«Οικογένεια σε κλυδωνισμό» π. Ευάγγελος Παπανικολάου- ένας Ξεκαρδιστικός και εν πολλοίς σοφός μονόλογος ...

«Δολοφόνησαν την έννοια της οικογένειας» : Σερέτης Γρηγόρης, Στέφανος Χίος

 

Η προπαγάνδα κατά της οικογένειας

 

Το σύστημα Μητσοτάκη, απόλυτα ευθυγραμμισμένο με τον σκληρό ιδεολογικό πυρήνα της παγκοσμιοποίησης, δεν έχει πάψει στιγμή να επιτίθεται εναντίον των παραδοσιακών αξιών που ενώνουν τους Έλληνες εδώ και χιλιετίες. Τώρα, η βασική επιδίωξη της νεοταξικής κυβέρνησης είναι η επίτευξη καίριου χτυπήματος στον θεσμό της οικογένειας. Άρχισαν πρώτα από την ίδια τη λέξη, αλλάζοντας δραστικά το περιεχόμενό της. Κεντρικό επιχείρημα είναι ότι για να σχηματιστεί οικογένεια αρκεί η ύπαρξη «αγάπης». Και ως «αγάπη» ορίζεται ό,τι βολεύει την κυβέρνηση. Αν υπάρχει «αγάπη», υπάρχει «οικογένεια», ακόμα κι αν ο «μπαμπάς» και η «μαμά» είναι δύο άντρες ή δύο γυναίκες. Δηλαδή, εφόσον η κυβέρνηση ορίζει το περιεχόμενο των λέξεων, τότε η κυβέρνηση επιτρέπεται να ορίσει όχι μόνο το περιεχόμενο των σχέσεων αλλά και τα συμβαλλόμενα μέρη τους!

Η διαφωνία με αυτή την άποψη, η οποία παίζει τον ρόλο πολιορκητικού κριού, που θα πολιορκήσει τις συνειδήσεις των ανθρώπων, ορίζεται ως «μίσος». Όποιος δεν συμφωνεί με την κυβέρνηση κατακρίνεται πως είναι μισάνθρωπος και είναι «ακροδεξιός», «ταλιμπάν», «σκοταδιστής», «ομοφοβικός». Τούτο το σκεπτικό δεν αναπαράγεται μόνο από την κυβέρνηση και τους βουλευτές και τα κομματικά στελέχη της Ν.Δ., αλλά και από τα συστημικά ΜΜΕ. Η αντίθετη γνώμη, ουσιαστικά, είναι αποκλεισμένη από τον δημόσιο διάλογο.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης στη Βουλή προβλήθηκε ελάχιστα η άποψη ειδικών που θεωρούν ότι είναι ολέθριο σφάλμα η νομοθέτηση «γάμου» των ομοφυλοφίλων και η αναγνώριση του «δικαιώματός» τους να υιοθετούν παιδιά. Επιπλέον, στους τηλεοπτικούς «διαλόγους» στα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ οι παρουσιαστές δεν λειτουργούσαν όπως προβλέπει η δημοσιογραφική δεοντολογία, αλλά σαν χούλιγκαν της κυβέρνησης, που τραμπούκιζαν λεκτικά σε βάρος των διαφωνούντων.

Φυσικά, σε μαζικές εκδηλώσεις όπως το χθεσινό συλλαλητήριο στην πλατεία Συντάγματος η βασική μέριμνα των μητσοτακικών «παπαγάλων» ήταν να επιλέξουν μερικές γραφικές φιγούρες από τις χιλιάδες των Ελλήνων που διαμαρτύρονταν, ώστε να ταυτιστεί η γραφικότητα των ελαχίστων με τα όσια και τα ιερά που υπερασπίζονται οι πολλοί.

Η προπαγάνδα κατά της οικογένειας είναι πλέον… θεσμός στη χώρα μας.

dimokratia

πηγή Τρελογιαννης 

...............................................................................................................

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς και η οικογένεια του 2

Ερωτήματα φαιδρά και σοβαρά για την ενδοοικογενειακή ψυχολογική και σωματική βία....

