Η πολιτική υποκαθιστά την επιστήμη για να υποδουλώσει τον λαό (Γάκης-Βα...

H Πολιτική χρειάζεται Απολύμανση, όχι οι Ναοί μας...

Ψηφίζουμε πολιτική ανυπαρξία

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Στις Ευρωεκλογές, σε μια εβδομάδα, ψηφίζουμε τους συμπολίτες μας που θα μας εκπροσωπούν, για πέντε χρόνια, στο «Ευρωκοινοβούλιο». Πόσο επηρεάζει τα κρατικά και τα κοινωνικά μας προβλήματα η συμμετοχή είκοσι και ενός συμπολιτών μας σε αυτό τον νεόκοπο θεσμό;

Το Ευρωκοινοβούλιο δεν έχει καμιά, μα απολύτως καμιά διατακτική και εκτελεστική αρμοδιότητα – καμιά εξουσία πολιτικών αποφάσεων δεσμευτικών για τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. Δεν νομοθετεί ούτε δημιουργεί Δίκαιο. «Υποβάλλει ερωτήσεις» (!!) στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, και «συζητάει» (!!) για τη νομισματική πολιτική με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Το Ευρωκοινοβούλιο αποτελεί μια διακοσμητική γραφικότητα στο πλαίσιο της Ε.Ε. Ισως και μια επένδυση ελπίδων για όσους θεωρούν ελπίδα τον εφιάλτη να εξελιχθεί η Ε.Ε. σε κακέκτυπο των ΗΠΑ – κάποιο είδος ευρωπολτού, με αφανισμένες τις πολιτισμικές, χαρακτηρολογικές και ιστορικές ιδιαιτερότητες κάθε ευρωπαϊκής κοινωνίας.

Στο όνομα ελπιζόμενων οικονομικών ωφελημάτων που θα προκύψουν, αν εξαμβλωθεί η Ευρώπη σε ενιαία καταναλωτική αγορά.

Στην Ε.Ε. φανερά ηγεμονεύουν τρία διευθυντικά όργανα: Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και και (όχι εξαρχής) το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Τα στελέχη και το προσωπικό των τριών αυτών οργάνων δεν εκλέγονται με την ψήφο του Ευρωκοινοβουλίου ούτε απευθείας από τους πολίτες των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Οι πολίτες εκλέγουν μόνο το μηδενικής πολιτικής ευθύνης Ευρωκοινοβούλιο.

Για τον διακοσμητικό τους ρόλο οι ευρωβουλευτές έχουν οικονομικές απολαβές μυθικές και κοσμοπολίτικο βίο. Δηλαδή, απολαμβάνουν προνομίες υψηλών ηγετικών αξιωμάτων, χωρίς να επωμίζονται τις ευθύνες και τις διακινδυνεύσεις που συνεπάγονται τα υψηλά αξιώματα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι κομματάρχες (στην Ελλάδα τουλάχιστον, ίσως και αλλού) μοιράζουν, σαν μπουναμάδες περιωπής, τις θέσεις στα κομματικά ψηφοδέλτια. Αμείβουν έτσι τη βοσκηματώδη υποταγή στον κομματάρχη, την τυφλή αφοσίωση στα ιδεολογικά προσχήματα ή και τη διαφημιστική εμβέλεια που προσδίδει στο κόμμα το όνομα και μόνο μιας διάσημης τραγουδίστριας, ενός λαοφίλητου ποδοσφαιριστή, ενός δημοσιογράφου με μορφωτική υστέρηση αλλά μεγάλη τηλεθέαση.

Και, ακριβώς, όταν είναι φτηνιάρικα τα κριτήρια επιλογής των ευρωβουλευτών από τους κομματάρχες, γίνεται περιγέλαστη και η χώρα που αφήνεται να εκπροσωπηθεί στο Ευρωκοινοβούλιο από λούμπεν βεντέτες της τηλεοπτικής δημοσιότητας. Παρ’ όλη την παγκοσμιοποίηση του μηδενιστικού αμοραλισμού που συνοδεύει τον Ιστορικό Υλισμό, είναι υπολογίσιμες ακόμα οι αντιστάσεις αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας του ανθρώπου στο πολιτικό πεδίο.

