Δευτέρα 24 Ιουνίου 2024

Δευτέρα του ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ


Ακολουθεί ένα κείμενο του π. Ζαχαρία, του Έσσεξ 

 για το Άγιο Πνεύμα,

που αξίζει να το διαβάσεις , περιστεράκι μου...

Το αλίευσα από το ιστολόγιο 

του Άγνωστου σε μένα, μπλόγκερ,  " Τρελογιάννης" 

Ευανθία η Σαλογραία 



...............................................................................................................................



Ιερομόναχος Ζαχαρίας Ι.Μ.Έσσεξ

Τό Ἅγιον Πνεῦμα ἐπισκέπτεται τόν ἄνθρωπο ὡς πύρινη γλώσσα.

Μέ τό πέρασμα τοῦ χρόνου ἡ παρουσία Του στόν ἄνθρωπο αὐξάνεται φωτοβολώντας ὁλοένα καί πιό λαμπρά, ὡσότου καταυγάσει σέ θαυμάσια καί τέλεια ἡμέρα (Παροιμ. 4, 18).


Τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι τό ζῶν ὕδωρ πού ἀναβλύζει «ἀλλόμενον εἰς ζωήν αἰώνιον» (Ἰωάν. 4, 14). Ὅσοι διψοῦν γι’ αὐτό θά πιοῦν μέ εὐφροσύνη.

Ἄν ὅμως δέν μᾶς συνέχει πνευματική δίψα, δέν ἔχουμε μερίδιο σέ Αὐτό.

Ἀκριβῶς γιά τόν λόγο αὐτό ὁ χρόνος πού ἔχουμε στή διάθεσή μας, πρίν φθάσει ἡ δική μας Πεντηκοστή, ἀποτελεῖ ἐξαιρετική εὐκαιρία, ὥστε νά διεγείρουμε μέσα μας τήν εὐλογημένη αὐτή δίψα γιά τή δωρεά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Πρίν ἀπό τό πάθος καί τή Σταύρωσή Του ὁ Κύριος ἀνήγγειλε ὅ τι θά πήγαινε στόν Πατέρα, ἀλλά δέν θά ἄφηνε τούς μαθητές Του ὀρφανούς, δηλαδή ἀπαράκλητους.

Ὑποσχέθηκε ὅτι θά προσευχόταν στόν Πατέρα νά τούς ἀποστείλει τό Πνεῦμα πού θά σκήνωνε μέσα τους γιά πάντα (Ἰωάν. 14, 16-18).

Ὡστόσο ἀκόμη καί αὐτοί οἱ μεγάλοι καί ἅγιοι Ἀπόστολοι ἔμειναν ὀρφανοί ἐπί δέκα περίπου ἡμέρες, ἀπό τήν ἡμέρα τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Διδασκάλου τους ὡς τήν Πεντηκοστή.

Στή διάρκεια τῶν τριῶν ἐτῶν πού ἦταν μαζί τους ὁ Κύριος, καθώς καί μετά τήν Ἀνάσταση, εἶχαν δεχθεῖ τήν εὐγενῆ, τρυφερή καί γεμάτη χάρη περιποίησή Του.

Εἶχαν κοσμηθεῖ μέ πολλά χαρίσματα: ἀνάσταση νεκρῶν, ἐκδίωξη δαιμονίων, θεραπεία ἀσθενούντων καί ἐξουθενημένων (Ματθ. 10,

Ἐντούτοις καί αὐτοί ἔμειναν ὀρφανοί γιά λίγο καιρό, ὥστε νά ἀποκτήσουν προσωπική ἐμπειρία τῶν λόγων τοῦ Κυρίου: «Χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰωάν. 15, 5).

Ὁ πρῶτος Παράκλητος ἦταν ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός· τούς εἶχε παρηγορήσει πάντοτε μέ τόν λόγο Του. Ἀλλά ἡ ἐμπειρία τῆς ἐγκαταλείψεως, τῆς πτωχεύσεως καί τῆς μοναξιᾶς ἦταν ἀναγκαία, ὥστε νά φουντώσει στίς καρδιές τους ἡ δίψα γιά τό ζῶν ὕδωρ τῆς Πεντηκοστῆς.

Στήν Παλαιά Διαθήκη, τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς οἱ Ἑβραῖοι ἑόρταζαν τή μνήμη τῆς παραδόσεως τοῦ Νόμου στόν προφήτη Μωυσῆ, ἐγχαραγμένου σέ λίθο ἀπό τά χέρια τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλά ὁ νόμος ἐκεῖνος δέν θά τούς ὁδηγοῦσε ποτέ στήν ἐλευθερία τοῦ Πνεύματος (Β’ Κορ. 3, 3-7), ἀφοῦ κανείς δέν μποροῦσε νά τελειωθεῖ μέ αὐτόν (Ἑβρ. 7, 19).

Σκοπός του ἦταν νά προετοιμάσει τούς ἀνθρώπους γιά τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ὁπότε ὁ νόμος τοῦ πνεύματος θά ἐγχαρασσόταν στίς πλάκες τῆς καρδιᾶς τους.

Ἔτσι, ὅταν ἦλθε ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, δέκα ἡμέρες μετά τήν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου, συντελέσθηκε ἕνα ἀληθινά κοσμοϊστορικό γεγονός.

Καθώς οἱ μαθητές ἤσαν συγκεντρωμένοι ὅλοι μαζί ἀναμένοντας τόν Κύριο μέ πνευματική δίψα, προσευχόμενοι καί τελώντας τήν κλάση τοῦ Ἄρτου, ὅπως Ἐκεῖνος τούς εἶχε παραγγείλει, τούς ἐπισκίασε τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, ὁ ἄλλος Παράκλητος.

Εἶναι σημαντικό νά σημειώσουμε ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα κατῆλθε κατά τήν κλάση τοῦ Ἄρτου, τήν ὥρα πού οἱ Ἀπόστολοι τελοῦσαν τήν Εὐχαριστία, σημεῖο ἀπό τά πολλά πού φανερώνουν ὅτι τή στιγμή ἐκείνη γεννιόταν στόν κόσμο ἡ ἀποστολική Ἐκκλησία.

Στήν Παλαιά, ὅπως καί στήν Καινή Διαθήκη, ἡ ἔλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συνοδεύεται ἀπό ὁρατή καί αἰσθητή ἐκδήλωση.

Τήν ἡμέρα ἐκείνη, ὅπως περιγράφει τό βιβλίο τῶν Πράξεων, τό Ἅγιο Πνεῦμα ἦλθε ὡς «πνοή βιαῖα». Μετά ἀπό τόν ἰσχυρό καί ὁρμητικό αὐτό ἄνεμο, «διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεί πυρός» κάθισαν σέ κάθε ἕναν ἀπό τούς μαθητές, προδηλώνοντας τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα τους (Πράξ. 2, 2).

Τά σημεῖα αὐτά εἶχαν προτυπωθεῖ στήν Παλαιά Διαθήκη.

Ὁ προφήτης Ἠλίας, πληγωμένος ἀπό βαθειά λύπη γιά τήν ἀποστασία τοῦ Ἰσραήλ, εἶχε ἀποσυρθεῖ σέ σπήλαιο καί θρηνοῦσε πικρά ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλά ὁ Κύριος τοῦ ὑπέδειξε νά ἀνεβεῖ στήν κορυφή τοῦ ὅρους, ὅπου τοῦ ἀποκάλυψε τήν παρουσία Του.

Πρῶτα φύσηξε ἰσχυρός ἄνεμος πού συνέτριβε τά βράχια, ἔπειτα ἀκολούθησε συσσεισμός καί στή συνέχεια πῦρ· ἀλλά ὁ Θεός δέν ἔκανε ἀκόμη τήν ἐμφάνισή Του. Τότε ἦλθε σάν λεπτή αὔρα, ἡ γαλήνια, ἁπαλή φωνή τοῦ Θεοῦ (Γ΄ Βασ. 19, 11-12).
Ὥστε τήν παρουσία τοῦ Ἴδιου τοῦ Θεοῦ προαναγγέλλει τό σημεῖο πού προηγεῖται αὐτῆς· ὁρμητικός ἄνεμος, ἰσχυρός σεισμός καί φωτιά.

Μέ ἄλλα λόγια, ἡ ὁδός τοῦ Κυρίου πρέπει νά προετοιμασθεῖ καί νά διασαφηνισθεῖ, γιά νά μπορέσουμε ἐμεῖς πού εἴμαστε σάρκες νά ἀντιληφθοῦμε καί νά ἀναγνωρίσουμε τήν ταπεινή καί φωτεινή παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μέ τήν ἔλευσή Του, νά μεταποιηθοῦμε σέ πνευματικές ὑπάρξεις.

Στό Εὐαγγέλιο ἡ ὁδός τοῦ Κυρίου προπαρασκευάζεται συχνά μέ «σκληρούς λόγους». Γιά παράδειγμα, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής ἀποκαλοῦσε τά τέκνα τῶν Ἑβραίων «γεννήματα ἐχιδνῶν» (Λουκ. 3, 7). Ἡ φράση αὐτή ἑρμηνευόταν ἀπό τόν Γέροντα Σωφρόνιο ὡς ἑξῆς:

Μέ τόν βαρύ αὐτό χαρακτηρισμό ὁ Τίμιος Πρόδρομος παρηγοροῦσε (Λουκ. 3, 18) τόν λαό μέσα ἀπό τή συντριβή πού τοῦ προξενοῦσε.

