Σάββατο, 30 Μαΐου 2020

Πνευματική Σκιαγραφία Μακαριστού Μητροπολίτου και Πατρός ημών Κυπριανού


ΕΡΧΟΥ ΚΑΙ ΙΔΕ.Ομιλία του Μακαριστού Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ ...

Μπορείς να  διαβάσεις τα σχετικά πατώντας στο https://www.imoph.org/pdfs/2019/10/30/20191030aOmilia+Gardikiou-Eyxarist2019.pdf

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2020

Η Μυσταγωγία των ψαλμών της Αγίας Σοφίας



u870884-copy

από Παύλος Παπαδόπουλος 

Η Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη δημιουργήθηκε από νεοπλατωνιστές αρχιτέκτονες που ενσωμάτωσαν στην κατασκευή της ελληνική γνώση – πυθαγόρεια και πλατωνική – για την πραγμάτωση της επαφής του ανθρώπου με το θείο. 1483 χρόνια μετά από τα εγκαίνια του λαμπρότερου χριστιανικού ναού (που έγινε στις 27 Δεκεμβρίου 537) η καθηγήτρια του πανεπιστημίου Stanford των ΗΠΑ Μπισέρα Πέντσεβα έχει ολοκληρώσει μια πρωτοποριακή μελέτη που έχει οδηγήσει, με τη βοήθεια προηγμένων υπολογιστικών συστημάτων, στην πιστή αναδημιουργία του ήχου του Ναού φέρνοντας στο σήμερα κάτι που μέχρι πρότινος έμοιαζε ότι είχε χαθεί οριστικά: την εμπειρία της συμμετοχής στον Όρθρο και στον Εσπερινό, σαν να βρίσκεσαι στην Αγία Σοφία της Βυζαντινής εποχής.
Το βιβλίο της Μπισέρα Πέντσεβα, «Hagia Sofia: Sound, Space and Spirit in Byzantium (Pennsylvania State University Press, 2017) κέρδισε το 2018 το βραβείο για την καλύτερη μονογραφία στις ιστορικές σπουδές της American Academy of Religion.
Η ακουστική εμπειρία της Αγίας Σοφίας αναδημιουργήθηκε μέσα από συστηματική μελέτη που έγινε στην Καλιφόρνια τα τελευταία χρόνια, χάρη στη γνώση, στην πίστη και στο όραμα μιας αφοσιωμένης επιστήμονος, χριστιανής ορθόδοξης, βουλγαρικής καταγωγής. 
Η κυρία Πέντσεβα μίλησε στην «Καθημερινή» και εξήγησε γιατί η επαφή με το θείο που επιτυγχάνεται στην Αγία Σοφία δεν είναι ένα μεσαιωνικό «ειδικό εφέ», αλλά το αποτέλεσμα εφαρμογής πτυχών της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας. 
Η καθηγήτρια Πέντσεβα ολοκλήρωσε τη διδακτορική της διατριβή στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Συνδύασε τη βυζαντινή τέχνη, την ιστορία, τη θρησκεία και τη θεολογία. Αμέσως μετά άρχισε να διδάσκει στο Στάνφορντ. Το κλίμα της Δυτικής Ακτής των ΗΠΑ είναι παρόμοιο με το μεσογειακό και αυτό συνέβαλλε ώστε η προσοχή της να παραμείνει στραμμένη στο Βυζάντιο. «Πήγαινα στην ακτή και αισθανόμουν σαν να βρίσκομαι στη Βόρεια Αφρική και να κοιτάζω προς την Ευρώπη», λέει.
Ακολούθησε ένα ταξίδι ανακάλυψης που συνδυάζει τη βυζαντινή ιστορία με τη φαινομενολογία – τη φιλοσοφική μέθοδο αναζήτησης του τρόπου με τον οποία τα φαινόμενα εκδηλώνονται στη συνείδησή μας. Άρχισε να ανακαλύπτει την πραγματική λειτουργία της Αγίας Σοφίας που πολύ απέχει από το να είναι απλώς ένα μεγαλοπρεπές κέλυφος. Ο ναός είναι, σχεδόν, ένας ζωντανός οργανισμός. Η Σοφία, η νόηση, στην οποία είναι αφιερωμένος, είναι έκφραση της συνείδησης, του όντος και της ύπαρξης.
«Επισκέφθηκα την Αγία Σοφία για πρώτη φορά όταν ήμουν 19 ετών σε ένα ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη μαζί με μια φίλη μου από την Τουρκία, που ήταν συμφοιτήτριά μου στην  Αμερική», λέει. «Πολλά χρόνια αργότερα στο Στάνφορντ γνώρισα τον Τζόναθαν Άμπελ, καθηγητή Υπολογιστικών Ερευνών στη Μουσική και στην Ακουστική (Computer Research in Music and Acoustics)». Η κυρία Πέντσεβα άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι το ακουστικό αποτύπωμα, η «φωνή»  της Αγίας Σοφίας θα μπορούσε να ανακαλυφθεί ξανά, να ανακτηθεί, να υλοποιηθεί ως μορφή λογισμικού.
Τον Μάϊο του 2010 επισκέφθηκε την Αγία Σοφία, κάθισε στη μέση του ναού, έσπασε ένα μπαλόνι και κατέγραψε τον ήχο του. Κάθε χώρος διαχειρίζεται διαφορετικά τον ήχο. Γι’ αυτό σε κάθε χώρο ακούμε διαφορετικά τον ίδιο ήχο. Ο συγκεκριμένος καταγεγραμμένος ήχος έφερε το αποτύπωμα της Αγίας Σοφίας. Αυτό το αποτύπωμα έλαβε ο Άμπελ στην Καλιφόρνια (με το σύστημα fetch) και άρχισε να εργάζεται για να αποσαφηνίσει τις συντεταγμένες του.
Ανακαλύφθηκε όχι μόνο ότι η Αγία Σοφία «επιβάλλει» αντήχηση που διαρκεί 11-12 δευτερόλεπτα, αλλά και μια σειρά από λεπτομέρειες για το πώς ο χώρος διαμορφώνει τον ήχο. Συγκριτικά, η αντήχηση σε σύγχρονες μουσικές αίθουσες διαρκεί 2-4 δευτερόλεπτα. 
Η Πέντσεβα βρισκόταν ήδη σε επαφή με τη χορωδία Capella Romana που υπό τη διεύθυνση του Αλεξάντερ Λίνγκας ειδικεύεται στην ερμηνεία μεσαιωνικών θρησκευτικών ύμνων.
Αφήνουμε την κυρία Πέντσεβα να περιγράψει με απλά λόγια αυτό που με την έρευνά της πέτυχε: 

«Οι ερμηνευτές της Capella Romana απέδωσαν τις ψαλμωδίες του όρθρου, του εσπερινού καθώς και άλλους βυζαντινούς ψαλμούς, ακολουθώντας την παράδοση της λειτουργίας σε καθεδρικούς ναούς, που είναι διαφορετική από τη μοναστική παράδοση της εποχής των Παλαιολόγων που επικράτησε αργότερα στο Άγιον Όρος. 

