ΑΞΙΖΕΙ να τον ΑΚΟΥΣΕΙΣ με ΠΡΟΣΟΧΗ! .....Η Ορθοδοξία ως θεραπεία_Γέροντας Δαμασκηνός Αγιορείτης

O παπα-Βαγγελάκης ο Παπανικολάου ομιλεί με θέμα : Η Εκκλησία Έναντι της Αμφισβήτησης των Αληθειών της Πίστεώς της

To Άγιο Πνεύμα ήλθε για να μείνει και να μας αλλάξει τη ζωή

Προς τις Κατακόμβες

Νικολάου Μάννη, εκπαιδευτικού

---

Σε μια από τις τελευταίες συζητήσεις που είχαμε με τον πολύ αγαπητό, μακαριστό πλέον, π. Γεώργιο Μεταλληνό, μου είχε επισημάνει πως η εμφάνιση και αλματώδης ανάπτυξη του Μοναχισμού κατά τις αρχές του Δ΄ αιώνος, οφειλόταν στην αναγνώριση της Εκκλησίας από την Πολιτεία επί Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Οι Μοναχοί θέλησαν δηλαδή με την αναχώρησή τους να διαφυλάξουν την μυστηριακή ουσία της Εκκλησίας, η Οποία ανδρώθηκε στις Κατακόμβες και ποτίστηκε με τα αίματα των -  ανυπάκουων στους αντιχριστιανικούς νόμους της ειδωλολατρικής Πολιτείας - Μαρτύρων.

Και αν ιστορικά ο θεσμός της συναλληλίας Εκκλησίας-Πολιτείας διατηρήθηκε επί αιώνες, λόγω του σεβασμού που έτρεφε η δεύτερη προς την πρώτη (ακόμη και σε περιόδους υποδουλώσεως) και του διακριτού, γενικώς, των ρόλων τους, όμως πολλοί Πατέρες και Διδάσκαλοι των τελευταίων ετών, με αφορμή τόσο την αποχριστιανοποίηση της Πολιτείας, όσο και την υποδούλωση της Εκκλησίας σε αυτήν, εξέφρασαν την άποψη πως η επαναεπιστροφή της τελευταίας στις Κατακόμβες θα είναι αναπόφευκτη. 

Με την μόνη διαφορά πως όταν αυτό συμβεί, θα υφίστανται πλέον δύο ειδών Εκκλησίες· από τη μία, θα έχουμε τις φαινομενικές «Εκκλησίες», δηλαδή τους επίσημους και αναγνωρισμένους από την - κατ' όνομα χριστιανική, κατ' ουσία όμως νεοειδωλολατρική - Πολιτεία, «εκκλησιαστικούς οργανισμούς», που θα συναποτελούν μια ψεύτικη και πλήρως εκκοσμικευμένη «Εκκλησία», ενώ από την άλλη, θα υπάρχει η αληθινή Εκκλησία του Χριστού, μη αναγνωρισμένη, μη οργανωμένη, αλλά διωκόμενη και ευρισκόμενη στην έρημο [1].

Για να μη νομίσει κανείς ότι τα παραπάνω αποτελούν «φαντασιώσεις», ή και αυθαίρετη γνώμη του γράφοντος, παραθέτω τα σχετικά τεκμήρια προς επίρρωση αυτής της οπτικής:

α) Ο μακαριστός, και τιμώμενος από πολλούς σε ολόκληρο τον κόσμο ως Άγιος, π. Σεραφείμ Ρόουζ (+1982), έγραφε συνεχώς, αναφερόμενος στο μέλλον της Εκκλησίας, ότι πρέπει οι αληθινοί Χριστιανοί να προετοιμάζονται ώστε να επιβιώσουν πνευματικά στα δύσκολα χρόνια που έρχονται. 

Σε επιστολή του το 1970 έγραφε: «εμείς οι Ορθόδοξοι δεν έχουμε λαμπρό μέλλον, σε κοσμικό επίπεδο· αλλά αυξάνει αυτό που θα μας δώσει την ευκαιρία πραγματικά να ομολογήσουμε την Ορθοδοξία μας υπό δύσκολες συνθήκες.

Οι «επίσημες» δικαιοδοσίες θα μπορούσαν να είναι σε θέση να συνθηκολογήσουν με τις νέες συνθήκες και να «ανθίσουν» σε μια Σοβιετική Εκκλησία ή στην Εκκλησία της Ελλάδας, οπότε εμείς που είμαστε λιγότερο πολιτικά φιλόδοξοι, θα περιοριστούμε σε μια μειονοτική κατακομβική κατάσταση, ακόμη και κάτω από μια δεξιά δικτατορία...» [2].

Προς τον Αλέξανδρο Καλόμοιρο το 1976 έγραφε:  «Εμείς οι ίδιοι έχουμε μια αίσθηση - που δεν βασίζεται σε κάτι πολύ συγκεκριμένο μέχρι τώρα - ότι η καλύτερη ελπίδα για τη διατήρηση της αληθινής Ορθοδοξίας τα επόμενα χρόνια θα βρίσκεται σε τέτοιες μικρές συγκεντρώσεις πιστών, όσο το δυνατόν περισσότερο «εν ενί πνεύματι και μιά καρδία».

Η ιστορία του Κ΄ αιώνος μας έχει δείξει ήδη ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε πάρα πολλά από τον «εκκλησιαστικό οργανισμό». Σε αυτόν, εκτός από αιρέσεις, το πνεύμα του κόσμου έχει γίνει πολύ ισχυρό.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αβέρκιος [3] και ο δικός μας Επίσκοπος Νεκτάριος [4] μας προειδοποίησαν να προετοιμαστούμε για την εποχή των Κατακομβών, όταν η χάρη του Θεού μπορεί ακόμη και να απομακρυνθεί από την «εκκλησιαστική οργάνωση» και θα παραμείνουν μόνο απομονωμένες ομάδες πιστών. Η Σοβιετική Ρωσία μας δίνει ήδη ένα παράδειγμα του τι μπορούμε να περιμένουμε - μόνο χειρότερα, γιατί οι εποχές δεν γίνονται καλύτερες» [5]. 

