Η αγάπη ως βία -π. Νικόλαος Λουδοβίκος

Το προλογικό σημείωμα, περιστεράκι μου, 
είναι απ' το facebook (κοινώς, Φατσομπούκι)
όπου πρωτοανέβασα πριν λίγες μέρες, ως Εύα Πέτρου αυτό το βίντεο,
σημειώνοντας  εκεί τα ακόλουθα: 

"Τον μπατίρ Νικόλα Λουδοβίκο, 
με τ' αφράτα μάγουλα και τα αγαθιάρικα μούτρα, 
αν και δεν τον γνωρίζω προσωπικά, 
μπορώ να τον φανταστώ εύκολα 
να μασαμπουκώνει ηδονικώς, μυρωδάτα γιουβαρλάκια, 
πλην όμως, 
όταν αναλύει κάτι ψυχολογικά/ θεολογικά θέματα, 
τον παρακολουθώ με Ξεχωριστό Ενδιαφέρον!..."

..................Λοιπόν.....

Βρες μια ήσυχη ώρα και άκου τον χαρισματικό ομιλητή προσεκτικά.

Εύχομαι να αποκομίσεις, ακούγοντάς τον,  
κάποιες δια-φωτιστικές απαντήσεις
σε ρητά και άρρητα ερωτήματα, προσωπικού βίου...

Ευανθία η Σαλογραία

Άλλο η συμφιλίωση των ανθρώπων και άλλο η συμφιλίωση των θρησκειών

«Ὅλοι θέλουμε 

νὰ δώσει ὁ Θεὸς ἑνότητα πίστεως 

στὸν κόσμο. 

Μὰ ἐσεῖς τὰ μπερδεύετε τὰ πράγματα.

Ἄλλο ἡ συμφιλίωση τῶν ἀνθρώπων καὶ ἄλλο ἡ συμφιλίωση τῶν θρησκειῶν.

Ὁ Χριστιανισμὸς ἐπιβάλλει ν᾽ ἀγαπᾶμε μὲ ὅλη μας τὴν καρδιὰ τοὺς πάντες, ὅποια πίστη καὶ ἂν ἔχουν! 

Συγχρόνως ὅμως μᾶς διατάζει νὰ κρατᾶμε ἀλώβητη τὴν πίστη μας καὶ τὰ δόγματά της. 

Σὰν χριστιανοὶ πρέπει νὰ ἐλεεῖτε ὅλο τὸν κόσμο, ὅλους τοὺς ἀνθρώπους! 

Ἀκόμη καὶ τὴ ζωή σας νὰ δώσετε γι᾽ αὐτούς.

Ἀλλὰ τὶς ἀλήθειες τοῦ Χριστοῦ δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ τὶς θίξετε. 

Γιατὶ δὲν εἶναι δικές σας. 

Ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι ἰδιοκτησία μας νὰ τὴν κάνουμε ὅ,τι θέλουμε».

 Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Επίσκοπος Αχρίδος

πηγή:  ιστολόγιο "Τρελογιάννης"
..........................................................................................................................
..........................................................................................................................

H γυναίκα δεν ζει χωρίς αγάπη και τι να της λες το βράδυ στην κρεβατοκάμαρα ( μιλάμε για πολύ σοφή καλογερική συμβουλή)

H πεθερά μου και η έλλειψη αντίστασης (επανάληψη)

(επανάληψη από https://salograia.blogspot.com/2009/10/blog-post_09.html )
.....................................................................................................................
Από κάτι διαβάσματα, πρωτοέμαθα για την ψυχιατρική έννοια της αντίστασης.

Τι ήταν η αντίσταση κατά τους ψυχίατρους;

Μια άμυνα του "εγώ", του ψυχαναλυόμενου πελάτη.

Μια άρνηση του πελάτη, να δεχτεί την άποψη του ψυχοθεραπευτή, για κάποια στοιχεία της προσωπικότητάς του-το θέτω απλοϊκά.

Σίγουρα, όσο πιο πολλές αντιστάσεις έχει ο ψυχοθεραπευόμενος, 
τόσο πιο δύσκολο καθίσταται και μακροχρόνιο, το έργο της ψυχοθεραπείας.