Ο ήχος πέρασε μέσα από μικρόφωνα που ήταν κολλημένα στο μέτωπο των ερμηνευτών. 

Στη συνέχεια διοχετεύτηκε στο πρωτοποριακό λογισμικό του Τζόναθαν Άμπελ και από εκεί στα ηχεία της αίθουσας. Έτσι, ο ήχος που άκουσαν και ακούνε οι χορωδοί της Capella Romana την ώρα που ερμηνεύουν, αλλά και ο ήχος που ακούνε  οι παρευρισκόμενοι είναι ο ήχος που θα άκουγαν αν βρίσκονταν μέσα στην Αγία Σοφία». 
Πρόκειται για ένα αριστούργημα, καλλιτεχνικό, τεχνολογικό και θεολογικό. 
Η Capella Romana θα μπορούσε να φέρει την Αγία Σοφία στο Μέγαρο Μουσικής ή στην Εθνική Λυρική Σκηνή, εάν προσκληθεί, όταν φυσικά αρθούν τα ειδικά μέτρα που ισχύουν αυτή την εποχή.
 «Θα ήταν τιμή μας να δεχτούμε μια τέτοια πρόσκληση από την Ελλάδα», λέει η κυρία Πέντσεβα που είναι φίλη της χώρας μας και την επισκέπτεται συχνά. Αν αναζητήσετε το άλμπουμ «Lost Voices of Hagia Sofia» στο YouTube (και αξίζει να αγοράσετε το CD στο Amazon) μπορείτε να ακούσετε στον υπολογιστή, στο κινητό, στο tablet, τον ήχο της Αγίας Σοφίας. Θα σαστίσετε χωρίς την παραμικρή υπερβολή. Γιατί όμως θα σαστίσετε; Λόγω μιας έλλογης συγκίνησης που φορτίζει τη γνώση για την Αγία Σοφία ή γιατί υπάρχει κάτι βαθύτερο;
«Χάρη στο πρωτοποριακό λογισμικό του Τζόναθαν Αμπελ, ο ήχος που άκουσαν και ακούν οι χορωδοί της Capella Romana την ώρα που ερμηνεύουν, αλλά και ο ήχος που ακούν οι παρευρισκόμενοι, είναι ο ήχος που θα άκουγαν αν βρίσκονταν μέσα στην Αγία Σοφία», λέει η Μπισέρα Πέντσεβα.
Στη συζήτησή μας που έγινε μέσω του Skype η κυρία Πέντσεβα προσπαθεί να μου εξηγήσει το φαινόμενο. Η σύζευξη των βυζαντινών ψαλμών με την ακουστική της Αγίας Σοφίας αναβιβάζουν τη συνείδηση από το υλικό στο νοητικό και στο πνευματικό πεδίο. «Οι ψαλμοί, μέσα σε ένα περιβάλλον τόσο παρατεταμένης αντήχησης, υπερβαίνουν την απλή πληροφορία και γίνονται προσωδία», λέει. Ο ίδιος ο λόγος αποκαλύπτει τον εσωτερικό ρυθμό του, ο οποίος, σε παραλληλία με τη μουσική, προσανατολίζει τη συνείδηση στο άχρονο και στο άπειρο. 
«Οι ψαλμοί έχουν τον χαρακτήρα μελισμάτων μουσικές φράσεις με πολλές νότες μελοποιημένες επάνω σε μια μόνο συλλαβή ή φωνήεν – μια συνήθης πρακτική του Γρηγοριανού Μέλους. Προστίθεται η διατονικότητα, η εισαγωγή μη σημασιολογικών ήχων, όπως «χι», «χε», «χο», «γκο», «γκε» ανάμεσα στις συλλαβές. Ένα κείμενο με αυτά τα χαρακτηριστικά, καθώς αποδίδεται μελωδικά μέσα στην Αγία Σοφία, υπερβαίνει τη νοητή του διάσταση», εξηγεί. Κατά την καθηγήτρια, τα μελλίσματα και οι παρενθέσεις (intercalations) επεκτείνουν την αλληλουχία των σημασιών και έτσι το νόημα των λέξεων παύει να είναι προσεγγίσιμο. Το πέπλο που πέφτει επάνω στις σημασίες εντείνεται με την αντήχηση οδηγώντας την αντίληψη πάνω από το επίπεδο της γλώσσας, στο πεδίο της προσωδίας και της εμπειρίας του θείου, καθώς το άτομο ενθυλακώνεται μέσα σε έναν μη προσιτό, υγρό ήχο (που ταυτίζεται με το ομηρικό «όμφη»).  
Κατά τη δική μου αντίληψη, όλα αυτά οδηγούν τη συνείδηση πιο κοντά σε ανώτερες δονήσεις, σε πεδία που δεν αντιλαμβανόμαστε στην κανονική ζωή, αλλά που συστηματικά τα συλλαμβάνουν και τα αποκρυπτογραφούν τα μαθηματικά, οι υπερχώροι, οι επιπλέον διαστάσεις και οι υπερχορδές της θεωρητικής φυσικής. Για να αντιληφθεί κανείς με τη φτωχή του αντίληψη κάτι έστω απειροελάχιστο από αυτά τα πεδία, που βρίσκονται στην πηγή της δημιουργίας του σύμπαντος, δηλαδή σε αυτό που αποκαλούμε «θείο», είτε θα πρέπει να είναι φιλόσοφος και μαθηματικός, είτε θα πρέπει να συμμετέχει με ταπεινότητα και ακινησία σκέψης σε μια ιερή τελετή, όπου ο χώρος και η τελετουργία οργανώνονται μέσα από άυλες αρχές της επιστήμης.
Πώς οι νεοπλατωνιστές «έχτισαν» την ένωση με το θείο
Και ιδού οι άυλες αρχές που οριοθέτησαν την Αγία Σοφία σύμφωνα με την καθηγήτρια Πέντσεβα: 
«Σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές, οι δύο αρχιτέκτονες της Αγίας Σοφίας, ο Ισίδωρος από τη Μίλητο και ο Ανθέμιος από τις Τράλλεις ανήκαν στον κύκλο του Αμμώνιου Ερμείου που κατείχε την έδρα της φιλοσοφίας στην Αλεξάνδρεια και είχε μαθητεύσει κοντά στον Πρόκλο. 
Η Ακαδημία του Πλάτωνα στην Αθήνα είχε κλείσει το 529 μ.Χ., τρία μόλις χρόνια πριν από την έναρξη κατασκευής της Αγίας Σοφίας. 
Η Σχολή της Αλεξάνδρειας όμως ακόμη λειτουργούσε και ήταν το κέντρο της ελληνικής γνώσης για τη μηχανική και την ακουστική. 
Ο Φωκάς, έπαρχος της Κωνσταντινούπολης και στενός συνεργάτης του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού ήταν αυτός που κάλεσε τους δύο αρχιτέκτονες. Είχε κι αυτός συνδεθεί με τον κύκλο των νεοπλατωνιστών. Οι νεοπλατωνιστές συνέδεαν σε μία ενιαία φιλοσοφία τις διδαχές του Πυθαγόρα, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και των Μυστηρίων. Ο Φωκάς κατηγορήθηκε για παγανισμό το 545μ.Χ. και αυτοκτόνησε. Διαπιστώνουμε ότι το ελληνικό πνεύμα, «ξένο και παγανιστικό» εκ πρώτης όψεως, βρέθηκε στον πυρήνα της διαμόρφωσης της χριστιανικής ταυτότητας. Η Αγία Σοφία χτίστηκε από έναν κύκλο νεοπλατωνιστών οι οποίοι πίστευαν ότι μέσα από την επιστήμη μπορείς να προσεγγίσεις το θείο. Γνωρίζουμε ότι οι νεοπλατωνιστές ενδιαφέρονταν για τις ιδιότητες και τις αντανακλάσεις του φωτός, ότι είχαν γνώσεις γεωμετρίας και ανώτερων μαθηματικών και ότι υπολόγιζαν τις ιδιότητες των στερεών μέσα σε στερεά. Σκεφτείτε ότι ο «Καλλιχόρος» της Αγίας Σοφίας είναι ένα στερεό μέσα σε στερεό. Ο Παύλος Σιλεντιάριος, μέλος του Αυτοκρατορικού Συμβουλίου, χρησιμοποίησε αυτή τη λέξη τον 6ο αιώνα για να περιγράψει τον χώρο κάτω από τον τρούλο, όπου λαμβάνει χώρα η λειτουργία. 
Μέσα στην Αγία Σοφία η ενέργεια του ήχου δεν εξανεμίζεται, αλλά αντίθετα συμπυκνώνεται και εντείνεται καθώς ανυψώνεται προς τον τρούλο. 
Καθώς φτάνει στον τρούλο, επιστρέφει αντηχώντας προς τα κάτω στο πλήθος των πιστών που ψάλλουν κι αυτοί ακολουθώντας τους ψάλτες και ενθυλακώνει τους πάντες μέσα σε μια ηχητική αίσθηση που θα την αποκαλούσαμε «χρυσή βροχή». 
Οι ψάλτες ψέλλουν. 
Η Αγία Σοφία απαντά. 
Η μυσταγωγία δεν είναι παρά η συνέργεια ανάμεσα στο κτίριο και τους πιστούς».


