Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

...σύγχρονη ιστορία ΓΝΗΣΙΑΣ νεκρανάστασης - και η συνέχεια της ιστορίας (επανάληψη)



(επανάληψη από το https://salograia.blogspot.com/2009/08/blog-post_8822.html 
μαζί με τα σχόλια που στάλθηκαν τότε... )


..................Η πιο εντυπωσιακή και γνήσια ιστορία νεκρανάστασης που άκουσα, λατρεμένο μου,
στη δική μου εποχή

είναι η ιστορία του πατέρα του κυρ Παντελή Γκαβού  - που ζει στην περιοχή της Λεύκας, στην Πάτρα.

Ο κυρ Παντελής είναι απλός λαικός άνθρωπος, φίλος μου και σεβαστός απο όλους οικογενειάρχης,
 με παιδιά καλά και εγγόνια καλύτερα.

Είναι χαρακτήρας ήρεμος και δίκαιος, και απόλυτα ισορροπημένος.

Δεν του αρέσουν καθόλου τα παραμύθια, ούτε έχει διατελέσει ποτέ θαμώνας οινόφλυξ σε καμιά ταβέρνα.

Επίσης ούτε πάσχει από κανενός είδους ψυχολογική διαταραχή και φαντασίωση.

Η εμπειρία του πατέρα του κυρ Παντελή σε αδρές γραμμές, και με το ύφος περίπου
που εκείνος μου την αφηγήθηκε, είναι η ακόλουθη:

Ο πατέρας του κυρ Παντελή, αγνότατος στην καρδιά και πιστός άνθρωπος, ποιμήν στο επάγγελμα, ήταν περίπου 35 ετών, όταν-όντας υγιέστατος- π έ θ α ν ε ξαφνικά στον ύπνο του!

Ο ίδιος, βέβαια, όταν συνέβη το γεγονός, δ ε ν συνειδητοποίησε ότι πέθανε!

Ο ίδιος κατάλαβε ότι ενώ κοιμόταν, δυνατά χτύπησε η εξώπορτα και σηκώθηκε απο το κρεβάτι του, να πάει να ανοίξει, να δει ποιός τον ζητάει, μέσα στα άγρια χαράματα.

(Από τη στιγμή που σηκώνεται να ανοίξει την πόρτα, είναι η ψυχή του, που δρα και όχι το σώμα του. Το σώμα του παρέμεινε νεκρό στο κρεβάτι μέχρι που το βρήκαν αργότερα οι οικείοι και άρχισαν τους κοπετούς και τους θρήνους.)

Αντίκρισε τότε μπροστά του, δυο άνδρες, σαν χωροφύλακες της εποχής του- πριν τον πόλεμο του 1940.
Τον κοίταξαν με σοβαρότητα και τον διέταξαν με φωνή που δεν σήκωνε αντιρρήσεις, να τους ακολουθήσει διότι εκκρεμούσε-είπανε- μια δίκη εις βάρος του.

Εκείνος, αιφνιδιάστηκε, αφάνταστα.

Δεν ήξερε το παραμικρό για καμία δίκη, και εξάλλου πώς να τους ακολουθήσει που ήταν μόνος
 στο σπίτι, με νήπια να κοιμούνται , ενώ η γυναίκα του, είχε πάει στην Πάτρα για δουλειές;

Άρχισε να τους παρακαλάει να τον αφήσουν, να του δώσουν κάποια διορία γι’ αυτό το παράξενο και απρόβλεπτο δικαστήριο.

Αυτοί, ανένδοτοι!

Επέμεναν να τους ακολουθήσει.

Αφού είδε και απόειδε ο κυρ Δημητράκης-έτσι τον έλεγαν -ότι από τους χωροφυλάκους δεν μπορεί να γλιτώσει, τους παραδόθηκε.
Τον πιάσαν, λοιπόν, απ' τα μπράτσα, ένας απο δεξιά και ο άλλος απο αριστερά , και άρχισαν να κινούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε κάτι περάσματα - σαν τούνελ.

Ο κυρ Παντελής δεν σκέφτηκε να μου πεί τη λέξη τούνελ, μόνο παίρνοντας μια κόλλα χαρτί, την έκανε σαν χωνί- με ένα μικρό άνοιγμα στη μύτη του χωνιού να παίρνει φως- και μου περιέγραψε:

-Έτσι, να, σε ένα τέτοιο μέρος, τρέχανε οι δυο χωροφυλάκοι με τον πατέρα μου και ήτανε πολύ- πολύ φως στο βάθος!

Όταν κινούμενοι με την απίστευτη ταχύτητα, έφτασαν στην άκρη του τούνελ, βγήκαν σε μια πόλη με σπίτια και ανθρώπους που κυκλοφορούσαν και κτίρια μεγάλα.
Τον κυρ Δημητράκη οι χωροφύλακες, τον οδήγησαν σε ένα οίκημα που ήταν-είπανε - δικαστήριο, προκειμένου να δικαστεί, για ένα παράπτωμα που ο ίδιος δεν ήξερε.
Ο άνθρωπος, όμως, ένιωθε πάρα πολύ ανήσυχος.
Τον σήκωσαν χαράματα, άρον άρον απ' το κρεβάτι του, με τα ανήλικα παιδιά του να κοιμούνται παραδίπλα, η γυναίκα του είχε φύγει για δουλειές στην Πάτρα, και τι θά καναν τόσες ώρες τα μικρά, έρμα και απροστάτευτα; 

Ο κυρ Δημητράκης, όλο και ένιωθε και πιο αγχωμένος και εκλιπαρούσε να τον αφήσουν να επιστρέψει.
Οι Χωροφύλακες, με τα πολλά παρακάλια, του είπανε:

-Κοίτα: Μπορούμε να σε αφήσουμε, αν βρεθεί κάποιος και εγγυηθεί για σένα!

Άρχισε τότε να ψάχνει τριγύρω, εναγώνια, ο κυρ Δημητράκης, να βρει κάποιον να παρακαλέσει γι αυτή την εγγύηση.
Εκεί που τον είχαν -στο δήθεν Δικαστήριο- και περίμενε, υπήρχε μια πόρτα μισάνοιχτη,
πίσω απο την οποία πηγαινοερχόταν πολύς κόσμος.

Είδε διάφορους γνωστούς του, πεθαμένοι όλοι , αλλά στην εμπειρία, τούς ένιωθε σαν ζωντανούς.

Είδε και τη γιαγιά του, που ήτανε μαμή όταν ζούσε.
Της φώναξε, της ζήτησε να εγγυηθεί.

-Α δεν μπορώ! Έχω άλλες υποχρεώσεις, αρνήθηκε η γιαγιά.