Σε άλλη επιστολή του, δύο χρόνια αργότερα (1978), γράφει «Νιώθουμε ότι τα σημάδια των εποχών δείχνουν ολοένα και περισσότερο την ύπαρξη μιας επερχόμενης «Κατακόμβης», ανεξάρτητα από τη μορφή που μπορεί να πάρει, και όσο περισσότερο μπορούμε να προετοιμαστούμε γι᾿ αυτό, τόσο το καλύτερο... Κάθε τέτοιο μοναστήρι ή κοινότητα το βλέπουμε ως μέρος του μελλοντικού «δικτύου» κατακομβών που αγωνίζεται για την αληθινή Ορθοδοξία· πιθανώς σε εκείνες τις εποχές (εάν θα είναι πραγματικά τόσο κρίσιμες όσο φαίνονται από εδώ), το ζήτημα των «δικαιοδοσιών» θα τεθεί στο περιθώριο» [6]. 

β) Τις ίδιες εκκλησιολογικές θέσεις διακήρυττε και ο αείμνηστος λόγιος ιατρός Αλέξανδρος Καλόμοιρος (+1990), αλληλογράφος του π. Σεραφείμ. Σε συγκλονιστικό άρθρο του, γραμμένο στα 1982, διαβάζουμε τα εξής: «Γιατί όμως αισθάvovται οι Χριστιανοί τόσο πολύ εvτoνα την ανάγκη να καταφύγουν οπωσδήποτε σε μια διοικητικά οργανωμένη Εκκλησία; Αυτό γίνεται γιατί η Ιστορία έχει μεγάλη δύναμη στη ψυχή μας.

Επειδή την Εκκλησία, μέσα στους αιώνες, την γνωρίσαμε οργανωμένη σε Πατριαρχεία και σε Συνόδoυς, την ταυτίσαμε με την οργάνωσή της αυτήν, ξεχνώντας ότι, κατά την διάρκεια των αιρέσεων, η οργάνωση αυτή χανόταν για τους Ορθοδόξους και γινόταν το όπλο της κακοδοξίας εναντίον τους.

Όμως, στους αποκαλυπτικoύς καιρούς που ζούμε, έχουμε αφήσει πια πίσω την Ιστορία και μπήκαμε στην Εσχατολογία. Η πνευματική μας επιβίωση εξαρτάται από την συνειδητοποίηση αυτoύ του γεγονότος.

Έπεσαν πια όλα τα ιστορικά μας αντερείσματα. Η αποστασία άλλαξε τους ποιμένες σε λύκους και η οργανωμένη Εκκλησία που ξέραμε είναι σήμερα αγέλη λύκων και θάvατος προβάτων.

Ο διάβολος είναι πια λυμένος. Για να επιβιώσoυμε πρέπει να δούμε την Εκκλησία στη μυστική και μυστηριακή της ουσία, γυμνωμένη από την διοικητική της οργάνωση που γνωρίσαμε στην Ιστορία.

Στην αρένα οι μάρτυρες γυμνοί αντιμετώπιζαν τα θηρία. Γυμνή και η στρατευομένη Εκκλησία των εσχάτων καιρών θα παλέψει μαζί τους, χωρίς Συνόδους, χωρίς Πατριαρχεία, χωρίς σύνδεσμο των κατά τόπους μικρών Εκκλησιών άλλον από τον Χριστόν και την κοινωνία τους με την θριαμβεύουσα Εκκλησία... 

Η λεγόμενη «Εκκλησία των Κατακομβών» δεν έχει καμμιά εξωτερική ομοιότητα με τις οργανωμένες Εκκλησίες που ξέρουμε, και μόνον με τις Εκκλησίες της εποχής των μεγάλων διωγμών ομοιάζει. Η κατάσταση που επικρατεί τώρα στη Ρωσία, σιγά-σιγά θα γενικευθεί παvτού.

Ορθόδοξοι επίσκοποι ελάχιστοι, διάσπαρτοι στον κόσμο, κρυμμένοι και άγνωστοι στους πολλούς. Ιερείς μετρημένοι θα εκτελούν αποστολικές περιοδείες από πόλη σε πόλη, από ενορία σε ενορία, από χώρα σε χώρα, ανακουφίζοντας τις πνευματικές ανάγκες των πιστών και ενώνοντάς τους όλoυς, γνωστούς και αγνώστους μεταξύ τους, με τούς άφθαρτους δεσμούς του αναστημένου Σώματος και Αίματος του Χριστού. Μνημονεύοντας «πάσης επισκοπής Ορθοδόξων» για να μη προδίδεται ο πλησιέστερος αληθινός Επίσκοπος ή και από πραγματική άγνοια για το που βρίσκεται αληθινός Επίσκοπος.

Και η εποχή του Αντιχρίστου θα προχωρεί προς την αποκορύφωσή της. Το ποίμνιο του Χριστού όλο και θα μικραίνει. Όμως όσο πιο δυνατός ο πόνος των ημερών που έρχονται, τόσο κοντύτερά μας θα είναι ο Κύριος, φθάνει να μείνουμε πιστοί μέχρι το τέλος. Το πλοίο που μας έφερε μέχρι εδώ, η συνοδική, διοικητική οργανωμένη μορφή της Εκκλησίας εξόκειλε στα ρηχά της αποστασίας και διαλύεται από την βία των κυμάτων, όπως τότε εκείνο το άλλο πλοίο στην παραλία της Μάλτας (Πράξ. κζ΄-κη΄ 6).

