ΔΕΝ θέλουν τα λεφτά μας. Τα λεφτά μας, τα ΕΧΟΥΝ διότι, αυτοί οι ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ, ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΟΛΟΝ τον ΠΛΑΝΗΤΗ. ΤΩΡΑ ΘΕΛΟΥΝ την ΨΥΧΗ μας, τονίζει ο καθηγητής Γεωπολιτικής, Γιώργος Φίλης

....................................................................................................

Σχόλιο : Το ψυλλιάστηκα, η τρελέγκω,  πουλάκι μου,  όταν πρωτοείδα 

τη μόδα με τα πανάκριβα,  Ξεσκισμένα -επίτηδες- μπλουτζήν παντελόνια

που τρέξανε περιχαρείς οι  ά-νόητες γυναίκες 

του τόπου  μας

 να αγοράσουν,  

ως άκρως μοδέρνα δήθεν και ...σέξι  ντυσίματα

πριν λίγα χρόνια...

-Ω τους ΜεγαλοΚερατάδες τι  Φτώχεια  που μας Ετοιμάζουνε 

και θέλουνε να συνηθίσουμε στην Κουρελαρία του ενδύματος,  έγκαιρα...σκέφτηκα. 

Και το ξεστόμισα και φωναχτά τότε

όμως ομιλούσα -όπως συνήθως- σε αφτάκια κουφάλογων!

 

ΤΏΡΑ που έρχεται Καλπάζοντας  

απάνω σε μαύρο άτι,  Συμφορών,

 η Εξαθλίωση,  

ημών των μικροαστούληδων, 

ας ευχηθώ : 

-Περαστικά μας! 

-Καλή Ψυχή να παραδώσουμε, αμήν και γένοιτο!

Ευανθία η Σαλογραία

(και ΑΝ ζουλήξεις με το "ποντίκι"πάνω στην υπογραφή, 

θα πεταχτείς στην παλαιότερη ανάρτησή μου 

με τίτλο 

"ΕΠΕΙΔΗ ΟΛΟΙ-ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ-ΠΟΥΛΙΟΥΝΤΑΙ" 

που θα χαιρόμουν να της ρίξεις ματίτσα, περιστεράκι μου)

.....................................................................

 

Η μόνη ασφαλής πίεση στην ψυχή, είναι εκείνη, που ...(επανάληψη)

Η μόνη ασφαλής πίεση στην ψυχή, είναι εκείνη, 
που η ίδια η ψυχή, φιλοτιμείται να εφαρμόσει 
επάνω στον εαυτόν της.

..................................................................................

Μου αρέσει,  περιστεράκι  μου

(επειδή ο Θεός, δημιούργησε  την καρδιά  ασυμπίεστη και απαραβίαστη  από την επιθετική  βούληση των άλλων -ορατών και αοράτων, αγαθών και κακών  πνευμάτων)

μου αρέσει, επαναλαμβάνω, να φαντάζομαι την ψυχοσωματική  ύπαρξη τού κάθε προσώπου,  σαν ένα μπαλόνι που το φουσκώνουν, ενώ συνάμα βρίσκεται  μέσα του, ένας ολόκληρος άνθρωπος- ακριβώς όπως δείχνει το δεύτερο  βίντεο.

(και δεν έχει σημασία το ελαστικό υλικό ακριβώς του μπαλονιού.

Μια απλή  εικόνα παίρνουμε, μια αναλογία-ποιητική αδεία- δημιουργούμε.

 Πάντως, στο δεύτερο βίντεο, το μπαλόνι,  μάλλον, δεν είναι πλαστικό, είπε άνθρωπος σχετικός με υλικά που ρωτήσαμε. Στο πρώτο και στο τρίτο βίντεο, είναι).

Ο άνθρωπος μέσα στο μπαλόνι( ως νους εκφραζόμενος  δια του εγκεφάλου)- μέ την ψυχή, ως εμψυχωτικό στοιχείο κυρίαρχο- είναι σε θέση- αυτός μόνος- με σχετική μικρή  βοήθεια απ' τους έξω-  να διαχειρίζεται - πιέζοντας εκ των έσω-  συναισθηματικά και πνευματικά τις δυνάμεις του, έτσι που το μπαλόνι της προσωπικότητάς του,  να κινείται ανάλαφρο, δημιουργικό και  σώο στο περιβάλλον.

"Η βασιλεία των Ουρανών, βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν", τόνισε  ο Κύριος.

Και εννοούσε όχι την εγωκεντρική σκοτεινή  βία εκάστου,  επάνω στον έτερο

( που επισύρει  μονίμως  καταστροφές, και  εγκλωβίζει  τα πλάσματα  στο ζοφερό κύκλο- της Ειμαρμένης)

αλλά εννοούσε κυριώτατα,  την  εν Αγίω Πνεύματι  βία 

τού κάθε ανθρώπου, 

επάνω στον ίδιο τον  εαυτόν του,

εννοούσε

την  Άγια βία -  η οποία, αυτή μόνη,

-εν Κυρίω Ιησού-  ουσιαστικά και βαθύτατα,

τον καθένα μας, τον  λυτρώνει.

 Ευανθία η Σαλογραία

..................................................................................

