Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα νηστεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα νηστεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 3 Απριλίου 2022
Δευτέρα 15 Μαρτίου 2021
ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ-Η Νηστεία Οδός Απολαύσεως- Και περί (ΜΗ) Απόλαυσης Φαγητού (επανάληψη)
......................................................................................................................
.......................................................................................................................
(Επανάληψη από το https://salograia.blogspot.com/2010/11/blog-post_24.html )
...................................................
Ακολουθεί Επανάληψη παλαιοτέρου ποστακίου μου,
για όποιον δεν το είχε προσέξει.
Καλή Σαρακοστή είθε να δώσει ο Κύριος, περιστεράκι μου.
Με Ειρήνη ψυχής και Φώτιση....
ΠΕΡΙ (ΜΗ) ΑΠΟΛΑΥΣΗΣ ΦΑΓΗΤΟΥ
(Επανάληψη από το https://salograia.blogspot.com/2010/11/blog-post_24.html )
...................................................
Πολυαγαπημένο μου
σήμερα θα σου εξομολογηθώ ότι άργησα απίστευτα να καταλάβω ποια είναι η μία μεγαλύτερη μετά το σεξ
σήμερα θα σου εξομολογηθώ ότι άργησα απίστευτα να καταλάβω ποια είναι η μία μεγαλύτερη μετά το σεξ
(που δεν παχαίνει κιόλας) σωματική ανθρώπινη απόλαυση.
-Διατί υπήρξα again and again τόοοσον ζώον;
-Λόγω προβληματικής παιδικής ηλικίας, και βιωμάτων -ρε βόδιιιι!
-Βιωμάτων;
Δηλαδή;
Τι εννοείτε μανδάμ Σαλογραία μουουου!!!;
-Δεν ήτο ιερά και απαραβίαστος, και χαρωπή, η ώρα του οικογενειακού φαγητού εν τη πατρική υμών οικία;
(Εδώ η γραία γουρλώνει τα μάτια και πέφτει τ'ανάσκελα που έλεγε η μάνα της- βαστώντας την κοιλιά της απ' τα γέλια- χτυπιέται, κοπανιέται λίγα δευτερόλεπτα, μετά σηκώνεται, τινάζει με αξιοπρέπεια-πάνω απ'όλα- το μακρύ φουστάνι, κάθεται απέναντί μου, χαλαρή- σαν μην μεσολάβησε το προηγούμενο... σαλεμένο σκηνικό- και συνεχίζει):
-Ιερά και απαραβίαστος η ώρα του οικογενειακού φαγητού εν τη πατρική μου οικία;
Χαχαχα! ας ξαναγελάσω με γεύση κινίνου στα χείλη, αυτήν την φοράν...αχ λατρεμένο!
Όστις δεν το έχει ζήσει, δεν το έχει νιώσει το οδυνηρότατο σκηνικό.
Πώς δηλαδή, στήνεται, ώρες με τις ώρες, μεσημέρι με το μεσημέρι, βδομάδα με τη βδομάδα, μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο, και πώς σου κατασκευάζει αρνητικά εξαρτημένα ανακλαστικά πάνω στο θέμα της λήψης τροφής- το βεβαίωσε και ο μακαριτάκος ο Παβλώφ ότι υπάρχουν- περιγράφοντας εκείνα τα κλασσικά, ντε, με τους σκύλους, τα κουδούνια και τις μπριζόλες, πειράματά του.
Λοιπόν, αφότου θυμάμαι τον εαυτόν μου, περιστεράκι μου για μένα η ώρα του φαγητού υπήρξε μια κ ό λ α σ η!
Βεβαίως για να αποφεύγω αυτή την κόλαση, έβγαινα ενίοτε στο δρόμο με κανα ψωμοτύρι στο χέρι και το έτρωγα παίζοντας "κουτσό" με τις καλές φιλενάδες, όμως...όλο και κάποια στιγμή, αναγκαζόμουν να μπω στο σπίτι για φαγητό, διάβασμα-ελάχιστο-και ύπνο, το μεσημέρι , ή το βράδυ.
Η μάνα μου- ευτυχώς που δούλευε κιόλας- τότε με έβλεπε- και με... περιάδραχνε!
-Ελα εδώ να σε περιαδράξω-με αγριοκοίταγε.
Το "περιαδράξω", βεβαίως και δεν ακουγόταν με ευχαρίστηση απ' το μισόκουφο αυτάκι μου
(ναι, από τότε, γιατρέ μου, είχα ένα αυτί μισόκουφο, το έπαθα από φρικτά επώδυνη παιδική ωτίτιδα, ήτις εγκαίρως δεν θεραπεύτηκε.)
Δεν το είχα ψάξει σε λεξικό, αλλά η εμπειρία, μου εξηγούσε πολύ καλά, της λέξης το οδυνηρό νόημα.
Ο τούρμπο πατήρ έλειπε και αυτός σε "δουλειές"τον περισσότερο καιρό, ήταν χαμένος, τηλέφωνα δεν είχαμε - τρέχα γύρευε- εν πολλοίς αυτός όλο και κάτι γλύτωνε από γυναικομουρμούρα, σε μένα όμως-το μοναχοπαίδι και τον άτυπο ψυχοθεραπευτή της μανούλας...
- Αλίμονο και γραψαλίμονο!
Η μαμά ψυχοθεραπεύονταν ασυνείδητα, κάνοντας -με ιδία έμπνευση- screaming therapy που λένε οι πσυχίατροι- κατ'εξοχήν και κυρίως στην ώρα του φαγητού!
Καθόμουν, που λες, να φάω, το έρημο, και ενώ είχα μπροστά μου το πιάτο με το λιτό έδεσμα, ρύζι-και των κινέζων- ή πατάτες ή μακαρόνια-όλα τα ...θρεπτικά - η μανούλα -δι ασήμαντον αφορμήν άρχιζε τον "εξάψαλμο".
Κάθε φορά, η αφορμή ήταν και άλλη.
Κάθε φορά η ευρηματικότητα της φαντασίας της, ανεξάντλητη...
-Βρέ τέρας της Κοινωνίας Των Εθνών,(ΚΤΕ όπως είναι σήμερα ο ΟΗΕ περίπου) μωρή άχρηστη, μωρή άταρη -που ό,τι πιάνεις σου πέφτει από τα χέρια - όρνιο, καθίκι κωθώνι, δεν σου είπα, μωρήηηη, ότι το ποτήρι με το νερό ΔΕΝ το βάζουνε ,μωρή, στην άκρη του τραπεζιού, γιατί μπορεί να το σπρώξεις,να πέσει να σπάσει και τι θα γίνει, μωρή, άμα σπάσει το ποτήρι; θα κινδυνέψουμε από τα γυαλιά και δεν έχω, μωρή χαμένη, λεφτά να πάρω άλλο ποτήρι, αει να χαθείς και να χάνεσαι, ζώον ε ζώον, απρόκοφτη, ανοικοκύρευτη, γαιδούρα ε γαιδούρα , που δε σέβεσαι τον κόπο μου, κτήνος , ίδια μωρή είσαι, όλόϊδια με τον πατέρα σου, τον Παναγή από τα Μέγαρα, το νταβατζή το... σκατάααα!!!!
(όντως έγινε "σκατάς" μερικές δεκαετίες αργότερα όταν της άλλαζε με χριστιανική αγάπη και αφοσίωση- πραγματικά αγόγγυστα και θαύμαζα- τα πάμπερς τότε που τη φρόντισε τριάμισι χρόνια κατάκοιτη)
τον αλήτηηηη! που μου 'φαγε τη ζωή μου την κατάστρεψε, μαύρη η ώρα και η στιγμή που πήγα και τον παντρεύτηκα, ανάθεμα την ώρα που τον παντρεύτηκα, ανάθεμαααα!
Έτσι γινόταν πάντα.
Ξεκίναγε από το μοναχοπαίδι της, την ασήμαντον αφορμήν και καταλήγαμε στο
(μή Ορθόδοξον ) ανάθεμα!