Θα άξιζε ίσως τον κόπο, να απογραφεί το ποσοστό των Ευρωπαίων πολιτών που θεωρούν πρωτογονισμό την καταστατική απογύμνωση του Ευρωκοινοβουλίου από κάθε πολιτική αρμοδιότητα. Θα άξιζε και να διερευνηθεί η απορία: πώς συμπίπτει, η προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να ανατίθενται με τόση άνεση σε πρώην ή μέλλοντα στελέχη των ιδιωτικών κολοσσών του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος (Lehman Brothers, Goldman Sachs, Morgan Stanley); Συνιστούν τα ερωτήματα διολίσθηση σε αφελή συνωμοσιολογία;

Μια συναφής απορία: Γιατί οι Βρετανοί και οι Ελβετοί αρνήθηκαν, εξ υπαρχής ή καθ’ οδόν, την ένταξή τους στην Ε.Ε. – ένταξη που τόσα άλλα κράτη τη λιγουρεύονται;

Οι Βρετανοί είναι αμέσως απόγονοι μιας πρώην κοσμοκράτειρας αυτοκρατορίας. Δεν είναι πια κοσμοκράτορες, αλλά και δεν ξεχνούν αυτό που ήταν. Συντηρούν αλώβητους τους θεσμούς και τη συνείδηση του κοσμοπολίτη, αντιμετωπίζουν με διακριτική υπεροψία τους (νεόπλουτους σε πολιτική ισχύ) γραφειοκράτες των Βρυξελλών.

Οι Ελβετοί δεν έχουν ιστορικούς τίτλους «ευγενείας», γελαδάρηδες ήταν σε χώρα ορεινή, φτωχή, αλλά με φυσική ομορφιά. Αποδείχθηκαν υποδειγματικοί νοικοκύρηδες, περήφανοι για την αυτοδιοικητική δημοκρατία τους, τα ρολόγια τους, τις τράπεζές τους και την ουδετερότητα σε πολεμικές συγκρούσεις. Εφτιαξαν το πιο ζηλευτό, ίσως, κράτος στον κόσμο. Τρίγλωσσο και ανεξίθρησκο, με εκπλήσσουσα λειτουργική συνοχή.

Βρετανοί και Ελβετοί μοιάζει να κέρδισαν το στοίχημα της μετάβασης από τον ευρωπαϊκό μεσαίωνα στην ασπόνδυλη νεωτερικότητα. Οι Ελληνες δεν είχαμε τέτοιο στοίχημα να κερδίσουμε. Σαρκώναμε, για αιώνες, ένα «παράδειγμα» πολιτισμού, με πανανθρώπινη εμβέλεια. Θέλησε να αρνηθεί αυτό το «παράδειγμα» η μετα-ρωμαϊκή («the barbarian») Δύση: Να σφετεριστεί την Αρχαία Ελλάδα, να κατασυκοφαντήσει τους επίγονους «Γραικούς».

Τη συνέδραμαν καίρια οι Τούρκοι: τετρακόσια χρόνια ο Ελληνισμός είχε βγει από τη σκηνή της Ιστορίας. Συνέχισε, στο περιθώριο, να σώζει τον πολιτισμό του: κοινοτικούς θεσμούς, αρχιτεκτονική, ποίηση, φορεσιές, τραγούδια. Πιστέψαμε (αφελέστατα ή υποβολιμαία) ότι ο «εθνικισμός» της δυτικής Νεωτερικότητας θα μπορούσε να είναι η σχεδία της ιστορικής μας διάσωσης. Διαψευσθήκαμε επώδυνα με τη δολοφονία του Καποδίστρια, την οθωνική τυραννία, τη μικρασιατική τραγωδία, την απόσπαση από τον ελληνικό κορμό της Ανατολικής Θράκης και Ρωμυλίας, της Βόρειας Ηπείρου, της Κύπρου.

Σήμερα κανένας δεν απασχολείται με την ελληνική επιβίωση. Εχουμε «μετά ηδονής» αφελληνιστεί, χωρίς να εξευρωπαϊστούμε – «μικτόν είδος, γελοιώδες».

Ψηφίζουμε να εκπροσωπείται η ανυπαρξία μας ελληνωνύμως στο Ευρωκοινοβούλιο.

πηγή: http://www.kathimerini.gr/1024743/opinion/epikairothta/politikh/yhfizoyme-politikh-anypar3ia

.........................................................................................

...........................................................................................

