Πηγή :ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ
Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2023.
Aπό τον Διαφωτισμό στο Νέο Μεσαίωνα!
Το Εβραϊκό περιοδικό Tablet φιλοξενεί άρθρο-βόμβα του επιφανούς καθηγητή Jay Bhattacharya ο οποίος επικρίνει το Πανεπιστήμιο Stanford για την καταστολή της ακαδημαϊκής ελευθερίας και φίμωση της διαφορετικής άποψης στο αφήγημα της πανδημίας και των lockdowns.
Αλήθεια τι συμβαίνει στον πλανήτη;
Πάμε να δούμε το άρθρο του Jay Bhattacharya-(κεντρική photo)
Πώς το Stanford απέτυχε στο τεστ ακαδημαϊκής ελευθερίας
Για τη νέα ιεραρχία της Αμερικής, η επιστημονική συζήτηση είναι ένας κίνδυνος που πρέπει να κατασταλεί!
Το Stanford «δημιούργησε ένα περιβάλλον στο οποίο θα μπορούσαν να ανθίσουν οι συκοφαντίες, οι απειλές και η κατάχρηση που στοχεύουν σε επικριτές του lockdown»
Ζούμε σε μια εποχή που ένας υψηλόβαθμος γραφειοκράτης δημόσιας υγείας μπορεί, χωρίς ειρωνεία, να ανακοινώσει στον κόσμο ότι αν τον επικρίνεις, δεν επικρίνεις απλώς έναν άντρα. Επικρίνετε την ίδια την επιστήμη.
Βy Jay Bhattacharya/Tablet
January 11, 2023
Η ειρωνεία σε αυτήν την ιδέα της «επιστήμης» ως σύνολο ιερών δογμάτων και πεποιθήσεων είναι ότι η Εποχή του Διαφωτισμού, που μας έδωσε τους σύγχρονους ορισμούς της επιστημονικής μεθοδολογίας, ήταν μια αντίδραση ενάντια σε μια θρησκευτική ιεροσύνη που ισχυριζόταν για τον εαυτό της τη μοναδική ικανότητα να διακρίνει αλήθεια από την αλήθεια.
Η πανδημία του COVID-19 μας έχει φέρει προφανώς τον κύκλο, με μια ιεροσύνη δημόσιας υγείας να έχει αντικαταστήσει τη θρησκευτική ως τη μοναδική πηγή της αδιαμφισβήτητης αλήθειας.
Η αναλογία πάει παραπέρα, δυστυχώς. Οι ίδιοι ιερείς της δημόσιας υγείας που έχουν την εξουσία να διακρίνουν την αίρεση από την ορθοδοξία εκδιώκουν επίσης τους αιρετικούς, όπως έκανε η μεσαιωνική Καθολική Εκκλησία. Κορυφαία πανεπιστήμια, όπως το Stanford, όπου είμαι φοιτητής και καθηγητής από το 1986, υποτίθεται ότι προστατεύουν από τέτοιες ορθοδοξίες, δημιουργώντας έναν ασφαλή χώρο για τους επιστήμονες να σκεφτούν και να δοκιμάσουν τις ιδέες τους. Δυστυχώς, το Stanford απέτυχε σε αυτή την κρίσιμη πτυχή της αποστολής του, όπως μπορώ να επιβεβαιώσω από προσωπική εμπειρία.
Πρέπει να σημειώσω εδώ ότι οι ρίζες μου από το Stanford πάνε πολύ πίσω. Κέρδισα δύο πτυχία στα οικονομικά εκεί το 1990. Στη δεκαετία του ’90, απέκτησα M.D. και Ph.D. στα οικονομικά. Είμαι πλήρως μόνιμος καθηγητής στην παγκοσμίου φήμης ιατρική σχολή του Stanford για σχεδόν 15 χρόνια, διδάσκοντας και ερευνώντας ευτυχώς πολλά θέματα, συμπεριλαμβανομένης της επιδημιολογίας μολυσματικών ασθενειών και της πολιτικής υγείας. Αν με ρωτούσατε τον Μάρτιο του 2020 εάν το Stanford είχε πρόβλημα ακαδημαϊκής ελευθερίας στην ιατρική ή τις επιστήμες, θα είχα χλευάσει την ιδέα. Το μότο του Stanford (στα γερμανικά) είναι «οι άνεμοι της ελευθερίας φυσούν» και θα σας έλεγα τότε ότι το Stanford ανταποκρίνεται σε αυτό το σύνθημα. Ήμουν αφελής τότε, αλλά όχι τώρα.
