Αγία Σοφία η ανέγγιχτη

Κείμενο  του συγγραφέα Γιώργου Σκαμπαρδώνη

O,τι και να κάνει ο Ερντογάν και οι Τούρκοι με την Αγία Σοφία, 

δεν μπορούν κατά βάθος να την αγγίξουν, να την καταστρέψουν, να την κατακτήσουν, να την αλλοιώσουν. Δεν μπορούν να την κάνουν δική τους, γιατί οι προαιώνιες φορτίσεις, το νόημα και το φωτοστέφανό της έχουν καθαρά πνευματικό  χαρακτήρα και διάσταση. 

Και λουτρό να την κάνουν, και κεμπαμπτζίδικο, και ό,τι τους εμπνεύσει το όποιο συμπλεγματικό μίσος, δεν μπορούν να την ακουμπήσουν καν. 

Δεν έχουν τη δύναμη να μεταβάλλουν το ιστορικό, μεγαλειώδες, ακραιφνές  της έσοπτρο, τις ιερές μνήμες που περιέχει και εκπέμπει  συγκινώντας και συγκλονίζοντας όλον τον χριστιανικό κόσμο στο διηνεκές. 

Η Αγία Σοφία έχει αρθεί εδώ και αιώνες στην περιωπή ενός οικουμενικού συμβόλου, στέκει ύπερθεν του εαυτού της, είναι μη μου άπτου. 

Το μόνο που κάνει ο Ερντογάν είναι να γελοιοποιείται - σαν να μπαίνανε οι Σελτζούκοι και να πίστευαν πως θα αλλοίωναν με οποιοδήποτε τρόπο την αίγλη και τον μύθο της Νοτρ Νταμ. 

'Η να πίστευαν οι Χριστιανοί πως μπορούν να κάνουν τη Μέκκα κέντρο της χριστιανοσύνης. Είναι ακριβώς το ίδιο.

Το γράφει προφητικά ο Αλεξανδρινός στο ποίημά του «Ιωνικόν»:

Γιατί τα σπάσαμε τα αγάλματά των

Γιατί τους διώξαμε απ΄ τους ναούς των

Διόλου δεν πέθαναν γι' αυτό οι θεοί.

Ω, γη της Ιωνίας σένα αγαπούν ακόμη

Σένα οι ψυχές των ενθυμούνται ακόμη.

Σαν ξημερώνει επάνω σου πρωί αυγουστιάτικο

Την ατμοσφαίρα σου περνά σφρίγος απ' τη ζωή των

Και κάποτε αιθερία εφηβική μορφή

Αόριστη, με διάβα γρήγορο

Επάνω από τους λόφους σου περνά.

Τώρα που οι Τούρκοι (είναι κάρφος μέσα στα μάτια τους) την κάνανε δήθεν τζαμί, η Αγία Σοφία η πολυκάνδηλος συγκινεί και εμπνέει ακόμα περισσότερο εμάς και τον Δυτικό κόσμο, που πρέπει, πια, ν' αρχίζει να χάνει τις αυταπάτες του. 

Και αν οι τοίχοι και τα ένθεα ψηφιδωτά και οι τρούλοι της Μεγάλης Εκκλησίας είναι κατ' επίφαση αιχμάλωτοι και μαγαρισμένοι απ' το σουλτανικό σύμπλεγμα, ωστόσο η ένδον ουσία, η ιστορία και το θρησκευτικό-μεταφυσικό φορτίο της Μεγάλης Εκκλησιάς είναι ανέπαφα και ανώλεθρα, ζουν μέσα στις καρδιές και στο πνεύμα των απανταχού Χριστιανών, ακόμα και των μετριοπαθέστερων, ακόμα κι εκείνων που σχεδόν δεν πιστεύουν καν, ή είναι τύποις πιστοί. 

Ακόμα κι εκείνοι, αθέλητα, έχουν μέσα τους εγερθεί, ή συγκλονιστεί από την αναίδεια του πτωχαλαζόνα που φαίνεται να χάνει έδαφος στην πολιτική κονίστρα, παρακμάζει και έφτασε να κάνει αυτό που λέει η τουρκική παροιμία:

«Αν γεράσει το μουλάρι, κατουράει ακόμα και τον τοίχο του τζαμιού».

Παύει, δηλαδή, να έχει αίσθηση και όρια. 

Αλλά εν προκειμένω, είτε τα γηρατειά, είτε η μεγαλομανία οδηγούν στην Υβρι. Και η Υβρις θεριεύει τη Νέμεση, η οποία από κάπου θα έρθει αναπόφευκτα, μιας και ο Ερντογάν όχι μόνο προκαλεί με τους λεονταρισμούς του τελευταίως όλο τον δυτικό, χριστιανικό κόσμο, την Αμερική και τη Ρωσία, αλλά επιπλέον τραβάει επίμονα και τις ουρές των πέριξ διαβόλων. Οπότε είναι βέβαιο, πως από κάπου και ξαφνικά θα το 'βρει. 

Και δεν μπορεί να μη θυμηθεί κανείς τον τούρκο διανοούμενο που έλεγε προ διετίας πως οι Τούρκοι (κάποιοι, όχι όλοι βέβαια) έχουν ένα αίσθημα κατωτερότητας απέναντι στη Δύση και πάνε να το αναπληρώσουν με την επιθετικότητα, βγαίνοντας επιδεικτικά μπροστά. 

