Γεώργιος Παύλος- Πολυπλοκότητα, Χρόνος, Παιδεία

Ο Βασίλης Κωνσταντούδης (δρ. φυσικός, ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος) συζητά με τον αναπληρωτή καθηγητή Γιώργο Παύλο από το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης για την θεωρία πολύπλοκων συστημάτων, τον Ilya Prigogine, την έννοια του χρόνου, την φυσική επιστήμη, την παιδεία, και τον άνθρωπο.

Μείζων η Αγάπη (επανάληψη)

(από το https://salograia.blogspot.gr/2010/07/blog-post_24.html)
...............................................................................
Ο χρόνος τέμνεται σε τρία( παρελθόν, παρόν, μέλλον).

Και η μεν πίστη "συμπαρατείνεται" και στα τρία τμήματα του χρόνου, 
η δε ελπίδα μόνο στο ένα (στο μέλλον), 
η αγάπη στα δύο(το παρόν και το μέλλον).

Και η μεν πίστη και η ελπίδα σταματούν σε κάποιο όριο.

Η αγάπη δε παραμένει στους άπειρους αιώνες, υπερενωμένη στον υπεράπειρο Θεό και πάντοτε υπεραυξάνουσα, και για τούτο "μείζων πάντων η αγάπη"

(Α Κορινθ.ιγ, 13)

Άγιος Μάξιμος Ομολογητής

(Εκατοντάς τρίτη περί Αγάπης)

Γιατί αισθανόμαστε ότι ο χρόνος «βιάζεται να φύγει» καθώς μεγαλώνουμε;

Το φαινόμενο αυτό αυτό οφείλεται στη σχετική εμπειρία και στον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος «θυμάται» τη μνήμη

Όσο είμαστε μικροί βιαζόμαστε να γίνουμε μεγάλοι, νιώθοντας ότι ο χρόνος πραγματικά έχει σταματήσει, ενώ όσο μεγαλώνουμε αισθανόμαστε ότι ο χρόνος βιάζεται να φύγει...  Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί συμβαίνει αυτό;


Αν νομίζετε ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι βιαζόμαστε να ζήσουμε μία ζωή ως ενήλικες... κάνετε λάθος, καθώς όπως για όλα τα πράγματα, έτσι γι' αυτό, υπάρχει μία επιστημονική προσέγγιση.

Το φαινόμενο ότι οι κάποτε επιθυμίες μας να περάσει γρήγορα ο χρόνος, να μεγαλώσουμε και να ζήσουμε γίνονται όλο και μικρότερες, δεν είναι ένα καινούργιο φαινόμενο. 
Οι επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Ludwig Maximilian του Μονάχου εξέτασαν το φαινόμενο το 2005 όπως ανέφερε το επιστημονικό περιοδικό, Scientific American. Οι ερευνητές, Marc Wittman και Sandra Lenhoff παρακολούθησαν 499 συμμετέχοντες μεταξύ των ηλικιών 14 και 94 για το πόσο γρήγορα αντιλαμβανόταν ότι περνάει ο χρόνος.

Αυτό που παρατηρήθηκε ήταν ότι για μικρές περιόδους (ημέρες, εβδομάδες, μήνες, ακόμη και χρόνια) δεν υπήρχε σημαντική διαφορά μεταξύ των ηλικιών. Τόσο οι νέοι όσο και ηλικιωμένοι δήλωσαν ότι αυτές οι χρονικές περίοδοι περνάνε αργά.

Ωστόσο, για μεγαλύτερες χρονικές περιόδους, όπως μια δεκαετία, οι ηλικιωμένοι αντιλαμβάνονταν το χρόνο διαφορετικά και πιο συγκεκριμένα θεωρούσαν ότι ο χρόνος κυλάει πιο γρήγορα.

Οι συμμετέχοντες άνω των 40 ετών θεώρησαν ότι ο χρόνος «αργεί» στην παιδική τους ηλικία, αλλά «επιταχύνεται» καθ 'όλη τη διάρκεια της ενήλικης ζωής τους.

Εν μέρει αυτό οφείλεται στη σχετική εμπειρία. Ένα έτος της ζωής σας αντιστοιχεί στο ένα πέμπτο της ζωής σας όταν είστε πέντε χρονών. Όταν είστε όμως 20 ετών αντιστοιχεί στο  1/20.

Επίσης, το φαινόμενο αυτό, οφείλεται στον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος θυμάται τη μνήμη.

Ο εγκέφαλος αποθηκεύει τις μνήμες με βάση τις νέες εμπειρίες, οι οποίες ανακαλούνται πιο εύκολα σε σχέση με τις συνηθισμένες.

Αυτό σημαίνει ότι ο εγκέφαλός μας θέλει να μπορεί να ανακαλεί «μοναδικά» γεγονότα πιο εύκολα σε περίπτωση που συμβούν ξανά έτσι ώστε να έχει το πλεονέκτημα να αντιδράσει σωστά.

Εφόσον λοιπόν ο εγκέφαλος θυμάται πιο εύκολα τις νέες εμπειρίες κι έχουμε περισσότερες νέες εμπειρίες όσο πιο νέοι είμαστε, είναι λογικό τα παιδικά και νεανικά μας χρόνια να τα θυμόμαστε καλύτερα και να τα θεωρούμε πιο «γεμάτα» σε σχέση με τα χρόνια της μέσης ηλικίας.

Έτσι, τα πρώτα σας χρόνια είναι πιο αξιομνημόνευτα και μοιάζουν να έχουν μεγαλύτερη έκταση χρόνου και γι' αυτό είναι λιγότερο πιθανό να τα ξεχάσετε, σε σύγκριση με τα επόμενα χρόνια.

πηγή: http://www.protothema.gr/zoi/article/749363/giati-aisthanomaste-oti-o-hronos-viazetai-na-fugei-kathos-megalonoume/

...........................................................................

..............................................................................

Πατήρ Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος: «Ὁ χρόνος καὶ ἡ ἱστορία ὡς μυστήριο»

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, ἀπό τήν ἱστοσελίδα floga.gr, ἐπάνω στό χωρίο τοῦ κατά Ματθαῖον Εὐαγγελίου, κεφάλαιο 2ο, στίχοι 13 ἔως 23, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 29-12-2013.

Στό τέλος μιᾶς χρονιᾶς ἤ στήν ἀρχή μιᾶς ἄλλης, κάνουμε συνήθως προϋπολογισμούς σέ ἀπολογισμούς, πιθανῶς ξεχνώντας τό βασικότερο ἐκφραστικό μέγεθος αὐτοῦ πού κάνουμε, γιατί εἶναι ὁ χρόνος καί ἡ ἱστορία. Καί ἀφοῦ μπῆκε ὁ Θεός μέσα στήν ἱστορία, κάνει τήν ἱστορία μυστήριο, τό εἶπε καί τό δοξαστικό πού ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο στόν ὄρθρο, πού ἔλεγε «μέγα τό μυστήριον τῆς ἐνανθρωπήσεώς Σου Κύριε». 