(επανάληψη )

[και ένεκα μικρούτσικων τεχνικών προβλημάτων... ανεβάζω για δεύτερη φορά 
το εν λόγω ποστάκιον, σήμερον ]
....................................................................................................

Ερωτώ και πάλι το χριστεπώνυμον αναγνωστικό κοινό αυτής της σελίδας:

- Όποιος επιθυμεί να παίξει κλοτσοπατινάδα με τη γυναίκα του, άραγε, καλού έργου, επιθυμεί;

Ρωτώ, διότι ακούω από κάτι ...υπεράντρες, ότι αν δεν την δέρνεις τη δικιά σου, από καιρό σε καιρό, παίρνει αέρα, σού κάθεται στο σβέρκο, χάνει το σεβασμό για το πρόσωπό σου, και διαλύεται η οικογένεια από τις τάσεις ανεξαρτησίας που η λεγάμενη αναπτύσσει.

Ενώ, με μια μπουνιά στα μούτρα, και έχει δωρεάν, βαμμένο μπλε το ματάκι της, και σε προσέχει- προκειμένου να αποφύγει το επόμενο...μπουκετάκι...για Όνομααα!

Ευανθία η Σαλογραία

............................................................................................

.................................................................................................

πηγή για το σοβαρό κείμενο που ακολουθεί: para-cosmos


Γράφει η  Ελένη Ραβάνη

Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, η αθλιότητα υπάρχει στα πιο καλοστημένα και υπεράνω πάσης υποψίας συστήματα που κατασκευάζουμε μόνο και μόνο γιατί δεν αντέχουμε την τόση αθλιότητά μας.

Με αυτή την γενική πρόταση, θέλω να καταγγείλω την στάση κάποιων ιερέων της Εκκλησίας -κι αν η Εκκλησία αναγνωρίζει στις απόψεις τους τον εαυτό της,  την Εκκλησία στο σύνολό της- που ακόμα εξακολουθούν να δικαιολογούν την άσκηση βίας στην οικογένεια, στο σχολείο,  στις φυλακές, στα ψυχιατρεία κι όπου αλλού οι άνθρωποι επιβάλλουν την εξουσία τους πάνω σε ανθρώπους που βρίσκονται σε ασθενέστερη θέση, ως μέρος ενός δήθεν υπέρλογου θεϊκού σχεδίου.

Οι απόψεις αυτές που συνήθως διανθίζονται με αποσπάσματα κειμένων πατέρων, αποστόλων κοκ, μόνο και μόνο για να γίνουν ακόμα πιο εντυπωσιακές αλλά και αναίσχυντες και αδίστακτες, γειτνιάζουν με τις απόψεις διαφόρων ταλιμπανέζων θρησκευτικών ηγετίσκων που  κάθε τόσο και από κοινού με τους οικονομικά ισχυρούς, αιματοκυλούν , με τον τρόπο του ο καθένας, τον κόσμο μας.



Οι "πνευματικοί" αυτοί ταγοί, όταν έρχονται σε επαφή, ιδίως με γυναίκες που βρίσκονται εγκλωβισμένες σε σχέσεις βίας, αρέσκονται  να παραπέμπουν  σε βίους αγίων γυναικών που υποτίθεται ότι άγιασαν επειδή υπέστησαν αγόγγυστα την βία των πατεράδων και των συζύγων τους. Η παραπομπή αυτή είναι όχι μόνο ένας άθλιος τυφλοσούρτης, αλλά είναι και άστοχη και παιδαριώδης. Είναι εγκληματικά ανεύθυνη, είναι ανάξια ανθρώπων που λένε ότι υπηρετούν έναν Εσταυρωμένο.

