Ο Μεσογαίας Νικόλαος [ΑΠΑΝΤΑΕΙ στην ΕΡΏΤΗΣΗ]: «ΑΝ ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΓΑΠΙΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΝΤΡΕΥΤΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΙΔΙΟΥ ΦΥΛΟΥ»;

 

Ερωτήματα φαιδρά και σοβαρά για την ενδοοικογενειακή ψυχολογική και σωματική βία....

(επανάληψη )

[και ένεκα μικρούτσικων τεχνικών προβλημάτων... ανεβάζω για δεύτερη φορά 
το εν λόγω ποστάκιον, σήμερον ]
....................................................................................................

Ερωτώ και πάλι το χριστεπώνυμον αναγνωστικό κοινό αυτής της σελίδας:

- Όποιος επιθυμεί να παίξει κλοτσοπατινάδα με τη γυναίκα του, άραγε, καλού έργου, επιθυμεί;

Ρωτώ, διότι ακούω από κάτι ...υπεράντρες, ότι αν δεν την δέρνεις τη δικιά σου, από καιρό σε καιρό, παίρνει αέρα, σού κάθεται στο σβέρκο, χάνει το σεβασμό για το πρόσωπό σου, και διαλύεται η οικογένεια από τις τάσεις ανεξαρτησίας που η λεγάμενη αναπτύσσει.

Ενώ, με μια μπουνιά στα μούτρα, και έχει δωρεάν, βαμμένο μπλε το ματάκι της, και σε προσέχει- προκειμένου να αποφύγει το επόμενο...μπουκετάκι...για Όνομααα!

Ευανθία η Σαλογραία

............................................................................................

.................................................................................................

πηγή για το σοβαρό κείμενο που ακολουθεί: para-cosmos


Γράφει η  Ελένη Ραβάνη

Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, η αθλιότητα υπάρχει στα πιο καλοστημένα και υπεράνω πάσης υποψίας συστήματα που κατασκευάζουμε μόνο και μόνο γιατί δεν αντέχουμε την τόση αθλιότητά μας.

Με αυτή την γενική πρόταση, θέλω να καταγγείλω την στάση κάποιων ιερέων της Εκκλησίας -κι αν η Εκκλησία αναγνωρίζει στις απόψεις τους τον εαυτό της,  την Εκκλησία στο σύνολό της- που ακόμα εξακολουθούν να δικαιολογούν την άσκηση βίας στην οικογένεια, στο σχολείο,  στις φυλακές, στα ψυχιατρεία κι όπου αλλού οι άνθρωποι επιβάλλουν την εξουσία τους πάνω σε ανθρώπους που βρίσκονται σε ασθενέστερη θέση, ως μέρος ενός δήθεν υπέρλογου θεϊκού σχεδίου.

Οι απόψεις αυτές που συνήθως διανθίζονται με αποσπάσματα κειμένων πατέρων, αποστόλων κοκ, μόνο και μόνο για να γίνουν ακόμα πιο εντυπωσιακές αλλά και αναίσχυντες και αδίστακτες, γειτνιάζουν με τις απόψεις διαφόρων ταλιμπανέζων θρησκευτικών ηγετίσκων που  κάθε τόσο και από κοινού με τους οικονομικά ισχυρούς, αιματοκυλούν , με τον τρόπο του ο καθένας, τον κόσμο μας.



Οι "πνευματικοί" αυτοί ταγοί, όταν έρχονται σε επαφή, ιδίως με γυναίκες που βρίσκονται εγκλωβισμένες σε σχέσεις βίας, αρέσκονται  να παραπέμπουν  σε βίους αγίων γυναικών που υποτίθεται ότι άγιασαν επειδή υπέστησαν αγόγγυστα την βία των πατεράδων και των συζύγων τους. Η παραπομπή αυτή είναι όχι μόνο ένας άθλιος τυφλοσούρτης, αλλά είναι και άστοχη και παιδαριώδης. Είναι εγκληματικά ανεύθυνη, είναι ανάξια ανθρώπων που λένε ότι υπηρετούν έναν Εσταυρωμένο.