Η ακαδημαϊκή ελευθερία έχει μεγαλύτερη σημασία στις περιπτώσεις που ένα μέλος μίας σχολής ή φοιτητής υποστηρίζει μια ιδέα που οι άλλοι στο πανεπιστήμιο θεωρούν άβολη ή απαράδεκτη. Εάν το Stanford δεν μπορεί να προστατεύσει την ακαδημαϊκή ελευθερία σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν μπορεί να προστατεύσει καθόλου την ακαδημαϊκή ελευθερία.
Για να δικαιολογήσω αυτόν τον καταθλιπτικό ισχυρισμό, θα ήθελα να διηγηθώ την ιστορία της εμπειρίας μου κατά τη διάρκεια της πανδημίας σχετικά με μια εξέχουσα πρόταση πολιτικής που συνέγραψα και ονομάζεται Διακήρυξη του Great Barrington (GBD).
Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά πρόσθετα περιστατικά που απεικονίζουν την εκπληκτική αποτυχία του Stanford να προστατεύσει την ακαδημαϊκή ελευθερία, αλλά αυτό αρκεί για να διατυπώσω την άποψή μου.
Στις 4 Οκτωβρίου 2020, μαζί με δύο άλλους επιφανείς επιδημιολόγους, τη Sunetra Gupta του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και τον Martin Kulldorff του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, έγραψα τη Διακήρυξη του Great Barrington (GBD).
Η δήλωση είναι ένα έγγραφο μιας σελίδας που πρότεινε έναν πολύ διαφορετικό τρόπο διαχείρισης της πανδημίας COVID-19 από αυτόν που είχε χρησιμοποιηθεί μέχρι εκείνη την ημερομηνία.
Η στρατηγική που επικεντρώθηκε στο lockdown που ακολούθησε μεγάλο μέρος του κόσμου μιμήθηκε την προσέγγιση που υιοθέτησαν οι κινεζικές αρχές τον Ιανουάριο του 2020.
Τα εκτεταμένα lockdown—με τα οποία εννοώ δημόσιες πολιτικές που έχουν σχεδιαστεί για να κρατούν τους ανθρώπους σωματικά χωρισμένους μεταξύ τους για να αποφευχθεί η εξάπλωση του SARS-CoV-2 ιός—ήταν μια έντονη απόκλιση από τη δυτική διαχείριση των προηγούμενων πανδημιών αναπνευστικών ιών.
Τα παλιά σχέδια πανδημίας έδιναν προτεραιότητα στην ελαχιστοποίηση της διακοπής της κανονικής κοινωνικής λειτουργίας, στην προστασία των ευάλωτων ομάδων και στην ταχεία ανάπτυξη θεραπειών και εμβολίων.
Οι ίδιοι ιερείς της δημόσιας υγείας που έχουν την εξουσία να διακρίνουν την αίρεση από την ορθοδοξία εκδιώκουν επίσης τους αιρετικούς, όπως έκανε η μεσαιωνική Καθολική Εκκλησία.
Ακόμη και μέχρι τον Οκτώβριο του 2020, ήταν σαφές ότι τα εμπνευσμένα από την Κίνα lockdown είχαν κάνει τεράστια ζημιά στη σωματική και ψυχολογική ευημερία τεράστιων πληθυσμών, ειδικά των παιδιών, των φτωχών και της εργατικής τάξης. Τα κλειστά σχολεία ανάγκασαν μια γενιά παιδιών σε όλο τον κόσμο να ζήσουν μικρότερη, λιγότερο υγιή ζωή.
Τον Ιούλιο του 2020, τα Κέντρα Ελέγχου Νοσημάτων δημοσίευσαν μια εκτίμηση ότι 1 στους 4 νεαρούς ενήλικες στις Ηνωμένες Πολιτείες είχε σκεφτεί σοβαρά να αυτοκτονήσει τον προηγούμενο μήνα.
Τα Ηνωμένα Έθνη υπολόγισαν ότι επιπλέον 130 εκατομμύρια άνθρωποι θα πέσουν σε τρομερή επισιτιστική ανασφάλεια – λιμοκτονία – από την οικονομική εξάρθρωση που προκλήθηκε από τα lockdown.
