Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2018

Θαυμαστή επέμβαση του Αγίου Δαβίδ της Εύβοιας για σωτηρία Μιράζ 2000 (επανάληψη)




(επανάληψη από την πρώτη δημοσίευση
 https://salograia.blogspot.com/2011/11/2000.html )
..................................................................................

Η κουβέντα που κάναμε, τις προάλλες, ευλογημένο  μου,

με παρακίνησε σήμερα- να πιάσω το πληκτρολόγιο, προκειμένου  να   σου αφηγηθώ  σκηνικό    θαυμαστής σωτηρίας, συνάδελφού σου,  πιλότου.

Σωτηρία υπερφυσική  και  ψηλαφητή, από τον μεγάλο  Όσιο Δαβίδ της Ευβοίας.
...................................................................................
(Eννοείται ότι αυτού του είδους οι ιστορίες αφορούν  μόνο  τους  ευρύνοες, τους πιστεύοντες στην Θεία δύναμη και βοήθεια.

Όσοι δεν πιστεύουν, και ζουν υλιστικά,  έχοντας  σκέψη πρωτόγονη- ένεκα των παθών,  που συναισθηματικά τούς δεσμεύουν και  πνευματικά τούς τυφλώνουν-  και νεκρό να δουν μπροστά στα μάτια τους,  να ανασταίνεται, δεννν θα πιστέψουν.

Το  τόνισε  ο ίδιος ο Κύριος στην παραβολή του Άφρονα πλούσιου και του φτωχότατου   Λάζαρου.

Η πίστη και η απιστία είναι τελικά, θέμα, π ρ ο α ί ρ ε σ η ς.

Η Ορθοδοξία ή η αίρεση, είναι επίσης, θέμα προαίρεσης.

(Το θέμα της προαίρεσης το κατάλαβα, αργά, οριστικά και σε βάθος, όταν  το ανέλυσε ο Σκοτ Πεκ ο ψυχίατρος στο -όχι άδικα ευπώλητον- έργον του με τίτλο: "Ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος" απ' τις εκδόσεις του Κέδρου- αν έχεις χρόνο για διάβασμα,  αξίζει, νομίζω,  να τ' αγοράσεις.)

Αν, δυστυχώς,  υπάρχει  κωφάλαλη  προαίρεση,  τα π ά ν τ α θα  διαστρεβλώσει και θ' ακυρώσειχλευάζοντας.

Αν υπάρχει αγαθή προαίρεση στα βάθη τ' ανθρώπου,  ο Κύριος Ιησούς,  θα καταφέρει σε κείνη την καρδιά να γεννηθεί, δωρίζοντας  τη δική Του, αναφαίρετη  ειρήνη.)
................................................................

Πριν λίγα χρόνια, λοιπόν, καταγράφηκε   το περιστατικό στην  Τανάγρα της Βοιωτίας.

-Βούϊξε η βάση!

-Στο παρατσάκ αποφύγαν το έμφραγμα,  οι αρμόδιοι για την ασφάλεια των πτήσεων!

Πριν το ξεκινήσω, να θυμίσω με το γνωστό ντροπαλό και χαμηλοβλεπούσικο ύφος μου,  ότι
έμαθα   τα θαυμαστά  γεγονότα, στα μέσα, περίπου, Ιανουαρίου του 1999, από δυο φίλους   Θεσσαλονικιούς, της πολεμικής αεροπορίας, με τους οποίους ένα μεσημέρι στην Πάτρα, είχαμε-αλήστου μνήμης-  συνάντηση....

(υφαίναμε  τότε και  συνοικέσιο, που -χάριτι θεία- ετελεσφόρησε, χι χι...ω ναι! υπήρξα  η ευτυχής-μην πάει στο πονηρό το μυαλό σου- έγγαμος,  προξενήτρα!)

... ουχί οινοβαρή  συνάντηση,  ας διευκρινίσω, αδελφέ- πλήν-  μετά χειροποιήτων, τερψιλαρυγγίων   εδεσμάτων.

Επειδή, ναι μεν, εκ πρώτης όψεως, εσύ φαντάζεσαι ότι είμαι μια θεούσα του
κερατά, ας υποτονθορύσω,  (που θα έλεγε και ο Παπαδιαμάντης) τουτέστιν, ας υποψιθυρίσω
(που σημειώνει  κι  ο Κωστής Παπαγιώργης)  έτι και έτι εν ειρήνη, ότι  τυγχάνει και η αφεντιά μου,  μια κάργια  μεγάαααλης  καχυποψίας,  ακούγοντας,   θαυμάτων αφελείς διηγήσεις.

Δυστυχώς,  μου αρέσει να ακούω-και να πιστεύω- τα τοιαύτα, μόνον όταν συνοδεύονται από  συγκεκριμένα ονόματα, χρόνους, διευθύνσεις τηλέφωνα, και κυρίως οικονομική ανιδιοτέλεια
μια τόσο σπάνια πιά, αρετή) του καταθέτοντος μάρτυρος, αλλέως, δεν τείνω ούς ευήκοον εις τον ομιλούντα  και,  μειδιώσα - όσον  ευγενικότερα  δύναμαι- αποφαίνομαι:

-Αγαπημένο μου, ακουσόμεθά σου πάλιν...
 (ή  χυδαϊστί: 
-Μάγκα μου, αυτά που μας ξεφουρνίζεις, με γουρλωμένα τα μάτια ,  για Θεούς, αγίους και διασώσεις αλλόκοτες από του Χάρου τα δόντια, προσωπικώς,   στα παλαιότερα των υποδημάτων μου,  τα έχω γραμμένα, παράτα με και  ...μη μου ζαλίζεις το ...έρωτα που  γράφει  και ένας θερμόαιμος φίλος, όστις  το μυαλό του, ακριβώς ε κ ε ί, (στο ζαλισμένο ...έρωτα ντε!) τον  έχει μονίμως, χαχα...ευθυμήσαμεν).

