Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2024
Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου 2024
Παρασκευή 28 Ιουνίου 2024
Τρίτη 25 Ιουνίου 2024
«Τρία πράγματα πού μοῦ δίδαξε ἡ ψευτοπανδημία»
Κώστας Καραϊσκος
Δέν πέρασαν οὔτε δύο χρόνια ἀπό τήν ἐφιαλτική περίοδο τῆς λεγόμενης πανδημίας, κατά τήν ὁποίαν ὅλος σχεδόν ὁ κόσμος βίωσε στό πετσί του τή σημασία τῆς λέξης «ὁλοκληρωτισμός», καί ζοῦμε σάν νά μήν συνέβη τίποτε! Πολλά παρανοϊκά μᾶς συμβαίνουν καθημερινά ἀλλά αὐτό τό συγκεκριμένο πραγματικά μέ ξεπερνάει, ὅταν βλέπω ἀνθρώπους μέ συγκρότηση καί ἐντιμότητα σιωπώντας νά συναινοῦν σέ μιά λήθη – ἀμνήστευση τῶν ἐγκλημάτων τῆς περιόδου 2020-2022. Μόνο στίς ΗΠΑ (καί δευτερευόντως στή Βρετανία) φαίνεται νά ἀγωνίζονται ἀκόμα κάποιοι γιά τήν ἀλήθεια.
Τό πρόβλημα φυσικά δέν εἶναι ἄν κάποιος προχώρησε στόν ἐμβολιασμό πού ἐπιβλήθηκε ἄνωθεν ἤ ὄχι. Προφανῶς ἡ ἀπόφαση ἑνός ἑκάστου πού πιέστηκε, φοβήθηκε ἤ πείστηκε εἶναι σεβαστή, ὡς ἀφορώσα τόν ἴδιον καί κανέναν ἄλλον. Ὅμως καθώς ἡ κορωνοχούντα δέν περιορίστηκε μονάχα στήν τρομοκρατία μας, ἀλλά διέλυσε κάθε κοινωνική συνοχή, κάθε ἀνθρώπινο δικαίωμα, κάθε πολιτισμικό ἕρμα, δέν εἶναι δυνατόν νά παριστάνουμε σήμερα πώς δέν συνέβη τίποτε. Δέν εἶναι δυνατόν νά περιορίζουμε τό θέμα σέ μιά προσωπική στάση ἀπέναντι στό ἀφήγημα τοῦ καθεστῶτος γιά τό ἄν ἦταν ὅλη ἡ ἱστορία τοῦ ἰοῦ κατασκευασμένη ἤ εἶχε φυσική προέλευση, γιά τό ἄν τά σκευάσματα προσέφεραν περισσότερη ἀσφάλεια στούς λῆπτες ἀπό ὅση τούς στέρησαν κτλ κτλ. Δέν γίνεται νά κινεῖται κάποιος στόν χῶρο τῆς εὐρύτερης πολιτικῆς καί νά μήν ἔχει διατυπωμένη ἄποψη γιά τό πελώριο πολιτικό ζήτημα πέραν τοῦ ἰατρικοῦ. Παραθέτω λοιπόν κατωτέρω τρία ἀπό τά πολύτιμα πράγματα πού μοῦ δίδαξε ἡ περίοδος τοῦ κορωνοϊοῦ, τόσο γιά τή φύση τοῦ συστήματος ἐξουσίας, ὅσο καί γιά τήν κοινωνία μας.