Ἡ συντριβή ταπεινώνει τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, καί ἡ ταπείνωση τήν διευρύνει, ὥστε νά μπορεῖ νά δεχθεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, τή χάρη τοῦ Παρακλήτου, πού εἶναι καί ἡ μόνη ἀληθινή παρηγοριά.

Ὅλοι οἱ σκληροί λόγοι, τότε, μποροῦν νά ἐννοηθοῦν μέσω τῶν λόγων τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Τίς ἐστιν ὁ εὐφραίνων με, εἰ μή ὁ λυπούμενος ἐξ ἐμοῦ;» (Β’ Κορ. 2,2)

Μέ τόν ἴδιο τρόπο, ὅπως ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, ὁ Ἀπόστολος φέρνει τά πνευματικά του τέκνα σέ συντριβή, προκαλώντας μέσα τους τή συναίσθηση ὅτι ἡ ζωή τους δέν εἶναι, ὅπως θά ὄφειλε.

Τούς ὁδηγεῖ στήν ταπείνωση, καί, μέ τή βοήθειά της, στή χάρη. Γιατί ὁ Θεός «ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δέ δίδωσι χάριν» (Ἰακ. 4, 6· Α’ Πετρ. 5,΄5).

Στή συνέχεια, ὄπως λέγεται στήν πρώτη εὐχή τῆς χειροτονίας πρεσβυτέρου, ἀκολουθεῖ «ἡ θεία χάρις, ἡ πάντοτε τά ἀσθενῆ θεραπεύουσα καί τά ἐλλείποντα ἀναπληροῦσα».

Στή ζωή τοῦ χριστιανοῦ ἕνας σκληρός λόγος ἰσοδυναμεῖ μέ τή «βιαῖα πνοή». Ἐκδιηγεῖται τά θαυμάσια τοῦ Θεοῦ καί προξενεῖ στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου βαθειά μεταμέλεια.

Ἡ συντριβή αὐτή εἶναι ὁ πρόδρομος τῆς δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Διαλύει τόν ὄγκο τῆς ρυπαρότητας πού σκεπάζει τήν καρδιά. Συντρίβει τούς λίθους τῆς σκληρότητας τοῦ ἔσω ἀνθρώπου καί τόν βοηθᾶ νά ἀνακαλύψει τή «βαθειά καρδιά» του.

Ὥστε ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ὑποβάλλεται σέ τέτοιες δοκιμασίες, ὑφίσταται τόν ἀρχέγονο «συσσεισμό», πού εἶναι ὅμως ἀπαραίτητος, γιά νά τόν διδάξει ὅτι μόνο ἕνα πράγμα τοῦ χρειάζεται: ἡ ἀνακάλυψη τῆς καρδιᾶς του.
Ὁ μέγας προφήτης Ἠσαΐας ἐπισημαίνει ὅτι ὁ πόνος προηγεῖται τῆς ἐλεύσεως τοῦ Πνεύματος τῆς σωτηρίας· ὅτι τό Πνεῦμα συλλαμβάνεται πρῶτα μέσα στό φόβο καί στήν ὀδύνη τῆς καρδιᾶς (Ἤσ. 13, ).

Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι μᾶς χρειάζεται συντριβή, μᾶς χρειάζεται φόβος, ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό πόνο.

Ὅλα αὐτά μᾶς προετοιμάζουν γιά τή νέα ζωή, ὡσότου μία ἔκρηξη, μία βαθειά τομή διανοίξει τήν καρδιά.

Τότε πραγματοποιεῖται νέα γέννηση, καί ὁ ἄνθρωπος, πού μεταρσιώνεται πνευματικά, παραδίδεται στά χέρια τοῦ ζῶντος Θεοῦ.

Ὅπως ἰσχυριζόταν ὁ Γέροντας Σωφρόνιος, ἄν ἐγκαρτερήσουμε στόν πόνο καί τή συντριβή, ἡ καρδιά μας θά μεταμορφωθεῖ κάποια ἡμέρα σέ φωτεινό κέντρο πνευματικῆς εὐαισθησίας.

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐπιβεβαιώνει ἐπίσης ὅτι ἡ συντριβή τῆς καρδιᾶς πού ἀληθινά μετανοεῖ θά ἀνοίξει στά βάθη της τήν ὁδό πρός τούς ἀλάλητους στεναγμούς τοῦ Πνεύματος, καθώς θά βοᾶ, «ἀββᾶ, ὁ Πατήρ» (Γαλ. 4, 6· Ρωμ. 8, 21-26).

Ἐπιπλέον θά ἐπισφραγισθεῖ ἡ υἱοθεσία μας ὡς ἐλεύθερων τέκνων τοῦ Θεοῦ, κάτω ἀπό τή χάρη τοῦ νόμου τοῦ Πνεύματος.

Ἄρα, εἶναι ἀναγκαῖο νά ὑποφέρουμε μέ καρτερία τόν πόνο, τήν «περιτομή τῆς καρδίας» (Ρωμ. 2, 29).

Ἄλλωστε αὐτό σημαίνει νά βαστάσουμε τά στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ὅπως τό θέτει ἀλλοῦ ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Γαλ. 6, 17).

Ἄς τά ὑπομείνουμε ὅλα ἀδιαμαρτύρητα, ὥσπου νά γεννηθεῖ μέσα μας τό Πνεῦμα τῆς σωτηρίας, καί ἡ ὀδύνη μας νά μετουσιωθεῖ στήν ὁλοφώτεινη χάρη τῆς υἱοθεσίας τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ.

πηγή : Τρελογιάννης

Κυριακή 23 Ιουνίου 2024

Πεντηκοστή του 379 μ. Χ.

 



Σὰ νὰ μὴ φτάνανε οἱ σκληροὶ ἀρειανοὶ τὰ τελευταῖα χρόνια ἐμφανιστήκανε στὴν πρωτεύουσα καὶ οἱ πνευματομάχοι. Καταφέρανε γρήγορα ν’ ἀποκτήσουνε ὀπαδοὺς πολλούς. Οἱ ἐπικεφαλῆς ἤτανε μοναχοί. Καὶ μοναχοὶ ἀπὸ τοὺς αὐστηρούς. Δηλαδὴ ἀσκητικοί, ἐγκρατεῖς καὶ ἀκτήμονες. Δὲν εἶχαν ἀκόμη ὀργανωμένα κοινοβιακὰ μοναστήρια. Ζούσανε ὅμως σὲ ὁμάδες καὶ ἤτανε ὑπόδειγμα στοὺς πολλοὺς χριστιανούς. Κι αὐτὸ φοβότανε περισσότερο ὁ Γρηγόριος. Ὁ κόσμος τοὺς πρόσεχε γιὰ τὴν ἀσκητικὴ ζωή τους καὶ συγχρόνως τοὺς ἐμπιστευότανε σὲ ὅ,τι δίδασκαν.


Ἀλλὰ δίδασκαν ὄχι ὀρθόδοξα. Ἡ θεολογία, βέβαια, τοῦ Ἀθανασίου καὶ τῶν Καππαδοκῶν τοὺς εἴχανε πείσει νὰ ὁμολογοῦν τὸν Υἱὸ (Χριστὸ) τέλειο Θεὸ καὶ ὁμοούσιο πρὸς τὸν πατέρα. Δὲν θέλανε ὅμως νὰ ὁμολογήσουν τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὸ ἅγιο Πνεῦμα. Κακόδοξοι, λοιπόν, καὶ τοῦτοι. Καὶ τοὺς ὀνομάσανε Πνευματομάχους. Ὄχι ὅμως τόσο κακόδοξοι, ὅσο οἱ ἀκραῖοι ἀρειανοί. Φέρονταν πιὸ ἤπια πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους. Πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς μάλιστα πηγαίνανε κι ἀκούγανε τὸ Γρηγόριο στὴν Ἀναστασία.

Δὲν ἤτανε λίγοι καὶ οἱ ὀρθόδοξοι ποὺ σκέφτονταν:

-Εἶναι δυνατό, τέτοιοι ἄνθρωποι, τόσο σεμνοὶ καὶ ἀσκητικοὶ νὰ τιμωρηθοῦνε ἀπὸ τὸ Θεό;

Ἡ δυσκολία τοῦ Γρηγορίου δὲν ἤτανε μικρή. Πῶς νὰ ἐξηγήσει πειστικά, ὅτι ἀληθινὴ εὐσέβεια καὶ ἄσκηση θέλει καὶ ὀρθὴ πίστη. Γνήσια καὶ ἀποτελεσματικὴ ἄσκηση γίνεται ἀπὸ τὸν χριστιανό, ποὺ ἔχει καὶ ὀρθὴ πίστη. Τὸ ἅγιο Πνεῦμα τότε μόνο χαριτώνει τὸν ἀσκητή, τότε μόνο δίνει τὸν στέφανο τῆς θείας δόξας.

