Αντιστέκομαι
όπως οι ελιές της πατρίδας μου, οι σκληρές σαν τα κόκκαλα τ' αντρειωμένου, που τους λείπουν οι μαύρες μαντήλες μονάχα για να μοιάζουν με τις μανάδες μας, που σφηνωμένες γερά στην απόλυτη πέτρα, αδιαφορούν για τις θύελλες, αναπνέουν τις αστραπές και τις κάνουνε μες στους πικρούς τους χυμούς, ειρήνη και φως..
(Νικ.Βρεττάκος)
Email:filikitati@hotmail.com
Μιλώντας για τους αγίους, εκεί που τρώγαμε, μου είπες αγαπημένo μου :
-Μαγιλίκια! Γουστάρεις αποκρυφιστικές τεχνικές! Και οι μαύροι μάγοι, τελετές κάνουνε. Και σεις οι Χριστιανοί, μία απο τα ίδια με αυτούς είστε!
........................................ Γιατί το είπες αυτό;
Το είπες, επειδή αγνοείς την αβυσσαλέα δ ι α φ ο ρ ά ανάμεσα στη δύναμη του Αγίου Πνεύματος και στη δύναμη του πνεύματος του Εωσφόρου.
Αυτή η διαφορά, είναι κεφαλαιώδης και θεμελιώδης. Το κρασί και το ξίδι, άμα τα δεις, φαίνονται ίδια, η γ ε ύ σ η όμως, αποκαλύπτει την πραγματική τους υπόσταση.
Λέγοντας γ ε ύ σ η τι εννοούμε;
Μια εν πολλοίς, υ π ο κ ε ι μ ε ν ι κ ή αίσθηση και εκτίμηση, η οποία βιώνεται σε συνάρτηση και με την αίσθηση της π ν ε υ μ α τ ι κ ή ς ε λ ε υ θ ε ρ ί α ς. Και τι εννοώ λέγοντας πνευματική ελευθερία;
Εννοώ την ε λ ε υ θ ε ρ ί α απο τα π ά θ η, της σαρκός και του πνεύματος.
Είναι κεφαλαιώδης αυτή η διαφορά. Ας πούμε, [πράγματι ] εγώ δεν καπνίζω.
Εφόσον δεν καπνίζω, έχω ανά πάσα στιγμή την ελευθερία, αν θέλω, να ξεκινήσω το κάπνισμα. Από τη στιγμή που θα το ξεκινήσω όμως και το συνηθίσω, μετά, αν αποφασίσω να το σταματήσω, δ ε ν θ α μ π ο ρ ώ. Την ελευθερία μου θα την έχω απολέσει. Θα έχω γίνει δούλη στο πάθος του καπνίσματος, όπως μυριάδες είναι δορυάλωτοι υπο του καπνού, αυτή τη στιγμή.
Θα μου σπάνε τα νεύρα, θα μασάω τσίχλες, θα κάνω προσπάθειες ποικίλες, αλλά το κάπνισμα δεν θα μου είναι εύκολο να το σταματήσω- επειδή άνοιξα στο σώμα μου ένα νευρολογικό μονοπάτι εθισμού που δύσκολα σβήνει- προκειμένου να επανέλθω στην πρότερή μου, αθώα και παρθένα- σε σχέση με τον καπνό- κατάσταση.
Είχες τελειώσει το φαγητό σου, και συνεχίζαμε την ειρηνική μας κουβέντα. Σου διευκρίνησα:
Όσο ο άνθρωπος, στέκεται πάνω στο έδαφος της Εκκλησίας, πάνω στο έδαφος της Χάρης του Αγίου Πνεύματος, μοιάζει με τούτο το φρούτο που έχω ακουμπήσει επάνω στην παλάμη μου απαλά. Αν θέλω, αφήνω το φρούτο απο τα χέρια μου να κυλήσει...
Το χέρι του Θεού, αφήνει στην κάθε ψυχή, όλους τους βαθμούς ελευθερίας.
Την αφήνει να κυλήσει σε όποια κατεύθυνση θέλει, αν εκείνη – η ψυχή- επιθυμεί να το κάνει...
Ανά πάσα ώρα, από το χέρι του Θεού, ο άνθρωπος, μπορεί να φύγει- αν θέλει-και να κάνει βουτιά ανεπίστροφη μέχρι την Άβυσσο, .