Ε, λοιπόν δεν Τον υπηρετούν! Κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Γελιούνται και πλανώνται οικτρά, εάν έτσι ερμηνεύουν το Μήνυμα.
Αυτό που λέω δεν εμπνέεται μόνο από ανθρωπιστικά ιδεώδη, εάν κι αυτά έχουν την αξία τους και δεν είναι εύκολο να τα υπερβεί κανείς διαγράφοντας  τον ουμανισμό που ενυπάρχει....Κατά παράδοξο τρόπο η ανθρώπινη ζωή ήταν και είναι το μόνο πράγμα που αποδεδειγμένα είχε και έχει ελάχιστη αξία στην ιστορία της ανθρωπότητας! Τα εκατομμύρια των αθώων θυμάτων που έχουν χάσει την ζωή τους, όχι επειδή αρρώστησαν, όχι επειδή γέρασαν, όχι επειδή έπεσε ένας βράχος στο κεφάλι τους, αλλά επειδή ασκήθηκε πάνω τους μια υπέρτερη ανθρώπινη βούληση που έπαιρνε κάθε φορά μια άλλη μορφή και δικαιολόγηση (θρησκευτική, εθνικιστική, ιδεολογική, φυλετική κλπ.), ακόμα δεν μπορούν να αφυπνίσουν την ανθρώπινη συνείδηση και να οξύνουν τα αισθητήρια και τα κριτήριά μας, γύρω από τους πολλούς και διάφορους τρόπους που έχουν οι άνθρωποι για να εκφράζουν την βία τους. Τούτων δοθέντων, ο Ουμανισμός, δεν είναι κάτι που εύκολα μπορεί κάποιος να υποτιμήσει και να ξεμπερδέψει μαζί του, καταγγέλοντάς τον ως αχρείαστο και ρηχό νεωτερισμό, δίχως να περιπέσει σε ένα είδος κυνισμού.

Το μήνυμα ή ο δρόμος που υποδείχθηκε από τον Χριστό ήταν η Έξοδος της ανθρωπότητας απο τον κύκλο της βίας, μέσα στον οποίο βρίσκεται αλυσοδεμένη από συστάσεως ανθρώπινων κοινωνιών. Και σ' αυτήν την Έξοδο, αναφέρεται το "καθ'ομοίωση"...

 Η συντήρηση του κύκλου της βίας, μέσω της "θεάρεστης υπομονής" -την οποία συμβουλεύουν με ασύλληπτη αφέλεια και ελαφρότητα, δίχως να λαμβάνουν υπόψη τους τίποτα (η επιστημονική παρατήρηση και η έρευνα, καθώς και η κλινική εμπειρία είναι ασήμαντη μπροστά στην θεοσοφία τους) παρά μόνο την διατήρηση των σχημάτων που έχουν στο μυαλό τους-  της διαλεκτικής του αφέντη και του δούλου, του θύτη και του θύματος, του βασανιστή και του βασανιζομένου, γίνεται ακόμα πιο απεχθής όταν ο ένας πόλος δηλαδή ο δούλος ή το θύμα ή η κακοποιημένη γυναίκα, ενισχύει την θέση του -επομένως και την θέση του αφέντη, του θύτη, του σαδιστή συζύγου- παίρνοντας την ρεβάνς , σ' αυτόν τον αγώνα της βίας, μέσω ενός υποτιθέμενου "αγιασμού". Το να συμβουλεύεις ή να προσδοκάς τον "αγιασμό" μέσα από την ανοχή της βίας είναι κι αυτό μια μορφή άσκησης της βίας, ανώτερης ποιότητας, πιο συγκαλυμμένης αφού φέρει και την θεϊκή σφραγίδα ή επιδιώκει το θεϊκό αντάλλαγμα. Τα θύματα έτσι συναινούν στην θυματοποίησή τους και εξομοιώνονται με τους θύτες. Πρόκειται για την λειτουργία του γνωστού σαδο-μαζοχιστικού μηχανισμού που βρίσκεται στον πυρήνα της ανθρώπινης υποδούλωσης. 
Η μεγαλύτερη δε διαστροφή είναι όταν αυτή η λογική του σαδομαζοχισμού, παρουσιάζεται ως ο υπερανθρώπινος "πήχυς" που υπέδειξε ο ίδιος ο Θεός στους ανθρώπους. Όταν δηλαδή ο "πήχυς" δεν λαμβάνει τη νομιμοποίησή του από την ανθρώπινη φυσική κατάσταση, πχ. την ανωτερότητα της δύναμης που κατέχει ο θύτης, αλλά από μια υπερβατική, εκτός κάθε ελέγχου πηγή. Ο κάθε τέτοιος "πήχυς" όμως συνιστά την βάση της ανθρώπινης αλαζονείας, την περιφρόνηση της ανθρώπινης κατάστασής μας και είναι ο άλλος, ο "θεολογικός" τρόπος για να στηριχθούν  ιδεολογικά συστήματα και ιεραρχίες, για να δικαιολογηθούν οι ασχήμιες και οι φρικαλέες καταπατήσεις.