Στη συνέχεια κατάλαβα ότι η αντίσταση, ξεφυτρώνει σαν ραπανάκι, στον κήπο, της κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας και σχέσης. 

Αυτή την αντίσταση, στα μοναστήρια τη λένε "θέλημα". 
Ο μοναχός που αντιστέκεται στις εν Κυρίω, επιταγές του γέροντά του, ονομάζεται "θεληματάρης" και όπως δείχνει η εμπειρία, με τον τρόπο αυτό, δυσκολεύει φοβερά, της πνευματικής προκοπής του, το έργο...

Για να μην πολυλογώ, κατάλαβα οτι τελικά, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην αντιστέκεται σε ένα άλλο άνθρωπο, φίλο, συνεργάτη, ηγούμενο, σύζυγο, γονιό, δάσκαλο, προιστάμενο.

Βέβαια εκεί που γίνεται ο χαμός με τις αντιστάσεις σήμερα, είναι ο χώρος του γάμου.

Εκεί, στο χώρο του γάμου, τώρα με την κοινωνική-οικονομική απελευθέρωση των γυναικών, κάθε τόσο συμβαίνει το μεγάλο το μπάχαλο.

Μα πώς μεταμορφώνονται έτσι οι γλυκές- κάποτε χαμηλοβλεπούσες- κοπέλες;

Στην αρχή, μέχρι να το πιάσουμε στον ιστό μας το παλικάρι, 
τις κάνουμε τις πιρουέτες στο ένα νύχι.

Μετά, άμα χορέψουμε τον Ησαία, 
έρθουνε και δυο κουτσουβελάκια, 
ποιος την είδε την κυρία και δεν την φοβήθηκε!

-Ναααα! μια γλώσσα δέκα μέτρα, για τα δικαιώματά της, 
για το σόι του, για τα μύρια όσα, Θεέ μου φύλαγε!

Μετά λένε, έχει προβλήματα ο γάμος.

- Εμ βέβαια και έχει μανδάμ!

Διατί, όμως, σε ερωτώ, δεν είχε προβλήματα ο γάμος της πεθεράς μου, που ήτανε και πανέμορφη και μορφωμένη και εργαζόμενη σκληρά κάτι 15ωρα και είχε παντρευτεί με έναν ελαφρώς αγριανθρωπάκο, εκ πρώτης όψεως;

Διότι η πεθερά μου

(στα άγια η ψυχούλα της, από το πολύ αρχικό βρίσε βρίσε, την αγάπησα τελικά αυτή τη γυναίκα)

όλο με γλύκες και σιρόπια, τον πήγαινε:

- Ναι, Γιώργο μου, ό,τι πεις εσύ Γιώργο μου, 

-Δεν ξέρω εγώ, ο Γιώργος ξέρει!

(το έλεγε ντροπαλά και πάντα με χαμόγελο ενώ αυτή κι αν ήξερε...
αυτό πια σλόγκαν ήτανε στο σπίτι, το λέγαμε όλοι και χαχανίζαμε)

και άντε μετά από αυτά, το θηρίο-ο Γιώργος, να γρούξει!

Δεν έγρουζε! 

-Διατί;

Διότι η πεθερά μου, εκτός από γάτα με πέταλα, ήταν -επί της ουσίας- γυναίκα με βαθύτατη

χριστιανική συνείδηση. 

Ιεραρχούσε τα πράγματα κατά τις επιταγές του Αποστόλου και έκανε ενσυνείδητα 
(από σοφία και όχι από αδυναμία) υπακοή στον άντρα της.

-Δηλαδή;

-Τι θα πεί υπακοή μέσα στο γάμο;

Θα πεί, ακύρωνε το προσωπικό της θέλημα, και του έδινε το οφειλόμενο προβάδισμα(διότι ο άνδρας, χρυσούλι μου, είναι η κεφαλή της γυναικός -η γυναίκα αποτελεί το λαιμό, θυμάσαι τη σχετική ατάκα;)

Θα πεί ακύρωνε τις προσωπικές της, εγωκεντρικές αντιστάσεις και τάσεις, για χάρη της ομόνοιας στην οικογένεια και για χάρη της αγάπης -κυρίως-που είχε στο Γιώργο της.