Η καθηγήτρια εξηγεί ότι ανάλογα φαινόμενα εκδηλώνονται με το φως. 
Με το φως  της Ανατολής, στον Όρθρο και με το φως της Δύσης, με τον Εσπερινό. 
Η Αγία Σοφία είναι σχεδιασμένη για να επιτρέπει αντανακλάσεις του φωτός που μετατρέπουν τη στερεότητα του χώρου σε ρευστότητα. 
Μέσα από τη συζήτηση με την κυρία Πέντσεβα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι οι αρχιτέκτονες της Αγίας Σοφίας αντιλήφθηκαν την πρόσκληση για την κατασκευή της εκκλησίας ως μια πρόκληση για σχεδιάσουν έναν χώρο που να εισάγει στο πεδίο της ύλης και της καθημερινής εμπειρίας που καθορίζεται από τις ανθρώπινες αισθήσεις την νεοπλατωνική αντίληψη της θέωσης – δηλαδή της ένωσης με το θείο. 
Μοιάζει σαν το ζητούμενο να ήταν: Πώς θα αντιληφθείς (πώς θα υποψιαστείς) με τις αισθήσεις σου «κάτι» από το άφατο, από το μη αισθητό, από το θείο. Για να το πετύχουν αξιοποίησαν τα αποκαλούμενα «άφατα σύμβολα», δηλαδή τους αριθμούς, τις αρχές των μαθηματικών και της γεωμετρίας, τις πυθαγόρειες οντότητες που θεωρούσαν ότι αποκαλύπτουν μη αισθητές διαστάσεις της πραγματικότητας. 
Πήραν λοιπόν  αυτές τις αρχές και τις «έχτισαν» μέσα στα υλικά, στην τοιχοποιία, στην οικοδόμηση. Έτσι κατόρθωσαν να χτίσουν έναν χώρο με αντήχηση 12 δευτερολέπτων. 
Οι ίδιοι αυτοί φιλόσοφοι και επιστήμονες πίστευαν ότι οι δομές του μακρόκοσμου αντανακλώνται μέσα στον μικρόκοσμο, κάτι που επιβεβαιώθηκε από τη σύγχρονη φυσική. 
Επέμεναν στις διδασκαλίες τους ότι τα πάντα βρίσκονται μέσα στα πάντα, αλλά ότι το καθετί εκδηλώνεται ως κάτι συγκεκριμένο, με βάση μια δεδομένη δόνηση των ατόμων του, αρχή που επίσης έχει επιβεβαιωθεί από τη φυσική. 
Έχει αποδειχθεί ότι το κάθε στοιχείο αποτελείται από την ίδια ενέργεια με κάθε άλλο στοιχείο που όμως βρίσκεται σε διαφορετική δόνηση. Κι αν η απροσδιοριστία υπαινίσσεται ένα σύμπαν που ξεχειλίζει από νόηση, τότε όλα τα φαινόμενα είναι διαφορετικές συμπυκνώσεις του νου, από τον κόσμο της ύλης ως τον πλατωνικό κόσμο των ιδεών και την άρρητο αρχή.
Σκέφτομαι ότι η Αγία Σοφία είναι όχι μόνο ένας βαθιά ελληνικός ναός, αλλά ένας οικουμενικός ναός, ένα θαύμα του ανθρώπινου πνεύματος. Ως τέτοιος πρέπει να γίνει σεβαστός από τη χώρα που έχει την τιμή και το προνόμιο να τον διαφυλάττει, τη σημερινή Τουρκία, η οποία δεν στερείται από ανθρώπους με βαθιά μόρφωση, ευαισθησία και πνευματικότητα.  Η Αγία Σοφία – αλλά και σχεδόν κάθε χριστιανικός ναός, ασφαλώς στο δικό του μέτρο ο καθένας – αποτελεί την υλοποίηση ενός νεοπλατωνικού  μηχανισμού προσέγγισης της βαθύτερης αλήθειας που όλοι υποψιαζόμαστε ότι υπάρχει (και) μέσα μας. Ίσως αυτό να είναι μια από τις εξηγήσεις για την επιτυχία του Χριστιανισμού.