Δεν ξέρουμε αν η ερμηνεία είναι σωστή, πάντως κάνουν σαν να αισθάνονται πως ποτέ δεν θα μπορέσουν να κατακτήσουν όντως την Κωνσταντινούπολη, ποτέ δεν θα μπορέσουν να κάνουνε δική τους την Αγία Σοφία. Εξού και οι τελετές «ανακατάληψης» στις 29 Μαΐου και η μανία γενοκτονίας των ιερών και των οσίων. Αλλά υπάρχουν διαστάσεις που καμιά επικαιρική ισχύς δεν μπορεί να υποτάξει. Υπάρχει η εκφαντορική υπερίδρυση του Ναού εντός μας, το άφθεγκτο και τα κρύφια, που κανείς δεν μπορεί να αγγίξει. 

Και η επίθεση κατά της Μεγάλης Εκκλησιάς η οποία φαιδρύνεται από άπλετη δόξα, μπορεί να έχει προφανώς πολιτικό (και εκλογικό) στόχο, αλλά τα σύμβολα και οι ιδέες και οι Θεοί παραμένουν εσαεί άτρωτοι, αδιάδοχοι και αδευτέρωτοι. Ζούνε σε εδάφη ιερά, μη απτέα απ' τη μικρότητα - άσχετα τι πιστεύει ή όχι ο καθένας μας.

Πάντως η Δύση ποτέ δεν θα καταδέχονταν να μετατρέψει σε εκκλησία ένα μεγάλο, τζαμί-σύμβολο του Ισλάμ. Δεν έχει αυτό το κόμπλεξ, να βάλει σταυρό πάνω σε μιναρέ. Αλλά όταν, όπου και αν σκάψεις στη Μικρά Ασία ξεπετάγονται απ' το χώμα κίονες και αρχαιοελληνικά, ή ελληνορωμαϊκά κιονόκρανα, τότε είναι περίπου φυσικό να έχεις κάποιο αίσθημα μειονεξίας - και στην Εφεσο, και στην Πέργαμο που πήγα, ο τούρκος ξεναγός δεν έλεγε λέξη για το ποιοι φτιάξανε αυτές τις περίλαμπρες, προφανώς αρχαιοελληνικές πόλεις. Ομως τα υπέροχα, λαξευμένα  μάρμαρα, τ' αγάλματα και τα λουτρά και οι ναοί και τα στάδια και τα θέατρα κραύγαζαν από μόνα τους ποιοι τα έχουνε φτιάξει. Η εύλαλη σιωπή τους θα το διαλαλεί για πάντα. Εξάλλου όλες οι πόλεις της Μικράς Ασίας είναι ιδρυμένες και φτιαγμένες απ' τον Ελληνισμό στην πολυκύμαντη ιστορική περιπέτειά του - για ποια «γαλάζια (και μπλε μαρέν) πατρίδα» μας λέει ο άνθρωπος;

Η βέβηλη χειρονομία του Τούρκου διαλύει την όποια οπτιμιστική αφέλεια, ή ευφραντική αυταπάτη είχε η Δύση. Μας συνεφέρνει όλους. Θέλουμε να αγιάσουμε και δεν μας αφήνει η πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα είναι αυτό που συμβαίνει, όχι η αφορολόγητη, γλυκερή (και πονηρή) διάθεση που τώρα εξαντλήθηκε, αλλά όχι με δική μας ευθύνη.

Ενας φίλος, συγκινημένος, μου είπε:

«Εγώ, είμαι αδιάφορα, τυπικά Χριστιανός και ο περίβλεπτος ναός κοιμόταν μέσα μου. Αλλά τώρα νιώθω, για πρώτη φορά, πως το μόνο που θα ήθελα αυτές τις μέρες είναι να είμαι ένα απλό ψαλτάκι σε μια εκκλησιά του Γαλατά».

πηγή: https://www.tanea.gr/print/2020/07/18/opinions/agia-sofia-i-aneggixti/

..................................................................................

.....................................................................................

Εμείς του '60 οι ευπαθείς- Γιώργος Σκαμπαρδώνης

Καλά ήμασταν οχυρωμένοι κι ασφαλείς σαράντα μέρες, ειδικά εμείς, του '60 οι ευπαθείς, που λέει κι ο Νιόνιος. 

Πώς θα βγούμε τώρα έξω - «ίσως το φως να 'ναι μια νέα τυραννία». Καλά ήμασταν οχυρωμένοι, μακριά απ' των πολλών ανθρώπων τον συγχρωτισμό και τη μανία, και βλέπαμε Τσιόδρα ανελλιπώς με το ίδιο ενδιαφέρον που άκουγαν παλιά οι νοικοκυρές σε συνέχειες το «Σπίτι των Ανέμων». Είχαμε μια σιγουριά. Τώρα το να βγούμε έξω με «γιούργια» δεν είναι επικίνδυνο σαν να κάνουμε την Εξοδο του Μεσολογγίου;