Όμως το κακό και η ασυναρτησία κι αυτή η εξομοίωση θυτών και θυμάτων, περίσσεψε στον κόσμο μας. Ο Θεός δεν "επιτρέπει πειρασμούς" για να μας δοκιμάσει ή για να μας "αγιάσει". Η αθλιότητα είναι όλη δική μας, και μόνο αν την αναγνωρίσουμε ως τέτοια, ως κάτι που μας αφορά κι από το οποίο θέλουμε να ξεφύγουμε, έχουμε κάποιες αμυδρές ελπίδες για να μειώσουμε την φρίκη και τον παραλογισμό που καλπάζουν γύρω μας.
Οι ιερείς που συνιστούν υπακοή και υπομονή σε κάθε άνθρωπο που υφίσταται βία (παιδιά, γυναίκες, φυλακισμένους, ασθενείς κλπ.) κατανοούν οι ίδιοι την δική τους σχέση με τον Θεό, που υποτίθεται ότι υπηρετούν, ως μια σχέση εξουσίας και καταπίεσης και όχι ως μια σχέση ελευθερίας, ανοίγματος και άνθισης του ανθρώπου. Δίνοντας τέτοιες "θεόπνευστες συμβουλές", ταυτίζονται οι ίδιοι με τον Θεό που έχουν στο μυαλό τους και με τον βασανιστή τον οποίο, ούτε λίγο ούτε πολύ, αναγορεύουν σε όργανο της θείας παρέμβασης στον κόσμο... Έχει ανάγκη ο χριστιανικός Θεός από τέτοια διεστραμμένα "όργανα" για να δείξει το Πρόσωπό Του στους ανθρώπους; Θέλει ο χριστιανικός Θεός τρομαγμένες ψυχές και σώματα κακοποιημένα για να επενεργήσει το Αγιο Πνεύμα;

Εάν μπορείς να σταματήσεις την βία (την οποιαδήποτε) , το κακό στον κόσμο όπου το συναντάς, και δεν το κάνεις , τότε γίνεσαι συνεργός του . Και ακόμα περισσότερο όταν , καταγγέλλοντας την απλή λογική ως υποδεέστερη τάχα της υπέρλογης πίστης, εγκαθιδρύεις την λογική του παραλογισμού και της παράνοιας.

Ή όπως έλεγε ο σπουδαίος Πωλ Ρικέρ, στο βιβλίο του Το Κακό, ας κάνουμε εμείς ότι περνάει από το χέρι μας για να μειώσουμε το κακό και μετά θα δούμε τι απ' αυτό μένει στην ιστορία και στον κόσμο.
Πείτε, επιτέλους, κι αν αυτό δεν διαταράσσει την γαλήνη του ύπνου σας και την μακαριότητα της εξουσίας,  που ασκείτε εδώ και αιώνες πάνω στους ανθρώπους που μες την δυστυχία τους καταφεύγουν σε σας, ή απλώς την επαγγελματική μονοτονία σας... Πείτε κάποιες ξεκάθαρες κουβέντες!

Και έλεος πια με τα τσιτάτα! Κι ιδίως με αυτό του Παύλου, με τους Έλληνες και τους Ιουδαίους και τον Εσταυρωμένο... ίσως το εύρος της ερμηνείας του να συμπεριλαμβάνει και το ξεβόλεμά σας.