Ἡ ἱστορία ἔγινε μυστήριο, ξεπερνάει δηλαδή τίς λογικές ἀναλύσεις τοῦ τί κάνουμε
ἤ τί θά κάνουμε. Ἡ ἱστορία ἔγινε μυστήριο. 

Καί...

ἐπειδή ὅλοι συμπορευόμαστε, μᾶς ἀρέσει, δέν μᾶς ἀρέσει, καθημερινά μέ τήν ἱστορία, εἴμαστε πλάσματα πού ζοῦμε ἐν τῇ ἱστορίᾳ, ἔχει πολύ ἐνδιαφέρον νά μποροῦμε νά σταθοῦμε σ᾽ αὐτό πού εἶναι ὁ συνοδηγός μας καί συνοδοιπόρος μας καθημερινά καί νά μποροῦμε νά τό ἀξιολογήσουμε σωστά, νά τό ἀναλύσουμε.

Τά κείμενα τά δύο πού ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο καί τό εὐαγγελικό καί τό ἀποστολικό κάνουν μιά τέτοια προσέγγιση. Καί δίνουν ἐργαλεῖα, γιά μᾶς προσωπικά, τό πῶς θά σταθοῦμε μπροστά στό χρόνο. Νά τό δοῦμε λίγο ἁπλά καί νά τό προσδιορίσουμε. Ὑπῆρχε ἕνα κείμενο συγκεκριμένο πού ξεκινοῦσε ἀπό τούς μάγους πού ἀναχώρησαν καί περιγράφει τά γεγονότα τά πάρα πολύ γνωστά. Θά σᾶς δώσω τώρα δύο ἐργαλεῖα, θά τά δώσω ὡς παραδείγματα μέσα ἀπό τό Εὐαγγέλιο καί κρατῆστε γιά σᾶς, γιά τό πῶς στεκόμαστε καί ἀναλύουμε τό χρόνο, παρόλο πού παραμένει μυστήριο. Ἀλλά ὅσο μποροῦμε, νά τόν προσεγγίσουμε τό χρόνο.

Προσέξτε, τό πρῶτο ἐργαλεῖο εἶναι ἀπό τήν ἱστορία, εἶναι πρῶτα ἡ φαινομένη ἱστορία, αὐτό πού βλέπουμε, αὐτό πού ἀκοῦμε κάθε μέρα· πού εἶναι γεμάτη ἀπό τραγωδίες, ἀπό πολέμους, ἀπό μάχες, ἀπό φόνους, ἀπό κλεψιές, ἀπό ἀποτυχίες, ἀπό κρίσεις. Εἶναι ἡ φαινομένη ἱστορία.

Ὑπάρχει καί ἡ ὄντως ἱστορία, εἶναι ἡ ἱστορία πού χαράσσει ὁ Θεός μέσα στόν κόσμο. Πού ἄν θέλουμε, συμπορευόμαστε μαζί Του ἤ ἄν δέν θέλουμε, παραμένουμε στό συρμό τῆς φαινομένης ἱστορίας καί μπαίνουμε στήν τραγωδία μέσα. Αὐτό εἶναι τό πρῶτο ἐργαλεῖο. Εἶναι ἡ φαινομένη ἱστορία, τό τί φαίνεται καί τό τί εἶναι ἡ ὄντως ἱστορία. Κοιτάξτε τό παράδειγμα τό ὁποῖο μᾶς δίνει, σ᾽ αὐτό τό διακριτικό μέγεθος τῆς ἱστορίας, τό Εὐαγγέλιο πού ἀκούσαμε.

Ἀναχωροῦν οἱ μάγοι. Γιατί ἀναχωροῦν; Ὑπάρχει μία τραγωδία, ὑπάρχει ἕνας Ἡρώδης πού τούς διώκει. Αὐτό εἶναι τό φαινόμενο. Ὑπάρχει ἕνας διωγμός, μία τραγωδία, ἕνας πόλεμος. Οἱ μάγοι ἀναχωροῦν. Τό φαινόμενο ξεπερνιέται. Τί παραμένει; Μετά ἀπό χρόνια, πρίν ἀπό λίγο διαβάσαμε στά συναξάρια, πού οἱ μάγοι ἀναγνωρίστηκαν ὡς Ἅγιοι. Ἡ ἱστορία ἄλλους δικαίωσε. Ὄχι τή βία, τό ἔγκλημα καί τό φόνο. Τό φαινόμενο ἦταν τραγικό καί ἐκεῖνο τό ὁποῖο παραμένει εἶναι ἁγιασμένο. Προσέξτε αὐτό τό ἐργαλεῖο, εἶναι πολύ σπουδαῖο, γιατί ζοῦμε καθημερινά, μέ τά ἀκούσματα καί μέ τίς αἰσθήσεις μας, τήν τραγωδία τοῦ κόσμου. 

Ἄν παρασυρθοῦμε σ᾽ αὐτό τόν εἱρμό τῆς τραγωδίας αὐτῆς, θά χάσουμε τήν ὄντως ἱστορία. 

Νά δώσω καί ἄλλα παραδείγματα ἀπό τήν περικοπή πού ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο;

Ὁ Ἰωσήφ γιατί φεύγει ἀπό τήν Αἴγυπτο; Γιατί ὑπάρχει ἡ πιθανότητα νά σκοτώσουν τό Παιδίο. Ὑπάρχει πάλι ἡ τραγωδία, ὑπάρχει τό αἷμα, ὑπάρχει ὁ φόνος καί φεύγει, ὅλα καταλαγιάζουν. Ὅλα ξεπερνιόνται καί μετά παραμένει ἡ ὄντως ἱστορία. Ὁ Χριστός πού γυρνάει πίσω μετά, ἀπό τήν Αἴγυπτο. Ἄλλο παράδειγμα; Τά παιδιά τά ὁποῖα δολοφονεῖ ὁ Ἡρώδης καί σήμερα τά ἑορτάζουμε. 

Δεκατέσσερις χιλιάδες παιδιά! Μιά τραγωδία. Ἕνας αἱμοσταγής δολοφόνος. Αὐτό κυριαρχεῖ ἐκείνη τήν ἐποχή. Τό ἔγκλημα, τό αἷμα καί ἡ τραγωδία. 

Ὅλα ξεπερνιόνται, σήμερα γιορτάζουμε αὐτά τά νήπια, τά δεκατέσσερις χιλιάδες νήπια ὡς Ἁγίους! 

Βλέπετε ἡ φαινόμενη ἱστορία, πόσοι ταράχτηκαν ἀπό αὐτό καί τί μένει στό τέλος, τέλος, τέλος. Ἔτσι δέν γυρνάει πίσω καί ὁ Ἰωσήφ; Ἀκούει πού ἐκεῖ βασιλεύει ὁ Ἀρχέλαος, εἶχε πεθάνει ὁ Ἡρώδης. 