Όμως, όπως τότε, κανένας από τους επιβαίνοντες δεν θα χαθεί. Θα σωθούν όλα τα αληθινά μέλη της Εκκλησίας, αφού εγκαταλείψουν το καταδικασμένο πλοίο, δύο-δύο, τρεις-τρεις κολυμπώντας σε μικρές ενορίες, βοηθώντας ο ένας τον άλλον, και θα πατήσουν επί τέλους το σίγουρο ακρογιάλι της καινής γης του Παραδείσου. Ας μη φοβηθούμε το πήδημα στα άγρια κύματα. Είναι πήδημα σωτηρίας. Το ταξίδι στο σκοτεινό φουρτουνιασμένο πέλαγος τελειώνει. Ορθρίζει η ατελεύτητη μέρα. Μαραναθά» [7].  

γ) Διαπρύσιος κήρυκας της οπτικής αυτής υπήρξε και μακαριστός εκκλησιαστικός ρήτορας π. Αθανάσιος Μυτιληναίος (+2006). Σε μια ομιλία του έλεγε τα εξής φοβερά: «Καλείται η εν διωγμώ Εκκλησία να δώσει πάλι τις μάχες της με τους αρνητάς και την άρνηση, αφού κατέβει όμως στις κατακόμβες της. Και θα κατέβει, όχι μόνο σαν σχήμα λόγου... Μπορεί να την μειώνουν σήμερα φοβερά την Εκκλησία, να την βάζουν στο περιθώριο, να τη νοθεύουν.

Ό,τι νοθεύεται, θα καταστραφεί. Ό,τι μένει ακέραιο και σωστό, αυτό και «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσι αυτής». Όσο για την άλλη αυτή Εκκλησία, την άλλη, την απέξω, η «έξωθεν αυλή» που την αποτελούν αυτοί οι χλιαροί χριστιανοί που είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή, με μηδαμινό αντάλλαγμα να συνθηκολογήσουν με τον Καίσαρα του κόσμου τούτου, αυτή θα καταπατηθεί υπό των εθνών, δηλαδή θα περιέλθει στην δικαιοδοσία των απίστων και των αθέων» [8].

Αλλού τονίζει ξανά: «Η Εκκλησία θα καταφύγει πάλι στην έρημον εις τους εσχάτους καιρούς, στις ημέρες του Αντιχρίστου. Οι κατακόμβες χρησιμοποιήθηκαν και θα ξαναχρησιμοποιηθούν» [9].

δ) Συχνές αναφορές για το θέμα αυτό έκανε στις ομιλίες και στα κείμενά του και ο μακαριστός πρ. Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης (+2010), ο οποίος συχνάκις τόνιζε πως βρισκόμαστε «εις παραμονάς Εκκλησίας κατακομβικής» [10]. Αλλού πάλι διαβάζουμε: «Ε, φεύγουμε και εμείς από το σχήμα αυτό της Εκκλησίας, που απελαμβάναμε ορισμένα προνόμια σε ορισμένας εποχάς και είχε μερική ελευθερία. Φεύγουμε πλέον από το σχήμα αυτό της Εκκλησίας και μπαίνουμε στο σχήμα των κατακομβών. Τότε πλέον, όχι μόνο τροπικώς, αλλά και τοπικώς θα χωριστούμε.

Και η Εκκλησία θα διωχθεί και οι ναοί θα κλείσουν, όν τρόπον έχουν κλείσει στην Αλβανία και σε άλλα μέρη. Διωγμός. Φαίνονται αυτά απίστευτα αλλά όλες οι ενδείξεις φανερώνουν, ότι εκεί βαίνουμε. Λοιπόν, πρέπει και εμείς να προετοιμάσομε τον εαυτό μας δια Εκκλησίαν κατακομβών. Αλλά γεννάται το ερώτημα.

Έχομε εμείς την διάθεσιν αυτήν; Τι λέτε; Μήπως συμβή εκείνο το οποίον είπε ο Χριστός στον Πέτρο «Σίμων Σίμων, ιδού ο σατανάς εξητήσατο υμάς του σινιάσαι ως τον σίτον, (ο σατανάς λέει, ζητάει να σας κοσκινίσει)» εγώ δε εδεήθην περί σου ίνα μη εκλίπη η πίστις σου».

Ο Κύριος εγνώριζε την αδυναμία του Πέτρου και ότι, ναι μεν είχε πόθο ειλικρινή να μείνει κοντά στο Χριστό, αλλά ήταν το πνεύμα του ασθενές. Ο Πέτρος απήντησε: “Εγώ, Κύριε, μαζί σου θα είμαι». Κ’ εσείς τώρα είστε εδώ πέρα, μαζί μου. Αλλά θα είστε πάντα; Θα περάσετε κόσκινο. Δεν θέλω να σας απογοητεύσω. Ωραία είστε τώρα όλες εδώ. Δεν σας πειράζει κανείς, δεν σας καταδιώκει κανείς. Ελεύθερο κατηχητικό σχολείο έχετε, ελεύθερες συγκεντρώσεις κάνετε, ελεύθερα είναι όλα. Ζήτε πάνω σ’ ένα όρος Θαβώρ. «Καλόν εστιν ημάς ώδε είναι…». Έχετε τη συντροφιά σας, το φαγητό σας, τον ύπνο σας, το κέντρο σας, τας ευκολίας σας. Όλα αυτά είναι καλά και ευχάριστα.

Αλλά μετά ο Θεός θα μας δώσει μια κλωτσιά, όπως λέει και ο Χότζνερ, και θα μας πετάξει από το όρος Θαβώρ, θα μας ρίξει κάτω, στην σκληράν πεδιάδα, στο σχήμα αυτό. Γεννάται λοιπόν το ερώτημα: εμείς είμεθα προετοιμασμένοι για ένα τέτοιο διωγμό;» [11].