Καταρχάς πείστηκα γιά τό γεγονός ὅτι δέν ὑπάρχει τίποτε τό ἀξιοσέβαστο πίσω ἀπό τή λέξη «Ἐπιστήμη». Χωρίς νά ὑποτιμῶ τούς ἐργάτες της καί τόν κόπο τους, χωρίς νά παραγνωρίζω τήν πρόοδο πού ἔχει χαρίσει στήν ἀνθρωπότητα, δέν μπορῶ νά κλείσω τά μάτια στόν τρόπο μέ τόν ὁποῖον σήμερα γίνεται ἐργαλεῖο τῶν ἀφεντικῶν. Δέν εἶναι μόνο πού χωρίς τό χρῆμα δέν κάνει βῆμα παραπέρα, δέν εἶναι μόνο πού οἱ ὑποθέσεις ἐργασίας ἔχουν πολύ συγκεκριμένα πλαίσια, δέν εἶναι μόνο πού οἱ ἀληθινές ἀνθρώπινες ἀνάγκες συστηματικά παραγνωρίζονται… Εἶναι ἡ σύνολη «ἀξιοποίησή» της ἀπό τό σύστημα ἐξουσίας, πού τήν ἔβαλε στή θέση τῆς θρησκείας, καθιστώντας την δόγμα πού δέν μπορεῖ κανείς νά τό ἀρνηθεῖ δίχως νά τιμωρηθεῖ. Πολύ μακρυά ἀπό τόν ἡρωικό 19ο αἰώνα, καταμεσίς τοῦ μετανθρωπικοῦ 21ου…
Δεύτερον ἐπιβεβαιώθηκε στά μάτια μου, ὅπως καί ἑκατομμυρίων ἄλλων, πώς τό σύνολο τῶν θεσμῶν, τῶν ἀνεξάρτητων Ἀρχῶν, τῶν διεθνῶν ὀργανισμῶν, τῶν νομικῶν κειμένων εἶναι ἕνα τίποτε μπροστά στήν ἰσχύ τῶν παρασκηνίων. Καλά, γιά τόν πρόστυχο ρόλο τοῦ Τύπου δέν τό συζητᾶμε, εἶναι δεδομένος ἔτσι κι ἀλλιῶς. Καί τήν καθοδήγηση ἐθνικῶν καί διεθνῶν φορέων μέσῳ ἐγκάθετων προσώπων τήν περιμένει κανείς. Ἀλλά τό γεγονός ὅτι τόσο κομβικά κείμενα τοῦ νομικοῦ μας πολιτισμοῦ μποροῦν νά τσαλαπατηθοῦν μέ τέτοια ἀγριότητα καί σχεδόν δίχως μιά διαμαρτυρία ἦταν πραγματικά μιά ζοφερή ἀποκάλυψη.
Τρίτο, καί χειρότερο θά ἔλεγα, ἀναδύθηκε τό ἀψιμυθίωτο πρόσωπο τῆς κοινωνίας πού μᾶς περιβάλλει. Ἀπό τόν ἄσχετο γιατρό-ἁρπαχτολόγο πού σέ προσέβαλε γιατί δέν «ἐμβολιάστηκες» μέχρι τόν μπάτσο (ὄχι ἀστυνομικό!) πού σέ ἔγραφε γιατί δέν εἶχες τή μύτη μέσα στή μάσκα κι ἀπό τό ἀφεντικό πού θά σέ κλωτσοῦσε ἀπό τή δουλειά ἄν δέν προσκόμιζες πιστοποιητικό ἐμβολιασμοῦ μέχρι τόν συνεπιβάτη τοῦ λεωφορείου, χορτάσαμε φασισμό!
Τόσο δειλή, τόσο ἀνορθολογική, τόσο ὑποταγμένη, τόσο καθοδηγούμενη μᾶζα πού ἔψαχνες νά βρεῖς δυό ὁλόκληρα χρόνια κάποιους ἀνθρώπους νά συνεννοηθεῖς γιά τά στοιχειώδη, γιά τά πραγματολογικά στοιχεῖα τῆς ὑπόθεσης, διάολε!
Δέν θά παραθέσω ἐπιχειρήματα γιά τά ἀνωτέρω, ὅποιος κατάλαβε κατάλαβε. Ὁ καιρός ἐγγύς, ἡ ἐπιτυχία τοῦ τεράστιου αὐτοῦ δυστοπικοῦ πειράματος προοιωνίζεται τή συνέχειά του καί σέ ἄλλα πεδία (κλιματικῆς κρίσης, ρωσικῆς ἀπειλῆς, woke ἀτζέντας…) καί ὅσοι ζωντανοί ἄς κρατηθοῦμε ὄρθιοι ἀλληλοστηριζόμενοι. Τί ἔγραφε ὁ Μπλέηκ; «Λέω τήν ἀλήθεια ὄχι γιά νά πείσω ὅσους τήν ἀγνοοῦν ἀλλά γιά νά ἐνισχύσω ὅσους τήν γνωρίζουν».
militaire.gr
.......................................................................................................
.......................................................................................................
Παρασκευή 10 Μαΐου 2024
Πέμπτη 9 Μαΐου 2024
Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 2023
Τετάρτη 11 Οκτωβρίου 2023
Τρίτη 1 Αυγούστου 2023
Σάββατο 24 Ιουνίου 2023
Πέμπτη 25 Μαΐου 2023
Τι προτείνει ο καθηγητής Γιώργος Παύλος, για τις εκλογές του 2023, στην εκπομπή του Στέφανου Δαμιανίδη στον focus fm...