-Ας σοβαρευτώ όμως μια στάλα.
..........................................................
Αναφέρομαι  στο εν λόγω αληθινό  σκηνικό,  σήμερα,  επειδή διαφωνώ μαζί σου -οριζόντια  και κάθετα- σχετικά  με κείνη την κουβέντα που  είπες- την ολιγόπιστη-  ότι δηλαδή,  σε ώρα κινδύνου  υπάρχεις  μονάχα εσύ, ο εαυτός σου, δηλαδή,  και δεν υπάρχει  άλλος κανένας!

-Με πλήγωσες με αυτή σου,  τη σκέψη.
Ποτέ να μη ξανασκεφτείς έτσι, καλέ  μου.
Είναι του Εξαποδού η  υποβολή, από φθόνο γεμάτη .

Ποτέ, μα ποτέ, δεν είμαστε μόνοι μας, ό,τι και αν μας συμβαίνει.

-Ο Θεός κάθε στιγμή, μάς ακούει, μας βλέπει και όποτε κρίνει πως είναι για το αιώνιο συμφέρον μας,  προσφέρει  δια των Αγίων Του, μεγάλη παρηγορία.

Στην αληθινή ιστορία  που θα σου πω,  υπήρξε ολοφάνερα (για τον παραλήπτη της εμπειρίας)  διασώστης,  ο μέγας ασκητής και Όσιος  Δαβίδ της Εύβοιας- ας έχουμε τις πρεσβείες  του.

Λοιπόν, τα συγκεκριμένα  που άκουσα απ' τα εντιμότατα χείλη  των φίλων  πιλότων  άφησαν  άναυδους, πρώτα τους ίδιους, και δευτερευόντως  κι εμάς -τους παραπέρα-  που κατόπιν  τ' ακούσαμε.

Πρώτα πρώτα,  η ιστορία, είχε ως  πρωταγωνιστή, τον συνάδελφό τους...

(μη με ρωτήσεις λεπτομέρειες για βαθμό που φέρει αυτή τη στιγμή,   ιδέα δεν έχω,  κι ούτε θα καθίσω τώρα να μάθω, αποστρατεύτηκε   πάντως...)

...τότε, εκπαιδευόμενο ακόμη πιλότο-τον   Παναγιώτη Καπετανόπουλο.

Την περίπτωση τής  διάσωσής του, την αναφέρει ονομαστικώς  και το βιβλιαράκι με τα θαύματα, που διατίθεται στο Μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ, την σήμερον, αλλά έτσι όπως το παρουσιάζουν μέσα σε δυο μόνο  σειρούλες, πραγματικά δεν αποδίδει το μέγεθος,  μια κι  όλη η ουσία, στις λεπτομέρειες -εκάστης περιγραφής- ενυπάρχει.

(εντάξει το κατανοώ είναι  πολλά τα φοβερά, ποιο να πρωτοαφηγηθούν, κατά πλάτος;).

Θα ήταν ευχής έργο, βεβαίως,  να εύρισκα τον ίδιο τον παθόντα (και εκ του  απροσδοκήτου  συμβεβηκότος, μαθόντα τα θεία) αλλά δεν τα κατάφερα.

Θα στα  μεταφέρω, λοιπόν, όπως μου τα 'παν οι δύο  του  συνάδελφοι, και αν χρειάζεσαι   διευθύνσεις ή  τηλέφωνα επιβεβαίωσης- στείλε μου, ηλεκτρονικό ραβασάκι να  στα προωθήσω ασμένως.
...............................................................

-Τι λέγαμε;
-Λέγαμε  ότι ο  Παναγιώτης, νέος, "γόης φιδιών και κοριτσιών",  γλεντζές, λάτρης  του ωραίου φύλου,  και ίκαρος, δεν άφηνε ξενυχτάδικο για ξενυχτάδικο και μπουζουξίδικο για μπουζουξίδικο, στη Βοιωτία  και αλλαχού, μόλις απ' τη δουλειά του, λιγάκι,  χαλάρωνε. 

-Τι άλλο να πράξει, ως εύελπις, νεαρός στρατιωτικός,  που ήθελε να χαίρεται, τάχατες, τη ζωή, κυνηγώντας γκόμενες(" τις πρώην και τις επόμενες", κατά το λαϊκόν άσμα),  στα τέλη του εικοστού αιώνα;

-Μακράν της τεστοστερόνης και  ρωμαλεότητας του, οι μακριοί σταυροί, τα θυμιατά, τα λιβάνια!
Ουδεμία σχέση! 

Αυτά τα άφηνε στη φουκαριάρα τη μάνα μου, που τράβαγε μαλίνα απερίγραπτη.

(...τι είναι η μαλίνα;  Α! για να σου πω! μη μου "βγάζεις το λάδι" με τα  φιλολογικά ερωτήματα.
 Έλεος. Δεν ξέρω τι είναι η μαλίνα! Έτσι το άκουγα, από την κυρά Μαρία- τη μάνα της κολλητής  μου της Δήμητρας- όταν ήμουνα μικρή αδυνατούλα και χαζή, έτσι το λέω. Δεν το έψαξα ποτέ λεξιλογικώς ίσαμε τώρα, και ό,τι καταλάβεις, κατάλαβες!) 