Το Πνεύμα το Άγιο σ έ β ε τ α ι την προσωπική σου
ε λ ε υ θ ε ρ ί α ε π ι λ ο γ ή ς όσο τίποτε άλλο στον κόσμο... Το χέρι του Εωσφόρου, αν κάποιον παγιδεύσει, τέτοιες πολυτέλειες δεν τις επιτρέπει. Ο Εωσφόρος, έτσι και τον βάλει στο χέρι, θα σφίγγει σαν τανάλια, όλο και πιο δυνατά, εκβιάζοντάς τον, και ωθώντας τον σε όλο και μεγαλύτερη αυτοκαταστροφική απελπισία. Το χέρι του Εωσφόρου, όταν αρχίσει να κλείνεται γύρω απο την ψυχοσωματική υπόσταση-όπως αυτή τη στιγμή το χέρι μου κλείνεται γύρω απο το μαλακό αυτό φρούτο- θα την τυλίγει όλο και πολύ, όλο και πιο δυνατά, μέχρι να τη λιώσει - όπως εγώ έλιωσα αυτή τη σάρκα του καρπού που κρατούσα-μέχρι τη τελική θανάτωση και συντριβή της ψυχής του ανθρώπου, όπερ μη γένοιτο...
Αυτή είναι η κεφαλαιώδης διαφορά, με πολύ απλές εικόνες, του Αγίου Πνεύματος, και του πνεύματος του ακάθαρτου του Εωσφόρου.
Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο καλό κρασί και στο άθλιο ξίδι...
Είναι ζ ω τ ι κ ή ς σημασίας, λοιπόν, αγαπημένο μου, να προσέχεις ιδιαίτερα, σε τ ί ν ο ς τα πνευματικά χέρια ακουμπάς, και τ ί ν ο ς τα χέρια επιλέγεις, ως βάση αφόρμησης, για την καταξίωση της ζωής σου...
(επανάληψη ένα σημείωμα του 2015 τα παρακάτω): ................................................................................................ Αυτές τις εξουθενωτικές μέρες του φετινού καλοκαιριού γνώρισα από πιο κοντά, έναν ηλικιωμένο ασκητή αδυνατούλη, (το πετσί και το κόκκαλο δεν τρώει, δεν πίνει, δεν κοιμάται, μένει σε σπήλαια όταν τα βρει) που μου εκμυστηρεύτηκε
ότι ακούει κάθε τόσο μια γλυκιά φωνή η οποία του προφητεύει τα διάφορα.
-Και, παιδί μου, δεν πέφτω ποτέ έξω!
Του είχε προφητέψει- λέει- τώρα πρόσφατα η φωνή ότι οι Τούρκοι θα κάνανε "ντου" στην Ελλάδα, απ' τον Έβρο, την 1η Αυγούστου.
-Πέρασε η 1η Αυγούστου, οι Τούρκοι δεν κάνανε "ντου", μωρή παλάβω...
-Το ξέρω εξυπνόπουλε! Μην ειρωνεύεσαι! Και γω διαβάζω εφημερίδες ακόμη!
Μετά την ανεπιτυχή πρώτη ..προφητεία, επικοινώνησε έπειτ' από λίγες μέρες, μαζί μου ο ..προφήτης μοναχός για να μου ξαναπεί ότι οπωσδήποτε οι Τούρκοι, θα κάνουνε "ντού" στις 14 Αυγούστου ("ίσως η φωνή εννοούσε με το πάτριο εορτολόγιο" -έδωσε στον εαυτόν του, και σε μένα, ντροπαλά, αυτή την εξήγηση, ο καλός άνθρωπος, και ας μην ήταν παλαιοημερολογίτης)
-Μεκάρι παιδί μου, να βγω ψεύστης...Μεκάρι! σχολίασε καταλήγοντας, ο καλογεράκος που κρυφοφιλοδοξεί -υποπτεύομαι- ντε και σώνει να αναδειχτεί σε .. σύγχρονο προφήτη...
-Πέρασε και η 14η Αυγούστου, ακόμη οι Τούρκοι, δεν κάναν "ντου", τρελομπετούγια.
- Θες να μου σπάσεις πάλι τα νεύρα; Τι λέγαμε; Λέγαμε ότι ωστόσο έμεινα άλλη μια φορά, με την απορία:
Είναι και τούτος ο κακόμοιρος απ' τους ..χαρισματικούς που κάθε τόσο ακούν ...φωνές; Δεν θα χαιρόμουν να καταλήξω στο σκληρό αυτό το συμπέρασμα αλλά...μάλλον...απ' την γενικευμένη και σωρευμένη αμαρτία, τα κατηραμένα capital controls ή και γενικώς από σκέτη την καλοκαιρινή ζέστη, οι άνθρωποι, αγαπημένο μου, ποοολύ ελαλήσαμεν!