Δὲν ἦταν ἀκόμη καιρὸς γιὰ τοὺς Κωνσταντινουπολίτες ν’ ἀκούσουνε βαθιὰ θεολογία περὶ ἁγίου Πνεύματος. Ἔτσι τὴ στιγμὴ αὐτὴ νόμιζε ὁ Γρηγόριος. Ἤθελε πρῶτα νὰ καταλάβουνε καλύτερα τὴν ἑνότητα τῆς ἁγίας Τριάδας, νὰ συνηθίσουνε τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Ἔπειτα νὰ τοὺς μιλήσει μὲ ἀκρίβεια γιὰ τὸ ἅγιο Πνεῦμα. Κι ἐφάρμοσε τὸ πρόγραμμα αὐτό, ἀλλὰ μόνο μερικά.

Ἔφτασε ἡ Πεντηκοστή τοῦ 379. Ἔπεφτε στὶς 9 Ἰουνίου τὴ χρονιὰ ἐκείνη. Γέμισε ἀσφυκτικὰ ὁ ναὸς τῆς Ἀναστασίας. Λαμπρὴ γιορτή. Προχωροῦσε ἡ Θεία Λειτουργία καὶ ὁ Γρηγόριος ἔνιωθε ὅλο καὶ πιὸ ἀλλιώτικα. Εἶχε κατακλυστεῖ ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Πνεύματος καὶ ζοῦσε μὲ αὐτὴ καὶ γι’ αὐτό.

Ἦρθε ἡ ὥρα τοῦ κηρύγματος. Στάθηκε στὴν Ὡραία πύλη. Εἶχε σχεδιάσει νὰ τοὺς μιλήσει γιὰ τὴν σημασία τοῦ ἀριθμοῦ ἑπτά. Νὰ ἑρμηνεύσει τὰ σχετικὰ βιβλικὰ κείμενα καὶ τὰ ἱστορικά τῆς Πεντηκοστῆς. Καὶ τὸ ‘κανε φυσικά. Μὰ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβει, κύλησε ὁ λόγος του γρήγορα στὸ ἅγιο Πνεῦμα.

Ἤτανε καὶ ἡ ἐποχὴ ποὺ εἶχε κληθεῖ στὴν Ἀντιόχεια σύνοδος, κυρίως γιὰ τὸ ἅγιο Πνεῦμα. Κορυφαῖο πρόσωπό της ὁ Μελέτιος Ἀντιοχείας. Ὀρθόδοξος ἄνδρας, γενναῖος ὁμολογητής. Ἐκεῖ, λοιπόν, ὁμολογήθηκε ὀρθὰ ἡ πίστη στὴν θεότητα καὶ τὴν ὁμοουσιότητα τοῦ Πνεύματος καὶ καταδικάσθηκαν οἱ πνευματομάχοι. Ὁ Γρηγόριος παραταῦτα δὲν μπόρεσε νὰ εἶναι αὐστηρὸς καὶ σκληρὸς μὲ τοὺς πνευματομάχους. Ἔβλεπε μερικοὺς μπροστά του, ὅταν στάθηκε στὴν Ὡραία πύλη.

Γι’ αὐτό, ἀφήνοντας πολλὰ ἀπ’ ὅσα εἶχε σχεδιάσει, μίλησε πατρικά, μὲ ἄπειρη ἀγάπη. Ἤλπιζε ὅτι θὰ μετανοήσουν. Μίλησε ἡ χάρη ποὺ εἶχε μέσα του ὡς θεοπτης. Δὲν μπόρεσε νὰ τὴν κρύψει. Μίλησε καὶ ποιητικά. Ὑπέκυψε στὸ ταλέντο του. Τόσο, ποὺ κομμάτια τοῦ λόγου τούτου, χρησιμοποιηθήκανε κατὰ λέξη ἀπὸ ὑμνογράφους τῆς Ἐκκλησίας μας.

– Ὅ,τι σᾶς λέω, ἀδελφοί μου, εἶναι ἀπὸ τὸ ἅγιο Πνεῦμα. Ἐκεῖνο μὲ ὁδηγεῖ αὐτὸ μ\’ ἐμπνέει νὰ μιλάω ἔτσι ὅπως μιλάω.

Ἂν δὲν τὸν ξέρανε οἱ ἐκκλησιαζόμενοι τὸ Γρηγόριο θὰ τὸν παρεξηγούσανε. Θὰ τὸν κατηγορούσανε ἀκόμη καὶ γιὰ βλασφημία. Βρεθήκανε ὅμως καὶ οἱ κακόβουλοι, ποὺ μέσα τους ἀνακατώθηκαν:

– Ἀκοῦς ἐκεῖ, ἔμπνευση ἀπὸ τὸ ἅγιο Πνεῦμα· ὅ,τι μᾶς λέει ἀποκάλυψη τοῦ Πνεύματος!

Ὅσο τὸν κοίταζαν ὅμως καταπρόσωπο, κάτι τοὺς ἠρεμοῦσε. Ἡσυχάσανε καὶ οἱ κακόβουλοι. Ἡ ὁμιλία συνεχίστηκε. Τοὺς εἶπε ὁ Γρηγόριος γιὰ τὴν πανίερη «ἐπιδημία», τὴν παρουσία δηλαδὴ τοῦ ἁγίου Πνεύματος στὴν Ἐκκλησία. Ἤτανε ἀνάγκη γιὰ τὸν ἄνθρωπο νὰ ἔρθει τὸ Πνεῦμα, ὅταν τελείωσε τὸ ἔργο του στὴ γῆ ὁ Χριστός. Ἀπὸ τότε πιά, θὰ ἐργάζεται στὴ γῆ, στὴν Ἐκκλησία δηλαδή, τὸ Πνεῦμα. Ὄχι πὼς πρὶν δὲν ἐνεργοῦσε, δὲν ἦταν παρὸν σὲ ὅ,τι ἔκανε ὁ Θεὸς Πατέρας καὶ ὁ Υἱός. Παντοῦ καὶ πάντα ἤτανε. Καὶ στοὺς προφῆτες καὶ στοὺς ἀποστόλους. Τὸ ἴδιο Πνεῦμα ἐνεργοῦσε. Μὰ τώρα τὸ ἔργο του ἔχει ἄλλη μορφὴ καὶ ἄλλη ἔκταση.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ δυσκολεύτηκε ὁ Γρηγόριος. Δὲν μποροῦσε νὰ τοὺς ἐξηγήσει μὲ ἀκρίβεια τὴ διαφορὰ καὶ βρῆκε λέξεις πρόχειρες, ὄχι πολὺ πετυχημένες. Τοὺς εἶπε ὅτι μέχρι τὴν Πεντηκοστὴ τὸ Πνεῦμα δροῦσε καὶ ἦταν παρὸν «ἐνέργεια», μὲ τὴν ἐνέργειά του. 

Ἀπὸ τὴν Πεντηκοστὴ ὅμως καὶ μετὰ ἐνεργεῖ «τελεώτερον» καὶ «οὐσιωδῶς». Ἤθελε νὰ πεῖ ὅτι τώρα, στὴν Ἐκκλησία, τὸ θεῖο πρόσωπο ποὺ ἔχει τὴν κύρια δράση εἶναι τὸ Πνεῦμα. Αὐτὸ τώρα δρᾶ κυρίως, ὅπως στὰ χρόνια τῆς Καινῆς Διαθήκης δροῦσε κυρίως ὁ Υἱὸς καὶ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη δροῦσε κυρίως ὁ Πατέρας. Τότε, στὰ διαθηκικὰ χρόνια, ὁ Υἱὸς συναναστρεφότανε μὲ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς δίδασκε. Τώρα, τὸ Πνεῦμα «συγγίνεται καὶ συμπολιτεύεται» μ’ ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους. Μόνο ποὺ γιὰ νὰ γίνει αὐτὸ στὸν καθένα πραγματικότητα, πρέπει νὰ ‘χει πραγματικὴ σχέση μὲ τὸ Πνεῦμα. Νὰ πιστεύει ὀρθὰ ὅτι τὸ Πνεῦμα ἔχει τὴν ἴδια φύση μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱό.

Τὸ μάτι τοῦ Γρηγορίου ἔπεσε στοὺς πνευματομάχους καὶ πρόσθεσε:

– Ἂν μερικοὶ φοβοῦνται νὰ χρησιμοποιήσουνε τὴ λέξη φύση γιὰ τὸ Πνεῦμα, ἂς ὁμολογήσουνε γενικὰ ὅτι μία εἶναι ἡ θεότητα τοῦ πατέρα, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Πνεύματος. Δὲν ἐπιμένουμε πολὺ στὶς λέξεις. Ἀρκεῖ, ἀδελφοί, νὰ ὁμολογεῖτε τὸ ἴδιο πράγμα, τὴν ἴδια δηλαδὴ ἀλήθεια, ὅτι τὸ Πνεῦμα εἶναι κυρίως καὶ πραγματικὰ Θεός. Κάμετε αὐτὸ καὶ τότε ἡ ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς θὰ γίνει μέσα σας πανηγύρι περίλαμπρο, θὰ νιώσετε ἄφατη χαρά!

Ἀκούγανε μὲ προσοχὴ οἱ παρόντες πνευματομάχοι. Ἄκουγε μὲ θαυμασμὸ καὶ ὁ παράξενος «φιλόσοφος», ὁ Μάξιμος. Ἀρκετοὶ ἀπὸ αὐτοὺς τώρα καὶ ἄλλοι τὸ ἑπόμενο ἔτος, τὸ 380, ἑνωθήκανε στὴν Ἐκκλησία, ὅταν ἀκούσανε καὶ τὸν πέμπτο θεολογικὸ Λόγο τοῦ Γρηγορίου Περὶ ἁγίου Πνεύματος.