(να δώσω σημαντικές αφορμές για μάλωμα ούτε κατά διάνοιαν ούτε κατα φαντασίαν, περιστεράκι μου...άψογη στα περί ηθικής, άψογη στα σχολεία μου...αλίμονο, αν έδινα αφορμή και σε τέτοια θα με ανασκολόπιζε ευχαρίστως η καλή η γυναίκα, με τα τέρατα της οργής που την παίδευαν...)
Καταλήγαμε, λοιπόν, στου πατέρα μου το ανάθεμα σε φοβερές "ευχές" και κατάρες "να γκρεμοτσακιστεί ο παλιάνθρωπος- όπου γυρίζει με το αυτοκίνητο με τις γκόμενες, να μη σώσει να ξαναγυρίσει πίσω να γλυτώσουμε!"
Όλα αυτά, τα φοβερά- με τσιρίδες που ακούγονταν ένα χιλιόμετρο τουλάχιστον μακριά από το σπίτι και με έκαναν να ντρέπομα αφορητα να θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί,
εκτοξεύονταν μπροστά σε ένα πιάτο γιαχνιστές πατάτες, ή λίγο ρύζι πιλάφι, σπάνια λίγο κοτόπουλο...
Καταλαβαίνεις , λοιπόν, ακόμα και συ, ανυποψίαστε, μεγαλωμένε με πλούσια γονεϊκή αγάπη, περαστικέ, ευλαβικέ αναγνώστη, γιατί το στομάχι μου δενόταν σαράντα κόμπους, γιατί χόρταινα τρώγοντας μόνο τρεις μπουκιές και μετά έφευγα τρέχοντας , έξω απ' το σπίτι, να βρω τις καλές φιλενάδες, ή τα περιστέρια μου, επάνω στη γέρικη ελιά, να τους δώσω -και να πάρω από τα γουργουρητά τους - μια σταλιά τρυφερότητα που εκφραζόταν με φιλικά τσιμπηματάκια τους πάνω στα παιδικά, τρυφερά δάχτυλά μου...
(Ω ναι...τα περιστέρια μου με αγαπούσαν, με παρηγορούσαν
κ υ ρ ί ω ς γι αυτό και θρήνησα πολύ όταν λείποντας κάποιο διήμερο -η μικρούλα με τη μαμά στην Αθήνα- και επιστρέφοντας κατάλαβα πως η κακιά Φρικαντέλα (βλέπε Ε.Τριβιζά) σπιτονοικοκυρά του καιρού εκείνου -επειδή της χαλούσαν -λέει- τον κόσμο με τα πετάγματα και τις κουτσουλιές τους- αδίστακτα από προσώπου γης, και αέρος, τα εξαφάνισε.)
Σε όλη την παιδική ηλικία και την εφηβική , τη νεανική και αρκετό χρόνο μετά το γάμο μου- όπου με πετύχαινε ...εύκαιρη- το ίδιο σκηνικό με τη μανούλα και το γεμάτο κόμπους στομάχου, φαί, λατρεμένο μου.
Μονάχα μια φορά είχε καλή διάθεση η μανούλα θυμάμαι.
Μια μοναδική φορά, με καλοπήρε.
Στη μικρή πόλη που μέναμε τότε, είχε πανήγυρη μέρες.
Μαζί με τους πάγκους των μικροπωλητών, κάποιος πουλούσε και "γουρνοπούλα"!
(Ήτανε... δεσποινίς το γουρούνι και το ονόμαζαν έτσι; πώς πήγαινε η κλίση; ο γουρούνος , η γουρούνα και το παιδί τους η γουρνοπούλα; αδιευκρίνιστη η απορία μου από τότε πλανάται...ωστόσο συμφώνησα να φάμε το χοιρινούλι).
Αγόρασε, λοιπόν, η καλή μου μητέρα δυο μερίδες ξεροψημένη γουρνοπούλα, τις αλάτισε και τις σέρβιρε ήρεμα, πρώτη φορά στα χρονικά , να τις φάμε..
Δοκιμάζω την πρώτη μπουκια, θεόπικρη.
Δοκιμάζω τη δεύτερη, το ίδιο.
Δοκιμάζει η μανούλα την τρίτη, την έφτυσε.
Δεν ήταν της μοίρας μου να φάω γλυκό ψωμί σε τραπέζι.
Ούτε καν γλυκειά γουρνοπούλα.
Τι είχε συμβεί;
Απάνω στη σύγχυση αντί για αλάτι , την είχε "αλατίσει" με "Κλιν" το λευκό απορρυπαντικό της εποχής, που πουλιόταν και αυτό σε διάφανο πλαστικό σακκουλάκι -όπως το αλάτι!
Πάλι το φαγητό κατάντησε πικρότατο.
"Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον" έλεγον οι αρχαίοι.
Το δικό μου φαί, έπρεπε να είναι αλατισμένο με θλίψη, με ύβρεις και πίκρα.
.....................................................................................
Με έβλαψε, μακροπρόθεσμα, άραγε, αυτή η εμπειρία;
Νομίζω , όχι, ευλαβικέ αναγνώστη.
Με δίδαξε πως η γονεϊκή φροντίδα δεν είναι ούτε δεδομένη, ούτε αυτονόητη.
Με κατέστησε προσεκτική.
Με έκανε βαθύτατα ευγνώμονα για όποια ευλογία υλική και πνευματική, μου χάρισε ο Τρισάγιος Θεός, στη συνέχεια....
-Διατί υπήρξα again and again τόοοσον ζώον;
-Λόγω προβληματικής παιδικής ηλικίας, και βιωμάτων -ρε βόδιιιι!
-Βιωμάτων;
Δηλαδή;
Τι εννοείτε μανδάμ Σαλογραία μουουου!!!;
-Δεν ήτο ιερά και απαραβίαστος, και χαρωπή, η ώρα του οικογενειακού φαγητού εν τη πατρική υμών οικία;
(Εδώ η γραία γουρλώνει τα μάτια και πέφτει τ'ανάσκελα που έλεγε η μάνα της- βαστώντας την κοιλιά της απ' τα γέλια- χτυπιέται, κοπανιέται λίγα δευτερόλεπτα, μετά σηκώνεται, τινάζει με αξιοπρέπεια-πάνω απ'όλα- το μακρύ φουστάνι, κάθεται απέναντί μου, χαλαρή- σαν μην μεσολάβησε το προηγούμενο... σαλεμένο σκηνικό- και συνεχίζει):
-Ιερά και απαραβίαστος η ώρα του οικογενειακού φαγητού εν τη πατρική μου οικία;
Χαχαχα! ας ξαναγελάσω με γεύση κινίνου στα χείλη, αυτήν την φοράν...αχ λατρεμένο!
Όστις δεν το έχει ζήσει, δεν το έχει νιώσει το οδυνηρότατο σκηνικό.
Πώς δηλαδή, στήνεται, ώρες με τις ώρες, μεσημέρι με το μεσημέρι, βδομάδα με τη βδομάδα, μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο, και πώς σου κατασκευάζει αρνητικά εξαρτημένα ανακλαστικά πάνω στο θέμα της λήψης τροφής- το βεβαίωσε και ο μακαριτάκος ο Παβλώφ ότι υπάρχουν- περιγράφοντας εκείνα τα κλασσικά, ντε, με τους σκύλους, τα κουδούνια και τις μπριζόλες, πειράματά του.
Λοιπόν, αφότου θυμάμαι τον εαυτόν μου, περιστεράκι μου για μένα η ώρα του φαγητού υπήρξε μια κ ό λ α σ η!
Βεβαίως για να αποφεύγω αυτή την κόλαση, έβγαινα ενίοτε στο δρόμο με κανα ψωμοτύρι στο χέρι και το έτρωγα παίζοντας "κουτσό" με τις καλές φιλενάδες, όμως...όλο και κάποια στιγμή, αναγκαζόμουν να μπω στο σπίτι για φαγητό, διάβασμα-ελάχιστο-και ύπνο, το μεσημέρι , ή το βράδυ.
