εκλιπούσα.

Με πλημμύρισε μια συγκίνηση, ένα κάτι σαν δάκρυ, σαν αρχή καρδιακού 

επεισόδιου, αλλά με αποφασιστικότητα,τό'διωξα. 

Δεν γίνεται γράψιμο, με τρεμάμενα από συγκίνηση χέρια.

- Ούστ από δω χάμου, κατάνυξη, επί τη αποδημία της καημένης γιαγιούλας! 

είπα μέσα μου. 

Σκέφτηκα να σταυροκοπηθώ, πού να μπορέσω! 

Με εμπόδιζε το ανά χείρας μηχάνημα... 

Κοίταζα τον Ψυχίατρο.

Του έπαιρνα ωραία κοντινά πλάνα, δίπλα στα γκρο πλάνα που τράβαγα της μαμάς του.

Σκεφτόμουνα πόση ομοιότητα είχε με τη μακαρίτισσα.

Πόσο έφερνε προς νεκροκεφαλή, προς υποψήφιο πτωματάκι- και ο ίδιος!

Πλησίασα την πεθαμένη.

Τράβηξα κοντινά με την ψυχή μου.

Ξύπνησε μέσα μου ο Γούντυ, αλήθεια στο λέω!

-Α! Από αυτή τη γωνία, της φαίνονται λιγότερο οι ρυτίδες και το σαρδόνιο

χαμόγελο.

Από την άλλη γωνία, της τράβηξα κάτι ζυγωματικά, μούρλια!

Καλέ, γυναικάρα θα ήταν στα νιάτα της η μακαρίτισσα!

Φταίνε μετά οι νεκρόφιλοι που σκέφτονται διάφορα; 

-Θεέ μου συχώρα με! 

Εκεί που τράβαγα με επαγγελματική ευσυνειδησία τις διάφορες φάσεις, και

δαγκωνόμουνα, και αγωνιζόμουνα με όλες μου τις ψυχικές δυνάμεις να μη ξεσπάσω

στο ασυγκράτητο νευρικό γέλιο, μου έκανε

νόημα ο ...πενθών, να κουνάω πιο αργά τη μηχανούλα.

Χριστέεεε μου!!!! 

Τι μαρτύριο ήταν όλη εκείνη η φάση! 

Ντρεπόμουν απερίγραπτα, που βιντεοσκοπούσα κηδεία! 

Ενιωθα ότι ακύρωνα με την πράξη μου αυτή, κάθε γνήσιο συναίσθημα λύπης

που μπορούσαν να εκφράσουν οι παρευρισκόμενοι, ένιωθα ότι βεβήλωνα

την ιερότητα της στιγμής με την κάμερα! 




Μια εκπόρνευση ψυχική μου φαινόταν το εργαλείο αυτό, στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Ένα φριχτό ισοπέδωμα κάθε συναισθήματος λύπης, γνήσιου.


Από την άλλη, με πίεζε ένας ορμητικός καταρράχτης γέλιου, καθώς φευγαλέα, φανταζόμουν τον Πέτρο, να με βλέπει απο μακριά (ευτυχώς ήταν στην Πάτρα) και να παθαίνει το λόξιγκα της αρκούδας, χάσκοντας, μέχρι θανάτου, με την όλη απροσδόκητη εικόνα!

Στέφανε, από αγωνία (αχ και πόσο η ανάμνηση του Επικήδειου του Κονδυλάκη, μού

επιδείνωνε την κατάσταση) ίδρωνα και ξε-ίδρωνα. 

Ατέλειωτος ο χρόνος, μέχρι να τελειώσει η κηδεία! 

Πίεζα μέσα μου, ντροπή, και νευρικά ατελείωτα χάχανα, κάτω από

ετοιμόρροπα προσωπεία σοβαροφάνειας!!!


Θα το ομολογήσω, ωστόσο: 

Αυτή η κηδεία, με έτερψε περισσότερο από τα έπη του Ομήρου, που

διασκεδάζαν τους Έλληνες!

Μόλις βγήκαμε απ'το ναό, κατευθυνόμενοι προς το κοιμητήριο, δεν άντεξα άλλο!

Έδωσα στον...ορφανό ψυχίατρο, πίσω την κάμερά του.

Εκείνος, απτόητος, σοβαρός, αγέλαστος, συνέχισε να τραβάει όλες τις φάσεις μέχρι

που την πολύπαθη, εντιμότατη γραία, την κάλυψε το φρέσκο χώμα!

- Αντε! Ζωή σε μας!

Να ζούμε να τη θυμόμαστε την κυρά Ζωή! φωνάξαμε όλοι στο τέλος.

Πράγματι! 

Ένα κλάμα, αξεδιάλυτο με γέλιο, είναι η κυρά Ζωή, για όλους μας 

έτσι κι αλλιώς,

άγγελε μου! 

Μετά, αφού την παραχώσαμε μέσα στις άγιες λάσπες της πατρίδας , πήγαμε για καφέ,

στο άθλιο καφενεδάκι του χωριού, που μύριζε του ...πεθαμού, τσιγαρίλα!

Ήμασταν όλοι χαρούμενοι σαν χελιδονάκια! 

Κυρίως η Γεωργία!

Και ο ψυχίατρος.

Ο θεός να την αναπαύσει αλλά πολύ τον είχε βασανίσει για χρόνια
ατελείωτα-με την κακή της συμπεριφορά- η καλή η γυναίκα! 

Γύρισα σπίτι, το βράδυ, με πανάλαφρη την καρδιά μου.

Τα περίγραψα όλα στον Πέτρο!

Έπεσε ανάσκελα στα πατώματα και γέλασε μέχρι λιποθυμίας!


-Αξέχαστη, ω ναι, αξέχαστη, θα μας μείνει, αγαπημένοι μου συμμαθητές, 

αυτή η κηδεία!

Να είμαστε καλά , σε τέτοιες χαρούμενες τελετές, να ξαναβρισκόμαστε!

Εύχομαι να τα εκατοστήσουμε και να θυμούμαστε τη μακαρίτισσα, ας είναι ελαφρύ 

το χώμα που τη σκεπάζει!

Ευανθία η Σαλογραία 

.