 

Ἀπό τό βιβλίο: Ὁ Πληγωμένος Ἀετός (ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ)

πηγη:  Τρελογιάννης 

Δοχειαρίτες "Γλώσσαι ποτέ συνεχύθησαν" Ιακώβου Πρωτοψάλτου Ήχος πλ.δ' KYΡΙΑΚΗ της ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ


 

Η απάντηση των οικογενειών στο EUROPRIDE- τρελούμαι, παλαλούμαι!


 

Πέμπτη 30 Μαΐου 2024

Εάλω η Πόλις 29 Μαίου 1453





 

Σάββατο 18 Μαΐου 2024

Σαν σήμερα..πήρα μεγάλη χαρά...Πολύχρονος Στέφανε..Ευλογημένος...


 

Παρασκευή 10 Μαΐου 2024

ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΣΟΥΝΑΜΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΕΣ ΤΩΝ mRNA ΣΚΕΥΑΣΜΑΤΩΝ


 

Μια Λυγερή (Αφιερωμένο με αγάπη σε όλες τις πρώην και τις επόμενες ...λυγερές-όσες δεν είμεθα πλέον λυγερές να κόψουμε την αχαλίνωτη μασαμπούκα, παρακαλώ!)



Μια Λυγερή Καθιστικό, Λακωνία Από τον δίσκο "Τι Γλυκά Πικρά 'ν' Τα Γέλια" - Κυκλοφορεί ψηφιακά στις 3 Σεπτεμβρίου Ερμηνεία / Διασκευή : Ζαχαρίας Καρούνης Μια λυγερή, πω πω πω μια λυγερή τραγούδησε μια λυγερή τραγούδησε απάνω στον αέρα κι ήταν αέ- πω πω πω κι ήταν αέρας δυνατός κι ήταν αέρας δυνατός και πήρε την λαλιά της, την πήρε και την έριξε στη μέση του πελάγου. Κι όσα καράβια τ' άκουσαν όλα πανιά μαϊνάραν. Κι ο καπετάνιος φώναξε από την κάμαρά του Παιδιά, μαϊνάρετε πανιά, ρίχτε τα όλα κάτου, ν' ακούσουμε την λυγερή σαν τι τραγούδι λέγει Την εκδοχή αυτή του τραγουδιού άκουσα από το δίσκο της Μαρίας Αρώνη «Τραγούδια από τον Καβο-Μαλιά και την Ελαφόνησο», Επίσης, βασίστηκα και σε καταγραφή του Νίκου Μπαριάμη, απο την οποία πήρα το στίχο «Κι ο καπετάνιος φώναξε από την καμαρά του» . Ερμηνεία / Καλλιτεχνική επιμέλεια / Παραγωγή: Ζαχαρίας Καρούνης Μουσική Παραγωγή / επιμέλεια ορχήστρας : Θωμάς Κωνσταντίνου Έπαιξαν οι Μουσικοί: Σωτήρης Μαργώνης: Βιολί Αντώνης Καλιούρης: Κλαρίνο, Καβάλ, φλογέρα Στέλλα Βαλάση: Σαντούρι Πάνος Βέργος: Σαντούρι Μανούσος Κλαπάκης: Κρουστά Μιχάλης Μπακάλης: Κρούστα Γιάννης Πλαγιανάκος: Κόντρα Μπάσο Θωμάς Κωνσταντίνου: Λαούτο ------------------------------------------------------------------------------------------ Σκηνοθεσία / Μοντάζ : Θάνος Λυμπερόπουλος Κάμερα : Θάνος Λυμπερόπουλος, Αλέξης Χατζηγιάννης, Μανόλης Ριζικός Kiss the Frog. Ηχοληψία / Μίξεις: Βαγγέλης Μόσχος Mastering: Γιαννης Πετρόλιας Οι πρόβες και οι ηχογραφήσεις έγιναν στο Noisy King Music Residence ------------------------------------------------------------------------------------------- A fair maid Table song, Lakonia A fair maid did sing, a fair maid did sing upon the wind and the wind did blow and take her song. And the wind blew and swept it out to sea, and every boat that heard it reefed its sails, and the captain yelled from his cabin Hove to, boys, lower the sails, so we may hear the fair maid sing Performance / Artistic oversight / Production: Zacharias Karounis Musical supervision / coordination of musicians: Thomas Konstantinou Featuring the musicians: Sotiris Margonis: Violin Antonis Kaliouris: Clarinet, Kaval, Flute Stella Valasi: Santouri Panos Vergos: Santouri Manousos Klapakis: Percussion Michalis Bakalis: Percussion Giannis Plagianakos: Double bass Thomas Konstantinou : Oud, Lute, Guitar, Ukulele Sound recording & mixing: Vangelis Moschos Mastering: John Petrolias The rehearsals and the recordings took place at the Noisy King Music Residence Ζαχαρίας Καρούνης - Μια Λυγερή Zaharias Karounis - Mia Lygeri | A Fair Maid

 

Τετάρτη 8 Μαΐου 2024

Kαι όμως..ΕΙΔΑ ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ! η συγκλονιστική εμπειρία του π. Μητροφάνη στα ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ...



Ο π. Μητροφάνης που ΕΖΗΣΕ την ΕΜΠΕΙΡΙΑ με  ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ,  
και το ΤΟ ΕΙΔΕ ΝΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΟ ΤΑΦΟ, 
ήταν Πόντιος...

Στο πρώτο βίντεο αποδίδεται η  μαρτυρία του, λεπτομερώς  
με επεξεργασία στο γλωσσικό ιδίωμα, προκειμένου 
να γίνεται κατανοητή από τον πιστό,  του σήμερα.

.........................................................................................................
Στο βίντεο που ακολουθεί βλέπουμε τον π. Μητροφάνη 
στην ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ που ΕΔΩΣΕ Ο ΙΔΙΟΣ
 στον δημοσιογράφο, σε πολύ μεγάλη ηλικία...

.........................................................................................



....................................................................................
Παραθέτω επιπρόσθετα  μια μαρτυρία από το φίλο και εν Χριστώ αδελφό Πέτρο Χ. 
ο οποίος πριν λίγα χρόνια ΕΖΗΣΕ και αυτός την ΕΜΠΕΙΡΙΑ του ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ στα ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ...

Ρώτησα πρώτη,  τον Πέτρο τα ακόλουθα : " Πετράν θα μου κανεις τη μεγάλη χάρη,  να μου γράψεις με λεπτομέρεια,  ΤΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ σας από το  ΑΓΙΟ ΦΩΣ μέσα  ΣΤΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑΤΕ, μαζί  με τη λατρεμένη μας  ΦΩΤΕΙΝΗ;"

Και ο Πέτρος Χ., μου απάντησε :  " Γλυκιά μου Ευανθία, εγώ με την χάρη του Θεού μας το έχω δει 11 φορές και η γυναίκα μου 13 φορές. Η εμπειρία είναι απίστευτη, δεν περιγράφεται με λόγια. 

Η τελετή της αφής του Αγίου Φωτός είναι μοναδική και ανεπανάληπτη θα σου έλεγα, ενώ επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο. Είναι μια πολύ ιδιαίτερη και μοναδική στιγμή εκείνη την ώρα που έρχεται το άκτιστο φως. 

Εμένα με έχει λούσει από πάνω μέχρι κάτω αρκετές φορές. Έχω ζήσει μοναδικές στιγμές στην ζωή μου και εγώ και η αείμνηστος σύζυγός μου Φωτεινή. Έχω κλάψει κατ' επανάληψη εκείνη την στιγμή και δεν ήξερα γιατί κλαίω και όχι μόνο εγώ , αλλά πολύς κόσμος. 

Οι στιγμές εκείνες είναι μοναδικές στην ζωή του κάθε προσκυνητή μέσα στον Πανάγιο Τάφο του Ναού της Αναστάσεως του κυρίου ημών Ιησού Χριστού μας. 
Θα έλθω κάποια στιγμή στην Πάτρα να τα πούμε από κοντά και θα σου τα πώ πολύ αναλυτικά και εκτενέστερα, δεδομένου ότι δεν είμαι καλός στον γραπτό λόγο. 

Όμως, θα σου πώ ότι,  αξίζει τον κόπο να βρεθείς και να παραστείς, έστω και για μία φορά στην τελετή της αφής του Αγίου Φωτός που γίνεται κάθε Μεγάλο Σάββατο στις 1:20 το μεσημέρι κάθε χρόνο. Οι στιγμές είναι μοναδικές, η συγκίνηση απερίγραπτη και ζεις καλύτερα από τον καθένα μέσα στον Πανάγιο Τάφο μια ξεχωριστή και ανεπανάληπτη εμπειρία μοναδική στην ζωή σου. 

Θα έλεγα εάν δεν έχετε πάει,  να πάτε. Εγώ που το έχω ζήσει 11 φορές στεναχωριέμαι τα τελευταία χρόνια που κάνω Πάσχα στην Ελλάδα και όχι εκεί" .

ΖΕΙ ΚΥΡΙΟΣ ο ΘΕΟΣ των ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ. 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! 
ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ!