Ἀλλά καί ὁ Ἀρχέλαος ἦταν αἱμοσταγής κρατῶν ἄρχων καί δέν μένει ἐκεῖ καί ὁ Θεός ἀλλάζει τήν ἱστορία, τήν ἱστορία τῶν Προφητῶν. Τόν κάνει Ναζωραῖο τόν Χριστό, πού δέν βγῆκε κανένας προφήτης ἀπό τή Ναζαρέτ. Ἀλλάζει τά πάντα, εἶναι τό μυστήριο τῆς ἱστορίας, ἀλλά πίσω κρύβεται ὁ Θεός!

Καί ἄν θέλουμε ἐμεῖς αὐτή τήν ἱστορία τήν καταλαβαίνουμε, μέσα στήν τραγωδία πού ζοῦμε κάθε μέρα, καταλαβαίνουμε τήν ἱστορία. Αὐτό εἶναι τό πρῶτο κριτήριο. Κρατῆστε το αὐτό τό κριτήριο, γιατί ζοῦμε τή φαινομένη ἱστορία, τήν τραγωδία, τόν πόνο κάθε μέρα καί τήν κρίση, μή χάσουμε ὅμως τήν ὄντως ἱστορία, πού αὐτή ἡ ὄντως ἱστορία εἶναι δική μας. Αὐτό εἶναι τό πρῶτο ἐργαλεῖο, γιά νά μπορεῖτε νά ἀξιολογεῖτε αὐτά πού ζεῖτε.

Τό δεύτερο ἐργαλεῖο. Πῶς θά γίνει αὐτό τό πράγμα; Πῶς μέσα στήν τραγωδία θά μποροῦμε νά συλλάβουμε τό μυστήριο πού κρύβεται, τό μυστήριο τοῦ Θεοῦ; Ὅλο τό μυστήριο δέν τό συλλαμβάνουμε, ἀλλά τό ὅτι ὁ Θεός εἶναι μυστήριο καί μπαίνει στήν ἱστορία αὐτό θά τό καταλάβουμε. Καί μπορεῖ νά μήν μποροῦμε ὅλα τά γεγονότα τῆς ζωῆς μας νά τά ἑρμηνεύσουμε ἀμέσως, ἀλλά διαχρονικά καί μακροχρόνια πολλά ἀπό αὐτά ἐξηγοῦνται καί τά καταλαβαίνουμε. 

Χρειάζεται μία διαχρονικότητα, ἀλλά ὄχι μόνο καί μία ἄσκηση. 

Ἀκούσατε τί ἔλεγε πρίν ἀπό λίγο τό κείμενο τοῦ ἀποστόλου Παύλου; Ἔλεγε, «τό Εὐαγγέλιο τό ὁποῖο παρέλαβα», ἔλεγε τό Εὐαγγέλιό μου. Εἶναι Εὐαγγέλιό του; «Τό Εὐαγγέλιο τό ὁποῖο ἐγώ παρέλαβα!». Μά δέν παρέλαβε τό Εὐαγγέλιο πού εἶχαν ὅλοι οἱ ἄλλοι; Εἶχε ἕνα προσωπικό του Εὐαγγέλιο καί εἶχε μία προσωπική ἱστορία. Ἦταν τό δικό του κοίταγμα καί βίωση στό Εὐαγγέλιο μέσα καί πῶς τό ἔκανε αὐτό; Ἀπό φωτισμό καί ἀπό τήν ἄσκηση. Τό εἶπε τό κείμενο, ἐδῶ εἶναι τό κλειδί, δέν πῆγε νά κυνηγήσει τούς Ἀποστόλους νά τούς βρεῖ, μετά τούς βρῆκε. Τρία χρόνια κάθισε στήν Ἀραβία ἀσκούμενος. 

Αὐτός πού πῆρε τόν φωτισμό τοῦ Θεοῦ, δέν εἶπε ἐγώ πῆρα τόν φωτισμό καί τελειώσαμε, κάθισε τρία χρόνια στήν Ἀραβία ἀσκούμενος! 

Ἔμεινε ἐκεῖ στήν ἔρημο καί μετά πῆγε καί συνάντησε τόν Πέτρο καί τόν Ἰάκωβο, τόν ἀδελφόθεο καί ἔμεινε λίγο μαζί τους. 

Ἄρα ὑπάρχει τό μυστήριο, τό ὁποῖο κατανοεῖται μέσα ἀπό μιά βαθιά ἄσκηση! 

Μιά βαθιά προσευχή καί ταπείνωση! Τρία χρόνια στήν Ἀραβία; 

Τί περίμενε ἐκεῖ ὁ Παῦλος; Ἀφοῦ ἔπρεπε νά διαδώσει τό Εὐαγγέλιο, θά ἔλεγε ὁ Χριστός γρήγορα! Γιά τήν ἱστορία τοῦ Θεοῦ δέν ὑπάρχει γρήγορα. 

Ὑπάρχει ἡ ἄσκηση, ὑπάρχει ὁ πόνος, ὑπάρχει τό δάκρυ, ὑπάρχει ἡ βαθιά κάθαρση.

Καί αὐτό τό περνάει ὁ Παῦλος. Καί τότε ἀποκτοῦμε τό βασικό ἐργαλεῖο, γιά νά μποροῦμε νά ἑρμηνεύσουμε τήν ἱστορία τοῦ κόσμου καί τή δική μας ἱστορία, αὐτό εἶναι τό ἐνδιαφέρον.

Τραγωδία, πόνος, κρίση, αἵματα, φόνοι, καθημερινά αὐτά λειτουργοῦν καί πίσω ἀπό ἐκεῖ ὑπάρχει ἡ ἱστορία ἡ δική μας, πού εἶναι ἡ ἱστορία τοῦ Θεοῦ!

Γιά νά τήν καταλάβουμε ὅμως θά πρέπει νά καθαρίσουμε τό νοῦ μας. 

Καί εἶναι ἡ προσωπική Ἀραβία στήν ὁποία μᾶς καλεῖ ἡ ἴδια ἡ ἱστορία, στήν προσωπική μας Ἀραβία! 

Ὅλα τά ἀξιολογοῦμε διαχρονικά καί ἐν ἀσκήσει. 

Καί ὅσο φωτίζεται ὁ νοῦς διαχρονικά καί ἐν ἀσκήσει, δέν βιαζόμαστε δηλαδή νά ἑρμηνεύσουμε τήν ἱστορία, διαχρονικά καί ἐν ἀσκήσει, τότε ἡ ἱστορία τοῦ Θεοῦ γίνεται ἱστορία μας καί γίνεται κατανοητή ἡ ἱστορία μας.

Τό κείμενο αὐτό, πραγματικά, εἶναι πάρα πολύ σπουδαῖο, γιατί μᾶς βάζει νά συνειδητοποιήσουμε, ἀκόμη καί νά ἑρμηνεύσουμε ὅσο μποροῦμε, τήν προσωπική μας ἱστορία, τόν πόνο μας, τήν τραγωδία μας, τό κάθε γιατί, τό ὁποῖο προκύπτει κάθε μέρα στή ζωή μας.