...υπέφερε, τονίζω,  η φουκαριάρα η μάνα του, μόνο με τη σκέψη ότι ο κανακάρης  της,
 πέταγε καθ' εκάστην  στα ουράνια και διαρκώς- της μόρφαζε απειλητικώς  εκ του μακρόθεν- ίδιον με  παγκάκιστον Γκρέμλιν- το ενδεχόμενον -από υποψήφιος  σμηναγός- ξαφνικά να προαχθεί κατεπειγόντως σε  "άγγελο", ως  αναγιγνώσκουν  οι εκφωνούντες  τα  επικήδεια( προς προσφιλείς απελθόντες) σημειώματα- επ' εκκλησίαις, εν θλίψει-  παρευρισκόμενοι.
(  για Ονομα! τι μακρινάρι πρόταση ήταν αυτό; πάρε αναπνοή χριστιανή μου,  και "σείσου από τον τόπο σου, χρουσούζα, μην κακομελετάς, τόσα  παιδιά πιλοτάρουν - η Παναγία να τα φυλάει!")
.................................................................

Είχε καιρό, λοιπόν-  σκεφτόταν- ο Παναγιώτης  για τα πολλά αγιωτικά, ίσως,  άμα γερνούσε.

Προς το παρόν,  η δυνατή του σάρκα, αλλού τον έσερνε- ίδια με περήφανο αραβικό άτι εν οχεία-  μόνο σεξ-άλωμα και απάνω –στους ουρανούς-φούρλαα!

-Με πιάνεις;
-Σε πιάνω. Για..παρακάτω, να δώ πού την πάς τη βαλίτσα.
-Στο αεροπλάνο θα ανεβεί η βαλίτσα, πού αλλού;
Δεν υπάρχει εξάλλου για μένα, επί γης, συναρπαστικότερο όχημα!

 Μαζί με τη βαλίτσα της αφήγησης, ανέβηκε, λοιπόν,  για ειδική εκπαιδευτική  πτήση και πάνυ  ανυποψίαστος περί του  μεταφυσικού  κόσμου, ο φίλος, ο  Παναγιώτης.

Από δω και κάτω θα στα πώ απλοϊκά, όπως τα θυμάμαι, διότι φαντάρος στην αεροπορία ουδαμώς διετέλεσα  και ...τέλος πάντων, δε μας ενδιαφέρουν οι τεχνικές λεπτομέρειες.

Η ουσία του πράγματος, προσφέρει  όλη τη  σημασία.

-Το κάνεις επίτηδες για να μου σπάσεις τα νεύρα,  και καθυστερείς να μπεις στο ψητό της υπόθεσης;

-Όχι, φιλόθεε, περαστικέ ηλεκτρονικέ μου διαβάτη,  δεν  το κάνω επίτηδες, το ξανάπα!
Μου προκύπτει, μόνο  πάψε να  με  συγχύζεις γιατί  θα αργήσω να ξανανεβάσω άλλη ανάρτηση.
Τι λέγαμε;
Ας ξαναπιάσω τον ειρμό (έχω και μια ηλικία- με τις διακοπές παθαίνω μπλακάουτ- με νιώθεις...)
.............................................

Λέγαμε, λοιπόν, ότι όταν ανεβαίνει στο πρώτο  Mιράζ 2000, ο εκπαιδευόμενος -όπως ήταν ο Παναγιώτης- τον ακολουθεί και  δεύτερο Μιράζ 2000, στο οποίο επιβαίνει ο εκπαιδευτής- η παλιά καραβάνα ντε!- ο ιεραρχικά ανώτερος και  αρχαιότερος. 
....................................................................
Εκείνη τη μέρα,  ο νεαρός που συχνά  πετούσε στα σύννεφα,  ένιωθε τη γη να τον έλκει.

-Όοοχι! Δεν έπαθε vertigo, περιστέρι μου!

Απλώς τον "έλκυε η γη", πέταγε δηλαδή,  ασυναίσθητα, σχεδόν όλο και χαμηλότερα.

Βρισκόταν πάνω από το νησί της Εύβοιας, εκείνη την ώρα, όταν, ξαφνικά, ακούει αγωνιώδη τη φωνή του εκπαιδευτή, στην ενδοσυνεννόηση :

-Ανέβα!
 Ενστικτωδώς και εν ριπή οφθαλμού,  ανυψώνει ο σκάφος ενώ  σχεδόν την ίδια στιγμή, τραντάζεται  το πιλοτήριο από  δυνατό  κρότο περίεργο...

« Πουλιά θα χτύπησαν  στα φτερά» σκέφτηκε αγχωμένα, συνέχισε, όμως,  δίχως απρόοπτο και σε λίγα λεπτά,  προσγειώθηκε ομαλά,  στον αεροδιάδρομο της Τανάγρας.

Πες μου τώρα ευλαβικέ -ή και ανευλαβικέ, περαστικέ αναγνώστη αυτής της σελίδας- τι είδε βγαίνοντας,  ο Παναγιώτης Καπετανόπουλος  και... (κατά την προσφιλή μου έκφραση),
 τού πετάχτηκαν από την έκπληξη  έξω τα μάτια- ακριβώς όπως είχαν πεταχτεί
ολωνών  έξω τα μάτια( και του όπισθεν ερχόμενου εκπαιδευτή του,  που τον συνόδευε εκείνη τη μέρα με το δεύτερο σκάφος) -όλων αυτών  που παρατηρούσαν με το στόμα ορθάνοιχτο- το σκηνικό της προσγείωσης;

-Τι είδε,  μωρή Σαλογραία, για λέγε!
-Είδε, αδερφέ μου, από κάτω στην κοιλιά του αεροσκάφους( αν είναι δυνατόν Παναγία μου...) να έχει σφηνωθεί και να σέρνεται ένα  δέντροοοο τεράστιο! 

-Το φαντάζεσαι;
-Θέλεις να με τρελάνεις;
Τι είχε συμβεί;για εξήγα, να καταλάβω- ο άσχετος!

-Πετούσε, πουλάκι μου,  πάνω απ' την Εύβοια  ο χαρούμενος   ίκαρος,  και ενώ φαινόταν ότι ήσαν  όλα "under control" -που γρυλίζουν  οι πρωταγωνιστές  και στα έργα-   ξαφνικά ( τη στιγμή που  του φώναξε "ανέβα"ο εκπαιδευτής) το μαχητικό,  ξερρίζωσε  κοτζαμάν  δέντρο ολόκληρο από κάποια  ραχούλα και το έσουρε,  εναέρια-  θε μου, θε μου-  απ' την Εύβοια,  μέχρι Τανάγρα!