Η μάνα μου- ευτυχώς που δούλευε κιόλας- τότε με έβλεπε- και με... περιάδραχνε!
-Ελα εδώ να σε περιαδράξω-με αγριοκοίταγε.
Το "περιαδράξω", βεβαίως και δεν ακουγόταν με ευχαρίστηση απ' το μισόκουφο αυτάκι μου
(ναι, από τότε, γιατρέ μου, είχα ένα αυτί μισόκουφο, το έπαθα από φρικτά επώδυνη παιδική ωτίτιδα, ήτις εγκαίρως δεν θεραπεύτηκε.)
Δεν το είχα ψάξει σε λεξικό, αλλά η εμπειρία, μου εξηγούσε πολύ καλά, της λέξης το οδυνηρό νόημα.
Ο τούρμπο πατήρ έλειπε και αυτός σε "δουλειές"τον περισσότερο καιρό, ήταν χαμένος, τηλέφωνα δεν είχαμε - τρέχα γύρευε- εν πολλοίς αυτός όλο και κάτι γλύτωνε από γυναικομουρμούρα, σε μένα όμως-το μοναχοπαίδι και τον άτυπο ψυχοθεραπευτή της μανούλας...
- Αλίμονο και γραψαλίμονο!
Η μαμά ψυχοθεραπεύονταν ασυνείδητα, κάνοντας -με ιδία έμπνευση- screaming therapy που λένε οι πσυχίατροι- κατ'εξοχήν και κυρίως στην ώρα του φαγητού!
Καθόμουν, που λες, να φάω, το έρημο, και ενώ είχα μπροστά μου το πιάτο με το λιτό έδεσμα, ρύζι-και των κινέζων- ή πατάτες ή μακαρόνια-όλα τα ...θρεπτικά - η μανούλα -δι ασήμαντον αφορμήν άρχιζε τον "εξάψαλμο".
Κάθε φορά, η αφορμή ήταν και άλλη.
Κάθε φορά η ευρηματικότητα της φαντασίας της, ανεξάντλητη...
-Βρέ τέρας της Κοινωνίας Των Εθνών,(ΚΤΕ όπως είναι σήμερα ο ΟΗΕ περίπου) μωρή άχρηστη, μωρή άταρη -που ό,τι πιάνεις σου πέφτει από τα χέρια - όρνιο, καθίκι κωθώνι, δεν σου είπα, μωρήηηη, ότι το ποτήρι με το νερό ΔΕΝ το βάζουνε ,μωρή, στην άκρη του τραπεζιού, γιατί μπορεί να το σπρώξεις,να πέσει να σπάσει και τι θα γίνει, μωρή, άμα σπάσει το ποτήρι; θα κινδυνέψουμε από τα γυαλιά και δεν έχω, μωρή χαμένη, λεφτά να πάρω άλλο ποτήρι, αει να χαθείς και να χάνεσαι, ζώον ε ζώον, απρόκοφτη, ανοικοκύρευτη, γαιδούρα ε γαιδούρα , που δε σέβεσαι τον κόπο μου, κτήνος , ίδια μωρή είσαι, όλόϊδια με τον πατέρα σου, τον Παναγή από τα Μέγαρα, το νταβατζή το... σκατάααα!!!!
(όντως έγινε "σκατάς" μερικές δεκαετίες αργότερα όταν της άλλαζε με χριστιανική αγάπη και αφοσίωση- πραγματικά αγόγγυστα και θαύμαζα- τα πάμπερς τότε που τη φρόντισε τριάμισι χρόνια κατάκοιτη)
τον αλήτηηηη! που μου 'φαγε τη ζωή μου την κατάστρεψε, μαύρη η ώρα και η στιγμή που πήγα και τον παντρεύτηκα, ανάθεμα την ώρα που τον παντρεύτηκα, ανάθεμαααα!
Έτσι γινόταν πάντα.
Ξεκίναγε από το μοναχοπαίδι της, την ασήμαντον αφορμήν και καταλήγαμε στο
(μή Ορθόδοξον ) ανάθεμα!
(να δώσω σημαντικές αφορμές για μάλωμα ούτε κατά διάνοιαν ούτε κατα φαντασίαν, περιστεράκι μου...άψογη στα περί ηθικής, άψογη στα σχολεία μου...αλίμονο, αν έδινα αφορμή και σε τέτοια θα με ανασκολόπιζε ευχαρίστως η καλή η γυναίκα, με τα τέρατα της οργής που την παίδευαν...)
Καταλήγαμε, λοιπόν, στου πατέρα μου το ανάθεμα σε φοβερές "ευχές" και κατάρες "να γκρεμοτσακιστεί ο παλιάνθρωπος- όπου γυρίζει με το αυτοκίνητο με τις γκόμενες, να μη σώσει να ξαναγυρίσει πίσω να γλυτώσουμε!"
Όλα αυτά, τα φοβερά- με τσιρίδες που ακούγονταν ένα χιλιόμετρο τουλάχιστον μακριά από το σπίτι και με έκαναν να ντρέπομα αφορητα να θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί,
εκτοξεύονταν μπροστά σε ένα πιάτο γιαχνιστές πατάτες, ή λίγο ρύζι πιλάφι, σπάνια λίγο κοτόπουλο...
Καταλαβαίνεις , λοιπόν, ακόμα και συ, ανυποψίαστε, μεγαλωμένε με πλούσια γονεϊκή αγάπη, περαστικέ, ευλαβικέ αναγνώστη, γιατί το στομάχι μου δενόταν σαράντα κόμπους, γιατί χόρταινα τρώγοντας μόνο τρεις μπουκιές και μετά έφευγα τρέχοντας , έξω απ' το σπίτι, να βρω τις καλές φιλενάδες, ή τα περιστέρια μου, επάνω στη γέρικη ελιά, να τους δώσω -και να πάρω από τα γουργουρητά τους - μια σταλιά τρυφερότητα που εκφραζόταν με φιλικά τσιμπηματάκια τους πάνω στα παιδικά, τρυφερά δάχτυλά μου...
(Ω ναι...τα περιστέρια μου με αγαπούσαν, με παρηγορούσαν
κ υ ρ ί ω ς γι αυτό και θρήνησα πολύ όταν λείποντας κάποιο διήμερο -η μικρούλα με τη μαμά στην Αθήνα- και επιστρέφοντας κατάλαβα πως η κακιά Φρικαντέλα (βλέπε Ε.Τριβιζά) σπιτονοικοκυρά του καιρού εκείνου -επειδή της χαλούσαν -λέει- τον κόσμο με τα πετάγματα και τις κουτσουλιές τους- αδίστακτα από προσώπου γης, και αέρος, τα εξαφάνισε.)
Σε όλη την παιδική ηλικία και την εφηβική , τη νεανική και αρκετό χρόνο μετά το γάμο μου- όπου με πετύχαινε ...εύκαιρη- το ίδιο σκηνικό με τη μανούλα και το γεμάτο κόμπους στομάχου, φαί, λατρεμένο μου.
Μονάχα μια φορά είχε καλή διάθεση η μανούλα θυμάμαι.
Μια μοναδική φορά, με καλοπήρε.
Στη μικρή πόλη που μέναμε τότε, είχε πανήγυρη μέρες.
Μαζί με τους πάγκους των μικροπωλητών, κάποιος πουλούσε και "γουρνοπούλα"!
(Ήτανε... δεσποινίς το γουρούνι και το ονόμαζαν έτσι; πώς πήγαινε η κλίση; ο γουρούνος , η γουρούνα και το παιδί τους η γουρνοπούλα; αδιευκρίνιστη η απορία μου από τότε πλανάται...ωστόσο συμφώνησα να φάμε το χοιρινούλι).
Αγόρασε, λοιπόν, η καλή μου μητέρα δυο μερίδες ξεροψημένη γουρνοπούλα, τις αλάτισε και τις σέρβιρε ήρεμα, πρώτη φορά στα χρονικά , να τις φάμε..