ε) Επιθυμώ να κλείσω το παρόν άρθρο - το οποίο ευελπιστώ να προκαλέσει όχι θλίψη ή ταραχή, αλλά καλό προβληματισμό - όπως ακριβώς το άρχισα· με αναφορά στον αλησμόνητο π. Γεώργιο Μεταλληνό.

Αφήνω απλά τον ίδιο να μιλήσει: «Ό,τι έζησαν οι άλλοι Ορθόδοξοι στη σοβιετική-κομμουνιστική τους περίοδο, κινδυνεύουμε να ζήσουμε οι Έλληνες Ορθόδοξοι στην Ενωμένη Ευρώπη και τη Νέα Τάξη. Αυτή η πορεία διαγράφεται.

Η ελευθερία μας περιορίζεται επικίνδυνα και εντελλόμεθα να ενεργούμε και πορευόμεθα «τοις ’κείνων ρήμασι πειθόμενοι» και με βάση την χαραγμένη από δεκαετίες τώρα «γραμμή». Διαφορετικά, δεν θα έχουμε «ευρωπαϊκό πρόσωπο» και δεν θα χωράμε ως ελεύθεροι συν-εταίροι μέσα στην Ευρώπη.

Είναι έτοιμη η Εκκλησιαστική μας Ηγεσία να αντισταθή, προτιμώντας τον «ονειδισμόν του Χριστού, των εν Ευρώπη θησαυρών» (παράβ. Εβρ. 11, 26), όταν πρόκειται, μάλιστα, και για πραγματικούς θησαυρούς ευρωπαϊκών κονδυλίων;

Είναι πρόθυμη και έτοιμη η Εκκλησία μας, αν χρειασθή, να προκρίνη τις κατακόμβες; Εύχομαι να είναι! Αν και θα το δείξη γρήγορα.

Αν όμως δεν είναι, τότε σημαίνει ότι αποκόπτεται από το ευσεβές πλήρωμα, που μένει πιστό στην παράδοση των Αγίων του, και το προδίδει. Συνηθίσαμε να μιλούμε για την υπακοή ως υψίστη αρετή του ασκουμένου ορθοδόξου.

Και είναι αυτό πράγματι παγία. πράξη των Αγίων μας. Αν όμως πάντα η «υπακοή» ίσχυε «εν οις εντολή Θεού ουκ εμποδίζεται», κατά τον Μ. Βασίλειο (P.G. 31, 860), τώρα μόνο η ανυπακοή σώζει!» [12]. 

[1] Βλ. Αποκ. ιβ΄ 6.

[2]  Vyacheslav Marchenko, Letters of Fr. Seraphim Rose: 1961-1982, Letter 49 (μετάφραση αποσπάσματος ημέτερη)

[3] Αρχιεπίσκοπος Συρακουσών (της Εκκλησίας των Ρώσων της Διασποράς) Αβέρκιος Τοσέφ (+1976).

[4] Επίσκοπος Σιάτλ (της Εκκλησίας των Ρώσων της Διασποράς) Νεκτάριος Κόντσεβιτς (+1983).

[5] Letters of Fr. Seraphim Rose, ό.π., Letter 207 (μετάφραση αποσπάσματος ημέτερη).

[6] Αυτόθι, Letter 254 (μετάφραση αποσπάσματος ημέτερη).

[7] Το ταξίδι στη «Μάλτα», Περιοδικό «Οι Ρίζες», Δεκ. 1982 (http://krufo-sxoleio.blogspot.com/2012/03/blog-post_05.html).

[8] https://www.youtube.com/watch?v=PnqgMTtY9r0&feature=emb_title

[9] https://www.youtube.com/watch?v=illGBGlsVLo

[10] https://www.youtube.com/watch?v=rLoW-sw7v2o

[11] Aπο το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου «ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄, 2008, σελ. 32-34 (http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=34703).

[12] Οι διάλογοι χωρίς προσωπείον (Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Δ. Μεταλληνός, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών): https://alopsis.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CE%B9-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CF%80%CF%81/

πηγή: romfea.gr 

Ψυχολογία και Εκκλησία -π. Αλέξανδρος Σμέμαν

ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
γράφει ο συχωρεμένος  π. Αλέξανδρος Σμέμαν.

« Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου, 1976. Συζήτησα με τη Λ. και τον Θωμά (Χόπκο) για τη «συμβουλευτική», σε σχέση με δυο δύσκολες επισκέψεις που είχα, και, επίσης, με έναν Αγγλικανό ιερέα, ψυχοθεραπευτή, ο οποίος θέλει να γίνει Ορθόδοξος για να μας «βοηθήσει» στο πεδίο της ψυχοθεραπείας. 

Χρειάζεται να καθήσω κάτω και να σκεφτώ προσεκτικά, μέσα από την όλη ενστικτώδη αποστροφή μου προς αυτή την επιστημονική περιοχή, με την οποία άλλοι όλο και περισσότερο κατατρύχονται. Τι να βρίσκεται πίσω απ’ αυτό; Τι είναι αυτό που προκαλεί την έλξη της; 

Δοκιμάζοντας ν’ απαντήσω (μπορεί βέβαια να κάνω και λάθος), μου φαίνεται πως η λατρεία της ψυχοθεραπείας δύσκολα συμβιβάζεται με τον χριστιανισμό, επειδή συχνά βασίζεται σ’ ένα θηριώδη εγωκεντρισμό, στη συνεχή ενασχόληση με τον εαυτό μας. Αποτελεί έσχατη έκφραση και προϊόν του «εγώ», του «εαυτού» μου, κ.λ.π., της αμαρτίας από την οποία πρέπει να σωθούμε. 

Η ψυχοθεραπεία ενισχύει τον εγωκεντρισμό, ο οποίος αποτελεί όντως τη βασική της αρχή. Όταν η ψυχοθεραπεία διεισδύει στη θρησκευτική συνείδηση, την παραμορφώνει. Το αποτέλεσμα είναι συχνά η αναζήτηση μιας «πνευματικότητας», ως μιας ξεχωριστής κατάστασης. 