-Και δεν έγινε πίτα-όπως θα έπρεπε- ο λεβέντης! (αχ! πάλι  οι προσευχές της φουκαριάρας της μάνας του!)

Και έφτασε στη βάση,  ολοζώντανος, κουβαλώντας  το καταπράσινο δέντρο, ως  τεκμήριο αδιάσειστο, της θείας βοήθειας!

-Εντάξει, τρελοτάτη μου, με όλο το σεβασμό,  και εμάς  εχτύπησε  η κρίση κατακούτελα, αλλά τέτοιες κουζουλάδες,  δε γράφουμε!
Προσωπικώς,  πιλότος δεν είμαι, μόνο πατίνι οδηγάω,  κι  αυτά τα θεοσκοτωμένα που αναφέρεις, δεν τα πιστεύω.

-Χα!  "Σιγά μην κλάψω!" που τραγουδάει κι ο Γιαννάκης.
Αν θες, τρέχα και ρώτησε!
"Ο δρόμος είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα" και "έκαστος, ό,τι προαιρείται τη καρδία, μη εκ λύπης ή εξ ανάγκης, ιλαρόν γαρ δότην αγαπά ο Θεός"


-Άσχετον!
Και προχωράμε...
.......................................................

Μόλις προσγειώθηκε, το Μιράζ σέρνοντας  το δέντρο ολόκληρο,  και βγήκε,  ανυποψίαστος  ο ιπτάμενος,  άρχισαν καταθορυβημένοι  οι ανώτεροι την ανάκριση: χαρτιά, πρακτικά,  "τι έγινε, πώς έγινε, γιατί έγινε" γνωρίζεις - σε αρχεία όλα τούτα, υπάρχουν- ξέχωρα απ'τους αυτόπτες και αυτήκοους κατάπληκτους μάρτυρες.

Ο Παναγιώτης ο ίδιος, αυτοπροσώπως,  είχε πάθει το  σοκ των  αετών των δικέφαλων.

-Υπάρχει τέτοιο ψυχιατρικό σύνδρομο, μωρή Σαλογραία;
-Δεν υπάρχει!
Το κατασκευάζω εδώ και τώρα για τις ανάγκες της ιστορίας!
 Συνήθως μιλάμε για σοκ της αρκούδας, όμως  αρκούδες στους αιθέρες δε βρίσκονται.
 Επομένως;
-Επομένως ...
-Δεν περιγράφεται.
-Ναι.
Δεν περιγράφεται.
Ξέρει μονάχα όποιος το έζησε.
Ουδείς έτερος.


Περπάταγε, λοιπόν,  ο εκπαιδευόμενος  στη μονάδα, σαν αποσβολωμένος, κι όλο  μουρμούριζε:
«Τι ήταν τούτο που έγινε; Θε μου και Κύριε!
Τι ήταν ετούτο που έγινε! Παρανόμως ζω!
Αχ οι προσευχές της φουκαριάρας της μάνας μου!"

-Λογικά και με βάση τις υπερευαίσθητες ισορροπίες στην πτήση, έπρεπε το αεροπλάνο να είχε γίνει "στάχτη και μπέρμπερυ" θα αποφαινόταν βαθυστόχαστα-σε μια κρίση σοβαρής σκέψης-  ο εθνικός γελωτοποιός μας.

-Και όμως- χάριτι θεία- δεν έγινε!

Εκείνες τις ώρες,  την άλλη ή την παράλλη ημέρα,
 (δε θυμάμαι ακριβώς, έχουν περάσει και χρόνια από τον καιρό της διήγησης),
 λέω, ενώ  διατελούσε  υπό το κράτος της μεγάλης λαχτάρας, και περιφερόταν αλαλιασμένος  στη βάση, ξαφνικά τον πλησιάζει ένας υπόλογος.

Υπόλογοι, εάν ενθυμούμαι καλώς- και διόρθωσέ με, αν κάπου λανθάνω-  ονομάζονται οι μηχανικοί  οι επικεφαλής της ομάδας συντήρησης που φροντίζουν τα αεροσκάφη, όταν επιστρέφουν στη βάση τους.

-Τον υπόλογο αυτόν, πρώτη φορά στη ζωή του, τον έβλεπε.

Και ενώ συνήθως οι υπόλογοι βρίσκονται  μέσ' στη μουτζούρα- του συγκεκριμένου  υπόλογου,  η στολή έμοιαζε πεντακάθαρη, εντελώς ατσαλάκωτη.


-Ξέρεις σε ποιον οφείλεις την σωτηρία σου, Καπετανόπουλε; τον ρώτησε ο άγνωστος υπόλογος, με  μειδίαμα ανθρώπου, που γνωρίζει  άριστα, την απάντηση, τής γενομένης ερώτησης.

-Σε ποιον οφείλω τη σωτηρία μου; επανέλαβε, μηχανικά   και  σαστισμένος ο νέος πιλότος.

-  Στον Δαυίδ της Εύβοιας, οφείλεις τη σωτηρία σου! απάντησε εκείνος.

-Α! πήρε ανάσα ,  ο Παναγιώτης- σαν  χαμένος- ακόμη στον κόσμο του.

Ο υπόλογος, λέγοντας  τη φράση, ξεμάκρυνε.

Ο Παναγιώτης, σαν ν' αφυπνίστηκε   από λήθαργο, σκέφτηκε να τον βρει, να  ρωτήσει λεπτομέρειες, να πληροφορηθεί περισσότερα.