Ε, λοιπόν δεν Τον υπηρετούν! Κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Γελιούνται και πλανώνται οικτρά, εάν έτσι ερμηνεύουν το Μήνυμα.
Αυτό που λέω δεν εμπνέεται μόνο από ανθρωπιστικά ιδεώδη, εάν κι αυτά έχουν την αξία τους και δεν είναι εύκολο να τα υπερβεί κανείς διαγράφοντας  τον ουμανισμό που ενυπάρχει....Κατά παράδοξο τρόπο η ανθρώπινη ζωή ήταν και είναι το μόνο πράγμα που αποδεδειγμένα είχε και έχει ελάχιστη αξία στην ιστορία της ανθρωπότητας! Τα εκατομμύρια των αθώων θυμάτων που έχουν χάσει την ζωή τους, όχι επειδή αρρώστησαν, όχι επειδή γέρασαν, όχι επειδή έπεσε ένας βράχος στο κεφάλι τους, αλλά επειδή ασκήθηκε πάνω τους μια υπέρτερη ανθρώπινη βούληση που έπαιρνε κάθε φορά μια άλλη μορφή και δικαιολόγηση (θρησκευτική, εθνικιστική, ιδεολογική, φυλετική κλπ.), ακόμα δεν μπορούν να αφυπνίσουν την ανθρώπινη συνείδηση και να οξύνουν τα αισθητήρια και τα κριτήριά μας, γύρω από τους πολλούς και διάφορους τρόπους που έχουν οι άνθρωποι για να εκφράζουν την βία τους. Τούτων δοθέντων, ο Ουμανισμός, δεν είναι κάτι που εύκολα μπορεί κάποιος να υποτιμήσει και να ξεμπερδέψει μαζί του, καταγγέλοντάς τον ως αχρείαστο και ρηχό νεωτερισμό, δίχως να περιπέσει σε ένα είδος κυνισμού.

Το μήνυμα ή ο δρόμος που υποδείχθηκε από τον Χριστό ήταν η Έξοδος της ανθρωπότητας απο τον κύκλο της βίας, μέσα στον οποίο βρίσκεται αλυσοδεμένη από συστάσεως ανθρώπινων κοινωνιών. Και σ' αυτήν την Έξοδο, αναφέρεται το "καθ'ομοίωση"...

 Η συντήρηση του κύκλου της βίας, μέσω της "θεάρεστης υπομονής" -την οποία συμβουλεύουν με ασύλληπτη αφέλεια και ελαφρότητα, δίχως να λαμβάνουν υπόψη τους τίποτα (η επιστημονική παρατήρηση και η έρευνα, καθώς και η κλινική εμπειρία είναι ασήμαντη μπροστά στην θεοσοφία τους) παρά μόνο την διατήρηση των σχημάτων που έχουν στο μυαλό τους-  της διαλεκτικής του αφέντη και του δούλου, του θύτη και του θύματος, του βασανιστή και του βασανιζομένου, γίνεται ακόμα πιο απεχθής όταν ο ένας πόλος δηλαδή ο δούλος ή το θύμα ή η κακοποιημένη γυναίκα, ενισχύει την θέση του -επομένως και την θέση του αφέντη, του θύτη, του σαδιστή συζύγου- παίρνοντας την ρεβάνς , σ' αυτόν τον αγώνα της βίας, μέσω ενός υποτιθέμενου "αγιασμού". Το να συμβουλεύεις ή να προσδοκάς τον "αγιασμό" μέσα από την ανοχή της βίας είναι κι αυτό μια μορφή άσκησης της βίας, ανώτερης ποιότητας, πιο συγκαλυμμένης αφού φέρει και την θεϊκή σφραγίδα ή επιδιώκει το θεϊκό αντάλλαγμα. Τα θύματα έτσι συναινούν στην θυματοποίησή τους και εξομοιώνονται με τους θύτες. Πρόκειται για την λειτουργία του γνωστού σαδο-μαζοχιστικού μηχανισμού που βρίσκεται στον πυρήνα της ανθρώπινης υποδούλωσης. 
Η μεγαλύτερη δε διαστροφή είναι όταν αυτή η λογική του σαδομαζοχισμού, παρουσιάζεται ως ο υπερανθρώπινος "πήχυς" που υπέδειξε ο ίδιος ο Θεός στους ανθρώπους. Όταν δηλαδή ο "πήχυς" δεν λαμβάνει τη νομιμοποίησή του από την ανθρώπινη φυσική κατάσταση, πχ. την ανωτερότητα της δύναμης που κατέχει ο θύτης, αλλά από μια υπερβατική, εκτός κάθε ελέγχου πηγή. Ο κάθε τέτοιος "πήχυς" όμως συνιστά την βάση της ανθρώπινης αλαζονείας, την περιφρόνηση της ανθρώπινης κατάστασής μας και είναι ο άλλος, ο "θεολογικός" τρόπος για να στηριχθούν  ιδεολογικά συστήματα και ιεραρχίες, για να δικαιολογηθούν οι ασχήμιες και οι φρικαλέες καταπατήσεις.