Εξ ου το σκοτάδι και η στενοκεφαλιά πολλών πνευματιστών, εξ ου η σύγχυση που προκαλεί η «ψυχολογοποίηση» στη διδασκαλία, στο ποιμαντικό έργο, στη φροντίδα των ψυχών. 

Η αρχή πάνω στην οποία έχει δομηθεί ο Χριστιανισμός –«ο Χριστός σώζει, αναζωογονεί, θεραπεύει» -αντικρούεται από το «αυτό που σώζει και θεραπεύει είναι η αυτοκατανόηση – το ‘γνώθι σ’ αυτόν’».

 Έτσι, το «δες τον εαυτό σου στο φως του Θεού και μετανόησε» αντικαθίσταται από το «κατανόησε τον εαυτό σου και θεραπεύσου». 

(«Ημερολόγιο 1973-1983», π. Αλεξάνδρου Σμέμαν, εκδ. Ακρίτας, 2002, σσ. 174-175.)

πηγή: μάλλον, (δεν θυμάμαι καλά),  το Ιστολόγιο "Τρελογιάννης" 
........................................................................................................
.........................................................................................................

Μα γιατί πάτε στην εκκλησία, τι κάνετε τόσες ώρες εκεί;

Ρωτάνε μερικοί :"Μα γιατί πάτε εκκλησία, και αυτός είναι ένας χώρος όπως το σπίτι μας, τι καταλαβαινετε,τι κάνετε τόσες ώρες εκει; 

 Και απαντώ: 

"Tίποτα δεν κάνουμε, όταν είσαι εννιά μήνες στην κοιλιά της μάνας σου τι κάνεις; τίποτα. Περιμένεις να βγεις στον αληθινό κόσμο. 
Η μάνα σου και ο οργανισμός της προσπαθούν να σε γεννήσουν υγιή. 

Έτσι και στην εκκλησία, κυοφορεισαι μέσα στο «σώμα »της εκκλησίας, του Θεού και προσπαθείς από εκεί μέσα να σταθείς όρθιος ως τον θάνατο σου για να μπεις στην Βασιλεία του Θεού. Παλεύεις με τον εαυτό σου και τον αντίθετο."

Αυτό είναι η εκκλησία, η μήτρα που μας κυοφορει για να αναγεννηθουμε εν Χριστω και κρίμα αλλά ματαιοπονούν όσοι νομίζουν ότι κάτι θα πετύχουν εκτός αυτής.

Ουδείς μπορεί να γεννηθεί φυσιολογικά εκτός της μήτρας.

πηγή: https://proskynitis.blogspot.com/2019/01/blog-post_94.html?fbclid=IwAR3n0Vm-hDjvKBsSG_Ur5lfOSeKuljBrzg-PHZg3dYyKbUzJnnxJMCSrYIc

Τι συμβαίνει; Τα τελευταία τριάντα χρόνια έχουν αγιοποιηθεί τόσα πρόσωπα όσα δεν αγιοποιήθηκαν τους τελευταίους τριάντα αιώνες..

Μητροπολίτη Ηλείας κ. Γερμανού

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ; ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΧΟΥΝ ΑΓΙΟΠΟΙΗΘΕΙ ΤΟΣΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΌΣΑ ΔΕΝ ΑΓΙΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ ΤΡΙΑΝΤΑ ΑΙΩΝΕΣ..

Δια τούτο διερωτάται κανείς· Τι συμβαίνει; 

Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα  και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε ή εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου;                                                        

Μήπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν «σημεία», ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες των χρόνων του Ιησού (Ίδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ιβ΄ 38 – 45 , ιστ΄ 1 – 4, κζ΄ 42 – 44, Λουκά δ΄ 23 – 30, ια΄ 29, Ιωάννου στ΄ 30 – 41, Α΄ Κορινθίους 22 – 26),

και η Εκκλησία, αντιθέτως απ΄ ό,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων;

                                                                                                                 

Μήπως η Εκκλησία μας επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού ή της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα;                                                                                                                                                

Μήπως είναι τούτο κάτι «που πουλάει» κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του;  

                                     

Πάντως ό,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.

ορθόδοξη φωνή

Πηγή: http://scripta---manent.blogspot.com/2018/08/to-30.html

Ο Ιβάν Σαββίδης- το ήξερες;- έκανε δωρεά εκκλησία με χρυσούς τρούλους στο Πρόχωμα Θεσσαλονίκης!

O Ιβάν Σαββίδης έχει φροντίσει εδώ και χρόνια για την ανέγερση του Ιερού Ναού του Αγίου Πνεύματος στο Πρόχωμα Θεσσαλονίκης, μια εκκλησία πιστό αντίγραφο του ναού που υπάρχει στο χωριό του, τη Σάντα Γεωργίας.

Η μόνη διαφορά ανάμεσα στους δύο ναούς εντοπίζεται στους τρούλους καθώς στην Σάντα είναι από λαμαρίνα ενώ στο Πρόχωμα χρυσοί!

 Η εκκλησία είναι δωρεά του Ιβάν Σαββίδη να τιμήσει τη μνήμη του πατέρα του Ιγνάτιου και της μητέρας του Κλεονίκης.

 Για τον λόγο αυτό άλλωστε στην αυλή της εκκλησίας υπάρχει και η προτομή του Ιγνάτιου Σαββίδη.

Στην εκκλησία όπου πραγματοποιήθηκε πριν από λίγους μήνες και ο γάμος του υιού του Ιβάν, Γιώργου, υπάρχει μάλιστα και μια αγιογραφία στην άκρη της οποίας εμφανίζεται σύσσωμη η οικογένεια Σαββίδη να κρατάει στα χέρια της την εκκλησία του Αγ. Πνεύματος της Σάντας και να την προσφέρει στον… Κύριο!