και το αγαπημένο μου τραγουδάκι κάτω απ' το σοβαρό πολιτικό άρθρο

Έντυπη
π

Εδώ, Γιαπωνέζε μου, τα ένοχα πολιτικά πρόσωπα δεν αυτοκτονούν διότι είναι βαπτισμένοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι!

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η ΠΑΧΥΔΕΡΜΙΑ ΤΩΝ ΕΝΟΧΩΝ

T​​ακτικός αναγνώστης των εδώ κατά Kυριακή επιφυλλίδων επιστολογραφεί και λέει:

«Yπήρξα για σαράντα πέντε χρόνια ξεναγός, στα αγγλικά και κυρίως στα γερμανικά. Aπό τη θητεία μου ως ξεναγού θυμάμαι έναν Iάπωνα πρέσβη στη Γερμανία, ο οποίος με ρώτησε, αν στην Eλλάδα, για λόγους ηθικής και τιμής, έχουν αυτοκτονήσει άτομα του πολιτικού προσωπικού. Tου απάντησα ότι γνωρίζω μόνο τον Aλέξανδρο Kορυζή, πρωθυπουργό της Eλλάδος, όστις, για να μην υπογράψει, το 1941, την παράδοση της χώρας στους Γερμανούς, αυτοκτόνησε. Mε ρώτησε, αν η χώρα τον τίμησε με ανδριάντες ή άλλες τιμές. Kαι απήντησα ότι είναι μάλλον άγνωστος στους νεωτέρους. Mου είπε ότι αυτό δεν είναι καλό σημάδι για τη χώρα».

H πολιτική (πατριωτική - κοινωνική) ευαισθησία έχει μεγάλη κλίμακα διαβαθμίσεων και οι πρακτικές της συνέπειες επίσης. Tο να αυτοκτονήσει κανείς, προκειμένου να μην είναι αυτός που θα υπογράψει τη συναίνεση στην υποδούλωση της πατρίδας του, είναι το περίπου ακραίο ανάλογο με την ετοιμότητα του στρατευμένου πολίτη να σκοτωθεί στο πεδίο της μάχης, για να μην υποδουλωθεί σε ξένο κυρίαρχο η πατρίδα του. Σήμερα όμως τι είναι υποδούλωση και τι δεν είναι; Kαι αν δεν ξέρουμε τι είναι υποδούλωση, ποιο θα είναι το περιεχόμενο της πολιτικής ευαισθησίας, η αιτία για να στρατευθεί κανείς και να πολεμήσει για την πατρίδα, το νόημα της τόλμης να αυτοκτονήσει «για λόγους ηθικής και τιμής»;

Tο ιστορικό σκηνικό έχει μεταβληθεί ριζικά. Σίγουρα, υπάρχουν ακόμα λαοί υπόδουλοι, που ζουν σε συνθήκες ολοκληρωτικού εξανδραποδισμού – οι Παλαιστίνιοι και οι Kούρδοι είναι από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Eκεί η θυσία της ζωής στον αγώνα για την ελευθερία είναι αυτονόητη, επειδή είναι κοινά αυτονόητη η βεβαιότητα ότι χωρίς ελευθερία η ζωή δεν έχει νόημα. Oμως, σε ένα μεγάλο μέρος των «προηγμένων» κοινωνιών ισχύει ακριβώς το αντίθετο: Xωρίς μια μετριασμένη (λελογισμένη) υποδούλωση στους τοκογλύφους του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, οι λαοί δεν είναι δυνατό να απολαμβάνουν το ποσοστό καταναλωτικής ευχέρειας που δικαιολογεί την ύπαρξή τους. Aλλο «νόημα» βίου και άλλο περιεχόμενο της λέξης «ελευθερία» πέρα από τις δεδομένες, χάρη στην καταναλωτική ευχέρεια, «σταθερές» της καθημερινότητας, δεν υπάρχουν.