Η αλληγορία της άμαξας- ο πάγος της λογικής και τα βαθιά νερά του συναισθήματος (επανάληψη)

Eπανάληψη: Ο πάγος της λογικής και τα βαθιά νερά του συναισθήματος

Μια και έθιξες, πάλι το θέμα των συναισθημάτων, περιστεράκι μου, ας σχολιάσουμε με αφορμή την εικόνα...
Ας ορίσουμε-άλλη μια φορίτσα- τι εννούμε όταν μιλάμε για συναίσθημα. 
Τα λεξικά λένε διάφορα. 
Προσωπικά, και πολύ απλά, θα σου πώ: ως συναίσθημα εννοώ οτιδήποτε με κάνει να χαίρομαι, να αγαπώ, να ερωτεύομαι, να μισώ, να λυπούμαι, να αγχώνομαι, να νευριάζω,να προσεύχομαι, να βρίζω, να μνησικακώ, να ζηλεύω, να τσιγκουνεύομαι, να είμαι γενναιόδωρη, να θυσιάζομαι για τους άλλους δίνοντας -αν χρειαστεί- και τη ζωή μου ακόμη...

Στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο τού Γκόλμαν(το έχω ξαναπεί) με τίτλο <Καταστροφικά Συναισθήματα>(εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα) διάβασα ότι κάποιοι ερευνητές έχουν μετρήσει 89.000 αποχρώσεις ποικίλων συναισθημάτων, να το πιστέψω;

-Μανδάμ, δεν θα μιμηθούμε τον άπιστο Θωμά, τώραααα! 
Άμα μιλάει η επιστήμη, και τα σκυλιά δεμέναααα! 
Το είπαμε! 
Και ο Στανισλάφσκι, θα συμφωνούσε μάλλον μαζί τους!

Η βασική κλίμακα, λοιπόν, των συναισθημάτων, τόσο η αρνητική, όσο και η θετική, είναι περίπου γνωστή σε όλους.

Εκείνο που σίγουρα μας εκπλήσσει είναι τα νούμερα, τα οποία μας δείχνουν το βάθος των βιωμάτων, με ένα πολύχρωμο,και πολυδιάστατο τρόπο, στις μέρες τής καλπάζουσας -ίδια ξαμολυμένο άλογο κούρσας - επιστήμης μας.

Λέγοντας λογική, εννοώ, τόσο τους συλλογισμούς της τυπικής λογικής -που μπορεί να εμφανίζονται και ως παραλογισμοί ή ως σοφίσματα από τη μεριά του χρήστη του λόγου- αλλά και τα συλλογιστικά επιχειρήματα που αναπτύσσει ο οποιοσδήποτε μιλάει ή γράφει, προσπαθώντας μέσω συγκεκριμένου αριθμού προτάσεων και συμπερασμάτων, να θεμελιώσει μία πραγματικά ορθή άποψη. 
Τη λογική τη θεωρεί ο πολύς κόσμος, ότι είναι απαλλαγμένη από συναισθήματα κάθε είδους, ότι είναι κάτι σαν σκέψη καθαρή, κάτι σαν μαθηματική εξίσωση, που οφείλεις να τη δεχτείς είτε σου αρέσει είτε όχι.

-Είναι έτσι, άραγε;

-Μπορεί να ισχύει όταν πρόκειται για πρακτικές κατασκευές, αντικειμένων κάθε λογής.

Όταν πρόκειται για αξιολογήσεις ανθρώπων, θρησκειών, πολιτικών συστημάτων, σχέσεων κοινωνικών, πόσο η λογική μας, ανεπηρέαστη από συναισθήματα, παραμένει;

-Φοβούμαι πώς δεν μένει! 

Φοβούμαι ότι τελικά, σε σχέση με τα ανθρώπινα, τόσο το συναίσθημα,όσο και η λογική μας, είναι οι δυο όψεις, ενός και του αυτού νομίσματος:

Της εσωτερικής μας προαίρεσης, της προσωπικής μας επιλογής δηλαδή, ανάμεσα σε ό,τι θεωρεί έκαστος ως καλό ή κακό, ωραίο ή άσχημο,αληθινό ή επίπλαστο.