Χαρακτηριστική είναι και η φράση που αναγράφεται στα Ρωσικά ακριβώς από κάτω και η οποία αναφέρει: «Δέσποτα δέξου αυτόν τον ναό ως δώρο (προσφορά) από τους δούλους σου, Ιωάννη, Κυριακή, Γεώργιο και Νικόλαο και άκου την προσευχή των προσευχόμενων στον ναό αυτό». 

Σημειώνουμε ότι το όνομα Ιωάννης αφορά τον ίδιο, καθώς θυμίζουμε ότι πριν από περίπου 2 χρόνια ο μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ ΠΑΟΚ κατέθεσε αίτημα στο Δήμο Θέρμης, το οποίο και έγινε αποδεκτό, για να αλλάξει το όνομά του.

Πηγή: Ο Ιβάν Σαββίδης σε... αγιογραφία εκκλησίας [εικόνα] | iefimerida.gr 

Ερωτήματα φαιδρά και σοβαρά για την ενδοοικογενειακή ψυχολογική και σωματική βία....

(επανάληψη )

[και ένεκα μικρούτσικων τεχνικών προβλημάτων... ανεβάζω για δεύτερη φορά 
το εν λόγω ποστάκιον, σήμερον ]
....................................................................................................

Ερωτώ και πάλι το χριστεπώνυμον αναγνωστικό κοινό αυτής της σελίδας:

- Όποιος επιθυμεί να παίξει κλοτσοπατινάδα με τη γυναίκα του, άραγε, καλού έργου, επιθυμεί;

Ρωτώ, διότι ακούω από κάτι ...υπεράντρες, ότι αν δεν την δέρνεις τη δικιά σου, από καιρό σε καιρό, παίρνει αέρα, σού κάθεται στο σβέρκο, χάνει το σεβασμό για το πρόσωπό σου, και διαλύεται η οικογένεια από τις τάσεις ανεξαρτησίας που η λεγάμενη αναπτύσσει.

Ενώ, με μια μπουνιά στα μούτρα, και έχει δωρεάν, βαμμένο μπλε το ματάκι της, και σε προσέχει- προκειμένου να αποφύγει το επόμενο...μπουκετάκι...για Όνομααα!

Ευανθία η Σαλογραία

............................................................................................

.................................................................................................

πηγή για το σοβαρό κείμενο που ακολουθεί: para-cosmos


Γράφει η  Ελένη Ραβάνη

Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, η αθλιότητα υπάρχει στα πιο καλοστημένα και υπεράνω πάσης υποψίας συστήματα που κατασκευάζουμε μόνο και μόνο γιατί δεν αντέχουμε την τόση αθλιότητά μας.

Με αυτή την γενική πρόταση, θέλω να καταγγείλω την στάση κάποιων ιερέων της Εκκλησίας -κι αν η Εκκλησία αναγνωρίζει στις απόψεις τους τον εαυτό της,  την Εκκλησία στο σύνολό της- που ακόμα εξακολουθούν να δικαιολογούν την άσκηση βίας στην οικογένεια, στο σχολείο,  στις φυλακές, στα ψυχιατρεία κι όπου αλλού οι άνθρωποι επιβάλλουν την εξουσία τους πάνω σε ανθρώπους που βρίσκονται σε ασθενέστερη θέση, ως μέρος ενός δήθεν υπέρλογου θεϊκού σχεδίου.

Οι απόψεις αυτές που συνήθως διανθίζονται με αποσπάσματα κειμένων πατέρων, αποστόλων κοκ, μόνο και μόνο για να γίνουν ακόμα πιο εντυπωσιακές αλλά και αναίσχυντες και αδίστακτες, γειτνιάζουν με τις απόψεις διαφόρων ταλιμπανέζων θρησκευτικών ηγετίσκων που  κάθε τόσο και από κοινού με τους οικονομικά ισχυρούς, αιματοκυλούν , με τον τρόπο του ο καθένας, τον κόσμο μας.



Οι "πνευματικοί" αυτοί ταγοί, όταν έρχονται σε επαφή, ιδίως με γυναίκες που βρίσκονται εγκλωβισμένες σε σχέσεις βίας, αρέσκονται  να παραπέμπουν  σε βίους αγίων γυναικών που υποτίθεται ότι άγιασαν επειδή υπέστησαν αγόγγυστα την βία των πατεράδων και των συζύγων τους. Η παραπομπή αυτή είναι όχι μόνο ένας άθλιος τυφλοσούρτης, αλλά είναι και άστοχη και παιδαριώδης. Είναι εγκληματικά ανεύθυνη, είναι ανάξια ανθρώπων που λένε ότι υπηρετούν έναν Εσταυρωμένο.

Ε, λοιπόν δεν Τον υπηρετούν! Κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Γελιούνται και πλανώνται οικτρά, εάν έτσι ερμηνεύουν το Μήνυμα.
Αυτό που λέω δεν εμπνέεται μόνο από ανθρωπιστικά ιδεώδη, εάν κι αυτά έχουν την αξία τους και δεν είναι εύκολο να τα υπερβεί κανείς διαγράφοντας  τον ουμανισμό που ενυπάρχει....Κατά παράδοξο τρόπο η ανθρώπινη ζωή ήταν και είναι το μόνο πράγμα που αποδεδειγμένα είχε και έχει ελάχιστη αξία στην ιστορία της ανθρωπότητας! Τα εκατομμύρια των αθώων θυμάτων που έχουν χάσει την ζωή τους, όχι επειδή αρρώστησαν, όχι επειδή γέρασαν, όχι επειδή έπεσε ένας βράχος στο κεφάλι τους, αλλά επειδή ασκήθηκε πάνω τους μια υπέρτερη ανθρώπινη βούληση που έπαιρνε κάθε φορά μια άλλη μορφή και δικαιολόγηση (θρησκευτική, εθνικιστική, ιδεολογική, φυλετική κλπ.), ακόμα δεν μπορούν να αφυπνίσουν την ανθρώπινη συνείδηση και να οξύνουν τα αισθητήρια και τα κριτήριά μας, γύρω από τους πολλούς και διάφορους τρόπους που έχουν οι άνθρωποι για να εκφράζουν την βία τους. Τούτων δοθέντων, ο Ουμανισμός, δεν είναι κάτι που εύκολα μπορεί κάποιος να υποτιμήσει και να ξεμπερδέψει μαζί του, καταγγέλοντάς τον ως αχρείαστο και ρηχό νεωτερισμό, δίχως να περιπέσει σε ένα είδος κυνισμού.