-Τι κουβέντα ήταν αυτή που ξεστόμισε; πώς του κατέβηκε;

Έτρεξε πίσω του.
 Έψαξε όλη τη βάση.
Ο υπόλογος  άφαντος.
Τον περιέγραψε σε κάτι συνάδελφους.
 Ρώτησε όλες τις βάρδιες.
Κανείς δεν τον γνώριζε.

-Παράξενο!
Ο Παναγιώτης  προσπαθούσε να δείχνει και να γίνει  απόλυτα ψύχραιμος.


Στριφογύριζε στο μυαλό του η φράση, ωστόσο:

-Οφείλει- είπε ο υπόλογος-  τη σωτηρία του,  στον  Δαυίδ της Εύβοιας.
-Ποιος  ήταν, πάλι,  αυτός ο Δαυίδ της Εύβοιας;

Δεν τον είχε ακούσει ποτέ του.

Βασανιζόταν με το ερώτημα,  ο φίλος, που ως   την ώρα εκείνη,  καμία   σχέση με μοναστήρια  και άγιους,  ( μονάχα τη Βάνα Μπάρμπα, την Άντζελα Δημητρίου, άντε και  το Νταλάρα, είχε τη ευχαρίστηση  να γνωρίζει).

Προσπάθησε, μάταια, άλλη μια,  να βάλει σε τάξη τα ταραγμένα συναισθήματα και τις σκέψεις.

-Παρανόμως ζω, εντάξει,  έπρεπε να είχα σκοτωθεί εκεί, πάνω από την Εύβοια, πράγματι!

-Άκου "ο Δαυίδ της Εύβοιας", με έσωσε!
Ό,τι προλαβαίνει, ξεφουρνίζει  ο κάθε πικραμένος εδώ μέσα, μου φαίνεται- μα πού χάθηκε κι αυτός ο υπόλογος;!


Ο λογισμός, αγχωμένα,  ερχόταν έφευγε, ερχόταν έφευγε, σαν νευρασθενικός νοικάρης του πάνω πατώματος, που τον φάγαν οι αϋπνίες, και τρελαίνει με το αέναο σουλάτσο, τους αποκάτω.

Σαν οίστρος περίεργος, ο λογισμός,  δεν τον άφηνε να κλείσει τα μάτια, στης λήθης το βολικό μαξιλάρι.

Και πέρασε η μέρα εκείνη,  η επόμενη και η μεθεπόμενη  κι  ο Παναγιώτης προσπαθώντας να προσαρμοστεί, να απορροφηθεί   απ' την επαγγελματική του ρουτίνα- σχεδόν-  τον άγνωστό του, τον  Δαυίδ της Εύβοιας -τον ξέχασε
.
Σαν να ξαναγίνονταν όλα, όπως πριν το συμβάν.
Σαν να έπαιρνε πάλι η ζωή, το λογικό, τετράγωνο,  υλικό,  άθραυστο προσωπείο της.
Σαν να μην είχε κινδυνέψει τον έσχατο κίνδυνο πριν λίγα μερόνυχτα.

Όμως, ο Τρισάγιος Θεός  που τον κάλεσε, σε  επίγνωση  άλλης Αληθείας, το μικρό του αρνάκι,  δεν τον άφησε ήσυχο.
Τον πολιόρκησε πάλι με τη  λεπτή του φροντίδα, χωρίς να του παραβιάσει της ελευθερίας τη βούληση...
..................................................................

Ἐνα βράδυ, λίγες μέρες αργότερα, και ενώ κοιμόταν βαθιά,  είδε στον ύπνο του κάποιον.
-Δεν ήρθες σπίτι μου να με ευχαριστήσεις πιλότε, του είπε, ο κάποιος,  με ύφος παράπονου.
-Πού είναι το σπίτι σου;  ρώτησε απορώντας ο  νέος,  κατ' όναρ.
-Στο Μοναστήρι του Δαυίδ στην Εύβοια, εκείνος του απάντησε.
...................................................

Ξύπνησε ο Παναγιώτης, μέσα στη νύχτα  απ' το ολοζώντανο όνειρο, λουσμένος στον ιδρώτα, πνιγμένος σε δάκρυα.

-Τα συναισθήματά του, δεν περιγράφονταν.
Φωτιά θεία, στην ψυχή του είχε φουντώσει.
Η καρδιά  του είχε  μεταβληθεί σε άκαυτη, φλεγόμενη βάτο, που όμως η αίσθηση εκείνη, περιέργως,  τον δρόσιζε.


Σηκώθηκε ευθύς, ετοιμάστηκε τάχιστα  και αρπάζοντας, ό,τι μεταφορικό   βρήκε μπροστά του, κοιτάζοντας χάρτες, ρωτώντας, τράβηξε  για το Μοναστήρι στην  Εύβοια.
Έφτασε.
Μπήκε μέσ’στον περίβολο με πόδια, τρεμάμενα.
Ρώτησε πού είναι ο ναός, να πάει να ανάψει κεράκι.
 Προχώρησε.
 Στάθηκε, με δέος,  στο τέμπλο απέναντι.
 Κοίταξε τα πρόσωπα  του Χριστού της Παναγιάς, του Αγιάννη του Πρόδρομου.

Έκανε για πρώτη φορά- σε όλα τα χρόνια της αλαζονικής του νεότητας-  πραγματικά και ευλαβικά το σταυρό του.

Στο τέμπλο, δίπλα στην Παναγιά,  η μεγαλοπρεπής  μορφή του Δαυίδ του Αγιώτατου.

Δεν μπόρεσε να κρατηθεί- κι  ας ντρεπόταν να τον βλέπουν οι άλλοι να κλαίει.

Αναλύθηκε  σε δάκρυα εξ εγκάτων.

Ο   ταπεινότατος   ασκητής τον ατένιζε σιωπηλός, πλην, φιλόστοργος,   μέσ' στην ιλαρότητα και τη θεία γαλήνη.