Όμως το κακό και η ασυναρτησία κι αυτή η εξομοίωση θυτών και θυμάτων, περίσσεψε στον κόσμο μας. Ο Θεός δεν "επιτρέπει πειρασμούς" για να μας δοκιμάσει ή για να μας "αγιάσει". Η αθλιότητα είναι όλη δική μας, και μόνο αν την αναγνωρίσουμε ως τέτοια, ως κάτι που μας αφορά κι από το οποίο θέλουμε να ξεφύγουμε, έχουμε κάποιες αμυδρές ελπίδες για να μειώσουμε την φρίκη και τον παραλογισμό που καλπάζουν γύρω μας.
Οι ιερείς που συνιστούν υπακοή και υπομονή σε κάθε άνθρωπο που υφίσταται βία (παιδιά, γυναίκες, φυλακισμένους, ασθενείς κλπ.) κατανοούν οι ίδιοι την δική τους σχέση με τον Θεό, που υποτίθεται ότι υπηρετούν, ως μια σχέση εξουσίας και καταπίεσης και όχι ως μια σχέση ελευθερίας, ανοίγματος και άνθισης του ανθρώπου. Δίνοντας τέτοιες "θεόπνευστες συμβουλές", ταυτίζονται οι ίδιοι με τον Θεό που έχουν στο μυαλό τους και με τον βασανιστή τον οποίο, ούτε λίγο ούτε πολύ, αναγορεύουν σε όργανο της θείας παρέμβασης στον κόσμο... Έχει ανάγκη ο χριστιανικός Θεός από τέτοια διεστραμμένα "όργανα" για να δείξει το Πρόσωπό Του στους ανθρώπους; Θέλει ο χριστιανικός Θεός τρομαγμένες ψυχές και σώματα κακοποιημένα για να επενεργήσει το Αγιο Πνεύμα;

Εάν μπορείς να σταματήσεις την βία (την οποιαδήποτε) , το κακό στον κόσμο όπου το συναντάς, και δεν το κάνεις , τότε γίνεσαι συνεργός του . Και ακόμα περισσότερο όταν , καταγγέλλοντας την απλή λογική ως υποδεέστερη τάχα της υπέρλογης πίστης, εγκαθιδρύεις την λογική του παραλογισμού και της παράνοιας.

Ή όπως έλεγε ο σπουδαίος Πωλ Ρικέρ, στο βιβλίο του Το Κακό, ας κάνουμε εμείς ότι περνάει από το χέρι μας για να μειώσουμε το κακό και μετά θα δούμε τι απ' αυτό μένει στην ιστορία και στον κόσμο.
Πείτε, επιτέλους, κι αν αυτό δεν διαταράσσει την γαλήνη του ύπνου σας και την μακαριότητα της εξουσίας,  που ασκείτε εδώ και αιώνες πάνω στους ανθρώπους που μες την δυστυχία τους καταφεύγουν σε σας, ή απλώς την επαγγελματική μονοτονία σας... Πείτε κάποιες ξεκάθαρες κουβέντες!

Και έλεος πια με τα τσιτάτα! Κι ιδίως με αυτό του Παύλου, με τους Έλληνες και τους Ιουδαίους και τον Εσταυρωμένο... ίσως το εύρος της ερμηνείας του να συμπεριλαμβάνει και το ξεβόλεμά σας.