 

Τρίτη 7 Μαΐου 2024

Χανιά: Η απίστευτη ιστορία του πατέρα Σωφρόνιου - Η πάθηση που τον παράλυσε



Αυτές τις μέρες στην Πάτρα, μια νέα και όμορφη κοπέλα 
 
έφυγε από τη ζωή βουτώντας με το αυτοκίνητό της, 
στα νερά του μώλου...

Συγκλονίστηκε η πόλη. Είπαν και ότι μπορεί να αυτοκτόνησε. 
Ποιος μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα;; 

Ουδείς. 

Ο Κύριος είθε να χαρίζει Φωτισμό και Δύναμη ψυχής 
σε κάθε ύπαρξη θλιβομένη 
και καταπονουμένη και το Φοβερόν και Άγιόν Του Όνομα, επικαλουμένη...
......................................................................
Βρήκα το παράδειγμα Σθένους του πατρός Σωφρονίου 
που δείχνει το βίντεο

 εκπληκτικό!

Αξίζει να το παρακολουθήσεις, περιστεράκι μου. 

Χριστός Ανέστη!

..................................................................................





 

Κυριακή 5 Μαΐου 2024

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΈΣΤΗ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ!



Kαι μια ακόμη, λατρεμένη εκτέλεση- να ζωηρεύουν τα πνεύματα
μέσα στη Αναστάσιμη νύχτα ...

Χριστός   Ανέστη!






 

Σάββατο 4 Μαΐου 2024

LIVE η τελετή της ΑΦΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ από τα ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ









 

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (Αγ. ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ )- ΑΝΑΣΤΑ Ο ΘΕΟΣ!


Η σημασία της θυσίας του Χριστού (Αγ. Συμεών ο Νέος Θεολόγος)


Κατηχητικός λόγος του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου σχετικά με τη σημασία της θυσίας του Ιησού Χριστού, για την ζωή του ανθρώπου.

«Ο Κύριος Ιησούς και Θεός μας χωρίς να φταίει σε τίποτε ραπίσθηκε, ώστε οι αμαρτωλοί που θα τον μιμηθούν, όχι μόνον να λάβουν άφεση των αμαρτιών τους, αλλά και να γίνουν συγκοινωνοί στη θεότητά του με την υπακοή τους.
Εκείνος ήταν Θεός κι έγινε για μας άνθρωπος. Ραπίσθηκε, φτύστηκε και σταυρώθηκε, και με όσα έπαθε ο απαθής κατά τη θεότητα είναι σαν να μας διδάσκει και να λέει στον καθένα μας:
«Αν θέλεις, άνθρωπε, να γίνεις Θεός, να κερδίσεις την αιώνια ζωή και να ζήσεις μαζί μου, πράγμα που ο προπάτοράς σου, επειδή το επεδίωξε με κακό τρόπο, δεν το πέτυχε, ταπεινώσου, καθώς ταπεινώθηκα κι εγώ για σένα– απόφυγε την αλαζονεία και την υπερηφάνεια του δαιμονικού φρονήματος, δέξου ραπίσματα, φτυσίματα, κολαφίσματα, υπόμεινέ τα μέχρι θανάτου και μην ντραπείς.
Αν όμως εσύ ντραπείς να πάθεις κάτι χάρη των εντολών μου, καθώς εγώ ο Θεός έπαθα για σένα, θα θεωρήσω κι εγώ ντροπή μου το να είσαι μαζί μου κατά την ένδοξη έλευσή μου και θα πω στους αγγέλους μου:
Αυτός κατά την ταπείνωσή μου ντράπηκε να με ομολογήσει και δεν καταδέχθηκε να εγκαταλείψει τον κόσμο και να γίνει όμοιός μου. Τώρα λοιπόν που απογυμνώθηκε από τη φθαρτή δόξα του Πατέρα μου, θεωρώ ντροπή μου ακόμη και να τον βλέπω. Πετάξτε τον λοιπόν έξω: «αρθήτω ο ασεβής, ίνα μή ίδη τήν δόξαν Κυρίου» (Ησ. 26:10) (διώξτε τον ασεβή για να μη δει τη δόξα του Κυρίου).
Φρίξετε, άνθρωποι, και τρομάξετε, και υπομείνετε με χαρά τις ύβρεις που ο Θεός υπέμεινε για τη σωτηρία μας… 
Ο Θεός ραπίζεται από έναν τιποτένιο δούλο… και εσύ δεν καταδέχεσαι να το πάθεις αυτό από τον ομοιοπαθή σου άνθρωπο; Ντρέπεσαι να γίνεις μιμητής του Θεού, και πώς θα συμβασιλεύσεις μ’ αυτόν και θα συνδοξασθείς στη βασιλεία των ουρανών, αν δεν υπομείνεις τον αδελφό σου; Αν και ’κείνος δεν καταδεχόταν να γίνει άνθρωπος για σένα και σ’ άφηνε να κείτεσαι μέχρι τώρα στην πτώση της παραβάσεως, δεν θα βρισκόσουν τώρα στον πυθμένα του Άδη, άθλιε, με τους άπιστους και τους ασεβείς;
Αλλά τί θα πούμε προς αυτούς πού δήθεν εγκατέλειψαν τα πάντα κι έγιναν φτωχοί για την βασιλεία των ουρανών;
— Αδελφέ, φτώχυνες και μιμήθηκες το Δεσπότη Χριστό και Θεό σου. Βλέπεις λοιπόν ότι τώρα ζει και συναναστρέφεται μαζί σου, αυτός που βρίσκεται υπεράνω όλων των ουρανών. Να, βαδίζετε τώρα οι δυο μαζί– κάποιος σας συναντάει στο δρόμο της ζωής, δίνει ράπισμα στον Δεσπότη σου, δίνει και σε σένα. Ο Δεσπότης δεν αντιλέγει και συ αντεπιτίθεσαι; «Ναι», λέει, γιατί είπε σε εκείνον που τον ράπισε: «ει κακώς ελάλησα, μαρτύρησον περί του κακού– ει δε καλώς, τί με δέρεις;» (Ιω. 18,23). (Αν είπα κάτι κακό, πες ποιο ήταν– αν όμως μίλησα σωστά, γιατί με χτυπάς;)».
Αυτό όμως δεν το είπε αντιμιλώντας, όπως φαντάστηκες, αλλά επειδή εκείνος «αμαρτίαν ουκ εποίησεν, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού» (δεν έκανε αμαρτία, ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του).
Και για να μη νομισθεί, ότι, επειδή τάχα αμάρτησε, δίκαια τον χτύπησε ο δούλος λέγοντάς του: «ούτως αποκρίνει τω αρχιερεί;» (Ιω. 18,22)– (έτσι αποκρίνεσαι στον αρχιερέα;), για να αποδείξει λοιπόν ανεύθυνο τον εαυτό του, είπε τον παραπάνω λόγο. Δεν είμαστε όμως όμοιοί του εμείς οι υπεύθυνοι για πολλές αμαρτίες.
Έπειτα, μολονότι υπέμεινε πολύ χειρότερα απ’ αυτό, δεν μίλησε καθόλου, αλλά μάλλον προσευχήθηκε για τους σταυρωτές Του.
Εκείνος, αν και τον περιέπαιζαν, δεν αγανακτούσε, και σε γογγύζεις;
Εκείνος ανέχεται φτυσίματα, κολαφίσματα και φραγγελώσεις, και σε δεν ανέχεσαι ούτε ένα σκληρό λόγο;
Εκείνος δέχεται σταυρό και την οδύνη των καρφιών κι ατιμωτικό θάνατο, και συ δεν καταδέχεσαι να εκτελέσεις τα ταπεινά διακονήματα;
Πώς λοιπόν θα γίνεις συγκοινωνός στη δόξα, αφού δεν καταδέχεσαι να γίνεις συγκοινωνός στον ατιμωτικό του θάνατο; Μάταια στ’ αλήθεια εγκατέλειψες τον πλούτο, αφού δεν δέχθηκες να σηκώσεις τον σταυρό, δηλ. να υπομείνεις πρόθυμα την επίθεση όλων των πειρασμών – έτσι απόμεινες μόνος στον δρόμο της ζωής και χωρίσθηκες δυστυχώς από τον γλυκύτατο Δεσπότη και Θεό σου!»

 

(από το βιβλίο «Σταυροαναστάσιμα», έκδοσις Ι.Μ. Αγίου Συμεών Νέου Θεολόγου)
(Πηγή ηλ. κειμένου: xfe.gr)

 

Η σημασία της θυσίας του Χριστού (Αγ. Συμεών ο Νέος Θεολόγος) | Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ (alopsis.gr)

 

ΜΑΣ ΕΔΩΣΕ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΩΣΑΜΕ ΘΑΝΑΤΟ. ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΚΟ ΜΑΣ


πηγή; Αμέθυστος, Alopsis.gr .

 


 

Παρασκευή 3 Μαΐου 2024

Σάββατο 27 Απριλίου 2024

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

 




.....................................................................................................
............................................................................................................
ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΠΟΧΗ..."ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ"

ΣΕ ΚΆΘΕ ΕΠΟΧΉ...