Το μήνυμα ή ο δρόμος που υποδείχθηκε από τον Χριστό ήταν η Έξοδος της ανθρωπότητας απο τον κύκλο της βίας, μέσα στον οποίο βρίσκεται αλυσοδεμένη από συστάσεως ανθρώπινων κοινωνιών. Και σ' αυτήν την Έξοδο, αναφέρεται το "καθ'ομοίωση"...

 Η συντήρηση του κύκλου της βίας, μέσω της "θεάρεστης υπομονής" -την οποία συμβουλεύουν με ασύλληπτη αφέλεια και ελαφρότητα, δίχως να λαμβάνουν υπόψη τους τίποτα (η επιστημονική παρατήρηση και η έρευνα, καθώς και η κλινική εμπειρία είναι ασήμαντη μπροστά στην θεοσοφία τους) παρά μόνο την διατήρηση των σχημάτων που έχουν στο μυαλό τους-  της διαλεκτικής του αφέντη και του δούλου, του θύτη και του θύματος, του βασανιστή και του βασανιζομένου, γίνεται ακόμα πιο απεχθής όταν ο ένας πόλος δηλαδή ο δούλος ή το θύμα ή η κακοποιημένη γυναίκα, ενισχύει την θέση του -επομένως και την θέση του αφέντη, του θύτη, του σαδιστή συζύγου- παίρνοντας την ρεβάνς , σ' αυτόν τον αγώνα της βίας, μέσω ενός υποτιθέμενου "αγιασμού". Το να συμβουλεύεις ή να προσδοκάς τον "αγιασμό" μέσα από την ανοχή της βίας είναι κι αυτό μια μορφή άσκησης της βίας, ανώτερης ποιότητας, πιο συγκαλυμμένης αφού φέρει και την θεϊκή σφραγίδα ή επιδιώκει το θεϊκό αντάλλαγμα. Τα θύματα έτσι συναινούν στην θυματοποίησή τους και εξομοιώνονται με τους θύτες. Πρόκειται για την λειτουργία του γνωστού σαδο-μαζοχιστικού μηχανισμού που βρίσκεται στον πυρήνα της ανθρώπινης υποδούλωσης. 
Η μεγαλύτερη δε διαστροφή είναι όταν αυτή η λογική του σαδομαζοχισμού, παρουσιάζεται ως ο υπερανθρώπινος "πήχυς" που υπέδειξε ο ίδιος ο Θεός στους ανθρώπους. Όταν δηλαδή ο "πήχυς" δεν λαμβάνει τη νομιμοποίησή του από την ανθρώπινη φυσική κατάσταση, πχ. την ανωτερότητα της δύναμης που κατέχει ο θύτης, αλλά από μια υπερβατική, εκτός κάθε ελέγχου πηγή. Ο κάθε τέτοιος "πήχυς" όμως συνιστά την βάση της ανθρώπινης αλαζονείας, την περιφρόνηση της ανθρώπινης κατάστασής μας και είναι ο άλλος, ο "θεολογικός" τρόπος για να στηριχθούν  ιδεολογικά συστήματα και ιεραρχίες, για να δικαιολογηθούν οι ασχήμιες και οι φρικαλέες καταπατήσεις.

Όμως το κακό και η ασυναρτησία κι αυτή η εξομοίωση θυτών και θυμάτων, περίσσεψε στον κόσμο μας. Ο Θεός δεν "επιτρέπει πειρασμούς" για να μας δοκιμάσει ή για να μας "αγιάσει". Η αθλιότητα είναι όλη δική μας, και μόνο αν την αναγνωρίσουμε ως τέτοια, ως κάτι που μας αφορά κι από το οποίο θέλουμε να ξεφύγουμε, έχουμε κάποιες αμυδρές ελπίδες για να μειώσουμε την φρίκη και τον παραλογισμό που καλπάζουν γύρω μας.
Οι ιερείς που συνιστούν υπακοή και υπομονή σε κάθε άνθρωπο που υφίσταται βία (παιδιά, γυναίκες, φυλακισμένους, ασθενείς κλπ.) κατανοούν οι ίδιοι την δική τους σχέση με τον Θεό, που υποτίθεται ότι υπηρετούν, ως μια σχέση εξουσίας και καταπίεσης και όχι ως μια σχέση ελευθερίας, ανοίγματος και άνθισης του ανθρώπου. Δίνοντας τέτοιες "θεόπνευστες συμβουλές", ταυτίζονται οι ίδιοι με τον Θεό που έχουν στο μυαλό τους και με τον βασανιστή τον οποίο, ούτε λίγο ούτε πολύ, αναγορεύουν σε όργανο της θείας παρέμβασης στον κόσμο... Έχει ανάγκη ο χριστιανικός Θεός από τέτοια διεστραμμένα "όργανα" για να δείξει το Πρόσωπό Του στους ανθρώπους; Θέλει ο χριστιανικός Θεός τρομαγμένες ψυχές και σώματα κακοποιημένα για να επενεργήσει το Αγιο Πνεύμα;

Εάν μπορείς να σταματήσεις την βία (την οποιαδήποτε) , το κακό στον κόσμο όπου το συναντάς, και δεν το κάνεις , τότε γίνεσαι συνεργός του . Και ακόμα περισσότερο όταν , καταγγέλλοντας την απλή λογική ως υποδεέστερη τάχα της υπέρλογης πίστης, εγκαθιδρύεις την λογική του παραλογισμού και της παράνοιας.