Η Μπισέρα Πέντσεβα επισημαίνει: «Στον μεσαιωνικό κόσμο δεν υπήρχε η έννοια του «πραγματικού» (real). Υπήρχει η έννοια της «Αλήθειας» (Truth). Ο χώρος της Αγίας Σοφίας είναι έτσι σχεδιασμένος για να παράγει διαρκώς Αλήθεια, δηλαδή Σοφία. Και η Σοφία ταυτίζεται με το θείο. Η Αλήθεια έρχεται πιο κοντά στις αισθήσεις μας, στον υλικό κόσμο μας, μέσα από το φως και τον ήχο. Σκεφτείτε τη «Μεγαλοφωνία», τον λαμπερό, ευρύ ήχο που παράγεται μέσα από την ανθρώπινη συμμετοχή στην τελετή, των ψαλτών, αλλά και του χριστεπώνυμου πληρώματος που συμμετέχει στις επαναλήψεις των ψαλμών. Αυτό είναι το φαινόμενο που αποκαλούμε «μυσταγωγία».  Η Αγία Σοφία παράγει «εικόνες του Θεού», που δεν είναι υλικές αναπαραστάσεις. Έχουμε μάθει να προσεγγίζουμε το Βυζάντιο μέσα από τις εικόνες των Αγίων, αλλά μην ξεχνάτε ότι η βυζαντινή θεολογία έχει μια πολύ ισχυρή «ανεικονική πλευρά». Συλλαμβάνει το θείο ως ήχο και ως φως. Ο ήχος και το φως δεν έχουν φόρμα. Δεν απαιτούν το ανθρώπινο χέρι. Έτσι, αποδίδουν ακριβέστερα την ενέργεια που αποτελεί το υπόβαθρο της δημιουργίας. Η Αγία Σοφία χτίστηκε για να παράγει άϋλες «εικόνες του Θεού» εμπλέκοντας τους ίδιους τους πιστούς στη διαδικασία αυτή μέσα από τη συμμετοχή τους στην ψαλμωδία. Ψάλλοντας, όλοι οι πιστοί γίνονται εικόνες του Θεού». 
Πατήστε τα παρακάτω links και μεταφερθείτε στην Αγία Σοφία την εποχή του Βυζαντίου:
1. Hagia Sofia: Sound, Space, and Spirit in Byzantium.
2. Lost Voices of Hagia Sofia: Capella Romana
3.Το βιβλίο της Μπισέρα Πέντσεβα “Hagia Sophia: Sound, Space, and Spirit in Byzantium”
4. Icons of Sound: Η ταινία της Μπισέρα Πέντσεβα για την Αγία Σοφία
* Η πρωτοποριακή ιστορική και τεχνολογική μελέτη της Μπισέρα Πέντσεβα για τη χαρτογράφηση του ακουστικού αποτυπώματος και την ηχογράφηση των θρησκευτικών ύμνων της Αγίας Σοφίας υποστηρίχθηκε από το Ίδρυμα Ωνάση με δύο χορηγίες, το 2013 και το 2016.
Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του ιερομονάχου Αναστασίου, από το Ιερό Κουτλουμουσιανό Κελί του Τιμίου Προδρόμου.
πηγή: Αντίφωνο, Καθημερινή
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Ντοκυμαντέρ για την κατάρρευση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας





Παραγωγός ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Stretensky και Επίσκοπος  Τύχων, Σεβκούνωφ.


 Η κατάρρευση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, 
Το τελευταίο μάθημα. 

''Τα πιο προικισμένα μυαλά του Βυζαντίου με λύπη παρατηρούσαν την βαθμιαία καταστροφή της αυτοκρατορίας, αλλά κανείς πια δεν άκουγε την φωνή τους. Μεγάλος κρατικός παράγοντας, ο Θεόδωρος Μετοχίτης δεν έβλεπε κανένα τρόπο να σωθεί το Βυζάντιο και θρηνούσε το περασμένο μεγαλείο των Ρωμαίων και την χαμένη ευημερία τους. Θρηνούσε την αυτοκρατορία που "Βασανιζόμενη νόσοις, εύκολη λεία κάθε εχθρικής επιβολής των γειτόνων, είναι θύμα ανυπεράσπιστο της τύχης και της μοίρας". 

Η νέα συμφωνία Ένωσης με την Ρώμη, που με απεγνωσμένη πλέον ελπίδα για βοήθεια εκ μέρους της Δύσης υπογράφηκε στη Φλωρεντία, δεν άλλαζε τίποτα πια. 

Ενώ για τους Βυζαντινούς ήταν ένα χτύπημα τεράστιας ισχύος.

Τώρα όχι μοναχά ο φιλόΧριστος Βασιλεύς, αλλά και ο Πατριάρχης συμμερίζονταν την Λατινική ομολογία. 

Όμως παρά την προδοσία ορισμένων Ιεραρχών, η ορθόδοξη Εκκλησία άντεξε. "Ουδείς εξ απάντων κατένευσεν εις την ένωσην" μας πληροφορεί Βυζαντινός ιστορικός.''
....................................................
....................................................
(πηγή για το γραπτό κείμενο, η σελίδα του άγνωστού μου μπλόγκερ με το Ψευδώνυμο ΤΡΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ) 

Μπιλ Γκέητς- Το σχέδιό του να εμβολιάσει τον κόσμο-μέρος 3ο




Πέμπτη, 28 Μαΐου 2020

Ο covid 19 έκρινε την πίστη και την πνευματικότητα του λαού μας

Ένα ρίγος Χαράς, η Ανάληψη του Κυρίου


Ορθόδοξος Συναξαριστής :: Της Αναλήψεως


Ένα ρίγος χαράς διαπερνά τη λέξη “ανάληψη”, που δείχνει μια πρόκληση προς τους αποκαλούμενους “νόμους της φύσεως”, προς τη διαρκή κάθοδο και πτώση• είναι μια λέξη που ακυρώνει τους νόμους της βαρύτητας και πτώσης. Εδώ αντίθετα τα πάντα είναι ελαφράδα, πέταγμα, μια ατέλειωτη άνοδος. 