Γι' αυτό, όπως θα έχετε διαπιστώσει, αρκετοί που γκρίνιαζαν για τον εγκλεισμό, τώρα που μας έχουνε επίσημα αμολήσει, αυτοί δεν ξεκορμίζουν έξω, καλόμαθαν στην παντόφλα και στο λεχώνιασμα. Και πού να τρέχεις, πια; Φοβάται ο ευπαθής για το γέρικο πετσί του και κλαίει και οδύρεται αν εννοήσει πως καταφθάνει ο Covid, αν και είναι βέβαιο πως η δική μας ηλικιακή συντεχνία κινδυνεύει περισσότερο από άλλες αρρώστιες, παρά απ' τον κορωνοϊό. Και πιστεύουμε πως είμαστε σχετικά μακρόβιοι μεν, αλλά έχουμε ακόμα κάποια χρόνια ψωμί κι αβάντσο, μπορούμε να θωπεύσουμε ακόμα λίγες αυταπάτες. Αρα, γιατί να βγάλουμε το κεφάλι απ' τον φούρνο; Γιατί να ρισκάρουμε; Εξάλλου, το έλεγε και ο Μάνος Χατζιδάκις: Μετά τα πενήντα είμαστε όλοι συνομήλικοι.

Κι ενώ γκρινιάζαμε για το σεντούκιασμα, τώρα το να ξεπορτίσουμε μας φαίνεται σχεδόν μια παράτολμη πράξη. Και είναι και αρκετοί οι κοινωνιοπαθείς της γενιάς μας, που πάντα πράττουν το αντίθετο απ' αυτό που τους λες. Και επιπλέον υπάρχουν και οι λεγόμενοι αντι-εξουσιαστές - αλήθεια, τι κάνανε όλες αυτές τις μέρες; Υπάκουαν στις εντολές του Χαρδαλιά; Παρατήσανε τις καταλήψεις, ή βάλανε πλεξιγκλάς στα ενδιάμεσα των ερειπίων; Εντάξει, κουκούλες και μάσκες είχανε σε επάρκεια, αλλά από αντισηπτικά μαντιλάκια και σχετικά υγρά πώς τα πήγαν - πάντως, αν έμειναν στις καταλήψεις θα είχαν κάποια ησυχία, διότι, πού να κάτσει τώρα να ασχοληθεί κι ο κ. Χρυσοχοΐδης; Κι ύστερα ο ιός είναι έτσι κι αλλιώς πιο ανελέητος από κάθε υπουργείο Προστασίας, κάνει τη δουλειά στα μουλωχτά, είναι αθέατος, δεν φοράει στολή, κάνει άνετα εισοδισμό και είναι πιο αποτελεσματικός από κάθε άποψη. Και με τα μεν κλομπ και με τα δακρυγόνα τα βγάζεις κάπως πέρα, αλλά με τον αναπνευστήρα;

Πώς να ξεμυτίσουμε, λοιπόν, κι εμείς έξω, χωρίς ολόσωμη στολή αμιάντου; Ο εχθρός είναι αόρατος και δεν καταλαβαίνει από ανθρώπινες συμβάσεις - ακόμα και ο καλύτερός σου φίλος, ακόμα και μια νεαρή καλλονή που θα φλερτάρεις επιδέξια μπορεί να σου μεταδώσει τη χλαπάτσα. Ιεραρχίες δεν υπάρχουν. Κλίμακες επίσης. Εμπιστοσύνη μηδέν. Στα τυφλά πηγαίνουμε, στα τυφλά προχωρούμε, κατά τον ποιητή, και χωρίς να είμαστε καν ήρωες. Οι παγίδες παντού. Νάρκες οπουδήποτε, κατά προσωπικού. Βιετκόνγκ κρυμμένοι πίσω απ' τους θάμνους. Αθέατοι επιπολασμοί. Ενέδρες. Αντιπερισπασμοί. Πλησιάζεις κι αγγίζεις κάτι αθώο κι αυτό είναι μολυσμένο, σαν παιδική κούκλα που περιέχει εκρηκτικό μηχανισμό. Ποιος θα πληρώσει τη νύφη; Διλήμματα. Διχασμοί. Ρώσικη ρουλέτα.

Δεν βλέπεις ότι ο πολύς και γενναίος Κιμ κρύφτηκε σαν κυνηγημένος για έναν μήνα; Και είναι και νεότερος από μας - αλλά φαίνεται ότι ορισμένοι σταλινόφρονες είναι πολύ πιο παρτάκηδες απ' οποιονδήποτε. Αν δεν περάσουν τα ενενήντα αρνούνται να πληρώσουν τον οβολό τους στην Αχερουσία. Παρτάκιας κι ο Κιμ, κρύφτηκε ποιος ξέρει σε ποια σπηλιά, μέχρι να περάσει η μπόρα. Δεν το λέω από δήθεν οξυδέρκεια, αλλά ούτε μια στιγμή δεν πίστεψα ότι πέθανε - απλώς επρόκειτο για το γνωστό στυλ συν τη συνήθη κρυψίνοια της ιδεολογίας. Πού να ήτανε και του '60 ευπαθής, ο Κιμ, θα τον ξαναβλέπαμε μετά από έξι μήνες και να φορεί όχι μάσκα, αλλά σιδηρούν προσωπείον. Το πιο ωραίο, όμως, είναι ότι αν είχε μεταβεί στις ουράνιες νεφέλες, καθώς ευρέως υποστήριζαν πολλοί, θα τον διαδεχόταν η αδερφή του, όπως αυτός διαδέχθηκε τον μπαμπά του, κι όπως γίνεται στα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ. (Μετά, λένε, ότι εμείς κάνουμε αντικομουνισμό.)