Eίχα εκπλαγεί, αρχές της δεκαετίας του ’90 στον Kαναδά, όταν καλός μου εκεί φίλος, αφού με ξενάγησε στην πρόσφατα αποκτημένη θαυμάσια φάρμα του, μισθωτός αυτός, μου εξήγησε: «Ξέρεις, εμείς δουλεύουμε ισοβίως μόνο για τις τράπεζες, αυτό είναι το νόημα, το περιεχόμενο και ο σκοπός της ζωής μας». Tότε ακόμα η εκμετάλλευση του ανθρώπινου μόχθου από το χρηματοπιστωτικό σύστημα φάνταζε ακόμα σαν «αξιοποίηση» και άφηνε περιθώρια για ενήδονες καταναλωτικές ευωχίες. Σήμερα στην Eλλάδα, απροσχημάτιστα, μισθοί και συντάξεις κατατίθενται υποχρεωτικά στις τράπεζες, «κεφαλαιοποιούνται» στα πλαίσια του νυχθήμερου χρηματοπιστωτικού παιγνίου, και στους νόμιμους δικαιούχους παρέχεται ένα εβδομαδιαίο φιλοδώρημα (χαρτζιλίκι) έως 420 ευρώ!

Tο ιστορικό σκηνικό έχει μεταβληθεί ριζικά. Eξακολουθούμε να συντηρούμε την ιδεολογική (νοητική και ψυχολογική) πεποίθηση ότι ο περιορισμός των ατομικών μας ελευθεριών από μια στρατιωτική εισβολή και κατοχή ή από μια ομάδα εντόπιων επίορκων πραξικοπηματιών θα ήταν σκλαβιά αφόρητη, απανθρωπία, εξευτελισμός. Eνώ η συμφωνημένη (με «μνημόνια») κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας, ανεξαρτησίας και αυτοδιαχείρισης από δανειστές της χώρας λογαριάζεται ευεργέτημα, «σωτηρία» της πατρίδας και της συλλογικής αξιοπρέπειας.

Kανένας δεν διανοείται «για λόγους ηθικής και τιμής», όχι να αυτοκτονήσει, αλλά τουλάχιστον να αποσυρθεί από το πολιτικό παλκοσένικο, επειδή η πατρίδα του διαπομπεύεται διεθνώς από τους δανειστές της. Kαι όχι μόνο: κάθε δημόσια λειτουργία επιτροπεύεται από τους ξένους εγκαθέτους, η επιτρόπευση επιβάλλει συνθήκες εξωφρενικά άδικων στερήσεων ή και λιμοκτονίας σε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, ο ανθός του ανθρώπινου δυναμικού εξαναγκάζεται σε εκπατρισμό. Eχει νεκρωθεί η δημιουργικότητα, η επιχειρηματική πρωτοβουλία, ο μισθωτός ζητιανεύει από συγγενείς και φίλους τη συντήρησή του, ντρέπεται ο δημόσιος λειτουργός (γιατρός, αστυνομικός, δάσκαλος) για την εξαθλίωσή του.

Tι συνιστά «πολιτική ευαισθησία» σήμερα, λόγους «ηθικής και τιμής» που να γεννάνε ετοιμότητα θυσίας για την πατρίδα; H τρισμέγιστη ντροπή που ζούμε, ο διεθνής διασυρμός του ελληνικού ονόματος, μοιάζει να προετοιμάστηκε μεθοδικά τριάντα πέντε ολόκληρα χρόνια. Mεθοδεύτηκε η αλλαγή προτεραιοτήτων:

Ποιότητα ζωής και χαρά ζωής δεν αντλεί πια ο Eλληνας ούτε από τη συνέχεια και την εκφραστική δυναμική της γλώσσας του ούτε από την ιστορία του, δηλαδή την πολιτισμική του ετερότητα. Tον σημερινό κατάδηλα εθελόδουλο εαυτό μας, τον αυθυπότακτο στα σαδιστικά τεχνάσματα του Γιουρογκρούπ και του ΔNT, τον ενδιαφέρει να μην απειληθούν οι επιπόλαια χτισμένες «σταθερές» του «εκσυγχρονισμού» και «εξευρωπαϊσμού» μας – όλες καταναλωτικού χαρακτήρα. Ωστόσο, έχει πια περίτρανα αποδειχθεί ότι σήμερα, αυτές οι ξεκρέμαστες «σταθερές» του βίου μας απειλούνται περισσότερο από τους εντόπιους κομματανθρώπους, όχι από επίβουλους αλλοεθνείς.

Aπειλή και τρόμος σήμερα, ακόμα και για τα χρηστικά, καταναλωτικά πρωτεύοντα του βίου μας, δεν είναι κάποιος δοξομανής στρατηλάτης ή παρανοϊκός εραστής κοσμοκρατορίας. Eίναι η μετριότητα της διπλανής πόρτας, αγράμματο, αγροίκο και θρασύ αποκύημα κάποιου (οποιουδήποτε) κομματικού σωλήνα, που ενάντια σε κάθε λογική χρίστηκε υπουργός ή πολιτικός αρχηγός ή «σχολιαστής» στα media, και παίζει αδίσταχτα με τη ζωή μας και την ανθρωπιά μας, για να φτιάξει αυτός την καριέρα του.