Η Ανάληψη του Κυρίου γιορτάζεται σαράντα μέρες μετά το Πάσχα, την Πέμπτη της έκτης εβδομάδας μετά τη γιορτή της Ανάστασης του Χριστού.

Την Τετάρτη, την παραμονή, η Εκκλησία τελεί την αποκαλούμενη “Απόδοση της εορτής του Πάσχα”, σαν να χαιρετά δηλ. το Πάσχα. Η ακολουθία είναι ακριβώς η ίδια, απ’ αρχής μέχρι τέλους, όπως αυτή της νύχτας του Πάσχα, με την απαγγελία ακριβώς των ίδιων στίχων: “Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού…”, “Αύτη η ημέρα ην εποίησεν ο Κύριος, αγαλλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν αυτή”. Όταν ψάλλει αυτούς τους στίχους ο ιερεύς, κρατά την πασχάλια λαμπάδα και θυμιατίζει ολόκληρη την εκκλησία, ενώ σε απάντηση ψάλλεται το “Χριστός ανέστη”. 


Αποχωριζόμαστε το Πάσχα, το “αποδίδουμε” στο επόμενο έτος.
Ίσως να έπρεπε να αισθανόμαστε λυπημένοι. Αντί όμως για λύπη, μας δίνεται νέα χαρά: η χαρά να στοχαζόμαστε και να γιορτάζουμε την Ανάληψη. Σύμφωνα με την ευαγγελική διήγηση αυτού του γεγονότος, ο Κύριος αφού έδωσε τις τελευταίες οδηγίες στους μαθητές, «εξήγαγε … αυτούς έξω έως εις Βηθανίαν, και επάρας τας χείρας αυτού ευλόγησεν αυτούς. και εγένετο εν τω ευλογείν αυτόν αυτούς διέστη απ’ αυτών και ανεφέρετο εις τον ουρανόν. και αυτοί προσκυνήσαντες αυτόν, υπέστρεψαν εις Ιερουσαλήμ μετά χαράς μεγάλης», (Λουκ. 24, 50-52).
“Μετά χαράς μεγάλης…”. Ποιά είναι η πηγή αυτής της μεγάλης χαράς που αντέχει μέχρι σήμερα και εκρήγνυται με τέτοια εκπληκτική λαμπρότητα την ημέρα της Αναλήψεως;

Επειδή φαίνεται σαν ο Χριστός να έφυγε και να άφησε μόνους τους μαθητές• ήταν μια μέρα χωρισμού. Μπροστά τους βρίσκεται ο πολύ μακρύς δρόμος του κηρύγματος, των διωγμών, του πόνου και του πειρασμού που γεμίζουν μέχρι υπερχείλισης την ιστορία του Χριστιανισμού και της Εκκλησίας. Φαίνεται πως παρήλθε η χαρά, η χαρά της επίγειας και καθημερινής συντροφιάς με τον Χριστό, πως έφθασε στο τέλος η προστασία που παρείχε η δύναμη και η θεότητά Του.
Πόσο σωστά όμως έκανε κάποιος ιερέας που ονόμασε την ομιλία του για την Ανάληψη χαρά του χωρισμού”! Φυσικά η Εκκλησία δεν εορτάζει την αναχώρηση του Χριστού. Ο Χριστός είπε: «μεθ’ υμών ειμι πάσας τας ημέρας, έως της συντελείας του αιώνος». (Ματθ. 28, 20), και ολόκληρη η χαρά της Χριστιανικής πίστης βρίσκεται στη συνειδητοποίηση της παρουσίας Του, όπως ακριβώς την υποσχέθηκε: «ου γαρ εισι δύο η τρεις συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμι εν μέσω αυτών» (Ματθ. 18, 20). Δεν γιορτάζουμε την αναχώρηση του Χριστού, αλλά την ανάληψή Του στους ουρανούς.
Η εορτή της Αναλήψεως αποτελεί γιορτασμό του ανοίγματος του ουρανού στους ανθρώπους, του ουρανού ως του νέου και αιώνιου οίκου, του ουρανού ως της αληθινής μας πατρίδας. Η αμαρτία χώρισε βίαια τη γη από τον ουρανό και μας έκανε γήινους και χοντροκομμένους, προσήλωσε το βλέμμα μας σταθερά στο έδαφος και έκανε τη ζωή μας αποκλειστικά γεωτροπική. 

Αμαρτία είναι η προδοσία του ουρανού μέσα στην ψυχή. 

Αυτή ακριβώς τη μέρα, την εορτή της Αναλήψεως, νιώθουμε τρομοκρατημένοι από αυτή την άρνηση που γεμίζει ολόκληρο τον κόσμο. Ο άνθρωπος με υπεροψία και περηφάνια αναγγέλλει πως είναι μόνο υλικός, πως ολόκληρος ο κόσμος είναι υλικός, και πως τίποτε δεν υπάρχει πέρα από το υλικό. Και για κάποιο λόγο είναι ακόμη και χαρούμενος γι’ αυτό, και μιλά με οίκτο και συγκατάβαση γι’ αυτούς που ακόμη πιστεύουν σε κάποιου είδους “ουρανό” σαν να πρόκειται για γελωτοποιούς ή για αγροίκους.
Ελάτε αδελφοί, “ουρανοί” είναι απλώς ο ουρανός, είναι τόσο υλικός όσο και καθετί άλλο••δεν υπάρχει τίποτε άλλο, δεν υπήρξε ούτε και θα υπάρξει. Πεθαίνουμε, εξαφανιζόμαστε• έτσι στο μεταξύ ας κτίσουμε έναν επίγειο παράδεισο και ας ξεχάσουμε τις φαντασίες των παπάδων. Αυτό εν συντομία είναι το τελικό αποτέλεσμα και η ουσία του πολιτισμού μας, της επιστήμης μας, της ιδεολογίας μας. 