 Κρατῆστε το, ἀλλά ἀμέσως νά ἀπαντήσετε δέν μπορεῖτε. 

Ξέρετε ὅτι πίσω κρύβεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. 

Ἀμέσως νά ἀπαντήσετε δέν μπορεῖτε, θά περιμένετε τό χρόνο ἀλλά ταυτόχρονα θά βρεθεῖτε μέσα στή δική σας προσωπική Ἀραβία καί τότε ὅλα τά πράγματα θά ξεκαθαρίσουν καί θά παραμένετε πάντα μέσα στό μυστήριο τοῦ Θεοῦ, ἀλλά θά ξεκαθαρίζετε τή ζωή σας παραμένοντας μέσα στό μυστήριο τοῦ Θεοῦ!

 .orthodoxia-ellhnismos

Κατάλαβες γιατί δεν πρέπει να ανοίγουμε τα ψυγεία αργά το βράδυ, και να εκτρεπόμεθα εις λαθροφαγίαν, αγαπημένο μου;

Ο χρόνος προκαλεί αλλοιώσεις στον εγκέφαλο και τις πνευματικές ικανότητες.

Είναι σημαντικό επομένως για όποιον θέλει να προστατέψει τον εγκέφαλό του, να τον εξασκεί συστηματικά μέσω πνευματικής άσκησης, σωματικής άσκησης αλλά και μιας προσεγμένης διατροφής, πλούσιας σε βιταμίνες και ιδιαίτερα σε φολικό οξύ.

Παράλληλα, οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι πρέπει να αποφεύγεται το νυχτερινό τσιμπολόγημα.

Όταν κάποιος τρώει αργά τη νύχτα και μετά πέφτει για ύπνο, βλάπτει τον εγκέφαλό του και κυρίως τη μνήμη του.

Είναι ήδη γνωστό ότι το να τρώμε αργά το βράδυ κάνει κακό στην υγεία μας, αυξάνοντας τις πιθανότητες για παχυσαρκία αλλά και για σακχαρώδη διαβήτη.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες όμως, τα μεταμεσονύχτια σνακ, αλλά και ό,τι τρώει κάποιος αργά τη νύχτα, με αποτέλεσμα η πέψη να συντελείται στη διάρκεια του ύπνου, βλάπτει και τον εγκέφαλό του και πιο συγκεκριμένα την περιοχή του εγκεφάλου που ονομάζεται ιππόκαμπος και σχετίζεται με τη μνήμη.

Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια έκαναν πειράματα σε ποντίκια και βρήκαν ότι όσα έτρωγαν αργά και μετά κοιμόντουσαν είχαν μεγαλύτερη δυσκολία να ανακαλέσουν στη μνήμη τους το γεγονός ότι είχαν υποστεί την προηγούμενη ένα ελαφρύ ηλεκτροσόκ. Αντίθετα, όσα έτρωγαν στη διάρκεια της ημέρας έδειχναν δείγματα φόβου όταν ξαναβρίσκονταν στο συγκεκριμένο σημείο.

Επιπλέον οι ερευνητές παρατήρησαν ότι είχε επηρεαστεί γενικότερα η μνήμη των ποντικιών που έτρωγαν το βράδυ και όχι μόνο η πρόσφατη.

πηγή

.....................................................................................
........................................................................................
μπορείς να διαβάσεις επίσης

και τα προσωπικά μου βιώματα  κλικάροντας επάνω 
στο περί (μη) απόλαυσης φαγητού.

Ευανθία η Σαλογραία

Ο σοφός, η ζωή και ο χρόνος

[...]

Eνώ οι άνθρωποι σκέφτονται
απλώς πώς να περάσουν το χρόνο τους, 
αυτοί που έχουν κάποιο ταλέντο 
σκέφτονται πώς να το χρησιμοποιήσουν.

Η ζωή μας αποτελείται από χρόνο
και όποιος αγαπάει τη ζωή, 
δε θέλει να τον χάνει
αφού έτσι χάνει τη ζωή. 

Όπως έγραφε ο Δάντης:

 "Σοφός είναι εκείνος που μόνο σε μια περίπτωση θυμώνει: 
όταν του κλέβουν το χρόνο"  [....]

(Από το αυτοβιογραφικό  βιβλίο
του Καθηγητή και Ακαδημαϊκού Δημήτρη Νανόπουλου, 
με τίτλο: "Στον τρίτο βράχο από τον ήλιο"
σελ.181, εκδόσεις Πατάκη )
..............................................................................................................................
..............................................................................................................................

Ορθόδοξη αντιβίωση για την Οικουμενιστική ίωση (η λέξη χολέρα νομίζω ταιριάζει καλύτερα)

Η νέα καραμέλα των Οικουμενιστών 

και η συνταγή για να τους κοπεί ο βήχας

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Οι οικουμενιστές και οι συνήγοροί τους, στην προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν την στάση τους απέναντι στους αιρετικούς της Δύσεως, κατασκεύασαν έναν σύμμαχο: τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό! Όχι, δεν πρόκειται για κακόγουστη φάρσα, αλλά για αρρωστημένο αστείο. Βρήκαν ένα απόσπασμα του Αγίου από μια επιστολή του, το οποίο παραθέτουν και παραθέτουν σε κάθε ευκαιρία με σκοπό να παρουσιάσουν τον Άγιο ως... οικουμενιστή! Μα επειδή η έρευνα της Εκκλησιαστικής Ιστορίας και των πηγών της, αποτελεί το καλύτερο αντίδοτο στο δηλητήριο της αιρέσεως, θα εξετάσουμε τα σχετικά επίμαχο απόσπασμα, αφού πρώτα το παραθέσουμε κάνοντας αναφορά στις διαδικτυακές αναρτήσεις αυτού, υπό των οικουμενιστών και φιλοοικουμενιστών. 

ΤΟ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

1. Στο  ιστολόγιο "Ιδιωτική Οδός" δημοσιεύεται δις τον Δεκέμβριο του 2014: α. σε ανάρτηση της 5ης Δεκεμβρίου αποσπάσματος "μελέτης" του κ. Ιωάννου Καρδάση με τίτλο "Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΛΑΤΙΝΟΥΣ", στο οποίο ο Άγιος Μάρκος παρουσιάζεται λίγο πολύ ως... Αθηναγόρας της εποχής του! Σε αυτήν αναφέρεται το απόσπασμα ως εξής: "Σήμερον τα του Δεσποτικού σώματος μέλη, πολλοίς πρότερον χρόνοις διεσπαρμένα τε και ερρηγμένα προς την ένωσιν αλλήλων επείγεται. Ου γαρ ανέχεται η κεφαλή πάντων Χριστός ο Θεός εφιστάναι διηρημένω τω σώματι... Δια τούτο εξήγειρέ σε τον των Ιερέων αυτού πρωτεύοντα (δηλ. τον πάπα), προς την ημετέραν κλήσιν... Δεύρο δη ουν, αγιώτατε πάτερ, υπόδεξαι τα σα τέκνα... Μέχρι τίνος οι του αυτού Χριστού, και της αυτής πίστεως βάλλομεν αλλήλους και κατατέμνομεν; μέχρι τίνος οι της αυτής Τριάδος προσκυνηταί δάκνομεν αλλήλους;..." (Κάλλιστου Βλαστού, Δοκίμιον ιστορικόν περί του Σχίσματος….., σελ. 135-136). 
β. σε ανάρτηση της 11ης Δεκεμβρίου σχολίου του γνωστού οικουμενιστού π. Γερασίμου Φραγκουλάκη (όνομα και πράγμα) με τίτλο Ο λόγος του γελοιότητος γέμει... όπου αντιγράφεται το ίδιο κείμενο άνευ πηγής. 