Δοκιμάζω την πρώτη μπουκια, θεόπικρη.
Δοκιμάζω τη δεύτερη, το ίδιο.
Δοκιμάζει η μανούλα την τρίτη, την έφτυσε.
Δεν ήταν της μοίρας μου να φάω γλυκό ψωμί σε τραπέζι.
Ούτε καν γλυκειά γουρνοπούλα.
Τι είχε συμβεί;
Απάνω στη σύγχυση αντί για αλάτι , την είχε "αλατίσει" με "Κλιν" το λευκό απορρυπαντικό της εποχής, που πουλιόταν και αυτό σε διάφανο πλαστικό σακκουλάκι -όπως το αλάτι!
Πάλι το φαγητό κατάντησε πικρότατο.
"Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον" έλεγον οι αρχαίοι.
Το δικό μου φαί, έπρεπε να είναι αλατισμένο με θλίψη, με ύβρεις και πίκρα.
.....................................................................................
Με έβλαψε, μακροπρόθεσμα, άραγε, αυτή η εμπειρία;
Νομίζω , όχι, ευλαβικέ αναγνώστη.
Με δίδαξε πως η γονεϊκή φροντίδα δεν είναι ούτε δεδομένη, ούτε αυτονόητη.
Με κατέστησε προσεκτική.
Με έκανε βαθύτατα ευγνώμονα για όποια ευλογία υλική και πνευματική, μου χάρισε ο Τρισάγιος Θεός, στη συνέχεια....
Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2018
Δίαιτα ή νηστεία; και "ο αγωνιζόμενος πάντα εγκρατεύεται"(επανάληψη ) -Από σήμερα και μέχρι τα Χριστούγεννα των Ορθοδόξων του Πατρίου Εορτολογίου, καλή δύναμη στον πνευματικό αγώνα της ευλογημένης Νηστείας!
(επανάληψη χωρίς τα σχόλια- και χωρίς τη φωτό της αρχικής δημοσίευσης-
από το https://salograia.blogspot.com/2010/12/blog-post_27.html )
..........................................
........................................................
Ενώ, λοιπόν, περιστεράκι μου,
απέναντι στη λήψη τροφής, η διάθεσή μου ήταν "υπεράνω", για τους λόγους που εξήγησα στην [εξομολογητική] ανάρτηση
Περί (μη) απόλαυσης φαγητού, έφτασα στην εφηβική ηλικία,
και άρχισε να ακούγεται περισσότερο, γύρω μου, η άγνωστη ως τότε, λέξη: "δίαιτα"...
-Τι ήταν η δίαιτα όπως την αντιλαμβανόταν - το παιδιόθεν- σαλεμένο, μυαλό μου;
Ήταν μια εκούσια στέρηση τροφής, χάριν απώλειας κιλών, προκειμένου -οι νέες και όχι μόνον- της εποχής μου, να μοιάσουν προς το μοντέλο της δεκαετίας του 60- 70, την Τουίγκι , ντε, εκείνο το κοκαλιάρικο μανεκενάκι που σουλάτσαρε με ύφος θιγμένης- πλην επαρκώς λιμοκτονημένης πριγκίπισσας - στις πασαρέλες...κάνοντας τις λοιπές μη...αέρινα ενδεδυμένες δεσποινίδες, να πρασινίζουν απ' το κακό τους.
Πρωτάκουσα τη λέξη "δίαιτα', απ' τη μανούλα μου, ήτις, ["η οποία", θα πει το "ήτις" ] λόγω κάταθλιψης -εκ του προβληματικού συζυγικού βίου- έπεσε με τα μούτρα στις πάστες, προσπαθώντας με τη γλύκα της ζάχαρης, να καταπίνει ευκολότερα, της ψυχής, τους πικρότατους πόνους...
Η μανούλα, λίγα χρόνια μετά το νεφελώδη και γεμάτο αστραπόβροντα γάμο της, κατάντησε ένας οργισμένος ανθρώπινος μπόγος, κοινώς κατάντησε μια εξαιρετικά θυμωμένη, και λυπημένη υπέρβαρη.
Επειδή της τηλεφωνούσαν οι λεγάμενες του... γόη πατέρα, ανώνυμα και τη βρίζαν ποικιλοτρόπως
("εμένα, μωρή( μπιπ!) αγαπάει, εσένα σ' έχει για το θεαθήναι, ίσα για να του πλένεις τα σώβρακα!")
το ΄βαλε πείσμα, αποφάσισε να κλειδοστομιαστεί, και το θαύμα, μετά τινας μήνας προέκυψε!
Τα περίσσια κιλά χάθηκαν κι η μανούλα ξανάρχισε να δείχνει μια σουλουπωμένη, γλυκειά κυρία -όπως ο Ύψιστος την έπλασε- προτού εκείνη πνίξει τον εαυτόν της, εις το ασυμμάζευτον λίπος.
Οφείλω να το τονίσω:άμα η μακαρίτισσα, έβαζε κάτι πείσμα, το πετύχαινε- ο κόσμος να χάλαγε!
Το παραδεχόταν κι ο μπαμπάς ότι εφόσον η συχωρεμένη μουλάρωνε, δεν της άλλαζες τα μυαλά ούτε με ξυλοδαρμό, ούτε καν με εμφύτευση σατανικού τσιπακιού στον εγκέφαλο!
Τα έχασε, λοιπόν, τα κιλά της- Δόξα στον Κύριο-ευτυχώς δεν τα ξανάβαλε έκτοτε- μόνο που άρχισε το φουμάρισμα, έτσι για να του κάνει του συμβίου ...σκασάκια- θυμάσαι που της έκλεψα και γω στην Πέμπτη Δημοτικού το πρώτο μου τσιγάρο- στα έχω, αγαπημένο μου, με κέφι -ου το τυχόν-περιγράψει!
Αυτή υπήρξε, η αρχική ελάχιστη εμπειρία μου, σχετικά με την έννοια "δίαιτα".
Κατάλαβα, λοιπόν, ότι η δίαιτα ωφελούσε κατά περίσταση το σώμα και αυτό ήταν όλο.
Τη δίαιτα την υπαγόρευαν γιατροί και διαιτόλογοι για λόγους αισθητικής επιπλέον.
Η δίαιτα, καλή μέν, πλην, άρχιζε και τέλειωνε με θέλημα εγω-κεντρικό, ανθρώπινο, σε τούτο τον κόσμο.
.................................................................................................
Κάποια στιγμή, έμαθα και για την έννοια "νηστεία".
......................................................................................................................
Τη λέξη νηστεία την πρωτάκουσα, οφείλω να πώ, απ' την αυτοκόλλητη φιλενάδα, της αξέχαστης παιδικής ηλικίας, τη: "Δημητρουουούλαααα!".Η μάνα τους, η συχωρεμένη κυρά Μαρία, και τις τέσσερις κόρες- τις λατρεμένες πνευματικές αδελφές μου- παιδιόθεν, τις πειθανάγκαζε να νηστεύουν...
-Κοίτα μη φας, μαρή, πασχαλινό κουλούρι, πριν την Ανάσταση, θα στα βγάλω τα νινάκια! τις φοβέριζε, πάντα με αγάπη.
Και τα κορίτσια δεν έτρωγαν.
Εφοβούντο γαρ, το βγάλσιμο των νινακιών...
(μη με ρωτάς, μη με ρωτάς, τι ήταν τα νινάκια...μπορεί τα τσουλούφια του κεφαλιού, να θυμηθώ να το ψάξω αργότερα...)
......................................................................
- Ας ξαναπιάσω το νήμα του λόγου, ωστόσο.
Τι ήταν, δηλαδή, η νηστεία;
-Ήταν η εκούσια- απ' τη μεριά των μεγαλύτερων, η ακούσια -συχνά- από την πλευρά των μικρότερων- κάποιες μέρες του χρόνου, στέρηση κάποιου είδους τροφής, επειδή αυτό το... διάταζε - λέει- η Ορθόδοξη Εκκλησία- η δική μας, αρχαία παράδοση.