Πώς θα καλλιεργήσουμε την υπακοή στα παιδιά; (Επίσκ. Ειρηναίος, Αικατερίνμπουργκ και Ιρμπίτσκ)

Υπακοή είναι η υποταγή της θελήσεώς μας στη θέληση κάποιου άλλου. Αλλά για να υποτάξω τη θέλησή μου στη θέληση του άλλου, πρέπει να τον σέβομαι. Και επιπλέον πρέπει να τον αγαπώ, για να μπορώ να τον ακολουθήσω.

Η ισχυρότερη δύναμη της ψυχής είναι η θέληση! Αυτή κυριαρχεί πάνω σ’ όλες τις ψυχικές δυνάμεις του ανθρώπου. Αυτό που θέλουμε, αυτό και σκεφτόμαστε, αυτό λέμε, αυτό κάνουμε. Ο Θεός μας έδωσε την ψυχική αυτή δύναμη για να θέλουμε και να κάνουμε μόνο το καλό, ενώ αντίθετα να μισούμε και ν’ αποστρεφόμαστε το κακό. Αλλά η θέλησή μας αδυνάτισε εξαιτίας της αμαρτίας, και κλίνει περισσότερο προς το κακό. Αν και γνωρίζουμε το καλό, δεν έχουμε τη δύναμη ούτε να το θέλουμε με σταθερότητα, ούτε και να το κάνουμε. «Ού γάρ ο θέλω ποιώ αγαθόν, άλλ’ ο ού θέλω κακόν τούτο πράσσω» (Ρωμ. 7:19).

Η εξασθένηση αυτή της καλής θελήσεως είναι αποτέλεσμα της προπατορικής αμαρτίας, όπως και η ιδιοτροπία και το πείσμα, που πρέπει από την παιδική ηλικία να δαμαστούν και να ξεριζωθούν.

Το κλήμα δίνει πολλούς και γλυκούς καρπούς όχι όταν τ’ αφήνουν ν’ αναπτύσσεται όπως αυτό θέλει, αλλά όταν το κλαδεύουν και το δένουν στον πάσσαλο. Ο,τι αποτέλεσμα φέρνει το κλάδεμα και το δέσιμο του κλήματος, το ίδιο φέρνει και η πειθαρχία. Και η χαλιναγώγηση της παιδικής ιδιοτροπίας και του παιδικού πείσματος δίνει τους καρπούς της υπακοής.

Αλλά για ν’ απολαύσετε τους γλυκούς αυτούς καρπούς, σημειώστε τους κανόνες, που πρέπει ν’ ακολουθήσετε.

Μην επιτρέπετε πείσματα και ιδιοτροπίες στα παιδιά σας, όσο μικρά κι αν είναι. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να περιορίσετε τελείως την ελευθερία της βουλήσεώς τους. Το παιδί μπορεί να ζητήσει κάτι σωστό και ωφέλιμο, κάτι που έχει πραγματικά ανάγκη, κάτι που δικαιούται, και τότε εσείς, ολοπρόθυμα, θά ικανοποιήσετε την επιθυμία του.

Αν λ.χ. το παιδί, στην κατάλληλη ώρα, ζητήσει φαγητό γιατί πεινάει, μην του αρνηθείτε. Αν αρνηθείτε, θα είστε σκληροί και άσπλαχνοι.

Ζητάει το παιδί κάποιο πράγμα απαραίτητο για το σχολείο; Πρέπει να ικανοποιήσετε το αίτημά του, γιατί αλλιώς ίσως δοκιμάσει να το αποκτήσει με αθέμιτο τρόπο. Είναι τελείως διαφορετική περίπτωση, όταν το παιδί ζητάει κάτι μη επιτρεπτό. Σ’ αυτό πρέπει ν’ αρνηθείτε, αδιαφορώντας για τα δάκρυα.