Κυριακή 21 Απριλίου 2024

Ἡ προδοσία τῆς ἐν Χριστῷ φιλίας (Οι πρώτοι που θα έπρεπε να τιμωρηθούν – αφορισθούν (αντί των πολιτικών) είναι …)

 

Ἡ προδοσία τῆς ἐν Χριστῷ φιλίας

Δημήτριος Β. Ἐμμανουήλ,
(Λειτουργὸς Μέσης Ἐκπαίδευσης ΠΕ11)

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

  Γιὰ μία ὀρθὴ προσέγγιση τῆς ὑπόθεσής μας ἂς ἀναλογιστοῦμε ἀρχικά, τὴν Συνοδικὴ καταδίκη (ἀφορισμὸς – ἀνάθεμα) τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρειανισμοῦ. Ὅτι οἱ Πατέρες ἐξέτασαν, ἐρεύνησαν καὶ κατέληξαν στὸ ὅτι «πατέρας» αὐτῆς τῆς φοβερῆς (ἀντιτριαδικῆς) αἵρεσης ἦταν ὁ Ἄρειος. Ὅτι αὐτὸς ἦταν ὁ «ὑπερήφανος ἄνθρωπος», τοῦ ὁποίου ὁ νοῦς γέννησε αὐτὴν καὶ ὅτι αὐτὸν ὡς πρωταίτιο τὸν δίκασαν καὶ ἔπειτα δικαίως, ὡς ἀμετανόητο τὸν καταδίκασαν. (Ἡ ἀσυγχώρητη ἁμαρτία του δὲν ἦταν ἡ αἵρεση, ἀλλὰ ἡ ἀμετανοησία). Ὅτι  μετὰ τὴν καταδίκη του, τιμώρησαν – ἀφόρισαν καὶ ὅλους ἐκείνους ποὺ τὸν πίστεψαν – ἀκολούθησαν.

Ἂς ἀναλογιστοῦμε τέλος τὰ περὶ ὁρισμοῦ τῆς λέξεως κερκόπορτα. Ὅτι εἶναι μία «πύλη». Ὅτι εἴναι «τὸ εὐαίσθητο, τὸ ἀδύνατο σημεῖο μίας καλὰ ὀργανωμένης ἄμυνας». Ὅτι κάποτε ὑπῆρξε μία πύλη «στὰ τείχη τῆς Κωνσταντινούπολης ποὺ ὑποτίθεται πὼς βρῆκαν οἱ Τοῦρκοι ἀφύλακτη καὶ μπῆκαν μέσα».

Ἂς ἐξετάσουμε… Ἂς ἐρευνήσουμε… Γιὰ νὰ καταλήξουμε…

Ἂς ἐξετάσουμε λοιπὸν γιὰ νὰ καταλήξουμε ὅτι ἡ «κερκόπορτα» ποὺ βρῆκαν ἀφύλακτη οἱ ἐχθροὶ τοῦ φιλοθρήσκου, φιλαρέτου καὶ φιλοχρίστου γένους μας, τοῦ ἀφρούρητου κράτους μας ἦταν αὐτὴ τῆς «Μέσης Ἐκπαίδευσης». Ὅλων δηλαδὴ τῶν Γυμνασίων τῆς χώρας μας ποὺ γιὰ τρία συνεχόμενα χρόνια ἐφάρμοσαν τὸν ὀνομαστὸ θεσμὸ τῶν (σεξουαλικῶν) «Θεματικῶν ἑβδομάδων». Αὐτὴ λοιπὸν τὴν πύλη τῆς σχολικῆς κοινότητας (ποὺ πλέον λένε πὼς τὴν φυλάγουν οἱ ἀνοικτόμυαλοι Καθηγητές, Γονεῖς καὶ Μαθητὲς)  βρῆκαν διάπλατα ὀρθάνοικτη οἱ ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ μπῆκαν μέσα. Ποῦ μέσα; Στὶς καρδιὲς τῶν ἀθῴων καὶ ἀνεύθυνων παιδιῶν!

Μπορεῖ, «Οἱ 175 ἀνάξιοι καὶ προδότες τῆς ὑψηλῆς ἀποστολῆς τους πολιτικοί, (νὰ) ἐπέδειξαν πρωτοφανῆ ἀσυνειδησία καὶ ἠθικὴ ἀναλγησία, ἀφοῦ ἐν γνώσει τῶν καταστροφικῶν, γιὰ τὴν ἠθική, ψυχικὴ καὶ βιολογικὴ ὑπόσταση τῶν μελῶν τῆς κοινωνίας καὶ κατὰ κύριο λόγο τῶν ἀθῴων καὶ ἀνεύθυνων παιδιῶν, συνεπειῶν τοῦ συγκεκριμένου νομοθετήματος, τὸ κατέστησαν νόμο τοῦ κράτους» [1], ἀλλ’ ὅμως πρὶν ἀπ’ αὐτοὺς «ἀνάξιοι καὶ προδότες» φανήκαμε ὅλοι ἐμεῖς οἱ καθηγητὲς Γυμνασίου ποὺ ἐφαρμόσαμε τὸν ἄθεσμο θεσμὸ ποὺ ὡς «τρίτο ἄξονα» ἢ καλύτερα «Τρίτη διαθήκη» του, εἶχε τὶς ἔμφυλες ταυτότητες.

Καὶ πράγματι, ὁ δρόμος τῶν ἐχθρῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Εὐαγγελίου Του, ἄνοιξε διάπλατα. Τὰ στρατεύματά τους εἰσῆλθαν ἐντὸς τῆς ἁγίας πόλης (ἐνν. τοῦ ἑνιαίου ἑλληνικοῦ Σχολείου) καὶ αἰχμαλώτισαν τοὺς μικροὺς καὶ μεγάλους πολίτες της, μαθητὲς καὶ καθηγητές, γονεῖς καὶ  κηδεμόνες ἁλυσοδένοντάς τους μὲ τὰ δεσμὰ τοῦ πρώτου σοδομιτικοῦ Νόμου τῆς «Ἀλλαγῆς φύλου ἀπὸ τὸ 15ο ἔτος» (Νόμος 4491/2017 ‘Νομικὴ ἀναγνώριση τῆς ταυτότητας φύλου’).

Ἂς ἐρευνήσουμε λοιπόν, πῶς φθάσαμε τὸ «ἑνιαῖο σχολεῖο» νὰ κομματιαστεῖ σὲ χιλιάδες  «σχολικὲς μονάδες» (προτεσταντικοῦ τύπου) μὲ δικαίωμα αὐτοπροσδιορισμοῦ, δηλαδὴ στὸ νὰ ἀποφασίζει ἡ σχολικὴ κοινότητα (καθηγητές, μαθητὲς καὶ γονεῖς) ὅ,τι θέλει, νὰ κάνει ὅ,τι θέλει (ἐννοεῖται εἰς τὸ ὄνομα τοῦ «σεβασμοῦ» τῆς σχολικῆς ἰδιαιτερότητας- διαφορετικότητας), νὰ ἐπιλέγει καὶ νὰ ἐφαρμόζει ὅ,τι προγράμματα θέλει.

Πῶς φτάσαμε ἐμεῖς οἱ 64.393 ταλαίπωροι ἐκπαιδευτικοὶ τῆς «Μέσης» νὰ σκύψουμε τόσο χαμηλὰ τὴν μεσούλα μας – λόγῳ ὑποχρεωτικότητας, δηλαδὴ ἀπειλῆς ἀπολύσεων – καὶ νὰ καταρτίσουμε ἑβδομαδιαῖο σοδομιτικὸ πρόγραμμα μαθημάτων (τὸ ὁποῖο κατ’ ἀπαίτηση τοῦ ὑπουργοῦ ἔπρεπε νὰ σταλεῖ 2 μῆνες νωρίτερα καὶ πάλι κατ’ ἀξίωση τοῦ ἰδίου νὰ εἶναι προϊὸν συνεργασίας ὅλων τῶν μελῶν τῆς σχολικῆς κοινότητας) καὶ μάλιστα νὰ βεβαιώνουμε πὼς πράγματι εἶναι προϊὸν «συνεργασίας», ἐξαπατώντας τοὺς πάντες;