Ο καημένος ο κυρ Δημητράκης, κόντευε να απελπιστεί.
Εκείνη τη στιγμή βλέπει ξαφνικά μπροστά του, τον προσφάτως θανόντα ιερέα του χωριού του.

Τον αισθάνθηκε σαν σανίδα σωτηρίας:
-Παππούλη μου, βοήθα με!
Πρέπει να γυρίσω πίσω επειγόντως, έχω αφήσει τα παιδιά μόνα και λείπει η γυναίκα μου, του φώναξε.

-Θα εγγυηθώ εγώ για σένα, αλλά και συ θα δεσμευτείς να μου κάνεις μια χάρη, απαίτησε ο παπάς.

-Ό,τι θες παππούλη μου, ό,τι θες! αρκεί να επιστρέψω!
Υποσχέθηκε με θέρμη ο κυρ Δημητράκης.

Με την εγγύηση του πεθαμένου ιερέα- ο οποίος προηγουμένως τον ξενάγησε σε φυλακές και είδε συγχωριανούς κατηγορημένους για βαριά παραπτώματα- πεθαμένοι όλοι , να στενάζουν εκεί ,δέσμιοι
- οι δυο που εμφανίζονταν σαν χωροφύλακες, απ' τον ίδιο δρόμο-του τούνελ- με ιλιγγιώδη πάντα ταχύτητα κινούμενοι, τον επέστρεψαν σπίτι του.

Εδώ να πώ, ότι σε όλο αυτό το διάστημα της εμπειρίας του κυρ Δημητράκη, είχαν περάσει γήινες 22 ολόκληρες ώρες!

Όταν ο άνθρωπος από το θάνατό του, με τη δύναμη του Κυρίου, επέστρεψε πάλι στη ζωή, μετά απο 22 ώρες, συνειδητοποίησε ότι βρισκόταν στη σάλα του σπιτιού του, μέσα στο φέρετρο, με λουλούδια στολισμένος, με κεριά τριγύρω αναμμένα, με τη γυναίκα και τους λοιπούς τους συγγενείς, οδυρόμενους για τον πρόωρο και ξαφνικό το χαμό του.

Ήταν όλοι εκεί θρηνούντες- πιο πολύ η νεαρή χήρα- τον απροσδόκητο θάνατό του, περιμένοντας τον ιερέα που θα έκανε την εξόδιο ακολουθία.

Μπορεί κανείς να καταλάβει τι χαμός έγινε, τι πανικός, επακολούθησε, όταν ο πεθαμένος ανασηκώθηκε μόνος του στο φέρετρο, έβγαλε τα μπαμπάκια απο το στόμα, τίναξε τα νεκρολουλούδια απο πάνω του, και τους είπε ήρεμα: 

-Μη φοβάστε! Έκεί που πήγα, και γύρισα, μου δώσαν μια αποστολή να εκτελέσω!

Με τους συγγενείς άλλους πανικόβλητους να τσιρίζουνε, άλλους αποσβολωμένους, άλλους μισολιγοθυμισμένους απο την ταραχή που λάβανε, μια και δυο σηκώνεται -ο πρώην νεκρός και νυν ολοζώντανος- και κατευθύνεται στο σπίτι του- προσφάτως κοιμηθέντος - ιερέως του χωριού.

Εκεί βρισκόταν ο νεαρός γιος του παπά, ένα παλικαράκι όμορφο, που του άρεσε η ζωή και τα πανηγύρια.
Μόλις, το παπαδοπαίδι, είδε μπροστά του τον κυρ Δημητράκη -γιατί όλο το χωριό γνώριζε ποιος πέθανε, και όλοι ετοιμάζονταν για την κηδεία- πήρε ταραχή μεγάλη.

-Μη φοβάσαι! τον καθησύχασε ο κυρ Δημητράκης, ο άνθρωπος του Θεού.

Εγώ π ή γ α στην άλλη ζωή και γ ύ ρ ι σ α 
και έχω μια π α ρ α γ γ ε λ ι ά απο τον πεθαμένο πατέρα σου, να σου δώσω!

Τον κοίταγε άφωνος, ο γιος του παπά, όμως, ο κυρ Δημητράκης συνέχισε απτόητος:

-Εκεί που πήγα, λοιπόν, στην άλλη ζωή, συνάντησα τον ιερέα πατέρα σου,
 και μου είπε να έρθω και να σου πώ,ότι
αυτό που του ορκίστηκες ότι θα κάνεις, δίπλα στο κρεβάτι του, 
λίγη ώρα πριν ξεψυχήσει, 
όταν ήσασταν μ ό ν ο ι οι δ υ ό σας στο δωμάτιο, 
να το κάνεις, 
ει δε μη θα έχεις την κατάρα του, 
απο κεί που βρίσκεται!

Αυτά τόνισε  με σοβαρότητα και επισημότητα ο κυρ Δημητράκης, γιατί αυτά τού είχε παραγγείλει ο πεθαμένος ιερέας, να πει.

Περί της υποθέσεως δεν διέθετε περισσότερη γνώση.

Και αφού τα ανακοίνωσε, επέστρεψε σπίτι του, να χαρεί και να μιλήσει με τους αγαπημένους του, γιορτάζοντας την προσωπική του την ανέλπιστη νεκρανάσταση!

Ο γιος, όμως, του προσφάτως θανόντος ιερέα, έπαθε το...λαλά της αρκούδας, θα λέγαμε, μιλώντας με τη σύγχρονη γλώσσα.

Γιατί; Διότι ο πατέρας του, ο παπάς, πριν ξεψυχήσει, ικέτευε το νεαρό γιο του, να δεχτεί και να γίνει ιερέας στο πόδι του, στο χωριό.

Και ο γιός, για να κάνει τον πατέρα του, τον παπά, να πεθάνει ευχαριστημένος, του ορκίστηκε πρόθυμα , ότι θα το κάνει.

Στην πραγματικότητα, όμως, δεν είχε την π α ρ α μ ι κ ρ ή πρόθεση να γίνει ιερέας, επειδή η ζωή του ιερέα, έστω και του εγγάμου, είναι ζωή που απαιτεί μεγάλες θυσίες και εκκοπή πολλών σαρκικών θελημάτων, και αυτός ήταν νεαρούλης εκεί κοντά στα είκοσι, του άρεσαν τα πολλά τα γλέντια και τα κορίτσια, και ούτε κατά φαντασίαν δεν σκόπευε να μαυροφορέσει επειδή του μακαρίτη του πατέρα του, του είχανε μπεί έμμονες ιδέες στο μυαλό του, για Ονομαα!