Τρίτη 16 Μαΐου 2023
Κυριακή 14 Μαΐου 2023
Παρασκευή 17 Μαρτίου 2023
Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2023
Ψευδαισθήσεις- Αξίζει να το διαβάσεις ...
Γράφει ο Θεόφιλος Πουταχίδης
Στην αέναη μάχη που δίνεται με έπαθλο το νου και την ψυχή των ανθρώπων, η αλήθεια συμβολίζεται με το φως και το ψεύδος με το σκοτάδι. Ο αρχέγονος και διαχρονικός αυτός συμβολισμός δεν είναι τυχαίος. Βασίζεται στις ιδιότητες των αντιπαραβαλλόμενων μεγεθών. Δηλαδή, η αλήθεια όπως το φως υπάρχει· είναι και ορίζεται. Το ψεύδος, όπως το σκοτάδι, δεν υπάρχει, δεν είναι. Το σκοτάδι ετεροκαθορίζεται μονοσήμαντα και αποκλειστικά σε σχέση με το φως. Συγκεκριμένα, περιγράφει την απουσία του.
Η αλήθεια στέκεται μόνη της και λάμπει. Το ψεύδος δεν στέκει από μόνο του, θέλει δεκανίκι.
Κι εκεί που δεν μπορεί να σταθεί με τίποτα, είναι απέναντι, αντικριστά στην αλήθεια. Γι’ αυτό, το ψέμα, σύμφωνα με τη μεθοδεία του πατέρα του τού διαβόλου, δουλεύει διπολικά. Για να σταθεί απάνω στο σάπιο θεμέλιό του, θέλει απέναντί του, όχι την αλήθεια, αλλά μια αλλοιωμένη, διαστρεβλωμένη εκδοχή της.
Εμπόδια και φύλακες απέναντι στην παράνοια της ψευδοφάνειας, στέκονται η εμπειρία και η επίγνωση των δεδομένων, ήγουν η ψηλάφηση και η καταγραφή της πραγματικότητας. Γι’ αυτό, εχθρός του ψεύδους είναι η αίσθηση των πραγμάτων, η ευθυκρισία κι η έντιμη επιστημοσύνη. Μέγας του σύμμαχος η ψευδαίσθηση που δημιουργείται με αυτό που περιγράψαμε ως αλλοίωση και στρέβλωση της αλήθειας.
Η διασπορά της διαστρεβλωμένης εκδοχής της αλήθειας είναι η διαβολή, από την οποία πήρε και τ’ όνομά του ο πατέρας του ψεύδους.
Όπως είχα γράψει και σ’ ένα παλιότερο άρθρο μου από το 2016 με τίτλο Ουκ εά με καθεύδειν ο των οστών κριγμός: «Μας λένε οι αρχαίοι μας σοφοί: “αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις” (Αντισθένης), αλλά και “αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις” (Επίκτητος).
Ας δούμε, λοιπόν, βασισμένοι σ’ αυτήν τη λογική, τι όνομα διαλέξαμε να δώσουμε στην προσωποποίηση του κακού. Το πιο κοινό και ευρέως διαδεδομένο του όνομα είναι διάβολος. Δηλαδή, από όλα τα κακά που έχει πάνω του αυτός ο ακατανόμαστος ανθρωποφάγος απατεώνας, εμείς διαλέξαμε να τον ονοματίσουμε από την ιδιότητά του να διαβάλλει. Αυτή του η ιδιότητα δείχνει σε όλο της το μεγαλείο τη μισερή και κακότροπη πονηριά του»¹.
Έτσι, τα ενεργούμενα του διαβόλου πάνω στη γη σε κάθε εποχή εργάζονται πάνω σε τρεις άξονες.
Ο πρώτος είναι η απόκρυψη της αλήθειας. Γίνεται με την περιχαράκωση του λόγου που βασίζεται και αναφέρεται στο αληθινό και τον αποκλεισμό της πρόσβασης του κοσμάκη σ’ αυτόν. Επίσης, γίνεται με την σχετικοποίηση της αλήθειας, όταν τα πραγματικά δεδομένα παρουσιάζονται ως να έχουν υποκειμενικό χαρακτήρα και γίνονται ζήτημα άποψης και βούλησης- όχι εμπειρίας. Με αυτόν τον τρόπο η αλήθεια κρύβεται σε κοινή θέα, όπως κρύβεται ένα αληθινό νόμισμα, ανάμεσα σε πολλά πλαστά.