Ή όπως έλεγε ο σπουδαίος Πωλ Ρικέρ, στο βιβλίο του Το Κακό, ας κάνουμε εμείς ότι περνάει από το χέρι μας για να μειώσουμε το κακό και μετά θα δούμε τι απ' αυτό μένει στην ιστορία και στον κόσμο.
Πείτε, επιτέλους, κι αν αυτό δεν διαταράσσει την γαλήνη του ύπνου σας και την μακαριότητα της εξουσίας,  που ασκείτε εδώ και αιώνες πάνω στους ανθρώπους που μες την δυστυχία τους καταφεύγουν σε σας, ή απλώς την επαγγελματική μονοτονία σας... Πείτε κάποιες ξεκάθαρες κουβέντες!

Και έλεος πια με τα τσιτάτα! Κι ιδίως με αυτό του Παύλου, με τους Έλληνες και τους Ιουδαίους και τον Εσταυρωμένο... ίσως το εύρος της ερμηνείας του να συμπεριλαμβάνει και το ξεβόλεμά σας.

Εκκλησία: με το Κράτος ή εναντίον του;

Γράφει ο Λευτέρης Κουσούλης

Το ζήτημα των σχέσεων Εκκλησίας - Κράτους επανέρχεται σταθερά. Σε βαθμό κουραστικό. Ακόμη και όταν υποχωρεί, γνωρίζουμε ότι με κάποια νέα αφορμή θα επιστρέψει.

Ετσι και τον τελευταίο καιρό η κατεστημένη Εκκλησία με τρόπο διακριτό και φωνή δυνατή απευθύνεται στο Κράτος, στη λεγόμενη Πολιτεία, και ζητάει να ρυθμιστούν τα ζητήματα της Εκκλησίας κατά τις επιλογές της. Κάθε φορά που τίθεται ένα ζήτημα - ιδεολογικού τύπου - το οποίο τη βρίσκει αντίθετη, ακούμε την επίκλησή της προς το Κράτος. Εγείρει επιχειρήματα, διατυπώνει ισχυρισμούς για «χρηστά ήθη» και «κοινή λογική» μαζί με αφορισμούς περί «καταστροφής του ανθρώπου», αναζητεί και εναγκαλίζεται κόμματα ως πολιτικούς συμμάχους.

Στη ροή του χρόνου τα προβλήματα των ανθρώπων ποικίλλουν, οι αντιλήψεις μεταπλάθονται και οι συμπεριφορές αλλάζουν. Το κανονιστικό πλαίσιο που ορίζει τη συνύπαρξη δεν μπορεί να παραμένει παγωμένο και αμετάβλητο. Η κοινωνία διαρκώς τελεί σε κίνηση, οι σχέσεις εντός της αλλάζουν, ποτέ και τίποτα δεν παραμένει όπως πριν.

Σε αυτή τη μεγάλη ροή η θέση της Εκκλησίας είναι με το Κράτος ή εναντίον του; Εννοώ την Εκκλησία, όπως αυτή γίνεται αντιληπτή και θεμελιώνεται κατά το μήνυμα του Ευαγγελίου και κυρίως κατά το παράδειγμα του Ιησού.

Μπορεί η Εκκλησία αυτή να είναι προσηλωμένη στην ισχύ του Κράτους;

Να πορεύεται ως σύμμαχος αυτού του διοικητικού εξουσιαστικού μηχανισμού και να προσφεύγει στη δύναμη του καταναγκασμού του για την επιβολή των επιλογών της ή τη συντήρησή τους; Αυτή η επιλογή ισχύος εκ μέρους της κατεστημένης Εκκλησίας δεν αναιρεί και δεν εκκενώνει το μήνυμα;

Μπορεί η Εκκλησία να συνδέει τον εαυτό της, την παρουσία της και την επιρροή της με την κρατική δικαιοδοσία;

Μπορεί η Εκκλησία να διεκδικεί ισχύ από τον φορέα δύναμης που είναι το Κράτος, ώστε και η ίδια να υπάρχει και να συντηρείται ως φορέας ισχύος;

Η απάντηση έχει από καταβολής δοθεί.

Το Ευαγγέλιο είναι μήνυμα αντι-ισχύος. Το παράδειγμα του Ιησού είναι μανιφέστο αντι-ισχύος και αντι-δύναμης. Και ως τέτοιο, μανιφέστο ελευθερίας.

Από τον πυρήνα αυτού - πιστεύω - του μηνύματος και νοήματος 

η Εκκλησία βρίσκεται εναντίον του Κράτους.

Η σύγκρουση με την εξουσία στο βάθος του ορίζοντα του Γολγοθά δεν μπορεί να διαγραφεί από μια κατεστημένη και ιστορικά προσδιορισμένη σχέση. Η διάσταση αυτή είναι πέραν ιστορικών συνθηκών και συνταγματικών ρυθμίσεων. Η σύγκρουση αυτή είναι πέραν της Ιστορίας. Και ενσαρκώνεται ως προσήλωση στη θεμελιωτική στάση της αντι-ισχύος απέναντι σε κάθε Αρχή και εξουσία.

Στο μέτωπο αυτό βρίσκεται η επαναστατική εκρηκτικότητα του χριστιανισμού και η αντοχή του στον χρόνο.

Για τον λόγο αυτόν ο χωρισμός Κράτους - Εκκλησίας θα έπρεπε να είναι το διαρκές, ζωντανό και ζωοποιό αίτημα της ίδιας της Εκκλησίας.

πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

.....................................................................................................

Ο κ. Λευτέρης Κουσούλης είναι πολιτικός επιστήμονας.

.....................................................................................................