Ποτέ μη δίνετε σημασία στα παιδικά καπρίτσια. Όποιος μια φορά φάνηκε ελαστικός, θα είναι πάντα δούλος της ιδιοτροπίας του παιδιού του.

Στην προσπάθεια να δαμάσουν το πείσμα και την ιδιοτροπία των παιδιών, οι γονείς πρέπει να συνεργάζονται αρμονικά. Να μη γκρεμίζει ο ένας αυτό που χτίζει ο άλλος. Ποτέ το παιδί δεν γίνεται τόσο ιδιότροπο, όσο όταν ο ένας από τους γονείς του επιτρέπει αυτό που ο άλλος του απαγορεύει.

Έρχεται π.χ. με κλάματα στη μητέρα και παραπονιέται πως ο πατέρας δεν του έδωσε κάτι που ζήτησε. Η μητέρα δεν πρέπει να εκφράσει τη συμπόνια της στο παιδί, ούτε, πολύ περισσότερο, τη δυσαρέσκειά της κατά του πατέρα, επειδή εκείνος δεν έκανε ό,τι του ζήτησε το «βλαστάρι» της.

Το ίδιο πρέπει να κάνουν και τα μεγαλύτερα αδέρφια, οι συγγενείς, όλοι όσοι μένουν στο σπίτι, ιδιαίτερα όμως οι παππούδες και οι γιαγιάδες. Είναι γνωστό ότι οι ηλικιωμένοι άνθρωποι ζητούν κάπου ν’ ακουμπήσουν και ν’ αφοσιωθούν. Επειδή όμως οι νέοι δεν θέλουν να μένουν κοντά τους, προσπαθούν να ελκύσουν τα μικρά παιδιά. Και πώς; Με το να κάνουν τα χατήρια τους. Γι’ αυτό πολύ συχνά τα εγγόνια καταφεύγουν στον παππού ή στη γιαγιά. Ελπίζουν ότι κοντά τους θα έχουν ό,τι θέλουν.

Ποτέ δεν πρέπει να καλλιεργούμε την παιδική ιδιοτροπία. Δεν πρέπει να επιτρέπουμε στο παιδί να διατάζει τα μεγαλύτερα αδέρφια, τους υπηρέτες ή άλλους μεγαλυτέρους ή ν’ απαιτεί κάτι αυθαίρετα.

Αν τα παιδιά θέλουν οτιδήποτε, πρέπει να το ζητούν και όχι να διατάζουν. Πρέπει να είναι ευχαριστημένα με ό,τι τους δίνουν και να ευχαριστούν γι’ αυτό.

Ποτέ δεν πρέπει να παραβλέπουμε την ανυπακοή των παιδιών. Ο,τι είπε ο πατέρας ή η μητέρα, πρέπει να γίνεται χωρίς αναβολή. Πρέπει να γίνει συνείδηση στο παιδί ότι: «Αν δεν εκτελέσω αμέσως αυτό που λέει ο πατέρας ή η μητέρα, δεν φέρομαι καλά». Αλλά και οι γονείς οφείλουν να είναι από πριν βέβαιοι, ότι αυτό που λένε οπωσδήποτε θα γίνει. Μόνο έτσι μπορούμε να νικήσουμε την ιδιοτροπία του παιδιού και να το βοηθήσουμε ν’ αναπτύξει θέληση ισχυρή και στραμμένη πρός το καλό, καλλιεργώντας παράλληλα την υπακοή.

Αφού ξεριζώσετε λοιπόν με τον τρόπο αυτό το πείσμα και την ιδιοτροπία από την παιδική ψυχή, φερθείτε και στο μέλλον έτσι, ώστε τα παιδιά να τρέφουν για σας το σεβασμό που πρέπει. Ο σεβασμός είναι βασική προϋπόθεση της υπακοής.

(Από το βιβλίο “Μητέρα Πρόσεχε!”, Εκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής)

πηγή: 

 http://alopsis.gr/%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%B8%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%85%CF%80%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%80/

..............................................................................................
..............................................................................................
ΕΝΑΣ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ ΠΑΠΑΓΑΛΟΣ