Εντάξει, δεν πήγα να κάνω πιλάτες ίσων αποστάσεων στο Σύνταγμα την Πρωτομαγιά. (Δεν είχε κι αεροπλάνο απ' τη Θεσσαλονίκη.) Αλλά και να είχε, εδώ διστάζουμε να βγούμε κανονικά τώρα, που μας αμόλησαν - διστάζουμε, όλοι εμείς του '60 οι ευπαθείς. Και αυτό γιατί όσο γερνάς γίνεσαι όλο και πιο πολύ μελό, πιο υπολογιστικός, πιο φοβητσιάρης. Πιο χέστης. Προτιμάς τα δρεπάνια να δουλεύουν στο διπλανό χωράφι. Να γινότανε τουλάχιστον κάνας πόλεμος της προκοπής, να πηγαίναμε να πέσουμε ηρωικώς υπέρ πατρίδος, οπότε θα είχε και νόημα. Αλλά, να πας σαν το σκυλί στο αμπέλι, ή, με μια διαφανή ντουντούκα σφηνωμένη στο στόμα μέσα στην Εντατική; Και να φοβάται να σε πλησιάσει ακόμα κι η γυναίκα σου; (Πόσο μάλλον οι τέως ερωμένες.)

Πώς, λοιπόν, να ξεπορτίσουμε και με ποιες εγγυήσεις; Οι περισσότεροι δεν έχουμε και ποιητικό αίτιο, πια, πώς το λεν, ερωτικό κίνητρο. Τι να κάνουμε έξω; Να δούνε τα νιάτα μας; Πολλοί ωραίοι, βέβαια, και εκρηκτικές καλλονές υπέφεραν όλες αυτές τις μέρες, διότι πριν υπήρχαν κυρίως καθρεφτιζόμενοι στα μάτια των τρίτων. Είναι η ξένοιαστη ευτυχία της νεότητας. Υπάρχεις κυρίως για τα μάτια των άλλων. Είσαι «ένας Θεός των». Κάπως έτσι ήμασταν κι εμείς κάποτε. Αμέριμνα ευτυχείς. Αλαζονικά νάρκισσοι και τολμητίες. Πλήρεις, χωρίς αμφιβολίες. Λατρευόμενοι. Αλλά, σιγά σιγά κι ανεπαίσθητα περνάς στο περιθώριο. Σιωπηρά και ανελέητα. Βουβά. Κι όσο και να είσαι τώρα καλός στο σπρέχεν, άλλους, πολύ πιο νέους κι όμορφους προτιμούν, πια, τα κορίτσια στα μπαρ. Γιατί να βγεις, λοιπόν, έξω; Και μάλιστα με τέτοια λιακάδα, τόσο σκληρό φως;

Μπα, λέω να μείνουμε πάλι σπίτι και να τη βγάλουμε μινιμαλιστικά. Θα φάμε με πλεξιγκλάς, και θα ακούμε Φίλιπ Γκλας.

ΓΙΏΡΓΟΣ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗΣ -ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΑ ΝΕΑ του Σαββατοκύριακου 9/10 Μαίου 2020

.............................................................

Εμείς του '60 οι εκδρομείς Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος Τραγούδι: Ελευθερία Αρβανιτάκη & Διονύσης Σαββόπουλος Εμείς, του `60 οι εκδρομείς, απόμακροι εξ αρχής εκτός παραδομένου κόσμου εμείς, ανήλικοι διαρκώς, μα κι απ' το καθεστώς αμόλυντοι ευτυχώς, εμείς. Εμείς, μιας δίψυχης ωδής παράλογα ανοιχτής, με συμπεριφορές ανατροπής, και της βαθιάς μας ζωής της συντηρητικής, εμείς οι εκκρεμείς. Χρονιές, με αίμα και φωτιές και Χούντας κι Ιουλιανές, και της μεταπολίτευσης φωνές, αυτού του συρφετού, του δημοκρατικού του νέου εγωισμού, εμείς. Εμείς, υπόγειας διαδρομής, το '83 παχής, με "Τραπεζάκια Έξω" ευτυχής, σε κύμα ξαφνικό, στο "Ολυμπιακό", στο απόλυτο κενό. Ο ιερέας χρυσώ κεκοσμημένος, η κιμωλία, οι συλλαβές, ο δάσκαλος Φωτίου κι ο στρατιώτης ακίνητος και μόνο αυτός ο ήχος σημαίας και ιστίου. Εδώ η μνήμη έχει ένα κενό. Πώς αποσχηματίσθη αίφνης; Υπνώθη σε καρέκλα σωματείου ή πήγε και απετάγη; Η μνήμη κρυπτοελοβοτομήθη. Πώς σκέπττονται οι άλλοι; Όπως νομίζουν το σκότος δεν χρεώνεται αλλού. Τι φταίνε τώρα οι μαύροι κυβερνώντες, οι "Κάππα", τα "ΠΑΣΟΚ" και τα "Νου Δου;" Εμείς το εμφυσήσαμε το νέφος που εντός του επωάσθηκαν όλοι αυτοί, εμείς με τις αιώνιες τις δυσθυμίες μας με το κενό και δεν το αμφισβητώ σαν πετρωμένοι μέσα στο καθιστικό να ζεις τον θάνατό σου, για τους άλλους, δεν έχει τέτοιο επάγγελμα εδώ, δεν έχει πια τραγούδι θεϊκό. Χιονιάς, βραδιές αστροφεγγιάς, το βούισμα της συκιάς, σ' αυτή την ηλικία, ή μιλάς της καθεμιάς γενιάς καινούριας και παλιάς, ή κλείνεις και σιωπάς, για μας. Σχεδόν 45 ετών, με μπλοκ επιταγών, χωρίς κανένα αντίκρισμα εξόν την γη του θησαυρού, τους τίτλους τ' ουρανού το αίμα του Θεού.