Έπρεπε να νηστεύουμε -εξηγούσε η κυρα Μαρία - διότι αυτό ήταν... "καλό"!
Στην πραγματικότητα, ιδέα δεν είχαμε οι περισσότεροι γιατί ήταν καλό.
-Ιδέα δεν είχα και γω σε τι χρησίμευε η νηστεία, από ψυχοσωματική άποψη.
Έτσι, ως "πνεύμα αντιλογίας"
( που αν δεν καταλάβαινα το γιατί έπρεπε να κάνω το κάθε τι, δεν το εφάρμοζα)
δε διέθετα την παραμικρή, θα έλεγα, καϊλα, Ορθοδόξως να ...λιμοκτονήσω!
Το φαγητό, θυμίζω, δε με ενθουσίαζε.
Μόνο αν έβλεπα ταψί με γαλακτομπούρεκα, ή εκμέκ, αλληθώριζα και το εξαφάνιζα ως που να πεις:" "κύμινο" και...."γιατί παπά παχύ έφαγες παχιά φακή;"
Τη δίαιτα, σαφώς, δεν την χρειαζόμουν -το αδύνατο σαν κατατρεγμένο -από γάτες και σιτοδείες- σπουργίτι.
Τη νηστεία την περιφρονούσα- δεν καταλάβαινα τη χρησιμότητά της- ούτε κι οι γονείς, εξάλλου, για το θέμα έκαναν νύξη - κάτι μουρμούριζε η συχωρεμένη, τη μέρα της Μ. Παρασκευής- φάνταζε ὲξαιρετικά σεβαστή, η μέρα εκείνη....
Μετά τα είκοσι χρόνια μου, ωστόσο, ξεκίνησα αρχικά δειλά- πλην συνειδητά- την πρακτική μιας κατά δύναμη νηστείας, παρακινημένη απ' τις αναγνώσεις του Γεροντικού , όπου όλοι οι αββάδες με απίστευτο ζήλο και χάριν της αγάπης του Κυρίου, ψοφάγαν της πείνας αδιαμαρτύρητα...
Με είχε συναρπάσει το ανάγνωσμα, το φοβερό τους το βίωμα...εξάλλου μου φαινόταν και κατόρθωμα εύκολο!Δεν καταλάβαινα, θα επαναλάβω, η εκούσια αποστέρηση, επιλεγμένης τροφής, σε τί χρησιμεύει, νήστευα, ωστόσο, έτσι στα κουτουρού... νήστευα χωρίς να κοιτάζω καν στο εκκλησιαστικό ημερολόγιο τις καταλύσεις σε ψάρι ή έλαιον...που όριζαν τα τυπικά της Ορθοδοξίας μας- το όριζαν ως μικρή ανάπαυση απ' τον ασκητικό κάματο.
Ανέβαινα το άναντες ["ανηφορικό" θα πει ] μονοπάτι αυτής της σωματικής άσκησης, μάλλον μηχανικά, απνευστί, ανάλαδο, απ' την αρχή μέχρι το τέλος, διότι άπαξ και υπήρχε ...εκκλησιαστική εντολή, προσπαθούσα μέσα σε "ζήλο ου κατ' επίγνωση" κάπως να εφαρμόσω...
Η μάνα σκύλιαζε.
Μου έσουρνε νυχθημερόν, "τον αναβαλλόμενο".
Φοβόταν μην της γίνω καλόγρια.
-Πώς να γίνω;
-Η καλογερική θέλει της αρκούδας τα κότσια.
-Υπήρξα ανάξια.
Στη συνέχεια, δι ευχών των αγίων πατέρων ημών και μητέρων, κατάντησα ύπ-ανδρος!
Όταν ήλθα εις γάμου κοινωνίαν, απ' τη χαρά της παντρειάς,
"διατί να το κρύψωμεν άλλωστε "- στ' ομολογώ με χαμηλοβλεπούσικο ύφος και ροδοκόκκινα ντροπαλά μάγουλα- σταμάτησα να νηστεύω, χρησιμοποιώντας λογικότατες προφάσεις -ότι δήθεν ήμουν ολίγον έγκυος, διότι, λέει, θήλαζα...μετά είχα τα παιδιά μικρά , δε νήστευα πάλι... τον παράτησα σύξυλο τον μικρόν της νηστείας αγώνα, φοβόμουν ότι θα πάθαιναν τα παιδιά απ' τη στέρηση της τροφής... μεταξύ μας, δε νήστευα και λόγω οξυτάτης τεμπελίτιδας, διότι "ωωωω μωρέεεε, πού να φτιάχνω, τώρα άλλο φαγητό για μας, άλλο για τα παιδάκια" ..με ενέπνεε και το φεμινιστικόν άσμα με τη Μαίρη Παναγιωταρά- τα ξέρεις, καλό μου, τα ξέρεις...εν συντομία διατρέχω το θέμα μου...
-Λόγω αγνωσίας, μύριες ολιγόπιστες προφάσεις, μανδάμ, ή νομίζω;
-Όπως το λες, αγιότατέ μου...λόγω αγνωσίας, μύριες ολιγόπιστες προφάσεις...μούτζες και τύφλεεεες!
Κάπως ξώφαλτσα, λοιπόν, τα πρώτα χρόνια του γάμου, απ' τα μισόκουφα αυτάκια μου, πάλι προσπέρασε η εντολή της νηστείας...δεν καταλάβαινα ότι είναι σημαντική... και σκεφτόμουν:
" Ο Κύριος, δεν είναι σκληρόκαρδος Φαρισαίος να μετράει τις μπουκιές μας- δεν μας μολύνουν τα εισερχόμενα- νόμιζα- και δεν πρόκειται να με στείλει στην κόλαση ο λατρεμένος Χριστούλης, επειδή τρώγω και κανα κοψίδι την Τετάρτη και την Παρασκευή ή μπουγάτσα ή μακαρονάδα με ωραίο τυράκι..."
- Και τελικώς πώς αφυπνίσθης -το όρνεον;
-Ο μακρόθυμος Παράκλητος, το Πνεύμα της Αληθείας ο σοφότατος παιδαγωγός εις Χριστόν, χρησιμοποίησε ένα συναισθηματικό ταρακούνημα αλλά και δυο προσεγγίσεις στην εσκοτισμένη τη λογική μου.
-Ποίο υπήρξε το συναισθηματικό ταρακούνημα;
-Κάτι απλούστατο:
Ημέρα Τετάρτη ή Παρασκευή, έφτιαξα μπιφτέκια για τα παιδάκια.
Περίσσεψε μερίδα, και είπα να τη φυλάξω στον φούρνο, να τη χλαπακιάσω με ψυχική ηρεμία, αργότερα...Σε καμια ώρα, αφού πείνασα, άνοιξα το φούρνο, βγάζοντας το μπιφτέκι, όμως, ξαφνικά τι παρατήρησα να αναδεύεται πάνω στην καλοψημένη επιφάνεια του, ευλαβικέ αναγνώστη;
-Εικόνα απροσδόκητη και - miserabile visu-[οικτρόν ιδείν ] που θα λέγαν και οι αρχαίοι λατίνοι.
Επάνω στην επιφάνεια του μπιφτεκιού- με πεταγμένα έξω ματάκια- παρατήρησα να αναδεύεται ναζιάρικα, ένα παχουλό, ολοζώντανο, ζαχαρί, αμέριμνο σκουληκάκι!
Σχεδόν αναπήδησα απ' τη σιχαμάρα, απ' την απρόσμενη αηδία!
Πήρα το πιάτο και ανατριχιασμένη,( μπλιάχ!) το πέταξα -αστραπιαία- μές στα σκουπίδια!
-Έπαθα σοκ, το πιστεύεις;
-Χαχα το πιστεύω, καλά να τα πάθεις, κοιλιόδουλη!
- Όπως τα λες, περιστέρι μου.