Και τελικά, για να μη σε κουράσω περισσότερο, αγαπημένο μου, θα κρατήσω τόσο για τη λογική όσο και για το συναίσθημα, την εικόνα που σου έδωσα στην αρχή αυτού του κειμένου.

-Το συναίσθημα, είναι η βαθιά λίμνη που διαποτίζει ή και αναζωογονεί την ύπαρξή μου, σιωπηλά και επί έτη.

Η λογική μου, φαντάζει σαν κομμάτια πάγου, στην επιφάνεια αυτής της λίμνης.

Καμιά φορά τα κομμάτια πάγου, φαίνονται τόσο δυνατά, τόσο γερά που αντέχουν και παγοδρομίες! 

Μοιάζουν άθραυστα!

Μοιάζουν. Και όλοι λένε:

-Ναι, είναι ένας πολύ δυνατός χαρακτήρας! 

- Σε γελάσανε!

Αρκεί ένα απότομο ανέβασμα της θερμοκρασίας, αρκεί μια πρόσκρουση δυνατή, και ο πάγος αρχίζει να λιώνει, κινδυνεύει να σπάσει, και τότε ο ανέμελος χορευτής- το Εγώ μου- ο ανυποψίαστος άνθρωπος- κινδυνεύει να βυθιστεί σε σκοτεινά και κρύα ύδατα που μπορούν να τον θανατώσουν...

Και διαφωνούσα για χρόνια με κάποιους, πάνω στο ερώτημα:

- Η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κοτούλα;

Έφτιασε η λογική μας το συναίσθημα ή τα συναισθήματα, δομήσαν τις λογικές μας;

Κι αν η λογική μας είναι παγωμένο συναίσθημα;

Κι αν το συναίσθημά μας, είναι ρευστοποιημένη λογική, που εκτρέπεται σε σκολιούς δρόμους, σαν ένα μικρό, ή μεγάλο, τρελαμένο ποτάμι;

Από το βύθισμα, στα κρύα, σκοτεινά νερά των αρνητικών μας συναισθημάτων ποιος θα μας σώσει;

-Ισχυρή μου προσωπική εμπειρία: Μόνο ο Χριστός σώζει!

Για τα θετικά συναισθήματα εν Κυρίω, για τα Δώρα του Παναγίου Πνεύματος :αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότητα, αγαθωσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια(προς Γαλάτας, κεφ.5, στ.22) γι αυτά, ούκ έστι νόμος που λέει η Γραφή, δηλαδή, δεν υπάρχουν κακές συνέπειες.

Όλα τα άλλα, τα εν τω κόσμω, ψευδοσυναισθήματα, που είναι απομιμήσεις των ΑγιοΠνευματικών Δωρεών, αποτελούν επίπλαστη παρηγοριά και αλίμονο σε όποιον αυτό, δεν μπορεί να το καταλάβει... 

Ευανθία η Σαλογραία
....................................................................................
....................................................................................

Περί παρθενίας σώματος και περί παρθενίας πνεύματος

Σχετικά με  την παρθενία του σώματος και τις παρθενορραφές
που έκανε στα 60's ακόμη, η συχωρεμένη η μαμή η μανούλα μου,
σου έγραφα  παλιότερα ένα  παραλήρημα  που βρίσκεις
πατώντας το "ποντίκι", ΕΔΩ
λατρεμένο μου.

Για την παρθενία του πνεύματος 
(την οποία θεωρώ ασύγκριτα σημαντικότερη)
θα διαβάσεις κάτι που πέτυχα αυτές τις μέρες, στο διαδίκτυο,
αν κάνεις "κλικ" στο   http://www.hristospanagia.gr/?p=49837.

Φιλιά, λαμπερά, Χριστουγεννιάτικα, 
με χαρά και αγάπη....

Ευανθία η Σαλογραία

(όποτε κλικάρεις πάνω στο όνομα και το παρατσουκλάκι μου,   

πάντα σε άλλες γραφές, ο ηλεκτρονικός αδελφός, θα σε βγάλει...)