Παλιά ξινά σταφύλια...

ΠΑΛΙΑ ΞΙΝΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ 

Γράφει στα ΝΕΑ
 ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης

Αυγούστου μοναρχήσαντος  δεν ήμασταν για πουθενά. 

Η λύση: κάτσε σπίτι και βλέπε τα λεφούσια  να επιτίθενται στις ακτές  και στα βουνά, στάσου μακριά απ' τα συμπεθέρα μπιτς και τις πηγμένες παραλίες όπου επικρατούσε 
το "πάρ' το πόδι σου απ' το στόμα μου". 

Με τόση μαζική και στανική ευτυχία  δεν υπήρχε τόπος  για διακοπές πραγματικές, για ησυχία και (φυσιολατρική) προσευχή -σκέψου δηλαδή να είχες πάει στην Εύβοια , στη Σαμοθράκη, στη Σαντορίνη ή στη Μύκονο για να ηρεμήσεις. 

Θα γύριζες με τα νεύρα σου συρματόσκοινα και χαρμανιασμένος για ψυχανάλυση.

Δεν πειράζει, θα ησυχάσουμε τώρα που σιγά σιγά και ύπουλα  θα μπει το μειλίχιο φως του Σεπτεμβρίου....

[Απόσπασμα  από ΤΑ  ΝΕΑ 24/25Αυγούστου 2019, μωρέ τι κρίμα που δεν είμαι ηλεκτρονική  συνδρομήτρια στην εφημερίδα και έτσι δεν μπορώ να σας κοπυπαστώσω ολόκληρο το αχτύπητο αρθράκι του δεξιοτέχνη Σκάμπι...]

Ευανθία η Σαλογραία  ]

..................................................................................................
...................................................................................................

Εκπαιδεύοντας αναστενάρηδες

Γράφει ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης

Ταυτοποιήθηκε η σορός της κυβέρνησης, αλλ" αυτή θέλει να συνεχίσει να κυβερνά απ" το Υπερπέραν. 

Και γιατί όχι, όταν εδώ έχουμε μόνο εκατό καμένους, ενώ ο Μαδούρο συνεχίζει κανονικά το σοσιαλιστικό του έργο με 500 σκοτωμένους στις διαδηλώσεις και τη μισή αντιπολίτευση στη φυλακή, και ο Ντανιέλ Ορτέγκα με άλλους 560 δολοφονημένους στις διαμαρτυρίες εναντίον του. Συγκριτικά υπάρχει ακόμα τράτο όσον αφορά τους αριθμούς – και το καλοκαίρι είναι μακρύ. Ατελείωτο.

Εξάλλου για να φτάσουμε στο ανώτατο στάδιο του σοσιαλισμού θέλει φωτιά πολλή, θέλει πολλούς καμένους να "ναι στους τροχούς, θέλει κι οι παραθεριστές να δίνουν το αίμα τους. Μόνο ο τελικός σκοπός μετράει στον οποίο δεν φτάνουμε ποτέ – αλλά αυτό δεν έχει σημασία, εφόσον κι εν τω μεταξύ οι μισθοί πέφτουν.

Αναλογίζεται κανείς όταν θα πάνε κάποτε σε εκλογές (λόγω του ότι είμαστε στην Ευρώπη κι όχι για κανέναν άλλο λόγο) και τις χάσουν, βέβαια, αν θα βγαίνουν απ" τα γραφεία τους ή δεν θα θέλουν να τα αποχωριστούν και θα πρέπει να εξέλθουν από εκεί μέσα οδυρόμενοι και συρόμενοι με βίντσι. 

Υπερβολές, θα πεις. Οχι. 

Μπροστά στους ογδόντα απανθρακωμένους τίποτε, πια, δεν φαντάζει ως υπερβολή.

Στη δε ερώτηση «πώς κοιμούνται τη νύχτα;» η απάντηση είναι «μάλλον κοιμούνται σαν μωρά». Διότι η ιδεολογία τούς προμηθεύει με κάθε αναγκαίο συγχωροχάρτι, κάθε κλισέ δικαιολογία, όπως ο Σκοπός, οι δήθεν εμπρηστές και τα αυθαίρετα. Θα πεις, όλοι δεν ξέραμε από πριν για πιθανούς εμπρηστές, όπως ξέρουμε εδώ και δεκαετίες ότι υπάρχουν αυθαίρετα; Και ότι επομένως όφειλαν να κάνουν σχεδιασμούς πυρόσβεσης με βάση την ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ, την ΟΝΤΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, κι όχι για κάποιο ρομαντικό, φανταστικό βουναλάκι γηπέδου γκολφ που πήρε φωτιά ή κάποιο ευγενές, γεωμετρικό προάστιο της Ζυρίχης. Σωστά, ξέραμε. Αλλά αυτοί όχι.

 Και αφού οι φωτιές έγιναν στην πραγματικότητα, αν εξαιρέσεις αυτήν, κατά τα λοιπά τα πήγανε μια χαρά. Και είναι περήφανοι.