Έκτοτε, όμως, όποτε σκεφτόμουν να φάω μεζέ σε σαρακοστές, η εικόνα του σκουληκιού, ζωντάνευε στο μυαλό μου, και την έκοβε την όρεξη, χραπ! με μια μεγάλη μαχαίρα...
Το μικρό αυτό σκηνικό, έγινε η αρχή, προκειμένου να σκεφτώ ότι ίσως έπρεπε να προσεγγίσω τη νηστεία, με άλλη συνείδηση...
Λίγο μετά, "έτυχε" να διαβάσω στα ΝΕΑ δισέλιδη συνέντευξη του καθηγητή Τριχόπουλου για την αξία της Μεσογειακής Διατροφής, την βασισμένη, σε ελαιόλαδο, ψάρι, όσπρια, χόρτα, λαχανικά, φρούτα, μαύρο ψωμί, και ελίτσες.
-Περιφρουρεί την υγεία, αυτή η διατροφή, μας προστατεύει από μύριες ασθένειες....
-Δεν είναι χαζομάρα, ούτε βλάβη για την υγεία , η νηστεία των Ορθοδόξων, ευθαρσώς απεφάνθη στη συνέντευξη ο καθηγητής απ' το Χάρβαρντ.
Έμεινα άναυδη!
-Κοτζαμάν καθηγητάρα, υπερθεμάτιζε επί του θέματος, και ποία ήμην, επιτέλους - η κατίνα του κερατά- που τη νηστεία, την "έφτυνα";
-Σου αξίζει, καλτάκα,[η πόρνη, στα ποντιακά, είναι η καλτάκα, καλέ!] άλειμμα με πίσσα και πούπουλα! Ού!
- Καλέ, μη σμπρώχνετε!
Δε θέλω "Ου!" Για Όνομααα!
Το γνωρίζω!
Έχω μετανοήσει!
Έχω στουμπήξει το κεφάλι μου σε μαύρους τοίχους μεταμέλειας.
Έχω γράψει εκατό φορές σε τετράδιο τη φράση:
"Η νηστεία φέρνει μεγάλη ευλογία!
Η νηστεία φέρνει μεγάλη ευλογία!
Η νηστεία φέρνει μεγάλη ευλογία.
Όποιος δε νηστεύει καταντάει φύτουλας.
Όποιος δε νηστεύει καταντάει φύτουλας.
Όποιος δε νηστεύει, σκάβει τον τάφο του, με τα δόντια του,
όπερ μη γένοιτο, αδελφοί,
μη γένοιτο,μη γένοιτο!"
....................................................................
Απ' το σοφό κύριο Τριχόπουλο κατάλαβα ότι η νηστεία δεν ήτο τρίχα, ήτο τριχιααααά, που αν την έπιανα, θα ανέβαινα από τα βάθη του πηγαδιού της αγνωσίας μου, σε μια επιφάνεια φωτισμού και δυνάμεως.... κατάλαβα έστω και αργά, ότι νηστεύοντας, περιφρουρώ την υγεία μου
ότι δεν μαζοχίζομαι μάταια- όπως φανταζόμουν μες στη βαθιά λαιμαργία που με έδερνε με δέκα ζαχαρωμένα μαστίγια.
Κατάλαβα ότι είμαστε φτιαγμένοι όπως ένα αυτοκίνητο, από κάποιον σούπερ κατασκευαστή, που γράφει και ο Λιούις [στο βιβλίο του "Χριστιανισμός απλώς" εκδ. Ελλην. Γράμματα ]
Και ο Κατασκευαστής, και μόνον ο Κατασκευαστής,[ έλεγε από το ΒΒC ο Λιούις εκεί στο Β΄Παγκόσμιο ] γνωρίζει αυτός, καλύτερα από τον όποιον άλλον, τι πρέπει το αμαξάκι που έφτιαξε, να "τρώει" για να κρατιέται σε άριστη κατάσταση, ώστε να μην αχρηστευτεί να μη καταντήσει- συντόμως- σαράβαλο...
Μετά, λοιπόν, απ' τα δυο αυτά σκηνικά,
με κατάφερε το Πνεύμα του Θεού,
να επαναθεωρήσω την πρακτική του σεβασμού της νηστείας...
Ωστόσο, τα παιδιά μου, αρνιόμουν να τα νηστέψω, τάχα ότι μπορεί να αρρωσταίναν.
-Πόσο ολιγόπιστη υπήρξα.
-Απερίγραπτα άφρων!
Μέχρι πριν λίγα χρόνια φοβούμουν να τα νηστέψω τα τέκνα μου...
Τα άφηνα να τρών' ό,τι αηδίες, και όποτε επιθυμούσαν...και δεν είχα τύψεις, για το τι ζημιά μπορεί να τους έκανα.
Πίστευα τους παιδίατρους.
-Μούτζες και τύφλες!
-Ο Κυριούλης που έδωσε την εντολή της νηστείας ίσως υπήρξε υπερβολικός, συλλογίζομουν...
-Χαίρε αγνωσίας, ολιγοπιστίας και εγω-κεντρισμού, βάθος αμέτρητον!
.............................................................................................................................................
Μέ τα μυαλά στα κάγκελα, εβάδιζα επί του θέματος μέχρι που παραβρέθηκα σε ημερίδα καρδιολογική που διεξήγαγε το Πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Ρίου στην Πάτρα.
Εκεί άκουσα εισηγήσεις ειδικών γιατρών σχετικά με την πρόληψη καρδιοπάθειας.
Άκουσα πολλά και ενδιαφέροντα.
Και έμεινα άναυδη, όταν έμαθα ότι, πλέον, την σήμερον,
οι καρδιολόγοι συνειδητοποίησαν ,
πως τίποτα δεν χάνεται,
όλα εγγράφονται και τα καλά και τα κακά
επάνω στο σώμα μας,
και πλέον και οι θεράποντες έμαθαν, πως αυτά που τρώει το παιδί στα δύο χρόνια του, τα λιπαρότατα, του φτιάχνουν το έμφραγμα στα τριάντα ή στα σαράντα τα χρόνια του...διότι όπως λέει και η Γραφή, "πάσα παράβασις και παρακοή, λαμβάνει ένδικον μισθαποδοσίαν" και διότι οι συνέπειες των επιλογών και των πράξεών μας, μπορεί να καθυστερούν να φανούν, αλλά...ουδέποτε λησμονούνται ή χάνονται...
Όταν άκουσα και αυτά, ευλαβικέ αναγνώστη, λυπήθηκα μέσα μου- μέχρι το Θεό λυπήθηκα- και έφυγα απ' την ημερίδα, μουτζώνοντας νοερά εμαυτήν, και με τα δυο μου χεράκια...
Πήρε, δυστυχώς πολύν καιρό, περιστέρι μου, μέχρι να καταλάβω πως η υπακοή στην Εντολή της εκκλησιαστικής νηστείας, που από τον ίδιο τον Αναστημένο Κύριο, τους Αγίους Αποστόλους και τις μεγάλες και θεοφώτιστες Οικουμενικές Συνόδους θεμελιώθηκε, θεράπευε και το σώμα σε τούτο τον αιώνα και θωράκιζε με τη Χάρη, την ανθρώπινη ψυχή, για τη Ζωή την Αιώνια...
Ευανθία η Σαλογραία
........................................................................
..........................................................................
Σάββατο 7 Οκτωβρίου 2017
Ολόκληρο το ανοσοποιητικό σύστημα ενός ατόμου μπορεί να αναγεννηθεί με νηστεία 3 ημερών;
μια νεαρή - κομψή σαν μίσχος λουλουδιού-, φίλη,
μου έστειλε το παρακάτω άρθρο.
Την ευχαριστώ και...
Την ευχαριστώ και...
το παραθέτω και για σένα,
προς προβληματισμόν!