Mε αυτά τα δεδομένα, ανδριάντα σήμερα θα οφείλαμε, όχι στον ανύπαρκτο κορυφαίο της πολιτικής ευαισθησίας, που αυτοκτονεί για να μην υπογράψει αυτός τα «μνημόνια» υποδούλωσης της πατρίδας του. Aνδριάντα θα οφείλαμε έστω και σε εκείνο το επίπεδο πολιτικής ευαισθησίας του αυτουργού κοινωνικών εγκλημάτων που θα ζητούσε τη συγγνώμη, τουλάχιστον, των συμπολιτών του – ίχνος μετάνοιας, ανθρώπινης γνησιότητας. ΄H ανδριάντα, ναι, ακόμα και σε αυτόν που απλώς θα εξαφανιζόταν από το πολιτικό σκηνικό και τις δήθεν «εφεδρείες», ζητώντας τίμια και αντρίκια να εξιλεωθεί με την εξαφάνιση.

Καθημερινή

...............................................................................

................................................................................

Έντυπη

Μικρή εισαγωγή περί ερωτικού συζυγικού πάθους και ψεύδους (επανάληψη)

(Επανάληψη   το εξομολογητικό κείμενο -άν θες δες και τα σχόλια- 
 από το http://salograia.blogspot.gr/2010/05/blog-post_8237.html )
...................................................................................

Ένα βασικό χαρακτηριστικό της μακαρίτισσας μάνας μου, 
λατρεμένο μου,
ήταν η ευθύτητα και απίστευτη ειλικρίνεια της.

Αγανακτούσε με αυτό ο συχωρεμένος πατέρας μου, 
και-καλώς ή κακώς- μου εκμυστηρευόταν:

-Άκου, ρε κόρη! 
Την αγκαλιάζω ...κάνουμε αγάπες όπως κάνει το αντρόγυνο, 
και μετά...μου δίνει μια κλοτσιά, 
με πετάει σχεδόν κάτω απ'το κρεβάτι και μου λέει:

-Αντε! τελείωνε! 
Θέλω να πλύνω τα πιάτααα!

Μωρέ τι να την κάνω εγώ τόοσο τίμια 
που με τον απότομο τρόπο της, με ξυλιάζει;
Δε γινότανε να ήτανε λίιιγο πουτάνα

(Θε μου Θε μου, κανείς δεν είναι ευχαριστημένος με ό,τι διαθέτει!) 

να μου λέει:

-Ναι μαναράκι μου, ό,τι πεις εσύ, τι θέλεις, αγάπη μου, να σου κάνω;

Χίλιες φορές καλύτερα θα ήτανε! 
Μία, δύο, τρεις, πέντε αυτό το σκηνικό...
Ε! μετά την έστειλα στο διάολο τη συζυγική πίστη και ησύχασε το κεφάλι μου!

Δε μπορούσα να κάθομαι να παρακαλάω!

Με καταλαβαίνεις;
...............................................Τον καταλαβαίνω. 

Η μάνα μου υπήρξε η μία άκρη.

Οι πολιτικοί της Ελλάδας στα χρόνια που ζω, είναι η άλλη άκρη.

Αυτοί, κλασαυχενιζόμενοι-οι και τα νομικά παίζοντες στα μακριά γαμψώνυχα δάχτυλά τους- δρουν -στην πλειονότητά τους- ως ξεκάθαρες επί χρήμασιν εκδιδόμεναι γυναίκες και ημείς-οι ως προς την πολιτικήν και την οικονομίαν νηπιάζοντες- γινόμαστε άναυδοι θεατές εις το της επί χρήμασιν εκδιδομένης γυναικός, μέεεγα κιγκλίδωμαααα! 

(τα γράφω ...καλυμμένα προκειμένου να μη σκανδαλιστούν οι βαρείς... θεούσοι που κρυφοδιαβάζουν, αγαλλομένω νο-ί, αυτή τη σελίδα)

-Με πιάνεις;
-Σε έπιασα! 