Οι κύριοι κερδισμένοι του lockdown – εάν στην πραγματικότητα υπήρχαν δικαιούχοι από αυτά τα δραστικά αντικοινωνικά μέτρα – ήταν μεταξύ μιας στενής κατηγορίας ευκατάστατων ανθρώπων που μπορούσαν να εργαστούν από το σπίτι μέσω του Zoom χωρίς κίνδυνο να χάσουν τη δουλειά τους.
Ήταν απολύτως σαφές μέχρι τον Οκτώβριο του 2020 ότι η πολιτική lockdown που υιοθέτησαν πολλές δυτικές κυβερνήσεις, με εξαίρεση μερικούς που δεν συμμετείχαν όπως η Σουηδία, είχε αποτύχει να σταματήσει την εξάπλωση του COVID.
Ήταν στην πραγματικότητα πολύ αργά για να υιοθετήσουμε έναν στόχο πολιτικής για την εξάλειψη του ιού. Δεν είχαμε τα τεχνολογικά μέσα για να πετύχουμε αυτόν τον στόχο ούτε τότε ούτε τώρα.
Μέχρι το φθινόπωρο του 2020, ήταν απολύτως σαφές ότι ο COVID-19 ήταν εδώ για να μείνει και ότι θα εμφανίζονταν πολλά μελλοντικά κύματα.
Οι κυβερνήσεις είχαν επιβάλει lockdown με την προϋπόθεση ότι υπήρχε σχεδόν ομόφωνη επιστημονική συναίνεση για την υποστήριξή τους. Ωστόσο, μια εξαιρετική πολιτική όπως το lockdown απαιτεί, ή θα έπρεπε να απαιτεί, μια εξαιρετική επιστημονική αιτιολόγηση. Μόνο η σχεδόν ομοφωνία μεταξύ των επιστημόνων, που υποστηρίζεται από στέρεα εμπειρικά δεδομένα, αρκεί.
Όπως ο Gupta και ο Kulldorf, ήξερα ότι δεν υπήρχε τέτοια ομοφωνία. Πολλοί επιστήμονες σε όλο τον κόσμο είχαν επικοινωνήσει μαζί μας για να μας πουν για τους ενδοιασμούς τους με τα lockdown—την καταστροφικότητά τους και τα φτωχά στοιχεία της αποτελεσματικότητάς τους.
Πολλοί επιδημιολόγοι και μελετητές της πολιτικής υγείας τάχθηκαν υπέρ μιας εναλλακτικής προσέγγισης, αν και πολλοί φοβήθηκαν να το πουν.
Φαινόταν ξεκάθαρο στους τρεις μας ότι καθώς εμφανιζόταν το επόμενο αναπόφευκτο κύμα, υπήρχε ο κίνδυνος να επιστρέψουν τα lockdown και ότι τα επιστημονικά στοιχεία ενάντια σε τέτοια βήματα θα αγνοηθούν και θα καταπνιγούν, με τεράστιο κοινωνικό κόστος.
Γράψαμε το GBD για να πούμε στο κοινό ότι δεν υπήρχε επιστημονική ομοφωνία σχετικά με το lockdown. Αντίθετα, η GBD πρότεινε μια εστιασμένη στρατηγική για την προστασία των ηλικιωμένων και άλλων ευάλωτων πληθυσμών. Υπάρχει περισσότερο από χίλιες φορές διαφορά στον κίνδυνο θνησιμότητας από τη μόλυνση από τον COVID-19 μεταξύ των ηλικιωμένων και των νέων, με τα υγιή παιδιά να διατρέχουν αμελητέο κίνδυνο θανάτου. Το ανθρώπινο πράγμα είναι να αφιερώνουμε πόρους και εφευρετικότητα για την προστασία των πιο ευάλωτων. Το GBD και το συνοδευτικό του FAQ παρείχαν πολλές προτάσεις σχετικά με το πώς να γίνει αυτό και κάλεσαν τις τοπικές κοινότητες δημόσιας υγείας, οι οποίες γνωρίζουν καλύτερα τις ποικίλες τοπικές συνθήκες διαβίωσης των ευάλωτων, να επινοήσουν τοπικές λύσεις.
Ταυτόχρονα, το GBD υποστήριξε την άρση των κλειδαριών και το άνοιγμα των σχολείων για την ανακούφιση των βλαβών στα παιδιά. Βάλαμε το GBD στο διαδίκτυο και καλέσαμε άλλα μέλη του κοινού να το υπογράψουν.