Τήρα, τήρα, που τώρα οι διατροφολόγοι
του νυν αιώνα του Απατεώνα,
αρχίζουν και συμπίπτουν στις απόψεις τους
αρχίζουν και συμπίπτουν στις απόψεις τους
με όσα εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια
βροντοφωνάζει η εμπειρία της Ορθόδοξης Εκκλησίας
βροντοφωνάζει η εμπειρία της Ορθόδοξης Εκκλησίας
ότι δηλαδή η αυστηρή νηστεία αποτελεί νόσων αλεξητήριον,
δηλαδή αντίδοτο για μιλιούνια αρρώστιες
της ψυχής και του σώματος.
δηλαδή αντίδοτο για μιλιούνια αρρώστιες
της ψυχής και του σώματος.
-Αργά το κατάλαβες και συ, μωρή τρελόγρια.
μήπως και πάθουνε-λέει- τίποτε, τα νοστιμούλια σου.
-Φοβόμουνα, ναι- το ανεγκέφαλον γύναιον....
Ομολογώ!
Ομολογώ!
Δεν είχα επαρκή εμπιστοσύνη
στις Εντολές του Αγίου Πνεύματος, που ενεργούν
Ίλεως ας γίνει εμοί, ο Κύριος, δι ευχών σου!
.....................................................................................
..............................................................................................
Η νηστεία για μόλις τρεις
ημέρες μπορεί να αναγεννήσει ολόκληρο το ανοσοποιητικό σύστημα,
καθώς ενεργοποιεί τον οργανισμό να ξεκινήσει την παραγωγή νέων λευκών
κυττάρων του αίματος, ακόμα και σε ηλικιωμένους, βρήκαν οι επιστήμονες σε μια
σημαντική ανακάλυψη που περιγράφεται ως «αξιοσημείωτη»
Παρά το γεγονός ότι οι δίαιτες νηστείας έχουν επικριθεί από τους διαιτολόγους ότι είναι ανθυγιεινές, μια νέα έρευνα προτείνει ότι όταν υποφέρεις από την πείνα το σώμα βάζει μπρος τα βλαστικά κύτταρα στην παραγωγή νέων λευκών κυττάρων αίματος, τα οποία καταπολεμούν τις λοιμώξεις.
Οι επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας λένε ότι η ανακάλυψη θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα επωφελής για τα άτομα που πάσχουν από βλάβες του ανοσοποιητικού συστήματος, όπως οι ασθενείς με καρκίνο που υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία.
Θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει τους ηλικιωμένους των οποίων το ανοσοποιητικό σύστημα γίνεται λιγότερο αποτελεσματικό, καθώς γερνούν, γεγονός που καθιστά πιο δύσκολο για αυτούς να παλέψουν ακόμα και κοινές ασθένειες.
Παρά το γεγονός ότι οι δίαιτες νηστείας έχουν επικριθεί από τους διαιτολόγους ότι είναι ανθυγιεινές, μια νέα έρευνα προτείνει ότι όταν υποφέρεις από την πείνα το σώμα βάζει μπρος τα βλαστικά κύτταρα στην παραγωγή νέων λευκών κυττάρων αίματος, τα οποία καταπολεμούν τις λοιμώξεις.
Οι επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας λένε ότι η ανακάλυψη θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα επωφελής για τα άτομα που πάσχουν από βλάβες του ανοσοποιητικού συστήματος, όπως οι ασθενείς με καρκίνο που υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία.
Θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει τους ηλικιωμένους των οποίων το ανοσοποιητικό σύστημα γίνεται λιγότερο αποτελεσματικό, καθώς γερνούν, γεγονός που καθιστά πιο δύσκολο για αυτούς να παλέψουν ακόμα και κοινές ασθένειες.
Οι ερευνητές λένε ότι η
νηστεία «αντιστρέφει έναν αναγεννητικό διακόπτη» που προτρέπει τα βλαστικά
κύτταρα να δημιουργήσουν καινούργια λευκά κύτταρα του αίματος, κατ ‘ουσίαν, την
αναγέννηση ολόκληρου του ανοσοποιητικού συστήματος.
«Δίνει το« ΟΚ »για τα βλαστικά κύτταρα να προχωρήσουν και να ξεκινήσουν την ανοικοδόμηση σε ολόκληρο το σύστημα», δήλωσε ο καθηγητής Valter Longo, Καθηγητής Γεροντολογίας και Βιολογικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας.
«Και τα καλά νέα είναι ότι το σώμα ξεφορτώνεται τα μέρη του συστήματος που μπορεί να έχουν προκληθεί βλάβη ή τα ηλικιωμένα, τα αναποτελεσματικά μέρη, κατά τη διάρκεια της νηστείας.
«Τώρα, εάν αρχίζετε με ένα σύστημα χαλασμένο βαριά από τη χημειοθεραπεία ή τη γήρανση, οι κύκλοι της νηστείας μπορούν να παραγάγουν, κυριολεκτικά, ένα νέο ανοσοποιητικό σύστημα.»
Η παρατεταμένη νηστεία αναγκάζει το σώμα να χρησιμοποιήσει τα αποθέματα της γλυκόζης και του λίπους, αλλά και διασπά ένα σημαντικό μέρος των λευκών αιμοσφαιρίων. Κατά τη διάρκεια κάθε κύκλου της νηστείας, αυτή η εξάντληση των λευκών αιμοσφαιρίων επάγει αλλαγές που ενεργοποιούν τα βλαστικά κύτταρα με την αναγέννηση νέων κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος.
«Δεν θα μπορούσαμε να προβλέψουμε ότι η παρατεταμένη νηστεία θα είχε μια τέτοια αξιοσημείωτη επίδραση στην προώθηση των κυττάρων με βάση την αναγέννηση του αιμοποιητικού συστήματος,» πρόσθεσε ο καθηγητής Longo.
«Όταν πεινάς ανυπόφορα, το σύστημα προσπαθεί να εξοικονομήσει ενέργεια, και ένα από τα πράγματα που μπορεί να κάνει για την εξοικονόμηση ενέργειας είναι να ανακυκλώνει πολλά από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος που δεν είναι απαραίτητα, ιδιαίτερα εκείνα που μπορεί να έχουν υποστεί βλάβη,» είπε ο Δρ Longo.
«Δίνει το« ΟΚ »για τα βλαστικά κύτταρα να προχωρήσουν και να ξεκινήσουν την ανοικοδόμηση σε ολόκληρο το σύστημα», δήλωσε ο καθηγητής Valter Longo, Καθηγητής Γεροντολογίας και Βιολογικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας.
«Και τα καλά νέα είναι ότι το σώμα ξεφορτώνεται τα μέρη του συστήματος που μπορεί να έχουν προκληθεί βλάβη ή τα ηλικιωμένα, τα αναποτελεσματικά μέρη, κατά τη διάρκεια της νηστείας.
«Τώρα, εάν αρχίζετε με ένα σύστημα χαλασμένο βαριά από τη χημειοθεραπεία ή τη γήρανση, οι κύκλοι της νηστείας μπορούν να παραγάγουν, κυριολεκτικά, ένα νέο ανοσοποιητικό σύστημα.»
Η παρατεταμένη νηστεία αναγκάζει το σώμα να χρησιμοποιήσει τα αποθέματα της γλυκόζης και του λίπους, αλλά και διασπά ένα σημαντικό μέρος των λευκών αιμοσφαιρίων. Κατά τη διάρκεια κάθε κύκλου της νηστείας, αυτή η εξάντληση των λευκών αιμοσφαιρίων επάγει αλλαγές που ενεργοποιούν τα βλαστικά κύτταρα με την αναγέννηση νέων κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος.
«Δεν θα μπορούσαμε να προβλέψουμε ότι η παρατεταμένη νηστεία θα είχε μια τέτοια αξιοσημείωτη επίδραση στην προώθηση των κυττάρων με βάση την αναγέννηση του αιμοποιητικού συστήματος,» πρόσθεσε ο καθηγητής Longo.
«Όταν πεινάς ανυπόφορα, το σύστημα προσπαθεί να εξοικονομήσει ενέργεια, και ένα από τα πράγματα που μπορεί να κάνει για την εξοικονόμηση ενέργειας είναι να ανακυκλώνει πολλά από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος που δεν είναι απαραίτητα, ιδιαίτερα εκείνα που μπορεί να έχουν υποστεί βλάβη,» είπε ο Δρ Longo.