Πῶς ἔγινε καὶ τὸ σχολεῖο μας ἀπὸ ἑλληνικό, παράγινε «πολύχρωμο» καὶ «εὐρωπαϊκό»; Πῶς ἔγινε δηλαδὴ ἡ μετάβαση καὶ τὸ Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ἀπὸ Ὀρθόδοξο μετουσιώθηκε σὲ Οἰκουμενιστικὸ – πανθρησκειακό; Πῶς τὸ Μάθημα τῆς Ἱστορίας ἀπὸ Ὁμοφυλοπατριωτικομακεδονικὸ ἔγινε Ἑτεροφυλοβορειοσλαβομακεδονικό; Πῶς οἱ ἀσκήσεις γιόγκα ἀπὸ τελετουργικὲς βαπτίστηκαν ὡς «γυμναστικὲς» ἀπὸ τοὺς Γυμναστὲς καὶ ὡς «τεχνικὲς χαλάρωσης» ἀπὸ τοὺς Διευθυντές; Πῶς πάλι ἔφτασαν οἱ (χριστιανοὶ) Φιλόλογοι νὰ κάνουν λόγο γιὰ ἀντιρατσιστικὲς συμπεριφορὲς καὶ νὰ μοιράζουν ἔντυπο ὑλικὸ σφραγίζοντας λόγια ὅπως αὐτά: «Μὲ τὸν ὅρο «θρησκευτικὸς ρατσισμός», ἀναφερόμαστε στὴ διαφοροποίηση τῶν ἀνθρώπων μὲ γνώμονα τὶς θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Ὁ καθένας, ἔχει τὶς δικές του πεποιθήσεις (Χριστιανισμός, Ἰσλαμισμός, Προτεσταντισμὸς κ.ο.κ) ὡστόσο, αὐτὸ δὲν σημαίνει πὼς κάποια θρησκεία ἢ σύνολα πιστῶν εἶναι ἀνώτερα ἀπὸ κάποια ἄλλα. Τὰ ἀποτελέσματα τοῦ θρησκευτικοῦ ρατσισμοῦ, πολλὲς φορὲς εἶναι οἱ ἀντιπαλότητες ἀλλὰ καὶ ἡ διχόνοια μεταξὺ τῶν λαῶν. Ὅλοι μας πρέπει νὰ προσπαθήσουμε νὰ ἐξαλείψουμε τὸν ρατσισμό, θρησκευτικὸ καὶ μή, συνειδητοποιώντας ὅτι εἴμαστε ἴσοι». Ὅ,τι δηλαδὴ φανερὰ καὶ δημόσια ὑποστήριξε ὁ «ἑωσφόρος» τῆς Ἀμερικῆς. «Ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στὶς 15 Ἰουλίου 2021 στὴ Νέα Ὑόρκη στὴ Διεθνῆ Διάσκεψη Κορυφῆς γιὰ τὴ Θρησκευτικὴ Ἐλευθερία», μεταξὺ ἄλλων εἶπε: «Ὅταν ἀνυψώνεται μία θρησκεία πάνω ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες, εἶναι σὰν νὰ ἀποφασίζεται ὅτι ὑπάρχει μόνο ἕνα μονοπάτι ποὺ ὁδηγεῖ στὴν κορυφὴ τοῦ βουνοῦ» [2].

Γιὰ νὰ καταλήξουμε λοιπόν, θὰ πρέπει νὰ γνωρίζουμε… πῶς ψηφίστηκε ὁ νόμος τῆς «Ἀλλαγῆς φύλου»… (ὅπου τὰ ἀγόρια γίνονται κορίτσια καὶ τὰ κορίτσια ἀγόρια χάρη στὴν προσθαφαίρεση ὀργάνων. Μία ἀκόμη δηλαδὴ «καλὴ πρακτικὴ» τῆς ἐπιστήμης τῶν μεταμοσχεύσεων, ποὺ ὅμως καθιστᾶ τὰ παιδιὰ ἀνάπηρα καὶ ἀνίκανα πρὸς τεκνογονία. Ἐφόσον τὰ ἀγόρια ἀφαιροῦν τὸ πέος καὶ τὰ κορίτσια τοὺς μαστοὺς καὶ τὴν μήτρα – καὶ κανεὶς δὲν γνωρίζει τὴν τύχη τῶν ὀργάνων τους, ἐφόσον ὑπάρχει ἡ δυνατότητα μεταμόσχευσης σὲ ἄλλα σώματα, ἀνεξαρτήτως φύλου τοῦ λήπτη)

Ἰδού. Οἱ πολύχρωμοι ἐμπνευστὲς τοῦ τρίχρονου θεσμοῦ τῆς «θεματικῆς ἑβδομάδας», μετὰ τὴν κατ’ ἔτος ὑλοποίηση τῶν προγραμμάτων (ἀπὸ τὶς σχολικὲς μονάδες) προχώρησαν σὲ ΕΡΕΥΝΑ καὶ κατέληξαν – ἀπέδειξαν ὅτι ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία ἔχει πλέον «ὡριμάσει», καὶ πὼς ἕνα μικρὸ ποσοστὸ καθηγητῶν καὶ γονέων ἀντέδρασαν, καὶ ἕνα ἀπειροελάχιστο ποσοστὸ μαθητῶν… «Ὅλα καλά»! Τὸ (σχολικὸ ἔτος) 2016-17 ξεκίνησε ἡ πρώτη ἐπιχείρηση ἅλωσης τῆς Ἐκπαίδευσης (ἡ πρώτη θεματικὴ ἑβδομάδα εἶχε τὸ γενικὸ τίτλο: «Σῶμα καὶ ταυτότητα») καὶ στέφθηκε μὲ ἐπιτυχία. Στὶς 13-10-2017 «Δημοσιεύθηκε στὴν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως ὁ Νόμος 4491/2017 γιὰ τὴ Νομικὴ ἀναγνώριση τῆς ταυτότητας φύλου» [3]

Τὴ συνέχεια τὴν γνωρίζετε.

Α. Ὁ σοδομικὸς θεσμὸς ὑλοποιήθηκε γιὰ ἀκόμη δύο σχολικὲς χρονιές, (2017-18 καὶ 2018-19) ὥστε μικροὶ καὶ μεγάλοι νὰ γνωρίσουν καλύτερα τὴ σοδομιτικὴ «ΑΒ» καὶ μαζὶ ὅλες τὶς «καλὲς πρακτικὲς» τῶν σαρκολατρῶν, τῶν ἄφιλων αὐτῶν ἀνθρώπων, ἐννοεῖται πρὸς τὴν ἐν Χριστῷ ζωή.

Β. «Τὴ σχολικὴ χρονιὰ 2021-2022 ἐντάχθηκε στὰ Προγράμματα Σπουδῶν τῶν ἑλληνικῶν σχολείων τὸ μάθημα τῆς σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης στὸ πλαίσιο τῆς διδασκαλίας τῶν Ἐργαστηρίων Δεξιοτήτων. Τὸ μάθημα δὲν εἶναι ὑποχρεωτικὸ καὶ ἂν ἐπιλεγεῖ ἀπὸ τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς τότε διδάσκεται μόλις 7 ὧρες τὸ χρόνο»[4].

Γ. Στὶς 15 Φεβρουαρίου 2024 ὁ κ. Μητσοτάκης σὲ ἀνάρτησή του μετὰ ἀπὸ τὴν ὑπερψήφιση τοῦ νομοσχεδίου γιὰ τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια εἶπε: «Εἴμαστε περήφανοι γιατί τὸ ν/σ ποὺ ψηφίσαμε ἀποτελεῖ ὁρόσημο γιὰ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα καὶ ἀντικατοπτρίζει τὴ σημερινὴ Ἑλλάδα. Μία προοδευτική, δημοκρατικὴ χώρα, προσηλωμένη στὶς εὐρωπαϊκὲς ἀξίες»[5].

Ἐν τέλει, ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ – ΑΦΟΡΙΣΘΟΥΝ (ΑΝΤΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ) ΕΙΝΑΙ…

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ἀγαπητοί, ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μιλάει γιὰ τὴ νεότητα, γιὰ τὴν φιλία τῶν νέων (ὄχι τὴν «ἁπλὴ» ἀλλὰ τὴν ἐν Χριστῷ) καὶ τονίζει ὅτι ἡ φιλία εἶναι ὁ χῶρος ἐκεῖνος ὅπου πραγματώνεται ἡ ἀληθινὴ ἐν Χριστῷ ἀγάπη, ἡ ἀγάπη τοῦ πλησίον, καὶ καταλήγει, ὅτι εἶναι ἀδύνατο νὰ μισήσει κάποιος αὐτὸν ποὺ ἀγαπᾶ.

Δυστυχῶς μὲ δική μας εὐθύνη, ἐννοοῦμε τῶν καθηγητῶν Γυμνασίου, τὸ μήνυμα τῆς ἁπλῆς σοδομιτικῆς φιλίας πέρασε ὄχι μόνο στὰ παιδιά σας, ἀλλὰ καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν κοινωνία…  Σᾶς ὑπενθυμίζω ἕνα διάλογο ποὺ ὑπῆρχε ἐντὸς τῶν ἐγκεκριμένων πολύχρωμων ἐγχειριδίων τοῦ Ὑπουργείου μας: Ἕνα παιδάκι 5 μὲ 7 χρονῶν βαδίζει μὲ τὴν μητέρα του στὸ πεζοδρόμιο. Λίγο πιὸ μπροστὰ βαδίζει ἕνα σοδομιτικὸ ζευγάρι χεράκι – χεράκι. Ἡ μητέρα λέγει στὸ παιδί: Εἶναι ὁμοφυλόφιλοι! Καὶ τὸ παιδὶ τῆς ἀπαντάει: Ναί, τὸ γνωρίζω, εἶναι φίλοι μου…