Όμως...όμως!
Όταν στήνεται όλο αυτό το α π ί σ τ ε υ τ ο σκηνικό, και α ν α σ τ α ί ν ε τ α ι ο κυρ Δημητράκης και έρχεται να του δώσει παραγγελιά απο τον πατέρα του- από την άλλη ζωή- 
για μια υ π ό σ χ ε σ η που δόθηκε
και που κ α ν ε ί ς γι αυτήν την υπόσχεση
δεν ήξερε το παραμικρό 
εκτός απο τον πεθαμένο παπά και το γιο του, ε τότε...
σ υ γ κ λ ο ν ί σ τ η κ ε σε τέτοιο βαθμό ο γιος του παπά,
όπως αφηγείται ο κυρ Παντελής που τον γνώρισε - τότε που έλαβαν χώρα αυτά τα γεγονότα,
 ηταν ο κυρ Παντελής τριάχρονο παιδάκι-
 που όχι μόνο έγινε παπάς,
αλλά έγινε και
ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ό ς ιερέας,
που αγωνιζόταν με όλες του τις δυνάμεις
για την τήρηση των εντολών του Κυρίου,
και τη φροντίδα του λογικού ποιμνίου που ο Θεός του εμπιστεύτηκε.

Όταν ακολούθησε ο Εμφύλιος -μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς- ο γιος του παπά που έγινε ιερέας, όχι μόνο δεν φοβόταν κ α θ ό λ ο υ το θάνατο, αλλά συχνά, με απόλυτο κίνδυνο της ζωής του, έμπαινε στα στρατόπεδα -είτε των δεξιών είτε των αριστερών, δεν έκανε διάκριση- και είχε γλυτώσει τις ζωές πολλών συχωριανών και συνανθρώπων.

Εκοιμήθη πριν κάποια χρόνια έχοντας υπηρετήσει με μεγάλη Πίστη και αυτοθυσία την Ορθόδοξη Εκκλησία- ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.

Αυτή ήταν η εμπειρία, πολύ συνοπτικά και επιγραμματικά.

Και μου την επιβεβαίωσε σε άλλο, ανύποπτο τόπο και χρόνο, και ο αδερφός του κυρ Παντελή που ζει και αυτός στην Πάτρα.
Και την παρέθεσα, μόνο για όποιον είναι α γ ν ό ς στην προαίρεση και μπορεί να καταλάβει ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός τελεσιουργεί θαυμάσια, νυν και αεί και εις τους αιώνας.
Και μακάριοι, οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες και οι έχοντες επί τον Κύριον την Ελπίδα της Σωτηρίας τους...

ΣΑΛΟΓΡΑΙΑ
(κατά κόσμον η Ευαν. Παναγοπούλου -Κουτσούκου)

8 σχόλια:

  1. Συγκλονιστική ιστορία.Προτιμώ να μην αναφέρω παρόμοιες περιπτώσεις.
    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εχεις ζήσει απο κοντά παρόμοιες περιπτώσεις;
    Το βρίσκω πολύ λογικό, λόγω του ιατρικού σου επαγγέλματος.
    Πάντως, ο κυρ Παντελής με μάλωσε όταν του είπα σήμερα -σε μια αγρυπνία για την Κοίμηση της Αγίας Αννης, όπου έψελνε- ότι περιέγραψα την εμπειρία του πατέρα του.
    Δεν ήθελε να κοινοποιηθεί, λέει, διότι οι άπιστοι και οι Αντίχριστοι, που δεν πιστεύουν στην Ανάσταση του Χριστού, σε κανενός άλλου την ανάσταση, δεν θα πιστέψουν.

    Ισως, πρέπει, αφού ο κυρ Παντελής στενοχωρήθηκε με την κοινοποίηση, αυτή την εμπειρία του πατέρα του, απο το διαδίκτυο να την ...αποκαθηλώσω...(να το κάνω;)
    Από την άλλη τη διάβασαν και νέοι άνθρωποι, αγωνιζόμενοι χριστιανοί και ωφελήθηκαν, και σκέφτηκα ότι μια και η νεκρανάσταση έγινε ενώπιον πολλών και ζουν ακόμη αυτόπτες μάρτυρες του γεγονότος,ίσως έχω το δικαίωμα να την κοινοποιήσω, προς Δόξαν Θεού, και για προβληματισμό ψυχών καλοπροαίρετων.

    Υπάρχει μια επίσης συγκλονιστική εμπειρία που έχει να κάνει με το χρόνο του θανάτου του, και το είδος της προειδοποίησης που έλαβε σχετικά με αυτό το χρόνο, αυτό όμως είναι προσωπικό όραμα του κυρ Δημητράκη, δεν το είδαν άλλοι, και έτσι, αφού δεν επιθυμεί ο κυρ Παντελής, θα το σεβαστώ ως προσωπικό απόρρητο και δεν θα το αναφέρω...
    (Έχει να κάνει με τους δυο χωροφύλακες
    -για μένα αγγέλους-που τον πήγαν και τον έφεραν, και οι οποίοι του είπαν πότε θα έρθουν, οριστικά να τον ξαναπάρουν, πράγμα που επίσης επαληθεύτηκε απολύτως, και ας μας πούνε οι ορθολογιστές πεπτωκότες σε άπειρες πλάνες, πώς στην ευχή ο απλός ποιμένας και άνθρωπος της αδιάλειπτης προσευχής μπορούσε να προγνωρίζει, σαράντα έτη πριν συμβεί, τον ακριβή χρόνο του θανάτου του, διότι με ιδιαίτερο-υπερφυσικό τρόπο, γι αυτόν το χρόνο, έλαβε την προειδοποίηση, απο τις Ουράνιες δυνάμεις...)
    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ενδιαφέρουσα ιστορία, και καλά θα είναι να τις μαθαίνουμε. Αρα γιατί ο κ. Χριστοδουλίδης να μην μας κάνει κοινωνούς των εμπειριών του;
    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Φίλτατε Cummulus
    Πραγματικά, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τη βαθύτερη ψυχολογία του κυρίου Χριστοδουλίδη,όμως, σέβομαι την αντίστασή του, να αναφέρει κάτι παρόμοιο.
    O Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος αναφέρει ότι δεν πρέπει να μιλάμε για προσωπικές μας θαυμαστές εμπειρίες προς τα έξω.
    Συμβουλεύει να συζητάμε μόνο με επιχειρήματα.
    Το κατανοώ
    (αν και στη σημερινή εποχή του Αντι-Λόγου, τα όποια επιχειρήματα, μπορεί να αναιρούνται σε χρόνο d.t.απο κοφτερά μυαλά με ισχυρά προσωπικά πάθη, που δεν θέλουν να τα απαρνηθούνε στο Όνομα του Χριστού)
    Έχω και γω καταπληκτική προσωπική εμπειρία, την έχω καταγράψει να την βρούν κάποτε τα παιδιά μου, όμως, όσο ζω, δεν θα την καταθέσω δημόσια, γιατί αν τη διαβάσει άνθρωπος που δεν με γνωρίζει, δεν θα την πιστέψει, και πιθανώς και να χλευάσει τα ιερά και τά Οσια...
    Ας μιλήσει, λοιπόν, για μένα, κάποιος που ήξερε απο κοντά την ειλικρίνειά μου, και την ισορροπία μου την πνευματική και την όποια εντιμότητα μπορούσα να έχω στο μάταιο αυτό βίο.
    Ας πεί κάποτε, κάποιος την εμπειρία μου, εγγυώμενος με τη δική του αξιοπιστία για την αξιοπιστία της μαρτυρίας μου.
    Κάπως έτσι ίσως να σκέφτεται ο αγαπητός κύριος Χριστοδουλίδης, αλλά και πάλι, επειδή είναι μόνο ηλεκτρονική η γνωριμία μας, δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω...
    Να έχετε υγεία και δύναμη εν παντί
    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Όχι τα άγια στα σκυλιά" λένε, και συμφωνώ,
    όμως εγώ ωφελήθηκα από την ανακάλυψη και εύρεση αυτού του κειμένου και αυτού του ιστολογίου.