-Αυτό  το όσιο το  πρόσωπο!

Το πρόσωπο του Αγίου Δαυίδ,  στην αγιογραφία του τέμπλου, ολόιδιο, με το πρόσωπο  του παράξενου, άφαντου,  Υπόλογου, στης Τανάγρας τη βάση, εκείνη την απίστευτη μέρα!

Στάθηκε , ώρα πολλή,  ο Παναγιώτης, εν σιωπή, ευγνωμόνως...
...........................................................................
Από κείνη τη στιγμή και μετά, τίποτα πια, δεν ξαναφάνηκε ίδιο στα μάτια του.

Από κείνη τη στιγμή και μετά,  το βλέμμα   του Οσίου Δαυίδ στη ζωή του, σάρωσε  απ' της  επιθυμίας του, το τραπέζι,  τη σκόνη της ματαιότητας μαζί  με  τη Βάνα Μπάρμπα,  την  Άντζελα, τα ξενύχτια στα μπουζουξίδικα, και ε ί δ ε  για πρώτη φορά,  ό,τι μέχρι τότε, να δεί, δεν μπορούσε.

Από κείνη τη στιγμή και  μετά ο Παναγιώτης, ξεκίνησε καινούργια πορεία, με ζωηφόρο επί-γνωση.

Τα νέα δρομολόγια οδήγησαν σε μονοπάτια  απο-κάλυψης  νοημάτων, που μέχρι τότε, δεν διέθετε.

Ξεκίνησε επισκέψεις – αγρυπνίες σε μικρές σκήτες,  στο Όρος το Άγιο, και η ζωή, κι  ο θάνατος, οι άνθρωποι,  κι όλη η πλάση, τυλίχτηκαν -για τη δική του συν-είδηση-  απ'  της Ανάστασης του Θεανθρώπου  Ιησού,  το Φως,  την Αλήθεια...


Ευανθία η Σαλογραία
..................................................................................................................
...................................................................................................................



Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2018

Ο συχωρεμένος μπαμπούλης, τα πόδια και το πάπλωμα (επανάληψη)

Αποτέλεσμα εικόνας για πάπλωμα έξω τα πόδια
(επανάληψη από την παλιότερη  δημοσίευση της 16ης Δεκεμβρίου 2017 )


Βλέποντας στις  ειδήσεις αυτόν τον καιρό, 
τον τρόμο τον απερίγραπτο 
των πλειστηριασμών
και τους απεγνωσμένους ανθρώπους 
που ανταλλάσσουν "μπουκέτα" με Μ.Α.Τ 
και λοιπές ζοφώδεις ταξιαρχίες, σε συγκεντρώσεις ανά την επικράτεια, 
ζωντάνεψε στη μνήμη μου, πάλι ο τούρμπο μπαμπάς, 
που με "ορμήνευε"-το μοναχοπαίδι του-βρυχώμενος:
"Τα πόδια σου, κόρη, πρέπει να φτάνουν 
μέχρι εκεί που φτάνει το πάπλωμά σου!
Να μην απλώνεις τα πόδια 
παραόξω απ' το πάπλωμα, 
για[τι] θα πουντιάσεις 
και θα 'χουμε ντράβαλααα!" 


(στη φωτό ο λατρεμένος μπαμπούλης, 
Γεώργιος Μιχ.Παναγόπουλος, στα νιάτα του)
........................................................................................
( στοπ καρέ: "ορμηνεύω" στη Μελιγαλιώτικη ντοπιολαλιά του, σήμαινε "συμβουλεύω". Λέγοντας  "ορμήνεια" στην εποχή του, εννοούσαν τη συμβουλή. Συνήθιζαν τότε οι μεγαλύτεροι γονείς, συγγενείς και δάσκαλοι να "ορμηνεύουν" τους μικρότερους. Οι μικρότεροι, με προσοχή, τους άκουγαν. Και πολλά κέρδιζαν ακούγοντάς τους, εγκαίρως. Δεν πορεύονταν στην καθημερινότητά τους οι νέοι, σιαμαίως συνδεμένοι μόνο με το Γκούγκλη, όπως δυστυχώς συμβαίνει σήμερα, αλίμονο και γραψαλίμονο στα μυαλά που κουβαλάτε, ζαχαροκαντιοζυμωμενάκι  μου...)
.......................................................................................

- Θά χουμε ντράβαλα! 
(Τα σκιαζόταν πολύ τα ντράβαλα ο 
μακαρίτης...
και με φοβέριζε ώστε να τα αποφύγω πάση δυνάμει...)

-Πού πάει να πει, μανδάμ Σαλογραία μου;

-Πού πάει να πει, ότι ο σεβαστός μου γεννήτωρ
επί ποινή αγρίου αποπαιδισμού-ούτως ειπείν- 
μου απαγόρευε ρητά και κατηγορηματικά, λέμε, 
να παίρνω δανεικά καθ' οιονδήποτε τρόπο. 
Μου απαγόρευε ακόμη και  να ψωνίζω βιβλία και περιοδικά,
ούτε καν, με μικρών, χρηματικών ποσών, φιλικά βερεσέδια, 
απ' τον πλησιέστερο 
-καταμελάχρινο και μονίμως μισοξυρισμένο- 
βιβλιοπώλη, τον κ. Καγιάφα Όθωνα, 
στην Κυπαρισσία Μεσσηνίας, όπου μεγάλωνα......

"Έχεις, παιδί μου,
τα όποια ψωρολεφτουδάκια; 
Αγοράζεις. 
Δεν έχεις; 
Πεινάς, διψάς, στερείσαι, 
τουμπεκιάζεσαι, σεμνά και ταπεινά!
Να μην καταδέχεσαι 
σε καμία περίπτωση να χρωστάς
σε κανέναν Κερατά! 