Το GBD δημοσιεύθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2020. Σχεδόν αμέσως, δεκάδες χιλιάδες επιστήμονες, επιδημιολόγοι και γιατροί υπέγραψαν το έγγραφο, συμπεριλαμβανομένων πολλών από κορυφαία πανεπιστήμια.
Ταυτόχρονα, οι άνθρωποι άρχισαν να μας στέλνουν μεταφράσεις του GBD – τελικά σε 40 γλώσσες – και μέχρι σήμερα, σχεδόν ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχουν υπογράψει από σχεδόν κάθε χώρα της Γης.
Το σχέδιο έλαβε την προσοχή του αμερικανικού Τύπου, στην αρχή περίεργο και δίκαιο, αλλά σύντομα στη συνέχεια εχθρικό και επιθετικό. Άρχισα να παίρνω τηλεφωνήματα από δημοσιογράφους, συμπεριλαμβανομένων των New York Times και της Washington Post, που με ρωτούσαν γιατί ήθελα να «αφήσω τον ιό να σκίσει» τον πληθυσμό, παρόλο που αυτό ήταν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που προτείναμε, και αμφισβητούσαν τα δικά μου διαπιστευτήρια και κίνητρα.
Στην αρχή ήταν αρκετά περίπλοκο να γίνεσαι ο στόχος αυτού που αποδείχθηκε ότι ήταν μια καλά οργανωμένη, χρηματοδοτούμενη από την κυβέρνηση εκστρατεία συκοφαντήσεων και καταστολής επιστημονικών επιχειρημάτων και στοιχείων.
Δεν είχα πάρει χρήματα για τη σύνταξη της δήλωσης. Ωστόσο, τα ΜΜΕ μετέτρεψαν κατά κάποιο τρόπο την Gupta, τον Kulldorf και εμένα σε εργαλεία μιας άθλιας πλοκής για την καταστροφή του κόσμου διαδίδοντας «παραπληροφόρηση» που θα προκαλούσε μαζικό θάνατο.
Άρχισα να λαμβάνω απειλές θανάτου και ρατσιστικά μηνύματα μίσους.
Περίπου ένα χρόνο αργότερα, αφού ο ιστορικός Phil Magness έκανε ένα αίτημα FOIA, έμαθα ένα μέρος της ιστορίας για το πώς δημιουργήθηκε η προπαγανδιστική εκστρατεία κατά της GBD που χρηματοδοτήθηκε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.
Τέσσερις ημέρες αφότου γράψαμε το GBD, ο Francis Collins, ο γενετιστής και εργαστηριακός επιστήμονας που ήταν τότε επικεφαλής των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας των ΗΠΑ, έγραψε ένα email στον Anthony Fauci, τον ανοσολόγο και εργαστηριακό επιστήμονα που είναι επικεφαλής του Εθνικού Ινστιτούτου Αλλεργίες και λοιμώδεις ασθένειες.
Στο email, ο Collins αποκάλεσε τον Martin, την Sunetra και εμένα «περιθωριακούς επιδημιολόγους» και ζήτησε μια καταστροφική δημόσια κατάργηση.
Οι επιθέσεις εναντίον των τριών μας, με τη βοήθεια της συνεργασίας υποτιθέμενων ιδιωτικών πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης όπως το Twitter, ξεκίνησαν λίγο μετά την αποστολή αυτού του email από τον Collins.
Αλλά αυτό δεν είναι ένα άρθρο σχετικά με την ηθική των εταιρειών μέσων κοινωνικής δικτύωσης των οποίων τα κέρδη εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τη φιλικότητα των κυβερνητικών ρυθμιστικών αρχών και των οποίων οι υπάλληλοι μπορεί να θεωρούν τους εαυτούς τους κομματικούς πολιτικούς ακτιβιστές.
Αυτή είναι μια κριτική των καλύτερων πανεπιστημίων μας, τα οποία υποτίθεται ότι είναι αφιερωμένα στην επιδίωξη της γνώσης – αλλά αποδεικνύεται ότι δεν διαφέρουν από κυβερνητικούς προπαγανδιστές και ιδιωτικές εταιρείες στην εγωιστική, ανήθικη συμπεριφορά τους.