    Ευχαριστώ.

    Καλή συνέχεια.
    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Προς Ανώνυμο
    Η καλή σου κουβέντα, δίνει και σε μένα τη δύναμη να ΜΗ τα παρατάω, όμως...δεν θα κουραστώ να το λέω:
    -Όποιος ΘΕΛΕΙ να ωφεληθεί ΘΑ ΩΦΕΛΗΘΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ...ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΨΟΦΙΟ ΦΙΔΑΚΙ...
    ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΠΡΟΑΙΡΕΣΗΣ...
    Προσωπικά έχω ωφεληθεί και από άγνωστους ζήτουλες στο δρόμο, το πιστεύεις;
    Το Αγιο ΠΝεύμα, διδάσκει όλους μας, με ΜΥΡΙΟΥΣ τρόπους, με μύριες μεταμορφώσεις και συγκυρίες.
    Κάποτε, ΠΟΛΥ κουρασμένη από το περιβάλλον της εργασίας μου, είχα αποφασίσει να υποβάλω παραίτηση,ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ, σκεπτόμενη ότι τίποτα καλό δεν προσφέρω σε κανέναν και επομένως τι νόημα έχει να παραμένω;
    Λοιπόν, εκείνο το ίδιο το βράδυ, βγαίνοντας με μια φίλη για ένα χυμό, κάποιος εντελώς ΑΓΝΩΣΤΟΣ από το απέναντι τραπέζι με πλησίασε, επιβεβαίωσε την ταυτότητά μου, και μου είπε ότι ήταν ένας άνθρωπος που πριν κάποια χρόνια η παρουσία μου σε κείνη την εργασία, τον είχε βοηθήσει και ότι με σκεφτόταν πάντα με μια αγάπη, και ότι με ευχαριστούσε εκ καρδίας, και με συγκίνηση γι αυτό!
    Έμεινα άφωνη!
    Ήταν άγνωστος,κανένας δεν ήξερε τις μαύρες σκέψεις μου,ο Θεός τον έστειλε και η καλή κουβέντα δόθηκε ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΩΣ, ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΩΣ, ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΧΡΟΝΟ.
    ΛΟΙΠΌΝ...θα το πιστέψεις;
    Η ψυχή μου, ΠΑΡΗΓΟΡΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ.
    Σηκώθηκε από τα χώματα που είχε θαφτεί, πλύθηκε με νεράκι αισιοδοξίας και συνέχισε την ανηφόρα της...
    Αυτός ο λόγος έγινε η αφορμή για να συνεχίσω την εργασία όλα τα επόμενα χρόνια...
    Ας είναι ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ όποιος στηρίζει ακόμα και ένα χαλίκι σε ένα τοίχο,που γράφει και ο Καζαντζάκης κάπου, αγαπημένο μου...
    Ας είναι ευλογημένος όποιος λαχταράει το Φως του ΧΡιστού μέσα στη νύχτα τη ζοφερή που μας ζώνει ολούθε...
    ΘΑ ΕΧΕΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ...
    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΘΑ ΔΩΣΕΙ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΠΟΝΕΜΕΝΕΣ ΨΥΧΕΣ ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΗΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ
    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Παρακαλώ!
    Η πίστη μας ειναι ολοζώντανη, απλά δεν έχουμε την κατάλληλη προσέγγιση...
    ΑπάντησηΔιαγραφή
................................................................................

.......................................................................................


ΜΙΚΡΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ στη σύγχρονη ιστορία  ΓΝΗΣΙΑΣ ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗΣ




(επανάληψη-χωρίς τα σχόλια- από  https://salograia.blogspot.com/2010/08/blog-post_25.html )


Θυμάσαι λατρεμένο μου

που σε παλιότερη ανάρτηση, σου είχα περιγράψει την αληθινή νεκρανάσταση του πατέρα του κυρ Παντελή, του ψάλτη της ενορίας μου, κάποτε;

Λοιπόν, υπάρχει μια μικρή συνέχεια.

Αυτοί οι δυο χωροφύλακες(άγγελοι) που τον επέστρεψαν πίσω στο σώμα του, έπειτα από 22 ώρες πραγματικού θανάτου- και έφριξε όλο το χωριό και κοντέψαν να πάθουν συγκοπή οι αγαπημένοι και φίλοι καθώς τον είδαν από το φέρετρο να σηκώνεται σαν από ωραίο κρεβάτι ήρεμου ύπνου-αυτοί οι δυο συνοδοί-άγγελοι, του είχαν πεί του ευλαβέστατου κυρ Δημητράκη, ότι θα τον ειδοποιούσαν για το π ό τ ε θα ερχόταν η ώρα της οριστικής του αναχώρησης, από τούτο τον μάταιο κόσμο.

Η ειδοποίηση έγινε, έγινε σε άλλο χρόνο, με τον εξής παραδοξότατο τρόπο, όπως ο γιος του νεκραναστημένου, μου εμπιστεύτηκε:

Ήταν μια μέρα στους αγρούς ο καλός άνθρωπος, βόσκοντας τα πρόβατά του και προσευχόμενος.

Κάποια στιγμή, όπως καθόταν ακουμπισμένος στον κορμό ενός δέντρου, τον πήρε ένας ύπνος γλυκός, και είδε σε όνειρο κάποιον να βρίσκεται δίπλα του, που τον πρόσταξε:

-Δημήτρη, μάζεψε χαλίκια.
Όσα χαλίκια μαζέψεις, τόσα χρόνια θα ζήσεις. 
Μετά, θα έρθουμε να σε πάρουμε.

Υπάκουσε στην εντολή ο Δημήτρης και άρχισε στο όνειρο να μαζεύει χαλίκια.