Καταρχήν ο Τόσκας άλλαξε μόνο τρεις αρχηγούς σε τρία χρόνια. Θα μπορούσε να είχε αλλάξει δέκα ώστε σε λίγους μήνες να λάβουν κι αυτοί σύνταξη αρχηγού. Οσο δεν μπορούσε να προσλάβει τόσο έδινε αξιώματα ώστε να κάνει το ρουσφέτι έμμεσα. 

Τα φράγκα των συντάξεων έτσι κι αλλιώς τα πληρώνουμε εμείς – πάντα φταίμε εμείς. 

Ο Σταθάκης έβγαζε ΦΕΚ για να χτιστεί κι άλλο το Μάτι, ενώ ο Σπίρτζης συμβούλευε στην τηλεόραση πως νομιμοποιείς επιδέξια μια βίλα μέσα στο πευκόδασος και τώρα ψάχνει ως ντετέκτιβ δήθεν για αυθαίρετα. 

Φυσικά, μετά την μπόρα, κανένα αυθαίρετο δεν θα αγγίξουν, αφού οι ίδιοι τα νομιμοποιούσαν με μικρότερο πρόστιμο. Το θέμα είναι πως θα γλιτώσουν τώρα απ" τη φωτιά ώστε αυτή να μην αγγίξει και την καρέκλα τους, που είναι εύφλεκτη. (Μια λύση είναι να την αντικαταστήσουν με πολυθρόνα pyrex).

Δεν βλέπετε πόσο πονηρά το διαχειρίζονται κάποιοι παράκτιοι αλιείς της εξουσίας; 

Δεν μιλούν για ευθύνες, όχι. Μόνο για μελό, για το αφαιρετικά ουμανιστικό μέρος, την αλληλεγγύη των πολιτών, τη διαχρονικότητα του προβλήματος των αυθαιρέτων και τα λοιπά. Το κάνουν επιδέξια, αλλά με μια αποκλειστική ουμανιστική στόχευση αλληλεγγύης: τη διατήρηση της εξουσίας που τους βολεύει. 

Σου λέει, πάλι αυτός να "ναι πασάς, πάλι εμείς δερβεναγάδες. Στοιχειώδες.

Μόνο ο άκομψος Ζουράρις κατηγόρησε ευθέως και τον λαό για τους εκατό νεκρούς, ως πολιτειακό παράγοντα – βέβαια, καταρχήν ο λαός φταίει όντως γιατί ψήφισε τον εκάστοτε Ζουράρι. Ή τον Ψινάκη. (Καλέ, τι το βασανίζετε το τεκνό με τις φωτίτσες; Αυτό ήρθε να κάνει πασαρέλα). 

Αρα, πράγματι ο κόσμος όντως έχει ευθύνη, αλλά, απ" την άλλη, ήρκεσε λίγη εξουσία για να απογυμνωθούν οι εκλεγέντες εντελώς, να αποφλοιωθούν. Λες: θα έχουν πρόβλημα, μετά; Οχι. 

Στο κάτω κάτω, μόλις φύγουν θα αρχίσουν πάλι να φορούν κιτσάτα πέδιλα και να θυμούνται τον ιμπεριαλισμό και κυρίως, κάποιοι, τον Θουκυδίδη, απ" τον οποίο όχι μόνο δεν έμαθαν τίποτε, αλλά δεν διδάχτηκαν καν απ" τον Λούκι Λουκ.

Η ιδεολογία είναι η λάσπη στον πάτο της στημένης παγίδας, έγραφε ο Βίκτορ Σερζ. (Τι τράβηξε κι εκείνος απ" αυτούς…). 

Εν προκειμένω, πια, το ιδεολόγημα έχει λαστέξ χρήση, κατά περίπτωση. 

Εννοώ ότι δύσκολο να ζητήσεις αναλύσεις στη βάση της διαλεκτικής απ" τον Πολάκη. 

Στη βάση του υστερικού υλισμού, ναι, αλλά όχι του ιστορικού. 

Διότι εδώ, συνολικά, πλέον κινούμαστε στην περιοχή του Απερίγραπτου. 

Και είναι ρομαντικό να ψάχνει να βρει κανείς κάποια κλίμακα, κάποια κριτήρια, κάποιες σταθερές αναφορές και να παραγάγει συλλογισμούς – οι σύντροφοι είναι εκτός κάθε συμβατικής και ευρωπαϊκής λογικής και κρίσης. 

Πρόκειται για ακατανόητο αμάλγαμα, εφόσον δεν υπάρχει φυσιολογικός άνθρωπος με ευθύνη για ογδόντα καμένους και να μην έχει παραιτηθεί αυτονοήτως από αίσθημα συντριβής και καταισχύνης. Αλλά αυτά είναι αστικές ευαισθησίες, φαίνεται, δεν τους αγγίζουν. Είναι ταξική παρέκκλιση.

Εξάλλου, όπως είπε και ο 44χρονος, τώρα είναι η ώρα του αγώνα. 

Κι επειδή ο αγώνας δεν σταματάει ποτέ, δεν είναι και ποτέ ώρα για αξιολόγηση κι ευθύνες. 