Γεράσιμος Φραγκουλάκης.

Στα χνάρια του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού; 

Ας το ανακαλύψουμε μελετώντας τον βίο του Αγίου.

2. Τον Ιανουάριο του 2015 ο Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριος σε επιστολή του "ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΔΙΑΒΙΟΥΝΤΑ Κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΕΛΕΒΑΝΤΟ" προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα οικουμενιστικά ατοπήματά του (περί των οποίων δείτε εδώ και εδώ) παραθέτει μεγαλύτερο απόσπασμα από την επιστολή του Αγίου Μάρκου: 
"«Ὑμεῖς ἐστέ σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους».

«Σήμερον τῆς παγκοσμίου χαρᾶς τὰ προοίμια· σήμερον αἱ νοηταί ἀκτῖνες τοῦ τῆς εἰρήνης Ἡλίου τῇ οἰκουμένῃ πάσῃ προαναγγέλουσι· σήμερον τὰ τοῦ Δεσποτικοῦ σώματος μέλη, πολλοῖς πρότερον χρόνοις διεσπαρμένα τε καὶ ἐῤῥηγμένα, πρὸς τὴν ἕνωσιν ἀλλήλων ἐπείγεται· οὐ γὰρ ἀνέχεται ἡ κεφαλή πάντων Χριστός ὁ Θεός ἐφιστάναι διηρημένῳ τῷ σώματι, οὐδέ τὸν τῆς ἀγάπης δεσμόν ἐξ ἡμῶν ἀνηρῆσθαι παντάπασιν ἡ ἀγάπη βούλεται· διὰ τοῦτο ἐξήγειρέ σε τὸν τῶν Ἱερέων αὐτοῦ πρωτεύοντα πρὸς τὴν ἡμετέραν ταύτην κλῆσιν καὶ τὸν εὐσεβέστατον ἡμῶν Βασιλέα πρὸς τὴν σὴν ὑπακοήν διανέστησε καὶ τὸν ἁγιώτατον Ποιμένα καὶ Πατριάρχην, γήρως ἐπιλαθέσθαι καὶ ἀσθενείας μακρᾶς παρεσκεύασε καὶ ἡμᾶς τοὺς ὑπ᾿ αὐτῷ ποιμενομένους ἁπανταχόθεν συνήθροισε καὶ μακρᾶς ὁδοῦ καὶ πελάγους καὶ κινδύνων ἑτέρων κατατολμῆσαι πεποίηκεν, ἀφ᾿ οὖ προφανῶς Θεοῦ δυνάμει καὶ κρίσει γεγένηται καὶ τόπερ ὁποῖον ἔσται καλόν καὶ Θεῷ φίλον, ἐντεῦθεν ἤδη προοιμιάζεται».

«Δεῦρο δὴ οὖν, ἁγιώτατε Πάτερ, ὑποδέξαι τὰ σὰ τέκνα μακρόθεν ἐξ ἀνατολῶν ἥκοντα, περίπτυξαι τοὺς ἐκ μακροῦ διεστῶτας του χρόνου, πρὸς τὰς σὰς καταφυγόντας ἀγκάλας· θεράπευσον τοὺς σκανδαλισθέντας, ἅπαν σκῶλον καὶ πρόσκομμα τῆς εἰρήνης κωλυτικόν ἐκ μέσου γενέσθαι κέλευσον· εἰπέ καὶ αὐτός τοῖς Ἀγγέλοις ὡς τοῦ Θεοῦ μιμητής, ὁδοποιήσατε τῷ λαῷ μου καὶ τοὺς λίθους ἐκ τῆς ὁδοῦ διαῥῥίψατε· μέχρι τίνος οἱ τοῦ αὐτοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς αὐτῆς Πίστεως βάλλομεν ἀλλήλους καὶ κατατέμνομεν; Μέχρι τίνος οἱ τῆς αὐτῆς Τριάδος προσκυνηταί δάκνομεν ἀλλήλους καὶ κατεσθίομεν; ἕως ἄν ὑπ᾿ ἀλλήλων ἀναλωθῶμεν καὶ ὑπό τῶν ἔξωθεν ἐχθρῶν εἰς τὸ μηκέτι εἶναι χωρήσωμεν; Μὴ γένοιτο, Χριστέ Βασιλεῦ, τοῦτο, μηδέ νικήσῃ τὴν σὴν ἀγαθότητα τῶν ἡμετέρων ἁμαρτιῶν ἡ πληθύς, ἀλλ᾿ ὥσπερ ἐν τοῖς πρότερον χρόνοις, ὅτε τὴν κακίαν εἶδες ὑπερταθεῖσαν καὶ ἐπί μέγα χωρήσασαν, διὰ σαυτοῦ καὶ τῶν σῶν Ἀποστόλων ἀνέστειλας αὐτήν τῆς πρόσω φορᾶς καὶ πρὸς τὴν Σὴν ἐπίγνωσιν ἐπέστρεψας ἅπαντας, οὕτω καὶ νῦν διὰ τῶν σῶν θεραπόντων, οἱ μηδέν τῆς σῆς ἀγάπης προυργειαίτερον ἔθεντο, σύναψον ἡμᾶς ἀλλήλοις καὶ Σεαυτῷ καὶ τὴν εὐχήν ἐκείνων ἐπιτελῆ ποίησον, ἥν ἡνίκα πρὸς τὸ πάθος ἀπήεις εὐχόμενος ἔλεγες· «(Δός αὐτοῖς) ἵνα ὦσιν ἕν, καθώς ἡμεῖς ἕν ἐσμέν» (Ἰωάν. ιζ΄22)»."

3. Προσφάτως ο Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ιωάννης Ζηζιούλας σε εισήγησή του (ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΥΝΑΞΙΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ TΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ (30 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2015) ) κάνει αναφορά στην επιστολή, χωρίς να παραθέτει το απόσπασμα, με σκοπό να δικαιολογήσει τις φιλοπαπικές του θέσεις (έλαβε όμως ωραιότατη απάντηση εδώ).

Ιωάννης Ζηζιούλας.

Στα χνάρια του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού; 

Ας το ανακαλύψουμε μελετώντας τον βίο του Αγίου.