Ο δεύτερος άξονας είναι η στρέβλωση της αλήθειας. Αυτή δεν πρέπει, βέβαια, να είναι ολοκληρωτική και άγαρμπη, αλλά επιτηδευμένη, ώστε να περνάει για πιστευτή και να ξεγελάει τον απρόσεκτο και τον επιπόλαιο. Έτσι, επιλέγονται τα σημεία του αληθινού που θα διατηρηθούν και τα καίρια σημεία που θα αλλοιωθούν, ώστε να είναι αποτελεσματικό το δόλωμα που κρύβει τ’ αγκίστρι.
Η «επιλογή» στ’ αρχαία ελληνικά καλείται «αίρεσις». Καταλαβαίνεται, λοιπόν, πως και ο όρος «αίρεση» στη θεολογία δεν προέκυψε τυχαία –τίποτα με την ελληνική γλώσσα δεν είναι τυχαίο. Η αλήθεια σε κάθε πράγμα, βλέπετε, είναι ενιαία ως άραφος χιτώνας που δεν μπορείς να επιλέξεις κομμάτια του καταπώς σε βολεύει. Η τον δέχεσαι και τον φοράς όπως είναι ή τον σχίζεις και τον κομματιάζεις.
Τέλος, αφού η αλήθεια κρύβεται και δημιουργείται ένα ψεύτικο, ένα πειραγμένο αντίγραφό της, ακολουθεί ο τρίτος άξονας δράσης. Αυτός σχετίζεται με την υπερπροβολή και τη διάδοση της κάλπικης εκδοχής παντού στις κοινωνίες με όλα τα διαθέσιμα μέσα.
Σημαντικό σημείο του τρίτου άξονα, εκτός από την προβολή, είναι και η βράβευση και η απόδοση τιμών στους αποδομητές της αλήθειας. Και νά τα κρατικά βραβεία, να τα βραβεία από άλλους φορείς, νά οι ανακηρύξεις επίτιμων διδακτόρων, νά οι ακαδημίες, νά τα θρησκευτικά οφίκια, νά οι προσκλήσεις σε ομιλίες από φορείς και τ’ αφιερώματα σε εκπομπές λόγου της τηλεόρασης… Νά οι τιμητικές πλακέτες, κι οι κορδέλες, κι οι τήβεννοι και τα παράσημα.
Αυτά είναι το βάθρο στην πλατεία όπου ανεβάζει το σύστημα τον αποδομητή, ώστε να μαζευτεί ο κόσμος ν’ ακούσει. Γιατί, αν γυρνάς μες στην πλατεία μόνος σου και λες: «καθήστε παιδιά να μοιραστώ μαζί σας κάποια πράγματα αληθινά», κανένας δεν θα σου δώσει σημασία. Σε θεωρούν παλαβό- δεν σε έχουν βάλει κάποιοι άλλοι πάνω σε βάθρο.
Οι αποδομητές της αλήθειας στη θεολογία, στις τέχνες, στην ιστορία, και σ’ όλες τις επιστήμες συμπεριλαμβανομένων των βιολογικών-ιατρικών επιστημών, μεθυσμένοι από εξουσία χορεύουν τον διαβολικό χορό της ανθρωποφαγίας.
Κυριαρχούν στην παιδεία και στην πολιτική και σφίγγουν την υδρόγειο στη μέγγενη.
Σε φλόμωσαν στις ψευδαισθήσεις και σου πουλάν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Αυτές οι άρρωστες καταστάσεις, όμως, ποτέ δεν τελειώνουν καλά…
Στην υστερική κατάσταση της εφάμαρτης χαύνωσης δεν καταλαβαίνεις γρι. Πρέπει να φας σφαλιάρες. Με τον πόνο –μόνον τότε που είναι αργά–μόνον τότε ξυπνάς και καταλαβαίνεις… Κορόιδο.
1. Πουταχίδης, Θ. (2017). Σαν Παλιόψαθα των Εθνών. Αθήνα: Ινφογνώμων.
Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2023
Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2023
Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2023
Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2023
Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2022
Ο π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος εξηγεί στο Στέφανο Δαμιανίδη το θρίλερ του Διωγμού του επειδή ΤΟΛΜΗΣΕ να τελέσει την ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ, σε καιρό που κηρύχτηκε η Παγκόσμια Υγειονομική Δικτατορία του κορονογιού