Μάζευε, μάζευε και...ξύπνησε!

Ξυπνώντας είδε, προς μεγάλη κατάπληξη, τη μια του τσέπη, π ρ ά γ μ α τ ι γεμάτη αληθινά χαλίκια!

Ένιωσε δέος, σταυροκοπήθηκε και πήγε σπίτι του. 

Εμπιστεύτηκε στη γυναίκα του το σκηνικό.

Η γυναίκα επειδή τον αγαπούσε και τον σεβόταν, τον πίστεψε, και έδωσε το λόγο της να μην πεί τίποτα σε κανέναν- αυτό της ζήτησε ο κυρ Δημητράκης. 

Τα χαλίκια τα μέτρησαν. 

Ήταν ένας συγκεκριμένος αριθμός- δε θυμάμαι ποιος- όμως, πράγματι, όταν πέρασαν τόσα ακριβώς χρόνια, όσο και το νούμερο των χαλικιών που είχε στην τσέπη του, ο κυρ Δημητράκης, ειρηνικά, απεβίωσε εν Κυρίω...

Αυτά μου τα κατέθεσαν με πάσα σοβαρότητα και κατάνυξη οι δυο γιοι του, που τα έζησαν.

Γνωρίζω πώς ακούγεται η ιστορία στα αυτιά ορθολογιστών ανθρώπων...όμως δε με νοιάζει.

Σου την παρέθεσα επειδή ο μάρτυρας που την κατέθεσε με έπεισε για την αξιοπιστία του, απολύτως...

Μόνο το Πνεύμα του Θεού, πληροφορεί εκ των προτέρων τους εκλεκτούς Του, για την ώρα και τη στιγμή του θανάτου τους...

Και αυτό συνιστά, μέγα μυστήριο...

Μακάριος όποιος για τη Μεγάλη Συνάντηση έχει ενδυθεί την Αγία Μετάνοια, σαν ένδυμα λαμπροφόρο...

Ευανθία η Σαλογραία



Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

Να και μια ελπιδοφόρα εγκύκλιος (θα ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ; ): Ο υπουργός Παιδείας ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ στους μαθητές να έχουν ΚΙΝΗΤΑ τηλέφωνα στο ΣΧΟΛΕΙΟ

sxoleio-mesa

Αγαπημένο και λατρεμένο μου

όταν κοιτάζω εφημερίδες συνήθως ψυχοπλακώνομαι, ή βρίζω νταλικέρικα, φωναχτά, μόνη μου, ή θέλω να σπάσω και να πετάξω στα τσακίδια  τη ρουφιάνα την τυφλεόραση, αλλά...τούτη τη φορά διαβάζοντας τα παρακάτω νεότερα, λιγουλάκι χάρηκα, ομολογώ, ναι χάρηκα!

Το τι μάστιγα του Εξαποδού/Κερατά, είναι τα κινητά τηλέφωνα των μαθητών  μέσα στις τάξεις, μόνον όποιος έχει διδάξει ως δάσκαλος εκεί,  μπορεί να το καταλάβει!

-Ααααχ! έρμοι,  δάσκαλοι! έρμοι (όλων των βαθμίδων) απονευρωμένοι  δάσκαλοι! 

("Ευτυχώς"- θα μουρμούριζε και  κάποιος γεροπαράξενος- "που πρόλαβε  και χάθηκε εγκαίρως, στα όρη στα άγρια βουνά  και ο Λιαντίνης πριν τη χρήση των κινητών και έτσι κάποιοι φοιτητές  του, μπόρεσαν και  παρακολούθησαν ευλαβώς, τις φιλοσοφικές παραδόσεις του".)


Ευανθία η Σαλογραία

(και αν ζουλήξεις το "ποντίκι" πάνω στην υπογραφή,
θα πεταχτείς στις παλιότερες σκέψεις/εμπειρίες
που έγραφα με τίτλο:
"και οι τρίχες από τα μαλλάκια σας είναι μετρημένες" )

..................................................................................................
........................................................................................................
 Ακολουθεί το Δημοσίευμα από το Πρώτο Θέμα: 

Τι αναφέρεται στις «5 εντολές» που περιέχονται σε εγκύκλιο του Κώστα Γαβρόγλου - Οι μαθητές δεν επιτρέπεται να πηγαίνουν σχολείο με ηλεκτρονικές συσκευές που διαθέτουν συστήματα επεξεργασίας εικόνας και ήχου - Οι κάμερες ασφαλείας στα σχολεία δεν θα χρησιμοποιούνται εντός του ωραρίου λειτουργίας
Εγκύκλιο με πέντε οδηγίες προς τα σχολεία ανακοίνωσε ο υπουργός Παιδείας Κ. Γαβρόγλου, για τη χρήση κινητών τηλεφώνων και ηλεκτρονικών συσκευών στις σχολικές μονάδες. Επισημαίνεται επίσης ότι θα πρέπει να αποφεύγεται η ανάρτηση φωτογραφιών και βίντεο με μαθητές στους δικτυακούς τόπους των σχολικών μονάδων.

Συγκεκριμένα οι συστάσεις Γαβρόγλου επισημαίνουν: 

1. Οι μαθητές δεν επιτρέπεται να έχουν στην κατοχή τους κινητά τηλέφωνα εντός του σχολικού χώρου.

2. Οι μαθητές δεν επιτρέπεται να έχουν στην κατοχή τους εκτός από κινητά τηλέφωνα και οποιαδήποτε άλλη ηλεκτρονική συσκευή ή παιχνίδι που διαθέτει σύστημα επεξεργασίας εικόνας και ήχου εντός του σχολικού χώρου. Ο ανάλογος εξοπλισμός που τους διαθέτει
το σχολείο στο οποίο φοιτούν, χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της διδακτικής πράξης και της εκπαιδευτικής διαδικασίας γενικότερα και μόνο υπό την εποπτεία/επίβλεψη του εκπαιδευτικού.

3. Οι εκπαιδευτικοί εκτός από τις διαθέσιμες από το σχολείο ηλεκτρονικές συσκευές (H/Y, laptops, tablets, διαδραστικούς πίνακες κτλ), δύνανται να χρησιμοποιήσουν και το δικό τους προσωπικό ηλεκτρονικό εξοπλισμό κατά τη διάρκεια της διδακτικής πράξης και για τις ανάγκες αυτής, αλλά και στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής διαδικασίας γενικότερα, τηρώντας τους κανόνες ασφάλειας και τις σχετικές διατάξεις περί προστασίας των προσωπικών δεδομένων των μαθητών και των εκπαιδευτικών (νόμοι 2472/1997 (ΦΕΚ 50/τ.Α’/1997) και 3471/2006 (ΦΕΚ 133/τ. Α'/2006).