Η πρόοδος καταλήγει στο νεκροταφείο, με την πρόοδο των σκουληκιών που τρέφονται από τα πτώματα. Αλλά τι μας προτείνετε, μας ερωτούν, ποιός είναι αυτός ο ουρανός για τον οποίο μιλάτε, στον οποίο ο Χριστός ανελήφθη; Τέλος πάντων, τίποτε δεν υπάρχει στον ουρανό για το οποίο μιλάτε.
Ας απαντήσει σ’ αυτό το ερώτημα ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας που έζησε δέκα έξι αιώνες πριν. Μιλώντας για τον ουρανό, αναφωνεί: «Τι ανάγκη έχω από τον ουρανό, όταν εγώ ο ίδιος θα γίνω ουρανός;». 

Ας έρθει η απάντηση από τους Πατέρες μας που ονόμαζαν την Εκκλησία “επίγειο ουρανό”. Το ουσιαστικό σημείο αυτών των δύο απαντήσεων είναι το εξής: ουρανός είναι το όνομα της αυθεντικής κλήσης μας ως ανθρώπινα πλάσματα, ουρανός είναι η τελική αλήθεια για τη γη. Όχι. 

Ο ουρανός δεν βρίσκεται κάπου στο απώτερο διάστημα πέρα από τους πλανήτες η σε κάποιον άγνωστο γαλαξία. Ουρανός είναι αυτό που μας επιστρέφει ο Χριστός, ο,τι χάσαμε με την αμαρτία και την υπερηφάνεια, με τις επίγειες, αποκλειστικά γήινες, επιστήμες και ιδεολογίες, και τώρα είναι ανοικτός, μας τον προσφέρει και μας τον επιστρέφει ο Χριστός. 

Ουρανός είναι το βασίλειο της αιώνιας ζωής, το βασίλειο της αλήθειας, της καλωσύνης και της ομορφιάς. Ουρανός είναι ολόκληρη η πνευματική μεταμόρφωση της ανθρώπινης ζωής•ουρανός είναι η βασιλεία του Θεού, η νίκη πάνω στο θάνατο, ο θρίαμβος της αγάπης και της φροντίδας• ουρανός είναι η εκπλήρωση αυτής της έσχατης επιθυμίας, για την οποία ειπώθηκε: «α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν αυτόν» (Α’ Κορ. 2, 9). 

Όλα αυτά μας έχουν αποκαλυφθεί, μας έχουν δοθεί από τον Χριστό. 

Και έτσι ο ουρανός διαπερνά τη ζωή μας εδώ και τώρα, η ίδια η γη γίνεται μια αντανάκλαση, ένα είδωλο της ουράνιας ομορφιάς. Ποιός κατήλθε από τον ουρανό στη γη για να μας επιστρέψει τον ουρανό; Ο Θεός. 

Ποιός ανέβηκε από τη γη στον ουρανό; Ο άνθρωπος Ιησούς.
Ο Μέγας Αθανάσιος λέει πως “ο Θεός έγινε άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος θεός”. Ο Θεός κατέβηκε στη γη για να μπορέσουμε εμείς να ανεβούμε στον ουρανό! Αυτό ακριβώς γιορτάζουμε την ημέρα της Αναλήψεως! 

Αυτή είναι η πηγή της λαμπρότητας και της άρρητης χαράς. 

Αν ο Χριστός βρίσκεται στον ουρανό, κι αν Τον πιστεύουμε και Τον αγαπούμε, τότε είμαστε κι εμείς μαζί Του, στο δείπνο Του, στη Βασιλεία Του. 

Αν η ανθρωπότητα αναληφθεί μαζί Του, και δεν πέσει, τότε θα ανέβω μαζί Του κι εγώ προσκεκλημένος απ’ Αυτόν. Και “εν Αυτώ” μου αποκαλύπτεται ο σκοπός, το νόημα και η έσχατη χαρά της ζωής μου. Το καθετί γύρω μας μας τραβά προς τα κάτω. Ατενίζω όμως τη θεϊκή σάρκα να ανέρχεται στον ουρανό, τον Χριστό να τραβά προς τα πάνω «εν φωνή σάλπιγγος», και λέω στον εαυτό μου και στον κόσμο: εδώ βρίσκεται η αλήθεια για τον κόσμο και τον άνθρωπο, εδώ είναι η ζωή στην οποία ο Χριστός μας καλεί από την αιωνιότητα.
Την υπέρ ημών πληρώσας οικονομίαν και τα επί γης ενώσας τοις ουρανίοις, ανελήφθης εν δόξη, Χριστέ ο Θεός ημών, ουδαμόθεν χωριζόμενος, αλλά μένων αδιάστατος και βοών τοις αγαπώσί σε• Εγώ ειμι μεθ’ υμών και ουδείς καθ’ υμών.
Η/Υ ΠΗΓΗ:
Ιερά Μονή, Αγίου Ιωάννου Προδρόμου, Καρέα
.............................................................................................
.............................................................................................



Δευτέρα, 25 Μαΐου 2020

Φέροντες τα παρόντα γενναίως-π.Ευάγγελος Παπανικολάου





Οι Χριστιανοί πιαστήκαμε...κορόνια!






Παρασκευή, 22 Μαΐου 2020

Ο Γέροντας της Χαράς-π. Ευάγγελος Παπανικολάου






Ένας Υπέροχος Γείτονας σήμερα...






Τρίτη, 19 Μαΐου 2020

Ταρακουνητική ομιλία για τον Πολύαθλο Προφήτη Ιώβ-από τον λαϊκό ιεροκήρυκα Δημ. Παναγόπουλο


19 Μαϊου, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας Ποντίων






.....................................................................................................
......................................................................................................

Aπό την ιστοσελίδα "Τρελογιάννης"  κοπυπάστωσα
το κείμενο που υπογράφει 
ο Θανάσης Κ.

Η Γενοκτονία των Ποντίων δεν είναι απλώς μια «μέρα Μνήμης».. 
Είναι φωνή της συνείδησης του Ελληνισμού. 
Που μένει ζωντανή όλες τις μέρες του χρόνου. 
Αλλιώς δεν υπάρχει «συνείδηση»…
Δεν είναι μόνον η επίσημη Τουρκία που αρνείται τη Γενοκτονία, όπως είναι φυσικό άλλωστε…

Είναι και άλλοι, ακόμα και μέσα στην Ελλάδα.

Γι’ αυτό καλό είναι να τους θυμίσουμε συνοπτικά μερικά γεγονότα:

* Πρώτον δεν πρόκειται για απλή «εκτόπιση πληθυσμών» (υπάρχει και αυτό, βέβαια)…
Δεν πρόκειται μόνο για «εθνοκάθαρση» (υπάρχει και αυτό βέβαια).