Η μετάβαση από τη δημοκρατία στην ολοκληρωτική τεχνοκρατία δεν είναι μια συνωμοσία των elite, αλλά η διαδικασία μιας ολόκληρης κοινωνίας που υποκύπτει σε μια νέα κυρίαρχη ιδεολογία.
Ο Collins και ο Fauci βρίσκονται στην κορυφή των δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων που χρησιμοποιεί το NIH για να χρηματοδοτήσει το έργο σχεδόν κάθε βιοϊατρικού επιστήμονα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το Πανεπιστήμιο του Stanford λαμβάνει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια χρηματοδότησης από το NIH, χωρίς τα οποία οι ερευνητές δεν θα είχαν τους πόρους για να πραγματοποιήσουν πολλά αξιόλογα πειράματα και μελέτες.
Η χρηματοδότηση του NIH προσδίδει επίσης κύρος και θέση στην επιστημονική κοινότητα. Στο Stanford, είναι πολύ δύσκολο για μια βιοϊατρική ερευνήτρια στο τμήμα της να κερδίσει θητεία χωρίς να λάβει μια σημαντική επιχορήγηση του NIH. Η επίθεση των Collins και Fauci έστειλε ένα σαφές μήνυμα σε άλλους επιστήμονες ότι το GBD ήταν ένα αιρετικό έγγραφο.
Μεταξύ των σχολών του Stanford, η αντίδραση στο GBD ήταν ανάμεικτη. Μερικά μέλη, συμπεριλαμβανομένου του νομπελίστα Michael Leavitt, υπέγραψαν με ενθουσιασμό. Έλαβα ενθάρρυνση από πολλούς άλλους σε όλο το πανεπιστήμιο. Η σχολή της κατώτερης ιατρικής σχολής έγραψε λέγοντάς μου ότι υποστήριζαν κρυφά το GBD, αλλά ήταν επιφυλακτικοί να υπογράψουν επίσημα από φόβο αντεκδίκησης από τους επικεφαλής των τμημάτων τους και τους διαχειριστές του Stanford.
Άλλοι ήταν εχθρικοί. Ένα μέλος της σχολής και πρώην φίλος έγραψε ότι με έπαψε από φίλο στο Facebook, ίσως την πιο ήπια μορφή αντιποίνων που έλαβα κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
Υπάρχει μια διάκριση στη φιλοσοφία μεταξύ αρνητικών και θετικών δικαιωμάτων. Ένα αρνητικό δικαίωμα είναι ένας περιορισμός που τίθεται στις αρχές να μην αναλάβουν δράση που θα παραβίαζε αυτό το δικαίωμα. Για παράδειγμα, η Πρώτη Τροποποίηση-First Amendment, απαγορεύει στο Κογκρέσο να θεσπίσει νόμο που περιορίζει την ελεύθερη άσκηση της θρησκείας ή του λόγου.
Ένα θετικό δικαίωμα συνεπάγεται την υποχρέωση των αρχών να προωθούν ενεργά κάποια επιθυμητή κατάσταση του κόσμου, για παράδειγμα, το δικαίωμα στην προστασία έναντι τρομερών απειλών για σωματική βλάβη.
Η ίδια διάκριση αφορά την ακαδημαϊκή ελευθερία σε ένα πανεπιστήμιο. Το Stanford δεν με απέλυσε ούτε διέλυσε τη θητεία μου επειδή έγραψα το GBD. Ως εκ τούτου, πληρούσε το ελάχιστο επίπεδο αρνητικής ακαδημαϊκής ελευθερίας.
Αλλά το Stanford απέτυχε να ανταποκριθεί στο υψηλότερο επίπεδο θετικής ακαδημαϊκής ελευθερίας, το οποίο θα απαιτούσε να προωθήσει ένα περιβάλλον όπου τα μέλη του διδακτικού προσωπικού αλληλεπιδρούν μεταξύ τους με σεβασμό παρά τις έντονες διαφωνίες.
Η πιο κατάφωρη παραβίαση της ακαδημαϊκής ελευθερίας ήταν μια σιωπηρή απόφαση του πανεπιστημίου να με εκτοπίσει. Αν και έχω δώσει δεκάδες ομιλίες σε σεμινάρια στο Stanford τις τελευταίες δεκαετίες, τον Δεκέμβριο του 2020, ο πρόεδρος του τμήματός μου, εμπόδισε μια προσπάθεια οργάνωσης ενός σεμιναρίου όπου θα παρουσίαζα δημόσια τις ιδέες του GBD.