Όπως και αν έχει το πράγμα...σε παραπέμπω σε παλιότερες σκέψεις επί του θέματος των "φωνών" που θα τις διαβάσεις πατώντας στον τίτλο:
Περιστεράκι μου ξεκίνησα να διαβάζω αυτές τις μέρες ένα βιβλίο για τους αγγέλους (ελπίζοντας να μου προσφέρει κάποια ωφέλεια πνευματική) απ' το οποίο παραθέτω το παρακάτω αποσπασματάκι της εισαγωγής του. Πριν το αναγνώσεις να υπενθυμίσω ότι μια εμπειρία με άγγελο παμπονηρούλη, είχα αναφέρει στις περασμένες σκέψεις μου, περί πλάνης αισθήσεων σώματος και ψυχής (αν πατήσεις πάνω στο υπογραμμισμένο, τσουπ! θα πεταχτείς στα παλιότερα γραψίματα, και θα το διαβάσεις -είδες η τεχνολογία; ) Σε ασπάζομαι μητρικώς τε και... κυνικώς (και με αγάπη αφοσιωμένου σκύλου εννοώ!) ευχόμενη για όλους μας φώτιση εν Κυρίω Ιησού, και προσοχή μεγάααλη, στη διάκριση των πνευμάτων διότι καραδοκεί άγρυπνη, παντού, η Εξαποδίτικη Μαρμάγκααα! Ευανθία η Σαλογραία ............................................................................................................................. .............................................................................................................................
(Εννοείται ότι οι λωλαμένες υπογραμμίσεις στο κείμενο που ακολουθεί
απ' το βιβλίο του Jean Danielou
"Οι άγγελοι και η Αποστολή τους" ,
-εκδόσεις Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος- είναι σαλογραιίστικες...)
..........................................................................................................................
.........................................................................................................................
..."Πράγματι , σήμερα, διακρίνουμε δυο πλάνεςεπί του ζητήματος αυτού.
Η πρώτηπροέρχεται από τους ορθολογιστές,
οι οποίοι κατατάσσουν αγγέλους και δαίμονες σε προσωποποιήσεις ψυχολογικών πραγματικοτήτων
και διαβλέπουν ακρίτως μία μυθική ερμηνεία της πραγματικότητας,
για την οποία η ψυχανάλυση
θα μπορούσε να προσφέρει
ένα κλειδί ερμηνείας.
Άλλοι πάλι, αντιδρώντας δικαιολογημένα σε αυτές τις τάσεις,
δείχνουν μια έντονη περιέργεια
για τον αόρατο κόσμο,
αλλά επιδιώκουν να εισέλθουν σε αυτόν
με τον πνευματισμό ή τη θεοσοφία.
Με αυτέςτις απερίσκεπτες προσεγγίσειςαπομακρύνονται από τη μόνη οδό που μας έχει δοθεί και είναι η οδός του Ιησού Χριστού". JEAN DANIELOU ........................................................................................................ ........................................................................................................
ΛΙΓΟ ΠΡΙN ΠΕΣΟΥΝ
Λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι του τέλους, θέλω να δω τον άγγελό μου, να μείνουμε μόνοι, σ'ένα σύμπαν αχανές, παρακαλώ ν'αποσυρθείτε, ζώντες τε και κεκοιμημένοι.
Θέλω να προσκυνήσω τις μεγάλες φτερούγες του, στα πόδια του να καταθέσω ένα κλωνάρι πασχαλιάς, να του ζητήσω συγγνώμη για τις ασυνέπειες μου (πάντα υποσχόμουν ν' αλλάξω και πάντα ο ίδιος έμενα), να δω πώς είναι, τέλος πάντων:
Ένα μικρό παιδί, ο νεανίας που αστράφτει και προφέρει το "ουκ έστιν ώδε", το άστρο της Βηθλεέμ;
-Εννοώ πώς είναι ο δικός μου,όταν πέφτουν οι τίτλοι του τέλους-.
Πάντοτε με συντρόφευε και ουδέποτε μου 'δωσε μια φωτογραφία του.
..................................................................................................................................... "Οι δε υπομένοντες τον Θεόν, αλλάξουσιν ισχύν, πτεροφυήσουσιν ως αετοί"