4.  Σε ανάρτηση της 28ης Οκτωβρίου 2015 το ιστολόγιο "Την ενότητα της Πίστεως" με τίτλο "ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ" προσπάθησε να στήσει μια παγίδα σε όσους αντιδρούν στις οικουμενιστικές ασχήμιες που λαμβάνουν καθημερινά χώρα. Και τι μηχανεύτηκε; Να παραθέσει το απόσπασμα του Αγίου Μάρκου,  χωρίς να αναφέρει τον συντάκτη του κειμένου, αλλά και παρουσιάζοντάς το στην νεοελληνική γλώσσα, ώστε μπρος στην αγανάκτηση που θα δημιουργηθεί από τους απλούς αντιοικουμενιστές Ορθοδόξους, που θα νομίσουν ότι μάλλον κάποιος οικουμενιστής επίσκοπος είναι ο συντάκτης του κειμένου αυτού, να έλθει θριαμβολογώντας το ιστολόγιο να μας "φωτίσει" ότι αυτά τα έγραψε ο Άγιος Μάρκος!

Ιδού το κείμενο, όπως το παραθέτει το ιστολόγιο, μαζί με δικά του ερμηνευτικά (!) σχόλια - εντελώς αυθαίρετα όπως θα αποδειχθεί από την παράθεση ολοκλήρου του κειμένου παρακάτω!:

"ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΡΟΣΦΩΝΩΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ:

…«Σήμερα γιορτάζουμε τον πρόλογο παγκόσμιας χαράς! Σήμερα οι νοητές ακτίνες του ήλιου της ειρήνης ανατέλλουν σε όλη την οικουμένη. Σήμερα τα μέλη του δεσποτικού σώματος [1], που είναι επί πολλά χρόνια χωρισμένα μεταξύ τους [2] επείγονται για την ένωση μεταξύ τους, διότι δεν ανέχεται η κεφαλή, που είναι ο Χριστός ο Θεός, να βρίσκεται σε διαιρεμένο σώμα, ούτε η αυτός που αγαπά θέλει να αναιρείται ο δεσμός της αγάπης…

…Έλα, αγιότατε πατέρα [3], υποδέξου τα παιδιά σου, που ήρθαν από μακριά, από την ανατολή. Αγκάλιασε αυτούς που από παλιά χωρίστηκαν και που τώρα καταφεύγουν στη δική σου αγκάλη [4]. Θεράπευσε όσους σκανδαλίστηκαν. Πρόσταξε να φύγει από τη μέση κάθε δυσκολία και εμπόδιο που παρακωλύει την ειρήνη. Πες και εσύ ο ίδιος στους αγγέλους [5], ως μιμητής του Θεού: «οδοποιήσατε τω λαώ μου και τους λίθους εκ της οδού διαρρίψατε» (Ησ. 62, 10)…

…Μακαριότατε πατέρα [6], μόνο αν θελήσεις, να ενωθούν οι χωρισμένοι, να καταργηθεί ο μεσότοιχος του φραγμού και να γίνει έργο θείας οικονομίας!...

…Μέχρι πότε οι ακόλουθοι του ίδιου Χριστού και της ίδιας πίστης [7] θα χτυπάμε και θα σχίζουμε ο ένας τον άλλον; Μέχρι πότε οι προσκυνητές της ίδιας Τριάδας «θα δαγκώνουμε και θα τρώμε ο ένας τον άλλον έως ότου καταστραφούμε αναμεταξύ μας»; (Γαλ. 5, 15) και από τους εξωτερικούς εχθρούς μας καταλήξουμε στην απώλεια; Ας μη γίνει αυτό, Χριστέ Βασιλέα, και ας μη νικήσει το πλήθος των αμαρτιών μας κατά της αγαθότητας σου!...

ΣΧΟΛΙΑ

[1] εννοεί τα διασπασμένα μέλη της Εκκλησίας!

[2] εννοεί τη «διηρημένη Εκκλησία» από το 1054;!

[3] ο Οικουμενικός Πατριάρχης αποκάλεσε «αδελφό» τον πάπα Ρώμης, ο επίσκοπος αυτός τον αποκαλεί «αγιότατο πατέρα»!

[4] οι ορθόδοξοι καταφεύγουν στην αγκαλιά του πατέρα-πάπα;!

[5] μήπως πρόκειται για τολμηρή πρόταση στον πάπα να «πει» τους αγγέλους τι να κάνουν;!

[6] εκτός από «αγιότατος πατέρας», εδώ ο πάπας Ρώμης αποκαλείται και «μακαριότατος πατέρας» από ορθόδοξο επίσκοπο!

[7] είναι πολλοί αυτοί (συνήθως ζηλωτές, ιστολόγοι, αλλά και επίσκοποι) που σήμερα υποστηρίζουν δημοσίως πως οι ορθόδοξοι δεν έχουμε την ίδια πίστη με τους ρωμαιοκαθολικούς και πως δεν έχουμε τον ίδιο Χριστό!".

Εν συνεχεία το ιστολόγιο αυτό κλείνει την ανάρτηση με τα εξής ερωτήματα:

Δ. ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΚΑΛΟΠΙΣΤΟ

1.    ΠΟΙΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΚΦΩΝΗΣΕ ΤΑ ΑΝΩΤΕΡΩ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ;

2.    ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΕΚΦΩΝΗΘΗΚΑΝ ΤΑ ΑΝΩΤΕΡΩ;

3.    ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΕΝΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ;

4.    ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ Η ΟΧΙ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΜΟ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΕΤΟΙΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ;

5.    ΣΕ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΠΟΣΚΟΠΕΙ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΛΟΓΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ; 

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Σε αυτά τα ερωτήματα θα δοθούν εδώ οι αρμόζουσες απαντήσεις σύμφωνα με τις αψευδείς πηγές της Εκκλησιαστικής Ιστορίας.

Απάντηση στο Ερώτημα α΄. Το απόσπασμα αυτό ανήκει στον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό. Το πλήρες κείμενο δημοσιεύτηκε από τον Αγιορείτη μοναχό Κάλλιστο Βλαστό τον Εφέσιο αγιογράφο στα έργα του "Βιογραφία και τα εν τη Φλωρεντινή ψευδοσυνόδω κατά των Λατίνων υπερφυή κατορθώματα του εν αγίοις πατρός ημών Μάρκου αρχιεπισκόπου Εφέσου του Ευγενικού" (Αθήναι, 1887, σελ. 44-48) και "Δοκίμιον ιστορικόν περί του σχίσματος της Δυτικής Εκκλησίας από της Ορθοδόξου Ανατολικής" (Αθήναι, 1896, σελ. 135-140) και προέρχονται από το ίδιο χειρόγραφο (Σκήτη Αγ. Άννης, αρ. 4 στο Σπυρίδωνος Λάμπρου, Κατάλογος των εν ταις βιβλιοθήκαις του Αγίου Όρους ελληνικών κωδίκων, τόμος α΄, Κανταβριγία, 1895, σελ. 11).