Ἀδελφοί, τὸ πρόβλημά μας δὲν εἶναι τόσο ὁ σοδομιτισμὸς (τουτέστιν ἁμαρτία), ἀλλὰ ὁ φιλοσοδομιτισμὸς (τουτέστιν βλασφημία), δηλαδὴ ἡ φιλομοφυλοφιλία καὶ οἱ φιλομοφυλόφιλοι ποὺ σκόπιμα ὀργάνωσαν τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς σὲ μία «πολύχρωμη σεξουαλικὴ κοινότητα», τοὺς ἔδωσαν καὶ τοὺς δίνουν συνεχῶς «δικαιώματα», γιὰ νὰ διαστρέψουν καὶ στρέψουν τὰ ἀνυπεράσπιστα παιδιά μας ἐναντίον ὅλων ἐκείνων τῶν ρατσιστῶν ποὺ «κατὰ κανόνα» δὲν ἔχουν ἀγάπη γιὰ τὸν πλησίον. Ἐναντίον δηλαδὴ τῶν πιστῶν ἀκολούθων τῶν ἁγίων Πατέρων, τῶν Ἀποστόλων, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ποὺ μέλλει νὰ κρίνει καὶ νὰ κατακρίνει, ὄχι τὸν μετανοημένο ἁμαρτωλό, ἀλλὰ τοὺς ἀμετανόητους φίλους τῆς ἁμαρτίας – ἀνομίας, τοὺς ἄφιλους ἢ ἀλλιῶς ἐχθροὺς τοῦ Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Οἱ πρῶτοι λοιπὸν ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ τιμωρηθοῦν καὶ νὰ ἀφορισθοῦν (ἔχοντας ἀποδείξεις καὶ ὄχι ἐνδείξεις), εἶναι οἱ (ἀμετανόητοι) ἐμπνευστὲς καὶ οἱ συντελεστὲς τοῦ τρίχρονου ἄθεσμου θεσμοῦ, ἀνεξαρτήτως φύλου καὶ ἡλικίας. (Θυμίζουμε ὅτι οἱ μαθητὲς ποὺ δὲν προσδιορίζονταν ὡς ὁμοφυλόφιλοι ἔδωσαν τὸν πιὸ σκληρὸ ἀγῶνα ὑπὲρ τοῦ σοδομικοῦ θεσμοῦ, ἐναντίον φυσικὰ τῶν καθηγητῶν ποὺ διαφωνοῦσαν λόγῳ «θρησκείας». «Μὲ αὐτὰ ποὺ λέτε πληγώνετε τὰ παιδιὰ καὶ τὰ κάνετε νὰ κλαῖνε» ἔλεγαν στοὺς ἐν λόγῳ λειτουργούς! «Ἐμεῖς, σᾶς ἀγαποῦμε», ἔλεγαν πάλι σὲ συμμαθητὲς ποὺ – προσοχὴ – οἱ ἴδιοι δὲν αὐτοπροσδιορίζονταν ὡς ὁμοφυλόφιλοι! Ἁπλὰ λόγῳ χαρακτηριστικῶν «σώματος» ἢ ἄλλων «ψυχικῶν» φαινομένων τοὺς ἀπέδιδαν τὴν ταυτότητα – ἐτικέττα τοῦ ὁμοφυλόφιλου, πιέζοντάς τους ἐν τέλει νὰ ἀποδεχθοῦν κάτι ποὺ δὲν εἶναι).

Εἶναι οἱ (ἀμετανόητοι) ἐμπνευστὲς καὶ οἱ συντελεστὲς τῆς ἔνταξης στὰ Προγράμματα Σπουδῶν τῶν ἑλληνικῶν σχολείων τοῦ «μαθήματος» τῆς σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης. Καὶ μαζὶ μὲ αὐτοὺς ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ φιλοπροοδευτικοὶ καθηγητές, δάσκαλοι καὶ νηπιαγωγοί, ποὺ ἐπιλέγουν νὰ διδάξουν σοδομικὲς ἑνότητες τοῦ ἐν λόγῳ «μαθήματος» ἔστω καὶ μία διδακτικὴ ὥρα τὸ χρόνο.

Κι ἔπειτα εἶναι ὅσοι (χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι) ἰατροί, νοσηλευτὲς καὶ λοιποὶ ποὺ ἐργάζονται σὲ κέντρα (ψυχικῆς καὶ σωματικῆς) ὑγείας καὶ ἐπιχειροῦν «ἀλλαγὲς σώματος» καὶ «προσωπικότητας».

Ὅσοι, (Χ.Ο.) δημοσιογράφοι καὶ λοιποὶ ἀστέρες τοῦ κινηματογράφου ἐκδηλώνουν αἰσθήματα ἀφιλίας πρὸς τὸν φιλόχριστο λαὸ τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ μάλιστα δημόσια δηλώνουν ὡς ὑπερήφανοι ποὺ ἔχουν «τέτοιους» φίλους.

Ὅσοι (Χ.Ο.) καθηγητές, γονεῖς καὶ μαθητὲς τάσσονται ἀνοικτὰ – ἐντὸς καὶ ἐκτὸς σχολείου – ὑπὲρ τῶν «δικαιωμάτων» τῶν σοδομιτῶν.

Καὶ φυσικὰ (νὰ τιμωρηθοῦν μὲ καθαίρεση τὸ γρηγορότερο) ὅσοι (Χ.Ο.) ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς ἔχουν ἀποδεδειγμένα τὸ συγκεκριμένο «κουσούρι»… διότι αὐτοὶ ΕΙΝΑΙ ἡ «ἀφύλακτη – συνοδικὴ πύλη», ἀπὸ τὴν ὁποία ἔρχονται καὶ εἰσέρχονται ὅλα τὰ δεινὰ εἰς τὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, εἰς τὸ Κοινοβούλιο ἀλλὰ καὶ εἰς ὅλη τὴν Οἰκουμένη.

Ἐξ αἰτίας αὐτῶν ἑτοιμάζεται νὰ εἰσέλθει τὸ ἅρμα τοῦ Ἀντιχρίστου ἐντὸς τῆς Ἁγίας πόλεως καὶ ἐννοοῦμε τὸν «θρησκευτικὸ γάμο» ἀλὰ Ἀγγλικανικῆς κουλτούρας ὡς δῆθεν «εὐλογημένο μυστήριο» ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας. Δηλαδὴ νὰ στεφανώσουμε τὰ κεφαλάκια τους μὲ τὸ στεφάνι τῆς «ἀκράτειας». Κύριε ἐλέησον!… Δὲν θὰ ἦταν ὑπερβολὴ νὰ ποῦμε ἐδῶ πὼς αὐτὸ τὸ «στεφάνι» – ἐπὶ τῶν κεφαλῶν τους – συμβολίζει ἐκεῖνο τὸ «ἀκάνθινο στεφάνι», μὲ τὸ ὁποῖο ἔστεψαν οἱ υἱοὶ τῆς ἀπειθείας τὸν υἱὸ τῆς Παρθένου, τὸν Κύριο καὶ Βασιλέα μας Ἰησοῦ Χριστό. Κύριε ἐλέησον ἠμᾶς!

Καὶ τέλος ὅσοι ἱερεῖς καὶ Ἀρχιερεῖς ἐκδηλώνουν αἰσθήματα δῆθεν ΕΝ ΧΡΙΣΤῼ φιλίας πρὸς σοδομίτες, ἀμήν.

«Εἴ τις οὐ φιλεῖ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἤτω ἀνάθεμα. μαρὰν ἀθᾶ.» (Α Κορ. 16,22), ποὺ σημαίνει, “Ἐὰν κανεὶς δὲν ἀγαπᾶ μὲ ὅλην του τὴν ψυχὴν καὶ τὴν δύναμιν τὸν Κύριον Ἰησοῦν, ἂς εἶναι χωρισμένος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὸν Χριστόν. Ὁ Κύριος θὰ ἔλθη καὶ θὰ τὸν κρίνη ὅπως τοῦ πρέπει’’.

ΕΙΘΕ Ο ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΤΕΡΕΩΣΕΙ ΤΑ ΠΙΣΤΑ (ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΑ) ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ «ΕΝ ΧΡΙΣΤῼ» ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ΔΙΑ ΠΡΕΣΒΕΙΩΝ ΤΗΣ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ, ΑΜΗΝ

Εἴθε ὁ Θεὸς νὰ δώσει «ἀγγέλους-ἰατρούς», γιὰ νὰ βοηθήσουν ὅλα τὰ φιλικὰ πρὸς τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ μέλη τῆς πολύχρωμης κοινότητας νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὰ ἄθλια πάθη τῆς σαρκός… «Διότι στὴν προχωρημένη σῆψι τῶν τραυμάτων χρειαζόμεθα πολὺ ἔμπειρο ἰατρό…»!

Πράγματι, «Ἐκεῖνοι ποὺ ἐξῆλθαν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο εἶχαν ὁδηγὸ τὸν Μωϋσῆ, καὶ αὐτοὶ ποὺ ἔφυγαν ἀπὸ τὰ Σόδομα ἄγγελο.
Καὶ οἱ μὲν πρῶτοι ὁμοιάζουν πρὸς ἐκείνους ποὺ θεραπεύουν τὰ πάθη τῆς ψυχῆς μὲ τὴν φροντίδα καὶ τὶς ὁδηγίες ἀνθρώπου-ἰατροῦ. Αὐτοὶ εἶναι ὅσοι ἐξέρχονται ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο.
Οἱ δεύτεροι ὁμοιάζουν πρὸς ἐκείνους ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ καθαρισθοῦν ἀπὸ τὰ ἀκάθαρτα καὶ ἄθλια πάθη τῆς σαρκός. Γι’ αὐτὸ χρειάζονται ἄγγελο-ἰατρό, δηλαδὴ ἰσάγγελο ἄνθρωπο θὰ ἔλεγα, γιὰ νὰ τοὺς βοηθήση.» (Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος)

(Λειτουργὸς Μέσης Ἐκπαίδευσης ΠΕ11)

Σημειώσεις

[1] ethnegersis.blogspot.com [2] katanixi.gr [3] lawspot.gr [4] themamagers.gr [5] lifo.gr


Ορθόδοξος Τύπος

............................................................................................

.............................................................................................