Με την υπακοή της, πετύχαινε την ενότητα του προσώπου της, την ενότητα του γάμου της, την ενότητα τής οικογένειά της, τηρώντας την τάξη της Εκκλησίας. 

Διότι ο χριστιανικός γάμος είναι ως εις Χριστόν και εις Ἐκκλησίαν, που γράφει ο Απόστολος.
Η πεθερά μου υπάκουε τον άντρα της όπως η Εκκλησία υπακούει στο Χριστό.

Ήταν ο Γιώργος της, του βίου της, όλου, ο πρώτος και έσχατος έρωτας. 

Και ο Γιώργος, απο ελαφρώς θηριώδης, μετατρεπόταν σε αγαθότατο πιτσουνάκι που κούρνιαζε κάτω από τις τρυφερές φτερούγες τις πεθεράς μου και γαλήνευε, και θυσιαζόταν με τη σειρά του για κείνη και τα τρία παιδιά τους. 

Και ο Γιώργος την υπεραγαπούσε για τον άψογο- επι δεκαετίες- τρόπο της.

Και όταν έφυγε πρώτη εκείνη από τούτο τον προσωρινό κόσμο, ήταν αληθινά, σαν να έχασε η ζωή του, το αστέρι της.

Και ακολούθησε.

Εγώ τη μάνα μου την αγαπώ, αλλά θα το κάνω και τραγουδάκι αν επιθυμείς , λατρεμένο μου, με τέτοιο στίχο:

- "Τη μάνα μου την αγαπώ,ώπαααα! την πεθερά καλύτερααααα!"

-Την πεθερά καλύτερα;

Για Όνομααα!

- Ναι! Και ξέρεις γιατί καλύτερα;

Διότι πέτυχε τον άθλο μιας ζεστής, δεμένης οικογένειας!

Έδινε εκείνη το παράδειγμα της θυσίας και ακολουθούσαν οι άλλοι, επειδή η γυναίκα, ως σύντροφος, ως μάνα, είναι στο σπίτι, η κινητήρια η δύναμη, το λέει και κάποιος σπουδαίος, Ρώσος θεολόγος, διανοούμενος:

-Στην Εδέμ, ο διάβολος, πείραξε πρώτη την Εύα, διότι ὴξερε:άν έπεφτε η Εύα στην παγίδα του, ο Αδάμ, απλώς θα ακολουθούσε. 

Επειδή η γυναίκα συνιστά το ισχυρότερο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης.

Γι αυτό και αργότερα με το ύψος και το βάθος και τη λάμψη μιας άλλης γυναίκας, της Υπεραγίας Θεοτόκου, σαρκώθηκε εν Αγίω Πνεύματι, στην άχραντη σάρκα της, ο Υιός και Λόγος του Θεού, που ανέπλασε την ανθρώπινη Φύση και άνοιξε με τη Θεία Του Ανάσταση τις πύλες της Αιώνιας 
Ζωής, για των θνητών το γένος.

Η πεθερά μου, δεν χρειάστηκε ποτέ της, ψυχίατρο ή ψυχολόγο, ή κοινωνικό λειτουργό διότι την εγωκεντρική την αντίστασή της, στο Ονομα του Χριστού, την είχε μετουσιώσει σε καστανόχωμα και πάνω της φύτεψε,ευωδιαστά -προσφοράς και διακονίας ακάματης- "μανουσάκια, μανουσάκιααααα!" που λέει και το δημοτικόν άσμα...




Θαυμαστό, το παράδειγμα που μας άφησε.

Να έχουμε την ευχή της.

Στα άγια η ψυχούλα της! 

Θα λάβει το μεγάλο μισθό της προσφοράς της, 
εν τη Φοβερά Ημέρα της Κρίσεως!

Ευανθία η Σαλογραία

(πατώντας με τον κέρσορα πάνω στην υπογραφή
θα πεταχτείς-κάθε φορά σε ξαποστέλνω αλλού, περιστεράκι μου-
στην ανάρτηση με τίτλο:"Δική μου είναι η εκδίκηση")