Ο πρώην πρόεδρος του Stanford John Hennessey, προσπάθησε να κάνει μια συζήτηση μεταξύ εμένα και άλλων σχετικά με την πολιτική για τον COVID, αλλά δεν τα κατάφερε, λόγω της απουσίας υποστήριξης από το πανεπιστήμιο.
Δεν έλαβα ποτέ πρόσκληση από την ιατρική σχολή για να παρουσιάσω έναν «Grand Rounds», μια παρουσίαση υψηλού προφίλ από μέλος της Σχολής για ένα θέμα σημαντικό για ολόκληρη την ιατρική σχολή.
Αντίθετα, οι Grand Rounds και άλλα σεμινάρια καθώς και διαδικτυακά σεμινάρια στο Stanford προώθησαν μονοσήμαντα θέσεις που είναι πλέον προφανές ότι ήταν καταστροφικά λανθασμένες, αλλά δεν επιτρεπόταν σε κανέναν στην πανεπιστημιούπολη να συζητήσει ή να αμφισβητήσει.
Σε όλο τον κόσμο το 2020 και στις αρχές του 2021, το GBD ήταν κεντρικό θέμα συζήτησης — αλλά όχι επίσημα στο Stanford.
Περισσότερο από ένα χρόνο αργότερα, στις αρχές του 2022, ρώτησα τον κοσμήτορα της ιατρικής σχολής, τον Lloyd Minor, γιατί εγώ και άλλα εξέχοντα μέλη της σχολής του Stanford που δέχτηκαν το lockdown δεν λάβαμε ποτέ πρόσκληση για παρουσίαση.
Μου είπε ότι η εμπειρία της φροντίδας ασθενών με COVID τον Μάρτιο του 2020 είχε τρομάξει ορισμένους κλινικούς του Stanford και ότι ήταν ακόμη πολύ νωρίς για μια απαθή «ακαδημαϊκή» συζήτηση σχετικά με την πολιτική για τον COVID.
Αν μου δινόταν η ευκαιρία, θα έλεγα στους συναδέλφους μου ότι οι εστιασμένες ιδέες προστασίας που περιέχονται στο GBD θα μπορούσαν να είχαν αποτρέψει πολλές από αυτές τις νοσηλείες.
Το Stanford απέτυχε να δημιουργήσει ένα εργασιακό περιβάλλον όπου θα μπορούσαν να γίνουν αυτές οι συζητήσεις.
Και δεν ήμουν ο μόνος που υπέφερα—το Stanford άδειασε άλλους σκεπτικιστές για το lockdown, συμπεριλαμβανομένου του John Ioannidis, ενός από τους πιο δημοφιλείς επιστήμονες στον κόσμο και της πιο παραγωγικής και επιδραστικής σχολής του Stanford σε δημοσιεύσεις για τον COVID-19 με κριτές.
Τον Michael Leavitt, έναν νικητή του βραβείου Νόμπελ που έκανε θεμελιώδη πρωτότυπη συμβολή στο μοντελοποίηση και τον Scott Atlas, πρώην πρόεδρο νευροακτινολογίας στο Stanford, ευρέως αναγνωρισμένος ειδικός σε θέματα υγείας και βασικός σύμβουλος του πρώην προέδρου Donald Trump για την πολιτική σχετικά με τον COVID.
Η άρνηση του πανεπιστημίου να υπερασπιστεί τις αντίθετες φωνές δημιούργησε ένα περιβάλλον στο οποίο θα μπορούσαν να ανθίσουν οι συκοφαντίες, οι απειλές και η κατάχρηση που στοχεύουν σε επικριτές του lockdown.
Τον Αύγουστο του 2020, όταν ο Πρόεδρος Trump επέλεξε τον Δρ. Atlas ως σύμβουλο του Λευκού Οίκου για την πανδημία, περίπου 100 μέλη της Σχολής του Stanford υπέγραψαν μια ανοιχτή επιστολή κατηγορώντας τον Atlas για «ψέματα και ψευδείς δηλώσεις», χωρίς να δίνουν συγκεκριμένα παραδείγματα.
Αντίθετα, η επιστολή της σχολής υπονοούσε ψευδώς ότι ο Atlas ήταν αντίθετος στο πλύσιμο των χεριών. Όταν ο Martin Kulldorff προκάλεσε τους υπογράφοντες σε μια συζήτηση για το θέμα, κανένας δεν δέχτηκε.