4. Επισημαίνεται ότι θα πρέπει να αποφεύγεται η ανάρτηση φωτογραφιών και βίντεο με μαθητές στους δικτυακούς τόπους των σχολικών μονάδων. Οι φωτογραφίες αποτελούν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, σύμφωνα με τα οριζόμενα στη διάταξη του άρθρου 2 στοιχ. α΄ του ν.2472/1997, στο μέτρο που από αυτές δύνανται να προσδιοριστούν, άμεσα ή έμμεσα, τα υποκείμενα των δεδομένων. Σύμφωνα με το άρθρο 5 του ίδιου νόμου, η επεξεργασία και κατά συνέπεια η ανάρτηση, η αποθήκευση σε ψηφιακά μέσα (πχ αναμνηστικού τύπου φωτογραφίες, βίντεο και δραστηριότητες της σχολικής ζωής) δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα επιτρέπεται μόνον όταν το υποκείμενο των δεδομένων (οι κηδεμόνες των μαθητριών-μαθητών) έχει δώσει τη συγκατάθεσή του.

Πρότυπο έντυπο γονικής συναίνεσης όσον αφορά στη γονική συγκατάθεση πριν από την αποθήκευση σε ψηφιακά μέσα και την ανάρτηση, εικόνων και βίντεο με μαθητές στις ιστοσελίδες και ιστολόγια του σχολείου, καθώς και άλλο χρήσιμο υλικό που αφορά στην ασφάλεια των μαθητών στο διαδίκτυο και στην προστασία των προσωπικών δεδομένων των μαθητών μπορείτε να βρείτε στον ενημερωτικό κόμβο του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου «Ασφάλεια στο Διαδίκτυο»: http://internet-safety.sch.gr/).

5. Δεν επιτρέπεται η χρήση – λειτουργία καμερών ασφαλείας στους σχολικούς χώρους κατά τη διάρκεια λειτουργίας του σχολείου, σύμφωνα και με την υπ’ αρ. Γ/ΕΞ/2274/31.3.2011 (ΦΕΚ 548/τ. Β΄/7-4-2011) οδηγία της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και ειδικότερα το άρθρο 18, παρ. 2, που ορίζει επιπλέον ότι οι ώρες λειτουργίας του συστήματος θα πρέπει να αναγράφονται με σαφήνεια σε σχετικές ενημερωτικές πινακίδες έτσι ώστε να γνωρίζουν όλοι οι μαθητές και φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας ότι κατά τη διάρκεια της παρουσίας τους στο σχολείο δεν παρακολουθούνται.

πηγή: https://www.protothema.gr/greece/article/799781/ohi-gavroglou-se-kinita-kameres-asfaleias-kai-alles-ilektronikes-suskeues-sto-sholeio/

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

Η λατρεμένη νέα μητέρα, Mαρία Χατζηθανάση με τα δέκα παιδιά, αναχώρησε αιφνίδια για τη Χώρα των Ζώντων...

Φωτογραφία του χρήστη Το μέγα Γεροντικόν.







.....................................................................................................
.......................................................................................................
Απειροστικός Λογισμός  (επανάληψη)




(επανάληψη από το https://salograia.blogspot.gr/2009/08/blog-post_22.html)
...................................
"Όσο ένας αριθμός διαιρείται δια του Μηδενός
τόσο προσεγγίζει το Άπειρο.

Όσο διαιρείται δια του Απείρου, 
τόσο προσεγγίζει το Μηδέν..."

Μου το είπε [στην Πάτρα
ο [οικονομολόγος] Μάρκος  [Δαρειώτης] 
που κατέχει μαθηματικά.

Και με ενθουσίασε.

Και είπα να σου το γράψω...

Ευανθία η Σαλογραία

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

Οι άνθρωποι που δεν είναι εκεί

Αποτέλεσμα εικόνας για χρήστος Χωμενίδης βικιπαίδεια



Στην πρόσφατη συνεδρίαση της Βουλής για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έψεξε τον Αλέξη Τσίπρα διότι ενώ ο ίδιος αγόρευε, εκείνος έπαιζε με το κινητό του. Οταν έλαβε ο Πρωθυπουργός τον λόγο, του ανταπέδωσε την παρατήρηση, σε σκωπτικότερο κάπως τόνο. «Αστειεύομαι, κύριε πρόεδρε» του είπε. «Μπορείτε να ασχολείσθε με ό,τι θέλετε...».

Ηχεί παράδοξο. Αμφότεροι βρίσκονταν στο επίκεντρο των γεγονότων. Δημιουργούσαν, για την ακρίβεια, την πολιτική επικαιρότητα, θέτοντας υποθήκες για το μέλλον. Και όμως. Αντί να παρακολουθούν απόλυτα συγκεντρωμένοι την ομιλία ο ένας του άλλου, ώστε να βρουν βέλη για τις φαρέτρες τους, το βλέμμα και των δύο παρέκκλινε προς την οθόνη των συσκευών που είχαν μπροστά τους.

Σερφάριζαν στο Διαδίκτυο; Ηλεγχαν τα εισερχόμενα μηνύματα; Δεν τολμώ να σκεφτώ πως πιθανόν να βελτίωναν το σκορ τους σε κάποιο ηλεκτρονικό παιχνίδι, από εκείνα που κατεβάζουν τα παιδιά μας κι εμείς - ενώ τα περιφρονούμε μπροστά τους - τους δίνουμε και καταλαβαίνουν κατά μόνας. Η κάμερα της τηλεόρασης φάνηκε διακριτική. Δεν ζούμαρε, δεν μας αποκάλυψε τι κέντριζε ακριβώς το ενδιαφέρον του Αλέξη, τι του Κυριάκου...

Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω. Σίγουρα δεν είμαι εγώ εκείνος. Ούτε κανένας από όσους συναναστρέφομαι τακτικά ή περιστασιακά. Δεν μου έχει τύχει σε παρέα τα τελευταία δέκα χρόνια να μην παραδινόμαστε, ο ένας μετά τον άλλον, στη ρουφήχτρα που ονομάζεται σμαρτ-φόουν. Κάποιοι πιέζουν τον εαυτό τους και επιστρέφουν σχετικά σύντομα στη συντροφιά. Αλλοι χάνονται εντελώς στις ψηφιακές τους διαδρομές. Πρέπει να τους σκουντήξεις ότι το πάρτι σχόλασε, πως στην ταβέρνα ήρθε ο λογαριασμός, για να σηκώσουν έκπληκτοι τα μάτια σαν να ξυπνούν από βαθύ ύπνο, «κιόλας;» ρωτούν αθωότατα. Δεν χωρεί αμφιβολία πως μόλις μπουν στο ταξί ή ξεκλειδώσουν την πόρτα του σπιτιού τους, θα ξαναπέσουν με τα μούτρα στην ατέρμονη περιπλάνηση από ιστοσελίδα σε ιστοσελίδα, από πίστα σε πίστα.