Και θα ρώταγε ο μακαρίτης ο Καζαντζάκης:

-Ο ίσιος δρόμος σήμερα χάθηκε;

-Έτσι φαίνεται. 

-Μάλιστα.
Χάθηκε!

Οι άνθρωποι ή θα είναι αφανείς, ευθείς, εντιμότατοι, άγιοι
ή θα εκπορνεύονται αδιστάκτως.

-Μήπως υπήρχε το ί δ ι ο ποσοστό σε κάθε εποχή; 

-Μήπως εμένα τ ώ ρ α άνοιξαν τα θεόχαζα τα ματάκια μου;
Την απορία, ποιος ευλογημένος, θα μου λύσει;

Ευανθία η Σαλογραία

«Θεμέλιον γαρ άλλον ουδείς δύναται θείναι ει μή τον κείμενον Ιησούν Χριστόν». (Κορ.Α΄, κεφ. 3, στ.11).

Γράφει εκ της πόλεως των Πατρών, ο παιδοψυχίατρος, ψυχίατρος, νευρολόγος, ψυχαναλυτής, Γιώργος Ευαγγελάτος

Χτες στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου Στον Ενικό, πολύ πετριοπαθής, και σοβαρός ο Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρηκευμάτων κος Νίκος Φίλης, μίλησε για κατάργηση του ομολογιακού χαρακτήρα του μαθήματος των θρησκευτικών.

Αναφέρθηκε στην  πληροφόρηση-μάθηση του παιδιού όσον αφορά την ύπαρξη πολλών θρησκευτικών πιστεύω, θρησκειών και δογμάτων. Ό,τι ακριβώς αποκαλούμε ως θρησκευτικό συγκριτισμό. Είναι η μονότονη επανάληψη της μετανεωτερικής κουλτούρας της παγκοσμιοποίησης. Μια άχρωμη, άοσμη, ψυχρή κι απόμακρη ρασιοναλιστική αναφορά, στις διαφορες θρησκείες και δόγματα.

Ο στόχος ολοφάνερος. Ο ομογενοποιημένος μαζάνθρωπος. Ο αδιάφορος και ρομποτοποιημένος. Ένα νέο ον κατασκευασμένο να πάσχει από πνευματική άμβλυνση και θρησκευτικό αποχρωματισμό.

Ο νέος Ευρωπαίος μια χειραγωγούμενη μαριονέτα! Ένας πανεύκολος ανθρώπινος στόχος, απόλυτα ελεγχόμενος και προβλέψιμος, δούλος της Νέας Τάξης.

Για να αντισταθεί κάποιος στην μαζοποίηση και την πνευματική, ψυχική και ηθική κατολίσθηση που αυτή προϋποθέτει, έχει ανάγκη ενός κυρίαρχου προτύπου, μιας σταθερής, θεμελιώδους βάσης, ενός πανίσχυρου κινήτρου που μόνο η πίστη και μάλιστα η μεταφυσική προοπτική της, μπορεί να δώσει στον ανυπότακτο και ανένταχτο στις διακηρύξεις της ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ.

Η ελληνορθόδοξη εκδοχή του Χριστιανισμού είναι ένας τέτοιος φράκτης αντίστασης που σίγουρα αποτελεί στόχο σε όλες τις δυνάμεις που την μάχονται και φυσικά εκ του πλησίον διώκτης της, είναι η σύγχρονη αριστερά που έχει τα ηνία της διακυβέρνησης της χώρας μας στις δύσκολες τούτες ώρες. Ώρες που μόνο η πίστη μπορεί να δώσει κουράγιο και ανάταση στον πανταχόθεν βαλλόμενο Έλληνα, Ελληνίδα και το ελληνικό σπίτι.

Αν πρόκειται να επιβιώσει ο ελληνισμός μόνο μέσα από την ενοποιητική δύναμη της θρησκείας, της πίστης και της ελληνοχριστιανικής παράδοσης μπορεί να γίνει. Κάθε πτυχή της πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής ζωής όπως θα δούμε παρακάτω από τη συνέντευξη Παπαθεμελή, πρώην υφυπουργού Παιδείας επί εποχής Ανδρέα Παπανδρέου, δεν μπορεί να βρίσκεται έξω από το ένα και μοναδικό σε σταθερότητα θεμέλιο, την πίστη στο Ιησού Χριστό.

Για τη συνέχεια του άρθρου ΕΔΩ.