Αντίθετα, η Γερουσία της Σχολής του Stanford ψήφισε επίσημα τη μομφή του Atlas, αν και κανένας που ψήφισε δεν είχε την πείρα του στην πολιτική δημόσιας υγείας.
Τον Αύγουστο του 2021, η Melissa Bondy, η πρόεδρος της επιδημιολογίας στο Stanford, βοήθησε να κυκλοφορήσει μια μυστική αναφορά στην ιατρική σχολή ζητώντας από τον πρόεδρο του πανεπιστημίου να με λογοκρίνει για ακριβή μαρτυρία που είχα δώσει στον κυβερνήτη της Φλόριντα Ron DeSantis σε μια δημόσια τηλεοπτική συζήτηση στρογγυλής τραπέζης.
Κατέθεσα ότι δεν υπάρχουν ακόμη τυχαιοποιημένες δοκιμές που να αποδεικνύουν την αποτελεσματικότητα των μασκών σε παιδιά στον περιορισμό του COVID. Αν και η μυστική αίτηση δεν με κατονόμασε συγκεκριμένα, έκανε αναφορά και ζήτησε από το πανεπιστήμιο να καταστείλει μια τέτοια ομιλία από μέλη της Σχολής.
Αυτή η αναφορά επέβαλε ανήθικη πίεση στα μέλη της Σχολής —ειδικά τα κατώτερα μέλη της Σχολής που ανησυχούσαν για τις ψήφους θητείας— να υπογράψουν.
Όταν τελικά διάβασα ένα αντίγραφο της αναφοράς, ένιωσα σαν μια γροθιά στο έντερο. Κήρυττα την αίρεση; Μέχρι σήμερα, κανείς σε κανένα επίπεδο της ηγεσίας του πανεπιστημίου δεν έχει εκφράσει την υποστήριξή του ώστε να εκφράσω τις ιδέες μου.
Οι προσπάθειές μου να προκαλέσω συζήτηση αντιμετωπίστηκαν με σιωπή. Οι συνάδελφοί μου John Ioannidis και Michael Levitt αναφέρουν και οι δύο παρόμοια μεταχείριση.
Ο απροκάλυπτος στόχος αυτής της αναφοράς ήταν να αποβάλει τους διαφωνούντες καθηγητές του Stanford, όπως εγώ από τη δημόσια ακαδημαϊκή ζωή, κοροϊδεύοντας την ιδέα της ακαδημαϊκής ελευθερίας ακριβώς τη στιγμή που τη χρειαζόμασταν περισσότερο.
Κατά ειρωνικό τρόπο, εάν το Stanford, είχε υπερασπιστεί το δικαίωμά μου να μιλώ, δεν θα χρειαζόταν μια τέτοια αναφορά, καθώς δεν θα υπήρχε σύγχυση σχετικά με το γεγονός ότι οι απόψεις μου ήταν δικές μου και όχι των συναδέλφων μου.
Η κίνηση αφορισμού της σχολής απέφερε μερίσματα στον στόχο της καταστολής της ομιλίας. Μια ανώνυμη ομάδα στην πανεπιστημιούπολη οργάνωσε μια εκστρατεία για να με εκφοβίσει ως απάντηση σε ένα tweet του DeSantis, το οποίο περιελάμβανε μια φωτογραφία μου από το στρογγυλό τραπέζι πολιτικής και ένα (ακριβές) απόφθεγμα: «Εμβολιάζοντας τους ηλικιωμένους, προστατεύσαμε τους ευάλωτους». Η ομάδα κόλλησε αφίσες σε όλη την πανεπιστημιούπολη με μια εικόνα του προσώπου μου, το tweet από τον DeSantis και ένα γράφημα των κρουσμάτων COVID στη Φλόριντα, τα οποία εκείνη την εποχή ήταν υψηλά. (Η προσαρμοσμένη ως προς την ηλικία θνησιμότητα της Φλόριντα από τον COVID σε όλη την πανδημία είναι χαμηλότερη από τη μέση αμερικανική πολιτεία και ισοδυναμεί με εκείνη της Καλιφόρνια.)