«Αυτό που αρχίσαμε να
συνειδητοποιούμε, τόσο σε ανθρώπινη εργασία αλλά και των ζώων στο έργο μας
είναι ότι ο αριθμός των λευκών αιμοσφαιρίων κατεβαίνει με την παρατεταμένη
νηστεία.
Στη συνέχεια, όταν κάνετε εκ νέου επαναφορά στην τροφή σας, τα κύτταρα του αίματος επανέρχονται. Έτσι αρχίσαμε να σκεφτόμαστε, λοιπόν, από πού προέρχεται όλο αυτό; »
Η νηστεία για 72 ώρες προστάτευσε επίσης τους ασθενείς με καρκίνο από τον τοξικό αντίκτυπο της χημειοθεραπείας. «Ενώ η χημειοθεραπεία σώζει ζωές, προκαλεί επίσης σημαντικές παράπλευρες ζημιές στο ανοσοποιητικό σύστημα. Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης δείχνουν ότι η νηστεία μπορεί να μετριάσει ορισμένες από τις βλαβερές συνέπειες της χημειοθεραπείας», είπε η ομο-συντάκτης της μελέτης Tanya Dorff, επίκουρη καθηγήτρια της κλινικής ιατρικής στο περιεκτικό κέντρο και το νοσοκομείο καρκίνου USC Norris.
«Οι περισσότερες κλινικές μελέτες που απαιτούνται, καθώς και κάθε τέτοια διαιτητική παρέμβαση θα πρέπει να πραγματοποιείται μόνο υπό την καθοδήγηση γιατρού.» «Ερευνούμε την πιθανότητα ότι οι επιπτώσεις αυτές έχουν εφαρμογή σε πολλά διαφορετικά συστήματα και όργανα, όχι μόνο στο ανοσοποιητικό σύστημα», πρόσθεσε ο καθηγητής Longo.
Στη συνέχεια, όταν κάνετε εκ νέου επαναφορά στην τροφή σας, τα κύτταρα του αίματος επανέρχονται. Έτσι αρχίσαμε να σκεφτόμαστε, λοιπόν, από πού προέρχεται όλο αυτό; »
Η νηστεία για 72 ώρες προστάτευσε επίσης τους ασθενείς με καρκίνο από τον τοξικό αντίκτυπο της χημειοθεραπείας. «Ενώ η χημειοθεραπεία σώζει ζωές, προκαλεί επίσης σημαντικές παράπλευρες ζημιές στο ανοσοποιητικό σύστημα. Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης δείχνουν ότι η νηστεία μπορεί να μετριάσει ορισμένες από τις βλαβερές συνέπειες της χημειοθεραπείας», είπε η ομο-συντάκτης της μελέτης Tanya Dorff, επίκουρη καθηγήτρια της κλινικής ιατρικής στο περιεκτικό κέντρο και το νοσοκομείο καρκίνου USC Norris.
«Οι περισσότερες κλινικές μελέτες που απαιτούνται, καθώς και κάθε τέτοια διαιτητική παρέμβαση θα πρέπει να πραγματοποιείται μόνο υπό την καθοδήγηση γιατρού.» «Ερευνούμε την πιθανότητα ότι οι επιπτώσεις αυτές έχουν εφαρμογή σε πολλά διαφορετικά συστήματα και όργανα, όχι μόνο στο ανοσοποιητικό σύστημα», πρόσθεσε ο καθηγητής Longo.
Ωστόσο, ορισμένοι Βρετανοί
ειδικοί ήταν επιφυλακτικοί της έρευνας. Ο Dr Graham Rook, ομότιμος καθηγητής
ανοσολογίας στο University College του Λονδίνου, δήλωσε ότι η μελέτη ακουγόταν
«απίθανη».
Ο Chris Mason, Καθηγητής Αναγεννητικής Ιατρικής του UCL, δήλωσε: «Υπάρχουν κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία εδώ. Βλέπω ότι η νηστεία μειώνει τον αριθμό και το μέγεθος των κυττάρων και στη συνέχεια η εκ νέου σίτιση στις 72 ώρες δείχνει μια ανάκαμψη.
«Αυτό θα μπορούσε να είναι δυνητικά χρήσιμο, διότι δεν είναι τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν θα ήταν τρομερά επιβλαβή για κάποιον με καρκίνο.
«Αλλά νομίζω ότι η πιο λογική λύση θα ήταν να συντεθεί αυτό το αποτέλεσμα με φάρμακα. Δεν είμαι βέβαιος ότι η νηστεία είναι η καλύτερη ιδέα. Οι άνθρωποι είναι καλύτερα να τρώνε σε τακτά χρονικά διαστήματα ».
Ο Δρ Longo πρόσθεσε: «Δεν υπάρχει καμία απόδειξη σε κανέναν ότι η νηστεία μπορεί να είναι επικίνδυνη, ενώ υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι είναι ευεργετική. «Έχω λάβει μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από εκατοντάδες ασθενείς με καρκίνο που συνδυάζουν τη χημειοθεραπεία με τη νηστεία, με τη βοήθεια των ογκολόγων. «Μέχρι στιγμής, η μεγάλη πλειοψηφία έχουν αναφέρει ότι όλα πάνε πολύ καλά και μόνο ελάχιστοι έχουν αναφέρει κάποιες παρενέργειες συμπεριλαμβανομένων της λιποθυμίας και μια προσωρινή αύξηση των ηπατικών δεικτών. Είναι σαφές ότι πρέπει να ολοκληρώσουμε τις κλινικές μελέτες, αλλά φαίνεται πολύ ελπιδοφόρο».
Ο Chris Mason, Καθηγητής Αναγεννητικής Ιατρικής του UCL, δήλωσε: «Υπάρχουν κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία εδώ. Βλέπω ότι η νηστεία μειώνει τον αριθμό και το μέγεθος των κυττάρων και στη συνέχεια η εκ νέου σίτιση στις 72 ώρες δείχνει μια ανάκαμψη.
«Αυτό θα μπορούσε να είναι δυνητικά χρήσιμο, διότι δεν είναι τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν θα ήταν τρομερά επιβλαβή για κάποιον με καρκίνο.
«Αλλά νομίζω ότι η πιο λογική λύση θα ήταν να συντεθεί αυτό το αποτέλεσμα με φάρμακα. Δεν είμαι βέβαιος ότι η νηστεία είναι η καλύτερη ιδέα. Οι άνθρωποι είναι καλύτερα να τρώνε σε τακτά χρονικά διαστήματα ».
Ο Δρ Longo πρόσθεσε: «Δεν υπάρχει καμία απόδειξη σε κανέναν ότι η νηστεία μπορεί να είναι επικίνδυνη, ενώ υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι είναι ευεργετική. «Έχω λάβει μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από εκατοντάδες ασθενείς με καρκίνο που συνδυάζουν τη χημειοθεραπεία με τη νηστεία, με τη βοήθεια των ογκολόγων. «Μέχρι στιγμής, η μεγάλη πλειοψηφία έχουν αναφέρει ότι όλα πάνε πολύ καλά και μόνο ελάχιστοι έχουν αναφέρει κάποιες παρενέργειες συμπεριλαμβανομένων της λιποθυμίας και μια προσωρινή αύξηση των ηπατικών δεικτών. Είναι σαφές ότι πρέπει να ολοκληρώσουμε τις κλινικές μελέτες, αλλά φαίνεται πολύ ελπιδοφόρο».
[enallaktikidrasi] [bioathens]
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/olokliro-anosopiitiko-systima-enos-atomou-bori-na-anagennithi-nistia-3-imeron/
..............................................................................
..............................................................................
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/olokliro-anosopiitiko-systima-enos-atomou-bori-na-anagennithi-nistia-3-imeron/
..............................................................................
..............................................................................
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