Γι" αυτό, πολύ σύντομα, εφόσον δεν θα αγγίξουν τα αυθαίρετα λόγω πολιτικού κόστους, θα εκπαιδεύσουν τον λαό: 

καταρχήν η γιορτή του Αϊ-Γιαννιού θα γιορτάζεται τρίπαξ ετησίως 

και κάθε φορά θα αναγκάζονται όλοι οι κάτοικοι της χώρας να πηδούν επί δύο μερόνυχτα πάνω απ" τις φωτιές ώστε να εξοικειωθούν με τις φλόγες και την αποφυγή τους. 

Κατά δεύτερον σε όλα τα δημοτικά σχολεία της χώρας θα διδάσκεται η διαδικασία του πώς γίνεται κανείς αναστενάρης, πώς μπορεί να περπατάει ξυπόλητος επί της πυράς. 

Ετσι, σε λίγα χρόνια θα προκύψει ένα έθνος αναστενάρηδων, άκαυτο, πλέον, απρόσβλητο από τη φωτιά, 

οπότε δεν θα μπορεί να το εκμεταλλευτεί και ο Σκάι.

ΠΗΓΉ: http://www.tanea.gr/print/2018/08/04/opinions/ekpaideyontas-anastenarides/

O άνεμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ

Γράφει ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης

Οπως γνωρίζουν όσοι διήλθαν απ' αυτά έστω και ξώφαλτσα, εάν κομμουνιστεί ένα μυαλό, δύσκολα επανέρχεται στα καλά του. Η διαδικασία αφήνει ζημιές, βλάβες που πολύ επίπονα επιδιορθώνονται. Συχνά ποτέ. Χαρακτηριστικές εμπλοκές που παραμένουν συνήθως είναι: κρυψίνοια, ακύρωση κριτηρίων, διπλά μέτρα και σταθμά, μεσιανισμός και μόνιμη συνωμοσιολογία, που είναι και το πιο βαρύ σύμπτωμα. Οτιδήποτε μη συμφέρον ένα τέτοιο μυαλό το ερμηνεύει αμέσως ως προβοκάτσια. 

Οτιδήποτε κάνει ζημιά στην εικόνα του κόμματος είναι ανυπερθέτως προβοκάτσια. Ανιαρή επαλήθευση, κάποιος σύμβουλος (τον πληρώνουμε κι αυτόν) του κ. Παπαδημούλη που έγραψε στο Twitter, με αφορμή τη φρικαλέα πυρκαγιά, για έναν τηλεοπτικό σταθμό πως αφού έστειλε τόσο γρήγορα δημοσιογράφους στην περιοχή της φωτιάς, άρα έβαλε τη φωτιά ο ίδιος ο σταθμός.

Ιδιοφυής συλλογισμός. Οποιος τυγχάνει ικανός, ταχύς, αποτελεσματικός, οξυδερκής κι επαγγελματίας, είναι ύποπτος, ου μην και ένοχος.

Προφανώς ο σύμβουλος θα είναι κατά της αριστείας και επιπλέον λειτούργησαν εντός του τα ρεφλέξ της μπουγάδας εγκεφάλου που υπέστη: η πυρκαγιά δεν μας συμφέρει κομματικά, άρα πρόκειται για συνωμοσία, για απόπειρα ανατροπής, για υπονόμευση, για αφορμή και υλικό προπαγανδιστικής μεγαλοποίησης απ' τον τηλεοπτικό σταθμό που την έβαλε επίτηδες, με μια λέξη δηλαδή: είναι προβοκάτσια. 

Η λέξη ερμηνεύει όλα τα φαινόμενα, φυσικά, σύμμετρα, ασύμμετρα και χωρίς μέτρο: πυρκαγιές, πλημμύρες, θύελλες, ανεμοστρόβιλους και σεισμούς. 

Ο σεισμός είναι μάλλον η επόμενη προβοκάτσια που θα προκαλέσουν οι αντιδραστικοί εις βάρος της προόδου. Μόνο πόσα ρίχτερ θα είναι δεν ξέρουμε.

Ενδέχεται βέβαια να έβαλαν τη φωτιά και οι Μακεδονομάχοι ή τίποτα ακροδεξιοί, τα εθνίκια κατά Καρανίκα, για να υπονομεύσουν το μεγαλειώδες έργο της κυβέρνησης και κυρίως να υποσκάψουν τη φιέστα στο Καστελλόριζο - η οποία τώρα κανονικά πρέπει να γίνει στο Μάτι (του κυκλώνα). 

Είναι πλέον το ιδανικό σκηνικό, ο χώρος που προσιδιάζει απολύτως. 

Λαμπρά ταιριάζουν όλα.

Αλλά είναι απορίας άξιον πώς ο σύμβουλος δεν έγραψε στο επόμενο Twitter του, που μάλλον θα ήθελε να το κάνει και δεν ξέρουμε γιατί το απέφυγε, ότι όλοι αυτοί οι δυστυχείς που κάηκαν ζωντανοί, πνίγηκαν, έσκασαν, πέθαναν, το έκαναν επίτηδες, αυτοχειριάστηκαν ομαδικά με έναν μόνο σκοπό: να κάνουν ζημιά στην κυβέρνηση. Ηταν καμικάζι της αντίδρασης και πραγματοποίησαν ομαδικές επιθέσεις αυτοκτονίας ύστερα από συνωμοσία, η οποία μάλιστα ενδέχεται να είναι και διεθνής, με μόνο στόχο τον σοσιαλισμό που τόσο φροντίζει για τα αδύναμα στρώματα, ιδίως της Κινέτας.