Δεν πρόκειται για ένα κοινωνικό τικ, όπως το μάσημα της τσίχλας ή το «τάκα τάκα» - εάν θυμάστε - της δεκαετίας του 1970, δύο μπαλάκια τα οποία κρέμονταν με σπάγγο από το δάχτυλο του χρήστη και συγκρούονταν κάθε δευτερόλεπτο μεταξύ τους παράγοντας έναν διαπεραστικό ήχο - «σαν να καρφώνουν τον Χριστό στον σταυρό» έλεγε ο πατέρας μου - που οδήγησε τελικά την Αστυνομία να το απαγορεύσει.

Η ακαταμάχητη έλξη που μας ασκούν τα κομπιούτερ χειρός - τα οποία καταχρηστικά αποκαλούμε κινητά τηλέφωνα - οδηγεί σε ένα ασφαλές συμπέρασμα: ο άνθρωπος στην αυγή της τρίτης χιλιετίας μ.Χ. είναι ακράδαντα πεπεισμένος πως ό,τι έχει σημασία, χάζι, ομορφιά συμβαίνει πάντοτε κάπου αλλού. Πως το απτό εδώ και τώρα μονίμως υπολείπεται σε ενδιαφέρον. Και ας το γνωρίζει κατά βάθος - και ας το έχει διαπιστώσει -, ότι εάν έρχονταν στο τραπέζι οι φίλοι με τους οποίους συνομιλεί στο Φέισμπουκ, διόλου δεν θα άναβε το κέφι. Κάθε άλλο παρά θα απογειωνόταν η συναναστροφή. Η υπεροχή τους έγκειται ακριβώς στο ότι είναι σωματικά απόντες.

Οι θεολόγοι του Μεσαίωνα πιθανόν να θριαμβολογούσαν. «Χάρη στην ψηφιακή επανάσταση», να ισχυρίζονταν, «το πνεύμα κατατρόπωσε την ύλη. Οι άνθρωποι απαρνήθηκαν τον σάρκινο εαυτό τους. Τα χειροκροτήματα έγιναν λάικ, τα φιλιά και τα χάδια διαδικτυακές καρδούλες, οι οποίες δεν μεταδίδουν - συν τοις άλλοις - και μικρόβια. Οταν, αντί να τρώμε και να πίνουμε, θα φορτίζονται απλώς ο εγκέφαλος και τα δάχτυλά μας ώστε να πληκτρολογούν, η ευλογημένη εξαΰλωσή μας θα τείνει προς την ολοκλήρωσή της».

Πρόκειται προφανώς για σόφισμα. Προσηλωμένοι στο κινητό μας δεν κολυμπάμε σε έναν θαυμαστό καινούργιο - άυλο έστω - κόσμο. Διασκεδάζουμε απλώς τη βαθιά πλήξη μας πηδώντας διαρκώς από το ένα θέαμα ή ακρόαμα στο άλλο. Χαζεύουμε τι φορούσε η πριγκίπισσα της Αγγλίας στον γάμο της. Ακούμε αμέσως έπειτα την πρώτη στροφή από το καινούργιο τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά, για να επιστρέψουμε φουριόζοι στις ειδήσεις, να πληροφορηθούμε πρώτοι εμείς αν γκρέμισε κανένας φούρνος... 
Σχεδόν όλα μάς κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Σχεδόν τίποτα δεν μπορεί να το διατηρήσει. Βαριόμαστε αφόρητα. Και όποιος βαριέται τους πάντες και τα πάντα βαριέται στην ουσία τον εαυτό του. 

Απ' τον εαυτό του προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεφύγει, είτε απολαμβάνει αίγλη πρωθυπουργού είτε διαβάζει για να δώσει Πανελλαδικές.

Είμαστε - για να παραφράσω τον τίτλο της σπουδαίας ταινίας των αδελφών Κόεν - οι άνθρωποι που δεν είναι ποτέ εκεί.

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

Προς τα γουναράδικα-Γ. Σκαμπαρδώνης





Πάλι μας διασκέδασε σφόδρα ο στρατηγικός σύμβουλος την εβδομάδα που πέρασε. 
Καλά να είναι ο άνθρωπος - φτιάξαμε καινούργιο συκώτι. 

Να βγαίνει να μιλάει συχνότερα, το απαιτεί η συγκυρία, ίσως μάλιστα αν ανελάμβανε τη θέση του Τζανακόπουλου θα απογείωνε πραγματικά το κύρος του εκπροσώπου της κυβέρνησης κι επιπλέον θα έσκαζε και λίγο τ' αχειλάκι μας. 

Θα ξαναβρίσκαμε το κέφι μας για ζωή. Εξάλλου είναι κρίμα να χαντακώνεται το παιδί στρατηγεύοντας καθ' ύπνους για το ελάχιστο μάλιστα ποσό των 2.000 ευρώ τον μήνα - συγκριτικά ο Λάκης βγάζει πολύ περισσότερα ενώ προκαλεί, πια, σαφώς λιγότερα μειδιάματα.

Καταρχήν το πιο νόστιμο γενικώς που εκσφενδόνισε ο σύμβουλος είναι ότι έμπλεξε τον νομό Ημαθίας με τον νομό Ημιμαθείας. Το «κάνω κράτει», το μετέτρεψε στο μεγαλειώδες «κάνω κράτη» - θα πεις, μόνο κράτη, μέχρι ηπείρους μπορεί να φτιάξει ή να εξαφανίσει αυτός ο άνθρωπος, μέχρι και τον Μέγα Αλέξανδρο να συρρικνώσει ή να μας πει πώς νίκησε στο Αούστερλιτς και πώς έχασε στο Βατερλώ ο Ναπολέων Ζέρβας. Πέραν του ότι έγραψε πως οι Ελληνες ηττήθηκαν το '40, προφανώς απ' τους Ιταλούς - διότι οι Γερμανοί μπήκαν στην Ελλάδα τον Απρίλιο του '41. Σύμφωνα με φήμες, βέβαια, αν τις έχει ακούσει. Ναι, αλλά αυτός θέλει να έχουν χάσει οι Ελληνες το '40, είναι βέβαιος, κατά τα γνωστά, πως το Οχι το είπε ο λαός, όπως πρόσφατα με το δημοψήφισμα, διότι κατά βάθος ήθελε να πει Ναι, οπότε και τελικά ηττήθηκε. Δύο αρνήσεις φέρνουν μία κατάφαση, με βάση τη διαλεκτική, ιδίως όταν κάποιος αστοιχείωτος μιλάει με στοιχεία χωρίς να κάνει κράτει, αλλά κράτη. Κατά το Λεπά c' est moi. (O γνωστός Λεπά.)