Το παραθέτουμε ολόκληρο από την πρώτη έκδοση του Καλλίστου, ώστε να διαπιστώσει κανείς ότι παρά την αβροφροσύνη και τον ευγενέστατο λόγο του Αγίου, δεν του χαρίζεται καθόλου ως προς τα ζητήματα Πίστεως, όπως θα δείτε:

Απάντηση στο Ερώτημα β΄. Αρχικά πρέπει να πούμε πως δεν πρόκειται για εκφώνηση στην έναρξη της Συνόδου (Ψευδοσυνόδου, όπως εκ των υστέρων αποδείχθηκε) της Φερράρας-Φλωρεντίας το 1438, αλλά για προσωπική επιστολή του Αγίου Μάρκου προς τον πάπα Ευγένιο, μετά την τελετή έναρξης των εργασιών της Συνόδου (9 Απρίλιου 1438), και προτού να ξεκινήσουν όχι μόνο οι επίσημες Συνεδρίες (Οκτώβριος 1438), αλλά και οι ανεπίσημες συσκέψεις (Ιούνιος 1438).

Ο Σίλβεστρος Συρόπουλος, που συμμετείχε στην Σύνοδο, αναφέρει λεπτομερώς το πως συντάχθηκε αυτή η επιστολή (Απομνημονεύματα, V, 3 στο V. Laurent, Les Memoires du Sylvestre Syropoulos sur le Concile de Florence (1438-9), Roma, 1971, σελ. 258):

Όπως βλέπουμε ο Άγιος Μάρκος, κατά την γνωριμία του με τον καρδινάλιο Ιουλιανό πείσθηκε, με την παρακίνηση του φιλοπαπικού Δωροθέου Μυτιλήνης, αν και απρόθυμα όπως ομολογεί, να συντάξει μια εγκωμιαστική επιστολή προς τον πάπα Ευγένιο, με σκοπό να διευκολυνθεί η ένωση, πως όμως; Άνευ όρων; Όχι βέβαια, αλλά τουλάχιστον με την αποβολή των δύο εκ των τότε δογματικών διαφορών, ήτοι του filioque και των αζύμων! Αυτό οι οικουμενιστές και φιλοοικουμενιστές, το αποκρύπτουν, αφού δεν παραθέτουν ολόκληρη την επιστολή του Αγίου. Αξίζει να σημειωθεί και η αντίδραση του φιλενωτικού αυτοκράτορα, ο οποίος οργίσθηκε πολύ με το περιεχόμενο της επιστολής, κατά την μαρτυρία του Συρόπουλου (αυτόθι, σελ. 260) και άλλων ιστορικών. Διαβάζουμε σε άλλη πηγή: "ουκ ήθελεν ο αυτοκράτωρ όπως το αδιάλλακτον της ορθοδοξίας προς τους Λατίνους αποκαλυφθή, πριν η κατορθώση αυτός τον σκοπόν αυτού. Διό και ότε, ευθύς ματέ την εις Φερραρίαν έλευσιν, Μάρκος ο Εφέσου κατά προτροπήν του καρδιναλίου Ιουλιανού έγραψεν ευχαριστήριον επιστολήν τω πάπα διά την συγκρότησιν της Συνόδου, και έλεγεν εν αυτή, ότι προς επιτυχίαν του αγαθού έργου ώφειλεν η Ρωμαϊκή εκκλησία αρνήσασθαι την ιδίαν διδασκαλίαν περί εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος και την ιερουργίαν της ευχαριστίας δι' αζύμων, τότε ο αυτοκράτωρ, μαθών τούτο, μόλις ου κατεδίκασε την τον Μάρκον εν τη Συνόδω των Ελλήνων, διότι ετόλμησεν ειπείν τοιαύτα τοις Λατίνοις" (Ιστορία της εν Φλωρεντία Συνόδου στο Εκκλησιαστικός Κήρυξ Γ΄ [1859], σελ. 348).

Απάντηση στα Ερωτήματα γ΄, δ΄ και ε΄. Όχι απλά δικαιολογείται, αλλά και επιβάλλεται η ευγένεια προς όλους. Και ο Ορθόδοξος Επίσκοπος οφείλει να είναι ευγενής και να τους αγαπά όλους, ασχέτως δογματικών τοποθετήσεων. Την συμπεριφορά αυτή περιγράφει ωραιότατα και ο Άγιος Νεκτάριος (Μάθημα Ποιμαντικής, Αθήναι, 1898, σελ. 210-211):

Οι αντιρρήσεις ημών των Ορθοδόξων απέναντι στην τακτική των οικουμενιστών δεν αφορούν τον τύπο (προσφωνήσεις), αλλά την ουσία (περιεχόμενο).

Ο Άγιος Μάρκος χρησιμοποίησε εκφράσεις ευγενείας προς τον Πάπα:

α. σε ΜΙΑ μόνο επιστολή, στην οποία όμως τον ήλεγχε για τις αιρέσεις του,

β. σε μια χρονική στιγμή που ήλπιζε ότι οι Λατίνοι μέσα από την Σύνοδο εκείνη θα αναγνώριζαν τα σφάλματά τους και θα απέβαλαν τις καινοτομίες τους και

γ. χωρίς να τις επαναλάβει, όταν είδε πως αυτοί δεν είχαν διάθεση μετανοίας.

Οι σημερινοί Οικουμενιστές στέλνουν τα τελευταία χρόνια εκατοντάδες επιστολές και κείμενα και εκφωνούν λόγους στους αιρετικούς, στους οποίες οι προσφωνήσεις τους είναι ανάλογες:

α. χωρίς ΠΟΤΕ να τους ελέγχουν για τις αιρέσεις τους,

β. παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει διάθεση μετανοίας από τους αιρετικούς και 

γ. χωρίς να εφαρμόζουν το "αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού" (Τιτ. γ΄, 10).

Γι' αυτό και οι προσφωνήσεις (και όχι απόψεις) του Αγίου Μάρκου δεν προκαλούν σκανδαλισμό, ενώ οι προσφωνήσεις (και απόψεις) των Οικουμενιστών προκαλούν σκανδαλισμό και αποτροπιασμό και αγανάκτηση!

Τι κοινό μπορεί να έχει λοιπόν η στοχευμένη συγκεκριμένη ενέργεια του Αγίου Μάρκου, με τις οικουμενιστικές ασχήμιες; Μήπως ο Άγιος Μάρκος πήγαινε κάθε χρόνο στις θρονικές εορτές της πρεσβυτέρας Ρώμης και πολυθρησκευτικές φιέστες; Ή μήπως καλούσε τον Πάπα στο ναό του για συμπροσευχή και του έψαλλε το "πολυχρόνιο";

Τι σύγκριση μπορεί να γίνει αν μάλιστα αναλογιστούμε ότι μετά την πάροδο τόσων αιώνων οι Λατίνοι έχουν τετραπλασιάσει τον αριθμό των κακοδοξιών τους, προσθέτοντας καινοτομία στην καινοτομία, και αίρεση στην αίρεση;

Οι οικουμενιστές θα έπρεπε να ντρέπονται όταν πιάνουν στο στόμα τους τον Άγιο Μάρκο, αφού όχι μόνο δεν έχουν καμία σχέση μαζί του, αλλά αντιθέτως ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΕΝΩΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΦΕΡΡΑΡΑΣ-ΦΛΩΡΕΝΤΙΑΣ που λοιδόρησαν και προπηλάκισαν τον μεγάλο μας Άγιο.