Γι' αυτό οι κυβερνητικοί πάσκισαν να ελέγξουν όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης - αν τα είχαν καταφέρει α λα Μαδούρο ή α λα Σοβιετία, τώρα δεν θα μάθαινε σχεδόν κανείς πως έγινε πυρκαγιά στην Αττική.

Ή θα το μαθαίναμε ύστερα από κανένα εξάμηνο και θα αναφέρονταν κάνα δυο νεκροί, κι αυτοί με το ζόρι. 

Υπάρχει το προηγούμενο του Τσερνόμπιλ, και όχι μόνο: στα ωραία χρόνια έπεφτε επιβατικό αεροπλάνο και ο λαός το μάθαινε έπειτα από κάποια χρόνια - εξάλλου ποιος λόγος υπάρχει να ταράζεται ο κόσμος και να βλέπει τέτοιες φριχτές εικόνες, οι οποίες εξ ορισμού αποκλείονται απ' τον σοσιαλιστικό Παράδεισο; 

Γι' αυτό και η σύζυγος είπε πως πήραν την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία. Διότι αυτό θα πει εξουσία: καίγονται εκατό άτομα, γίνεται μπάρμπεκιου μια ολόκληρη περιοχή της Αττικής και ο λαός, για να μη στενοχωριέται, δεν το μαθαίνει ποτέ. Αν το μάθει, απλώς δεν κατέχεις την εξουσία.

Αν το προεκτείνουμε, με την ίδια λογική του συμβούλου, το κόμμα του θα έβαλε τις φωτιές της Ηλείας το 2007 για να τις εκμεταλλευτεί ώστε να ανατρέψει την τότε κυβέρνηση - αλλά όχι: εδώ έρχεται αυτό που είπαμε, τα διπλά κριτήρια. Οι επιλεκτικοί θάνατοι. Οι καλές και κακές πυρκαγιές. (Η της Marfin πού ανήκει;) Και πού είναι, άραγε, εκείνοι που έκαναν διαδήλωση όταν κάηκαν τρεις φοιτητές απ' την ψησταριά; Τώρα, με εκατό καμένους, δεν θα διαδηλώσουν; Οχι, φυσικά. (Εδώ δεν το κάνουν για τον έναν καμένο, τον μεγάλο, θα το κάνουν για ασήμαντους;)

 Εξάλλου προϋπάρχουν τα διπλά μέτρα και σταθμά. Βασικός μηχανισμός ανάλογων, διπύρηνων εγκεφάλων. (Αν είναι και android, δεν το ξέρουμε).

Και ουδείς παραιτείται διότι δεν έχει καμιά σημασία το πόσοι είναι οι καμένοι, αλλά η Ιδέα. 

Είναι δηλαδή και οι αφανισμένοι στο Μάτι απλές παράπλευρες απώλειες μέχρι να φτάσουμε στο ανώτατο στάδιο του σοσιαλισμού, που πλησιάζει ολοταχώς, ταχύτερα κι απ' τη φωτιά. 

Συνεπώς είναι κάτι φυσικό. Και τρεις τάξεις νηπίων να είχαν καεί, ουδείς θα παραιτούνταν - καταρχήν διότι πάντα φταίνε οι άλλοι. 

Ποιοι; Σίγουρα κάποιοι: ο ιμπεριαλισμός, το κεφάλαιο, οι Μακεδονομάχοι, ο ΠΑΟΚ, η διεθνής αντίδραση ή οι ρώσοι πράκτορες. Κάποιοι απ' αυτούς βυσσοδόμησαν και έβαλαν τη φωτιά, αν δεν την έβαλε το εν λόγω κανάλι για να παραγάγει ειδήσεις και προπαγάνδα. Υπάρχει συνωμοσία στη μέση. Προβοκάτσια.

Κι αυτός ο άνθρωπος (και ανάλογοι ορθοφρονούντες) που σκέφτεται έτσι είναι σύμβουλος μεγαλοστελέχους της κυβέρνησης. 

Αναλύει εμβριθώς την πραγματικότητα (όπως διαπιστώσατε) και μετά συμβουλεύει - κάτι σαν εκδοχή του Καρανίκα. Και με τόσες και τέτοιες πολύτιμες συμβουλές πώς να μην πάει ο λαός μπροστά, προς το Κόκκινο Λιμανάκι; Εξάλλου, τυχαία το λένε Κόκκινο; Οχι, είναι, πλέον, ιδεολογική ονομασία.

Δεν μας έφτανε εκείνος ο πομπώδης Πολύδωρ και ο «στρατηγός άνεμος», τώρα ίσως εμφανιστεί ο αέρας και σαν στρατάρχης. (Να τον κάνουμε και αρχηγό ΓΕΕΘΑ). 

Διότι η απάντηση τελικά στις πυρκαγιές είναι η αερολογία. 

Η προβοκάτσια βέβαια ισχύει πάντα, είναι για όλα τα δεινά - αλλά να έχει βάλει τη φωτιά και ο ίδιος ο τηλεοπτικός σταθμός; Για να το πεις, μάλλον θα είσαι προχωρημένη περίπτωση. Αλλά πρέπει στη συνωμοσία να συμμετείχε και η θάλασσα, αφού έπνιξε κι αυτή ουκ ολίγους, σε συνεννόηση βέβαια μαζί τους.

πηγή: ΤΑ ΝΕΑ http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5597188/o-anemos-arxhgos-geetha/

..................................................................................

......................................................................................