Οσο η κατάσταση πλησιάζει στα γουναράδικα τόσο ο στρατηγικός σύμβουλος (και όχι μόνο) θα φτάνει σε υψηλότερες εξάρσεις ευγενικών διατυπώσεων. Οπως προχτές με τα «αμόρφωτα εθνίκια», μία από τις φιλόφρονες εκφράσεις που χρησιμοποίησε συλλήβδην εναντίον όλων όσοι θα πάνε στα συλλαλητήρια υπέρ της Μακεδονίας και κατά των αγαπημένων μας συμμάχων Σκοπιανών. Οι οποίοι Σκοπιανοί δεν διεκδικούν και τίποτε στο Σύνταγμά τους, οι άνθρωποι, απλώς τη Μακεδονία και τη Θράκη ώς τη Λάρισα, τις οποίες οφείλουμε να παραχωρήσουμε στα πλαίσια του διεθνισμού, του ουμανισμού και της καλής γειτονίας - με άλλα λόγια, μην έχετε άλλη άποψη, κατά της κυβέρνησης, ό,τι και να δώσει, γιατί θα χάσουμε και τον μισθό. Επιπλέον θα κινδυνέψει και η διορισμένη αδερφή που επέχαιρε στο τουίτερ όταν σκότωσαν τον ταξιτζή στην Πάρο, εκείνον τον απαράδεκτο που υποστήριξε αυθόρμητα τον καπιταλισμό κατά των ληστών που ήθελαν να απαλλοτριώσουν την τράπεζα υπέρ της επανάστασης, και δικαίως τον πυροβόλησαν. Αλλο εθνίκι εκείνος.

Τι θέλουν, λοιπόν, πάλι στα συλλαλητήρια; 

Τι σχέση έχει ο Μέγας Αλέξανδρος με τη Μακεδονία; Καμία. 
Οπως ο Σωκράτης με την Αθήνα. 

Καμία σχέση - μήπως κι ο Θουκυδίδης δεν ήταν Πόντιος, αφού το όνομά του τελειώνει σε -ίδης; Σαν το Καζαντζίδης; (Για τον φίλο Μαραντζίδη δεν ξέρω.) Εκείνο που οφείλουμε επομένως να κάνουμε είναι ένα συλλαλητήριο υπέρ των Σκοπίων, όπως θα έκανε κάθε σοβαρός και γενναιόδωρος έλλην διεθνιστής που γνωρίζει σαφώς πως ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Σκοπιανός και Σλάβος εκ γενετής, το γένος Ζάεφ. Ενώ η Πέλλα είναι απλώς μια επινόηση που κάνανε τα εθνίκια, όπως επίσης και η Μίεζα, οι Αιγές και η Βεργίνα που δεν υπήρξαν ποτέ: στη θέση τους λίμναζε μια λίμνη, όπως υποστηρίζει ο πολυδαής στρατηγικός σύμβουλος. Μια απλή λίμνη, όπως η Κάρλα. Η Κάρλα Μπρούνι. Μετά αποξηράνθηκε κατά τους βυζαντινούς χρόνους κι έγινε ο Γιδάς. Τι δεν καταλαβαίνεις;

Προφανώς ο στρατηγικός συμβουλάτορας αποκαλύπτει εν προκειμένω και την τρομερή απάτη του αρχαιολόγου Ανδρόνικου. Οι τάφοι τους οποίους βρήκε, του Φιλίππου του B' και των λοιπών είναι μια απλή προβοκάτσια του καπιταλισμού - κι αυτό συνέβη με την κάλυψη και τη χρηματοδότηση του ορίτζιναλ Καραμανλή και τη συνεργασία του Φάνη Μπαμπούλα, ώστε να δημιουργηθεί ψευδής εθνική συνείδηση στον λαό.

 Ενα ακόμα ζωτικό ψεύδος, μια επινοημένη εθνική συνέχεια, ώστε να αισθανόμαστε περήφανοι απόγονοι γενναίων ανδρών και κοσμοκρατόρων - όπως επινόηση είναι και η αυτοκτονία των ναουσαίων γυναικών, το 1822, στην Αράπιτσα.

 Εξάλλου μόνο εθνίκια θα μπορούσαν να δώσουν σε καταρράκτη τέτοιο ρατσιστικό όνομα: Αράπιτσα. Ή, να αποκαλούν το καλαμπόκι «αραπο-σίτι» κόντρα σε κάθε σύγχρονο βουκολικό κορέκτ.

Οσο θα πλησιάζουν τα γουναράδικα και θα απομακρύνεται η Μενεγάκη, τέτοια θα ακούγονται. Μπορεί να είναι διασκεδαστικά, αλλά εκφράζουν κατά βάθος και μεγάλο μέρος των συντρόφων του συμβουλάτορα και μερικές αποχρώσεις τους. 

Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν υπήρξε παρά μόνο ο κυρ Αλέκος απ' τον Βοτανικό. Με το πράσινο γιλέκο. Αν ήταν αλεξίσφαιρο δεν ξέρουμε, πάντως ήταν γιλέκο, ίσως νανο-βιολογικό.

Κάτι σαν μακεδονικός θώραξ, γι' αυτό έγινε και η σκόπιμη σκοπιανή ιστορική σύγχυση. Εξάλλου το τραγουδάει και η Ραφαέλα Καρά: Scoppia scoppia mi sco-, scoppia scoppia mi scoppia il cuor.


Σκόπια. Εν τούτω Καρα-νίκα, αμόρφωτα εθνίκια. 

Το κόμμα τον τραβάει απ' τα μανίκια. Ή αυτός το κόμμα. Ποιος ξέρει. 

Ο Ρενέ Σαρ έγραφε πως «Ο καρπός δεν βλέπει. Μόνο το δέντρο». Και τι βλέπει το δέντρο, εφόσον ο κορμός του έγινε καρέκλες; Ιδού το ερώτημα, ενώ η διασκέδαση συνεχίζεται. 

Ο συμβουλάτορας θα συνεχίσει το ωραίο του και σοφό παραλήρημα που δροσίζει τις μέρες και λαμπρύνει τις νύχτες μας. 

Η έμπνευσή του εκρήγνυται, φτάνει σε λυρικές υπερεξάρσεις, σε μετασολωμικά δοξαστικά και σε ιαμβικές κατάρες για τα εθνίκια, όπως μια χωλή, ξεγδαρμένη αλεπού, η οποία, ξαφνικά, βλέπει αρκετά κοντά ένα κατάστημα που γράφει:

«Γουναράδικα. Ανοίξαμε και σας περιμένουμε».

πηγή: http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5573254/pros-ta-goynaradika/
...................................................................................................
....................................................................................................