Και ξέρετε τι ήταν αυτό που εξόργισε περισσότερο τους λατινόφρονες ψευδορθοδόξους; Το ότι ο Άγιος Μάρκος αποκαλούσε πλέον (αφού δηλαδή κατάλαβε ότι η Σύνοδος αυτή ήταν ληστρική, εξαιτίας της αμετανοησίας των Λατίνων), τους παπικούς αιρετικούς!

Ιδού τα τεκμήρια:

"Παυσαμένων των κοινών συνελεύσεων, ήρξαντο αι μερικαί, γινόμεναι εν τω κελλίω του Πατριάρχου, εν αις τρόπω παντοίω τρόπος ενώσεως εζητείτο παρά του αυτοκράτορος και των περί αυτών λατινοφρόνων" (Ανδρονίκου Δημητρακοπούλου, Ιστορία του σχίσματος, Λειψία, 1867, σελ. 128). Και ενώ εζητείτο κάθε τρόπος ενώσεως τον λόγο έλαβε ο Άγιος Μάρκος ο οποίος είπε: "προσθείς ότι ου μόνον εισίν οι Λατίνοι σχισματικοί, αλλά και αιρετικοί. Και τούτο παρεσιώπησεν η εκκλησία ημών δια το γένος εκείνων είναι πολύ και ισχυρότερον ημων. Ημείς δε ουδέ δι άλλο τι εσχίσθημεν αυτών, ει μη ότι εισίν αιρετικοί. Διό ουδέ πρέπει όλως ενωθήναι αυτοίς, ει μη εκβάλωσι την προσθήκην από του συμβόλου, και ομολογήσωσι το σύμβολον καθώς και ημείς" (MANSI, 31, 885).

Και τότε οι λατινόφρονες αφού διέδωσαν "ότι ο Εφέσου παρεφρόνησε και ουκ είδε τι λέγει" (Laurent, ό.π., σελ. 438), έπειτα "θυμού πλήρεις" του είπαν: "Και τις άνθρωπος ει συ και λέγεις τους Λατίνους αιρετικούς;" (αυτόθι, σελ. 444). Θέλησαν δε και να χειροδικήσουν εναντίον του, ενώ τον απείλησαν ότι θα πουν στον Πάπα ότι τον λέει αιρετικό!

Ο δε αρχηγός τους, ο πρόδρομος του Ζηζιούλα και των άλλων οικουμενιστών, Νικαίας Βησσαρίων, αποκάλεσε τον Άγιο Μάρκο δαιμονισμένο και τρελό (αυτόθι, σελ. 446). 

Με αυτούς τους ενωτικούς λατινόφρονες, τους προγόνους των σημερινών οικουμενιστών, ο Άγιος Μάρκος διέκοψε κάθε πνευματική σχέση, έγινε δηλαδή σχισματικός απέναντί τους και διεκήρυξε με στεντόρεια φωνή τα εξής (όπως τα διέσωσε ο μαθητής του Γεννάδιος Σχολάριος):

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ:

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ

"Βούλομαι πλατύτερον την εμήν γνώμην ειπείν, είπερ ποτέ και νυν εν τω εγγίζειν την τελευτήν μου, ίνα σύμφωνος ώ εμαυτώ απ’ αρχής μέχρι τέλους, και μη δόξη τισίν ότι άλλα μεν έλεγον, άλλα δε έκρυπτον εν τη διανοία, ά εικός ην ελεγχθήναι τη ώρα ταύτη της εμής αναλύσεως. Λέγω δε περί του Πατριάρχου, μήπω δόξη αυτώ προφάσει τάχα τιμάν της προς εμέ εν τη κηδεία του ταπεινού μου τούτου σώματος, ή και εν τοις μνημοσύνοις μου στείλαι τινας των αρχιερέων αυτού, ή άλλως των κοινωνούντων αυτώ τινά συνεύξασθαι, ή συμφορέσαι τοις εξ ημετέρου μέρους ιερεύσι τοις προς τα τοιαύτα παρακληθείσι δοξάση ως οιωδήποτε τρόπω προσιέναι καν εν τω κρυπτώ την αυτού κοινωνίαν. Και ίνα μη η σιωπή μου συγκατάβασιν τινά υπονοήσαι παρέξη τοις μη καλώς και εις βάθος ειδόσι τον εμόν σκοπόν, λέγω και διαμαρτύρομαι ενώπιον των παρατυχόντων πολλών και αξιολόγων ανδρών, ως ούτε βούλομαι, ούτε δέχομαι την αυτού η την μετ’ αυτού κοινωνίαν, το παράπαν ουδαμώς ούτε επί της ζωής μου, ούτε μετά θάνατον, ώσπερ ούτε γεγονυίαν, ένωσιν, και τα Δόγματα τα Λατινικά, άπερ εδέξατο αυτός και οι μετ’ αυτού, και υπέρ του διαφενδεύειν ταύτα, και την προστασίαν ταύτην εμνηστεύσατε επί καταστροφή των Ορθών δογμάτων της Εκκλησίας.Πέπεισμαι γαρ ακριβώς, ότι όσον αποδιΐσταμαι τούτου και των τοιούτων, εγγίζω τω Θεώ και πάσι τοις πιστοίς και αγίοις πατράσι και θεολόγοις της Εκκλησίας, ώσπερ αύ πείθομαι τους συντιθεμένους τούτα τούτο λέγω ώσπερ παρά πάσαν μου την ζωήν ήμην κεχωρισμένος από αυτών, ούτω και εν τω καιρώ της εξόδου μου, και έτι και μετά την εμήν αποβίωσιν· και εξορμών εντέλλομαι, ίνα μηδείς εξ αυτών προσεγγίση, ή εν τη εμή κηδεία, ή εν τοις μνημοσύνοις μου· αλλ’ ουδέ άλλου τινός των τούτου μέρους ημών ώστε συμφορεύειν επιχειρήσαι, και συλλειτουργείν τοις ημετέροις. Τούτο γαρ εστί το "τα άμικτα μίγνυσθαι". Δει γαρ παντάπασιν εκείνους είναι κεχωρισμένους ημών, μέχρις αν δω ο Θεός την καλήν διόρθωσιν και ειρήνην της Εκκλησίας αυτού" (P.O. 17, 346-348).

Απευθύνουμε λοιπόν ένα και μοναδικό ερώτημα στους Οικουμενιστές και φιλοοικουμενιστές:

Η πίστη σας είναι η Πίστη του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού; Είναι η Πίστη των Ορθοδόξων; 

Νικόλαος Μάννης