Το συμπέρασμα ήταν ότι ήμουν ένας σκεπτόμενος εγκληματίας του οποίου η δουλειά ήταν κατά κάποιο τρόπο υπεύθυνη για την αναπόφευκτη εξάπλωση ενός εξαιρετικά μολυσματικού αναπνευστικού ιού !
Σε μια πανεπιστημιούπολη όπου κυριαρχούσαν οι προοδευτικοί, αυτές οι αφίσες ήταν ξεκάθαρα υποκίνηση βίας. Η ομάδα τους τοποθέτησε αφίσες σε περίπτερα σε όλη την πανεπιστημιούπολη, συμπεριλαμβανομένου του καφέ της πανεπιστημιούπολης που συχνάζω. Για λίγες μέρες φοβόμουν για τη σωματική μου ασφάλεια. Ανέφερα αυτήν την παρενόχληση στο Stanford, αλλά το πανεπιστήμιο ελαχιστοποίησε τις ανησυχίες μου, παραπέμποντάς με σε έναν σύμβουλο που με συμβούλεψε να συνεργαστώ με μια εταιρεία που θα βοηθούσε στη μείωση των προσωπικών πληροφοριών για εμένα που είναι διαθέσιμες στο διαδίκτυο.
Σε εκείνο το σημείο, αποφάσισα να επιστρέψω στην πανεπιστημιούπολη παρά την απειλή – μετά από 36 χρόνια, το Stanford παραμένει το σπίτι μου. Αλλά αυτές οι αφίσες παρέμειναν για μήνες. Αν και αρνήθηκα να γίνω οικείος, μπορώ σίγουρα να καταλάβω αυτούς που εκφοβίζονται και σιωπούν-αυτό είναι, τελικά, η ουσία.
Η ακαδημαϊκή ελευθερία στο Stanford ξεκάθαρα πεθαίνει.
Δεν μπορεί να επιβιώσει εάν η διοίκηση αποτύχει να δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου οι καλόπιστες συζητήσεις μπορούν να πραγματοποιηθούν εκτός ενός πλαισίου ιδεολογικής ακαμψίας και των ψευδών βεβαιοτήτων που οι ιδεολόγοι -και οι κυβερνήσεις- θέλουν να μας επιβάλλουν.
Το Stanford έχασε την ευκαιρία να υποστηρίξει φόρουμ πολιτικής για τον COVID και εκτόπισε τις αντίθετες φωνές.
Αρκετοί εξέχοντες καθηγητές εκμεταλλεύτηκαν αυτό το περιβάλλον, εμπλεκόμενοι σε ενέργειες που παραβιάζουν άμεσα βασικούς ακαδημαϊκούς κανόνες.
Έχει πλέον δημιουργηθεί προηγούμενο.
Οι καθηγητές του Stanford με διαφορετική άποψη θα πρέπει δικαίως να ανησυχούν εάν η επαγγελματική τους εργασία θα οδηγήσει σε εκτόπιση, εξοστρακισμό και πολιτική στόχευση.
Σε αυτό το περιβάλλον, οι καθηγητές και οι φοιτητές θα ήταν φρόνιμο να κοιτάζουν πάνω από τους ώμους τους ανά πάσα στιγμή, γνωρίζοντας ότι το πανεπιστήμιο δεν καλύπτει τα νώτα τους.
Και τα μέλη του κοινού θα πρέπει να κατανοήσουν ότι πολλοί από εκείνους που τους προτρέπουν να «εμπιστεύονται την επιστήμη» σε περίπλοκα ζητήματα που απασχολούν το κοινό είναι επίσης εκείνοι που εργάζονται για να διασφαλίσουν ότι η «επιστήμη» δεν θα βρει ποτέ απαντήσεις που δεν τους αρέσουν.
πηγή :https://kourdistoportocali.com
..........................................................................
..............................................................................
ΑΞΙΖΕΙ, περιστεράκι μου,
τώρα που διάβασες το άνω άρθρο,
να δεις και αυτό το βίντεο, που ακολουθεί,
με την αναφορά στον Σπουδαίο Επιστήμονα,
τον Γαλιλαίο...( Galileo Galilei)
Βλέποντάς το, θα κατανοήσεις περισσότερα
για τους αγώνες της Αληθινών Επιστημόνων
και της Αληθινής Επιστήμης,
την οποία σέβομαι
(μετά τον Άγιο, Τριαδικό Θεό),
βαθύτατα...
.................................................................................................
..................................................................................................