Δεν πρόκειται απλώς για «εγκλήματα πολέμου» που έγιναν κατά τη διάρκεια των μαχών ή εξ αιτίας τους.

Αν μόνο αυτά είχαν συμβεί, πάλι θα ήταν πολλαπλό έγκλημα, αλλά στην περίπτωσή μας είναι πολύ πέρα απ’ αυτά.

Είναι Γενοκτονία, γιατί υπήρξε συστηματική και οργανωμένη προσπάθεια εξόντωσης μιας εθνικής πληθυσμιακής ομάδας.

Και συγκεντρώνει όλα τα ιστορικά και νομικά χαρακτηριστικά για να θεωρηθεί και επίσημα Γενοκτονία…

* Δεν «προέκυψε» ως αποτέλεσμα Ελληνοτουρκικού Πολέμου. 
Δεν ξεκίνησε το 1919 με την άφιξη ελληνικού εκστρατευτικού σώματος στη Σμύρνη.
Ξεκίνησε τέσσερα ολόκληρα χρόνια νωρίτερα!
Όταν μαίνονταν ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, στον οποίο η Ελλάδα δεν συμμετείχε ακόμα, έτσι κι αλλιώς…
Κι όταν η Τουρκία που είχε συμμαχήσει με τις «Κεντρικές Δυνάμεις» έχανε από την Ρωσία που ανήκε στην Αντάντ. Και οι ήττες του τουρκικού στρατού αποδόθηκαν στον Ποντιακό Ελληνισμό κι άρχισαν οι Τούρκοι να καίνε χωριά και να συλλαμβάνουν τους Έλληνες Πόντιους της περιοχής. Τους οποίους του εξόντωναν στη συνέχεια σε πορείες θανάτου.
Κι όχι μόνο νέους μάχιμους άνδρες, αλλά και γυναίκες και παιδιά και ηλικιωμένους. Κανείς δεν γλίτωνε…

Το επαναλαμβάνω: Η Ελλάδα τότε δεν είχε καν πάρει μέρος στον Πόλεμο.

* Τρίτον, δεν ήταν καν ένα «περιστατικό», έστω και αιματηρό, που θα μπορούσε να αποδοθεί σε υπέρ-αντίδραση κάποιων «ακραίων» της εποχής σε στιγμές – και υπό τη φόρτιση – της εθνικής τους ήττας.

Κράτησε οκτώ χρόνια! Και δεν συμμετείχαν μόνο «άτακτοι». 

Συμμετείχε το ίδιο το Τουρκικό κράτος. Και οι επίσημες αρχές του.

Και δεν το λένε αυτό μόνο οι Έλληνες και οι οργανώσεις των Ποντίων σήμερα. Το βεβαιώνουν και πλήθος διπλωματικές πηγές της εποχής και από τα δύο στρατόπεδα του τότε Πολέμου. Για την ακρίβεια οι πιο επιβαρυντικές για την Τουρκία αποδείξεις της Γενοκτονίας που έγινε τότε είναι από Αυστριακές διπλωματικές πηγές (χώρας που τότε ήταν σύμμαχός της Τουρκίας) και από Αμερικανικές πηγές (χώρας που τότε ΔΕΝ συμμετείχε στον Πόλεμο)
Υπάρχουν βέβαια, και πολλές άλλες τέτοιες πηγές τρίτων χωρών. Όλες απολύτως επιβαρυντικές για την Τουρκία συνολικά – όχι για κάποιους «ακραίους»…

Τα «εγκλήματα Πολέμου» γίνονται μια στιγμή από κάποιον τρελαμένο διοικητή που χάνει ο ίδιος τον αυτοέλεγχό του ή χάνει το έλεγχο του τμήματός του και σκοτώνει γυναικόπαιδα αμάχων αδιακρίτως.

Όταν ο εξολόθρευση ενός ολόκληρου πληθυσμού κρατάει οκτώ χρόνια και γίνεται συστηματικά, αυτό ΔΕΝ λέγεται πια «έγκλημα Πολέμου», λέγεται πια –καραμπινάτη – Γενοκτονία!
Τίποτε λιγότερο…
* Ο αριθμός των θυμάτων εκείνα τα 8 χρόνια – σε τρείς φάσεις μάλιστα – φτάνει τις 353 χιλιάδες, σε ένα συνολικό πληθυσμό Ποντίων που έφτανε τότε τις 650 με 800 χιλιάδες. Δηλαδή κοντά στους μισούς εξοντώθηκαν επί τόπου – οι περισσότεροι βασανιστικά.
Αν αυτό δεν είναι Γενοκτονία τι είναι;
Τα θύματα ολόκληρου του Μικρασιατικού Ελληνισμού τότε ήταν πολύ περισσότερα: Πιθανότατα ξεπερνούν τις 550 χιλιάδες! Και ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας ήταν πολύ μεγαλύτερος. Ξεπερνούσε κατά πολύ τα 2 εκατομμύρια.
Από αυτούς έφτασαν διωγμένοι στην Ελλάδα περί το 1,5 εκατομμύριο το 1922-23.
Αλλά γύρω στις 550 χιλιάδες εξοντώθηκαν συνολικά.
Και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ακόμα έσπευσαν να σωθούν προς την αντίθετη κατεύθυνση, προς την Γεωργία και τη Ρωσία – και την Σοβιετική Ένωση που δημιουργήθηκε τότε. 