Όποιος καταδέχεται να χρωστάει
γίνεται δούλος . Χάνει την ελευθερία του, 
έτσι και έρθουν ανάποδα τα πράγματα. 
Γίνεται ρεζίλης των σκυλιώνε, 
κοινώς, ρεντίκολο των Εξαποδών, 
και των δανειστών κυριότατα
χωρίς να  το καταλάβει. 
Με εννοείς;" ρωτούσε στο τέλος

-Τον εννοούσα.
 Να ανασάνω δεν τόλμαγα μπροστά του (παρότι ποτέ δεν εισέπραξα από τον νεφεληγερέτη κηδεμόνα μου, σουλτάν μερεμέτ, τουτέστιν βρομόξυλο, παρά μόνον άπαξ εν τω βίω μου, όταν μου άστραψε -δικαιότατα- μαθήτρια του Δημοτικού, ήμουνα- ένα ξεγυρισμένο, φαρδοπάλαμο χαστούκι σαν αυτά που έδινε ο Παπαγιαννόπουλος στις κόρες του, στο σινεμά- τα θυμάσαι...)

Μου είχε πάρει, 
ο ζήσας κατά τα -του ιδίου-, λεγόμενα- 
"πολυτάραχον" βίον, πατήρ μου,  
εξαρχής, και απνευστί,  
μου είχε πάρει, τσαμπουκαλίδικα, 
όλον τον "αέρα". 

Άλλες εποχές. 
Σύμπασα  η κοινωνία, 
τουλάχιστον στις Πελοποννησιακές επαρχίες,
της παιδικής μου ηλικίας, 
με υπακοή και ξερό ψωμί
προς  τις αυθεντίες  γονιών, ιερέων, 
διδασκάλων και χωροφυλάκων
πορευότανε, τα γνωρίζεις.

Δε σηκώνονταν ακόμη τότε τα πόδια (τα τέκνα)
να χτυπάνε το κεφάλι (τους γονείς τους).

Ούτε  να διανοηθώ
ότι θα παρακούσω, στο ελάχιστο, καν... 
τις στρατιωτικές εντολές του συχωρεμένου.


-Και μετά; τι έγινε μετά; 
Εννοώ όταν ενηλικιώθηκες,  αργότερα...
τω καιρώ εκείνω, αφότου  έπεσε σε στραβοβδομάδα,  
το άξιο παλικάρι, που έκανε 
το απονενοημένον διάβημα και  σε παντρεύτηκε...
Δεν ένιωσες, τότε πλέον, ελεύθερη, 
ώστε με κάρτες, δάνεια 
και με  ψώνια να ξεσαλώσεις; 
Θα ήτο, απολύτως αναμενόμενον- έχω τη γνώμη...

- Έχεις τη γνώμη....
 πλην όμως.. μετά αγαπημένο μου, εντελώς... συμπτωματικά, 
( (υπάρχουν συμπτώσεις, βάβω μ' ); )... 
τακίμιασα με σύζυγο που έτρεφε τις παρόμοιες, 
με το συχωρεμένο πατερούλη μου...
για τη διαχείριση των καρτών,/δανείων, αντιλήψεις!

"Σαλονεάκι, γλυκό μου"
ψιθύρισε κάποια στιγμή τρυφερά, ο δικός μου έρωτας,
όταν ήμασταν φρεσκογνωρισμένοι,μεταξύ αστείου και σοβαρού: 
"διατηρώ την ισχυρή άποψη, 
την κεκτημένη απ' την προσωπική  εμπειρία μου στα εξωτερικά, 
ότι οι γυναίκες και οι μαύροι 
δεν πρέπει να χρησιμοποιούν κάρτες! 
Συμφωνείς;" 

-Φυσικά και συμφωνούσα! 
Αλίμονο κι αν δεν συμφωνούσα! 
Είναι να παίζεις, "εν ου παικτοίς", 
φέρνοντας αντιρρήσεις, 
στην αρχή του σοβαρού ειδύλιου, ιδιαίτατα;  

Δεν χρειάζονται μακρηγορίες. 
Μόνον να δηλώσω ότι με αφοσιωμένη πειθαρχία, 
από την αρχή του γάμου  μου, χάριν της αγάπης του σύνευνου.... 
 ...επί χρόνια, φιλοτίμως απωθούσα,  τα -σε καθημερινή βάση-, άπειρα, ξελογιαστικά τηλεφωνήματα που αποτολμούσαν πεισμόνως,  έως και στο ντάλα καταμεσήμερο (αμάν, ρε χριστιανοί, έλεος!) οι βαλτοί δαιμόνιοι υπάλληλοι,  προκειμένου να μου πουλήσουν δανειοκαρτούλα
( πάντα με ανεξάντλητη ευγένεια και... εξαντλητικό, βεβαίως, βεβαίως, νοιάξιμο για τις...ανάγκες μου!).

Αντιστάθηκα ακούραστα σ' αυτήν την πολιορκία επί δεκαετίες, 
ομολογώ και δοξάζω τον Κύριο, που μου χάρισε τούτο το ανυπέρβλητο
- ειδικά  για τρελοκαμπέρω συμβία- σθένος ...

Ωστόσο, μετά από δίσεχτους  καιρούς, και χρόνους οργισμένους,
στους Υστερομεταπολιτευτικούς υπουργικούς θώκους,  ωιμέ, ενθρονίστηκε, ο Ναρκήσιος Γιάνης (ο γνωστός, πουλάκι μου, αυτός με  το ένα ΝΙ,  ο πέραν πάσης φαντασίας "γόης φιδιών... κοριτσιών" και μεσηλίκων γυναικών -τις βλέπαμε έκθαμβοι  στα δελτία ειδήσεων- τις νοικοκυρέςστις λαϊκές, ενθουσιωδώς, υπέρ του Γιάνη- με ένα ΝΙ-, παραληρούσες ....ξανά μανά έλεος...γόσποντι πομίλουι (τρις) και τα λοιπά, γνωστά του Εσπερινού, τροπαράκια..)

- Ήρθε ο Γιάνης! 
(Πώς λέμε,  "ήρθαν τα αηδόνια;")

-Τον στείλαν ως plan βού, οι Αμερικάνοι; 
-Θα δείξει! Μην προτρέχεις.
-Ο καλύτερος ,θα κερδίσει τα περισσότερα...

-Έτσι ακριβώς.
Και συρρίκνωσε,  αγάπη του, Δανάη του,  ο Γιάνης, τις τράπεζεες! Και νααα, τότε, οι  "ουρές" των γέρων, άρρωστων, συφοριασμένων ηλικιωμένων  συνταξιούχων μπρος στις κλειστές πόρτες  και  νααατα αγχωμένα, φριχτά μπινελίκια προς την κυβέρνηση, το αλήστου μνήμης, επάρατον(ξορκισμένο με τον απήγανο, "φτου ! στα όρη στα άγρια βουνά!") καλοκαίρι του 2015...

Τελικώς όμως, το πεπρωμένον, φυγείν αδύνατον!

Για λόγους περίπλοκους που αδυνατώ, 
να αναλύσω, 
επιτέλους, 
απέκτησα και γω, ελέω αριστερής κυβέρνησης,εν ταις εσχατιαίς, 
(στα τελευταία χρόνια δηλαδή), του ανωφελούς 
και -ομολογουμένως-, προς αθεράπευτον παλιμπαιδισμόν 
ρέποντος βίου μου-, μια τραπεζική...
(πιστωτική; χρεωστική; θα σε γελάσω..όλο ξεχνάω τη διαφορά)
... κάρτα στα χέρια μου!

Έμαθα, αγχωμένη (ήθελα δεν ήθελα, έμαθα...)
πλην, χωρίς ενοχές πλέον
πώς τη μπάζουνε και πώς τη βγάζουνε
από το ΑΤΜ-, τι χαρά, τι χαράα!

 Α!
πόσο
αναβαθμίστηκε η μικρή, ασήμαντη ζωούλα μου, με έξτρα τεχνολογική γνώση, δεν περιγράφεται! Αέρας κοσμοπολίτικος φύσηξε στα μυαλάκια  μου, ένιωσα και γω...«κυρία περιωπής» πια, μανδάμ αξιοπρεπής  με τα όλα μου,  πλην όμως, προς το παρόν, άχρι του νυν, χάριτι θεία,( και πάντοτε  λόγω τραυματικής μνήμης, αρχαίων, εντόνων πατρικώνδιδασκαλιών -προς γαβγίσματα θυμωμένων σκύλων, προσομοιαζουσών), δάνειο  να ζητήσω, ούτε για αστείο Δεν διανοήθηκα!

-Το καλό που σου θέλω, πανω(γ)ραία μου! 

Πάψανε, βλέπεις, μετά τον επιτευχθέντα στόχοτης Χρεοκοπίας, να χορηγούν ανεξετάστως  δάνεια, οι αξιότιμες Τράπεζες, σε φτωχαδάκια σαν και  του λόγου μας...έτσι...και να θελα τώρα να ενδώσω στο τοκογλυφικό μπλέξιμο, οι συνθήκες δυσκόλεψαν και με αποτρέπουνΔόξα στον Κύριο! 

Ενθυμούμενη λοιπόν, τις επί οικονομικού, οικογενειακές παρακαταθήκες, παραφράζοντας, δε τον Άγιο απόστολο που γράφει "κράτει ό έχεις ίνα μηδείς λάβη τον στέφανόν σου " (Αποκαλ. κεφ. γ στ.11),  θα εμψυχώσω εμαυτήν, στεντορεία τη φωνή, (με δυνατή φωνή, παναπεί) φωνάζοντας νοερά:

Κράτει,  σουργελοτάτη, γερά, ο  έχεις, (αυτό που έχεις, δηλαδή την χρεωστική σου κάρτα), ίνα μηδείς  έτερος (ή ετέρα Τράπεζα), τον πρόσκαιρον μισθόν σου, παραλάβει και συ, ως άνους, υπεραισιόδοξος γυνή, βρεθείς, μίαν πρωίαν, άστεγος στους πέντε δρόμους, προς ανέκφραστον χαράν του Εξαποδού των Δουνουτούδων και μεγιστοτάτην θλίψιν του θεσπεσίου Φύλακος Αγγέλού σου.

-Κι εσύ, Λατρεμένε Κύριε, Ιησού,  Χριστούλη μου, που έζησες κατατρεγμένος και  πάμφτωχος επί της γής, θερμοπαρακαλώ, από το  φιλάργυρο,  καταναλωτικό, δαιμονικό  πάθος για κάρτες και δάνεια, τους νέους... τους γέρους... σώσε μας, σώσε μας,  είτε θέλουμε είτε δεν θέλουμε,αμήν και γένοιτοοο!


(Υστερόγραφον: αν ζουλήξεις το "ποντίκι" στην υπογραφή μου,  θα πεταχτείς, περιστεράκι  μου, σε παλιότερη ανάρτηση όπου σου περιγράφω μια θαυμαστή εμπειρία που είχε στην Αμερική, τότε που βίωνε φοβερές οικονομικές κωλοσφηνιές, η Γεωργία Ευαγγελάτου , ήτις (η οποία, παναπεί το "ήτις" ) τυγχάνει  αγαπημένη φίλη μου στην Πάτρα. Ομοίως, αν ζουλήξεις πάνω στους υπογραμμισμένους συνδέσμους θα πεταχτείς σε παλιότερες δικές μου εξομολογήσεις, που ίσως να σε ενδιαφέρουν... Φιλάκια!)
...............................................................................................
....................................................................................................