Αυτοί υπέστησαν αργότερα, άλλες δραματικές διώξεις. Από τους Σοβιετικούς πλέον…

Αλλά οι 550 χιλιάδες Ελληνισμού της Μικράς Ασίας αφανίστηκαν εκεί, στις πατρογονικές εστίες τους!
Κι από αυτούς πάνω από μισούς ήταν Έλληνες Πόντιοι, των οποίων η Γενοκτονία ξεκίνησε πολύ πριν τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο το 1919-22.
* Κάποιοι θέλουν να το ονομάσουμε όλο αυτό απλώς «εθνοκάθαρση»…Αλλά «εθνοκάθαρση» – δηλαδή βίαιο εξαναγκασμό να φύγουν – υπέστησαν το 1,5 εκατομμύριο του Μικρασιατικού Ελληνισμού που έφυγε και ήλθε στην Ελλάδα.  Οι 550 χιλιάδες συμπατριωτών μας ΔΕΝ έφυγαν! «Έμειναν» εκεί! Γιατί τους σκότωσαν συστηματικά και σχεδιασμένα
Κάποιοι θέλουν να θυμόμαστε αυτούς που σώθηκαν, αλλά να ξεχάσουμε αυτούς που δολοφονήθηκαν.
Τέτοια φρικαλεότητα!
* Την Γενοκτονία των Ποντίων δεν την «ισχυρίζονται» μόνο οι Ποντιακές οργανώσεις.
Την αποδέχεται ως αδιαμφισβήτητο γεγονός η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (ΙAGS), δηλαδή ό,τι πιο έγκυρο υπάρχει στο κόσμο.
Την έχουν αναγνωρίσει επίσης, επισήμως, πέραν από τα Κοινοβούλια της Ελλάδας και της Κύπρου, η Αρμενία, η Σουηδία, η Αυστρία, ορισμένες Ομόσπονδες δημοκρατίας της Ρωσίας, εννιά από τις μεγαλύτερες Πολιτείες των ΗΠΑ ευθέως (και κάποιες ακόμα εμμέσως), η Βουλή της Νότιας Αυστραλίας και της Νέας Νότιας Ουαλλίας, και πολλοί δήμοι μεγάλων πόλεων όπως της Βιέννης, της Οτάβας και του Τορόντο κλπ.
Ενώ υπάρχουν επιπροσθέτως πλήθος Νομοθετικά σώματα σ’ όλο τον κόσμο, όπως για παράδειγμα η Γερουσία των ΗΠΑ, που έχουν αναγνωρίσει ευρύτερα την Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας εκείνη την εποχή, περιλαμβάνοντας μέσα φυσικά και τη Γενοκτονία των Ποντίων.
* Υπάρχουν και κάποιοι που προσπαθούν να δημιουργήσουν σύγχυση σε ό,τι αφορά τον τελικό αριθμό των θυμάτων:
Εντάξει, μας λένε, αλλά δεν σκοτώθηκαν τότε 353 χιλιάδες Πόντιοι, τα πραγματικά θύματα είναι περί τις 100 χιλιάδες!
Και δεν ντρέπονται
Αναφέρονται σε πηγές όπως ή καταγγελία του Μητροπολίτη Τραπεζούντος Χρύσανθου Φιλιππίδη, το 1916. Ο οποίος αναφερόταν στα θύματα μόνο της περιοχής του και μόνο ως το 1916..
Και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου;
Και τα επόμενα χρόνια όταν υπήρξαν άλλα δύο μεγάλα κύματα αφανισμού των Ποντίων και αργότερα του Ελληνικού στοιχείου συνολικά;
Αυτοί δεν μετράνε;
Μόνο ο Αμερικανός Πρέσβης στην Τουρκία Henry Morgenthau κατέγραψε και στοιχειοθέτησε σφαγές Ελλήνων Ποντίων από το 1919 ως το 1921 στις περιοχές της Σαμψούντας της Μπάφρας και του Ααζάμ που έφταναν το 70% με το 90% του τοπικού πληθυσμού.
Και οι υπόλοιποι δεν γλίτωσαν. Οι περισσότεροι εκτοπίστηκαν στα «ενδότερα» όπου βρήκαν τον θάνατο με σκόπιμες κακουχίες και βασανιστήρια. Όταν δεν εκτελούταν επί τόπου εν ψυχρώ
Αληθινή Γενοκτονία!

Ο κόσμος το ’χει τούμπανο κι εμείς το «συζητάμε» ακόμα…
Και κάποιοι εξακολουθούν να μας λένε ότι ήταν «συνωστισμός» όλα αυτά.

Ή ό,τι «κι εμείς κάναμε τα ίδια».
Ε λοιπόν, όχι ! Δεν ήταν «συνωστισμός»! Κι ούτε κάναμε εμείς «τα ίδια». Ούτε καν συγκρίσιμα. Ούτε τότε, ούτε πιο πριν, ούτε ποτέ.

Σε πολέμους υπάρχουν ακρότητες.
Πολλές φορές και αντεκδικήσεις.

Αλλά Γενοκτονία δεν κάναμε ποτέ εμείς!
Λίγοι τις έκαναν στους τελευταίους δύο αιώνες, τουλάχιστον…
Κι όσοι τις έκαναν, τουλάχιστον τις αναγνώρισαν. Ζήτησαν και συγγνώμη. Και ντρέπονται σήμερα. Κουβαλάνε το σύνδρομο της «ιστορικής ενοχής». Κάτι είναι κι αυτό…
Εδώ έχουμε μια χώρα – την Τουρκία – που το αρνείται! Δεν ζητάει καμία συγγνώμη. Μάλλον μας… απειλεί ότι θα το ξανακάνει! Στην Δυτική Θράκη, ή στα νησιά του Αιγαίου, ή και στην Κρήτη ακόμα – κι αυτό το ακούσαμε τελευταία.
Κι από κοντά έχουμε και δικούς μας εδώ, που επίσης αρνούνται – και σήμερα – τη Γενοκτονία του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας!
Και βγάζουν και βιβλία στα ελληνικά με τα οποία διαδίδουν τα ψέματα της Τουρκικής προπαγάνδας. Και ήθελαν να τα περάσουν και στα σχολεία μας!
Αυτοί είναι χειρότεροι! Γιατί δολοφονούν για δεύτερη φορά τον Μικρασιατικό Ελληνισμό. Χτυπώντας κατευθείαν στο μόνο που δεν πεθαίνει: Στη Μνήμη!
Αυτήν θέλουν να αλλοιώσουν και να αμαυρώσουν
Τελικά, να εξαλείψουν!
Μόνο που η Μνήμη είναι ΤαυτότηταΑξιοπρέπεια και Υπερηφάνεια
Και τα τρία πηγές, του πνεύματος Ελευθερίας!
Τότε σκότωσαν τους ανθρώπους μας…
Τώρα επιχειρούν να δολοφονήσουν το Φιλελεύθερο πνεύμα του λαού μας!
Αυτό που μας κράτησε ενωμένους και όρθιους…
Δεν θα τα καταφέρουν!

Η Μέρα Μνήμης δεν υπενθυμίζει μόνο όσα συνέβησαν στον παρελθόν.
Υπογραμμίζει κι αυτά που δεν πρέπει να επιτρέψουμε στο μέλλον!

ΥΓ Κατά τα άλλα απολαύστε τα… τουρκικά σίριαλ που αφθονούν πια στα ελληνικά κανάλια!
Τελικά δεν είναι να το πολύ-συζητάμε:
Θα σωθούμε όσοι το αξίζουμε κι όσοι το παλεύουμε.

Οι υπόλοιποι δεν έχουν «σωτηρία»…


Θανάσης Κ.
...................................................................................
...................................................................................