Αναθεματίσαμε (για το καλό τους ) όλους τους αιρετικούς, συμπούπουλους σήμερα, Κυριακή της Ορθοδοξίας! Εσείς, καλέ, τους αναθεματίσατε;

Αυτοί που πεθάνανε, πάει! πεθάνανε! Τι τα θέλουμε τα κόλλυβα ; (επανάληψη της επανάληψης, ω επανάληψη!)

(επανάληψη από τη σελίδα https://salograia.blogspot.gr/2017/06/blog-post_3.html )

..........................................................

Αγαπημένο μου

αμαρτία εξομολογημένη, συγχωρείται, έτσι δεν είναι;

-Τα είπαμε! Συγχωρείται.

Τι θα μου ξεφουρνίσεις πάλι ψυχοσαββατιάτικα;

-Θα σου εξομολογηθώ με το χέρι στην κατσαρόλα, 
ότι πριν λίγα χρόνια, βαριόμουν μέχρι θανάτου
να βράσω λίγο σιτάρι για τις ψυχές των αποθανόντων, 
όπως συστήναν με γουρλωμένα μάτια
 οι ευλαβείς γραίες και οι φιλοπαραδοσιακοί παπάδες!

Όσο για το ζύμωμα πρόσφορου; 

Ούτε που μου πέρναγε από το νου! 

Ω ναι! θα το ξαναπώ: βαριόμουν μέχρι θανάτου!

Το ορθολογικό σκεπτικό μου ήταν πως αυτοί που πεθάνανε, πάει πεθάνανε,
πήγανε σε άλλη γη σε άλλα μέρη και  κανείς δεν τους βρίσκει και κανείς δεν τους ξέρει -παραφράζω  ένα παλιό λαϊκόν ασμάτιον- επομένως; επομένως  δεν σκοτίζονται πια για φαγητά κάθε είδους, άσε που ψιλοέτρεμα κρυφά,  μην κολλήσω και γω, κάποια, ας πούμε  ..θανατίλα αν ασχολιόμουν ενδελεχώς  με τέτοιες συνταγές ...νεκρώσιμες. 
Εντελώς απωθητική, μέχρι και  ....δρακουλιάρικη 
μου φαινόταν η σχετική φροντίδα...

- Χριστέ μου φύλαγε!

-Kατάλαβα.

-Δεν κατάλαβες ακόμη, αλλά θα καταλάβεις,

περίμενε  να φτιάξω ένα τσάι και σου ξανάρχομαι.

-Τι να κάνω; Θα περιμένω.
......................................................................................

-Εντάξει.  Έχουμε και λέμε : το σκηνικό ξετυλίχτηκεπριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια και μου το αφηγήθηκε, την ίδια μέρα  που της  συνέβη, η συνάδελφος 

στο Γενικό Εσπερινό Λύκειο Πατρών, η Μαρία Σ.

Η Μαρία για να καταλάβεις είναι μια γλυκιά ψυχή (και σώμα γαλακτομπουρικέ επίσης) , κουλτουριάρα, αγαπησιάρα, φιλότιμη μέχρι το Θεό- τυχερά τα παιδιά που την είχαν δασκάλα, η κόρη της που την έχει μάνα και ο γαμπρός της που την έχει πεθερά- αλλά...με τα τυπικά της Ορθοδοξίας, πολλά νταραβέρια δεν επιθυμούσε να έχει. 

Σε  καλόψυχους και κουλτουριάρηδες ανθρώπους
αυτό συμβαίνει συχνά  και το  κατανοώ απολύτως.

Τώρα, δεν ξέρω πώς, παρόλα αυτά, μια  μέρα, έτσι στο ξαφνικό, της Μαρίας, της πρόεκυψε -σαν μια νοσταλγία ίσως απ' τα παλιά- η απόφαση να καθίσει και να ζυμώσει ένα πρόσφορο για τις ψυχές των αποθαμένων της ευρύτερης  οικογένειας. 

Ήταν κάτι που έβλεπε μικρή την μητέρα της να το κάνει και αποφάσισε και η ίδια, στην ώριμη πια ηλικία της,να μιμηθεί -έστω για μια φορά -την εν λόγω κίνηση, έτσι ρε παιδί, αν μη τι άλλο..."για το καλό" για το έθιμο!

Ανασκουμπώθηκε λοιπόν και ζύμωσε ένα πρόσφορο, μετά προσευχών "φανών και λαμπάδων", που λέει η κουβέντα  και Σάββατο απόγευμα, μαζί με ένα μπουκάλι νάμα, το έστειλε στον ενοριακό ναό της γειτονιάς της.  Έδωσε κι ένα χαρτάκι πάνω στο οποίο είχε γράψει κάμποσα ονόματα απελθόντων εις τας αιωνίους μονάς, γονέων, θειάδων, ξαδελφών, παππούδων, γειτόνων, φίλων, όσων μπόρεσε να θυμηθεί, ώστε να τα διαβάσει ο ιερέας, την επόμενη το πρωί, στον όρθρο της Κυριακής,τότε που προσκομίζει...

Μέχρις εκεί  που  η Μαρία, έστειλε στο γειτονικό ενοριακό ναό το κοριτσάκι της, την Ελ. να πάει τυλιγμένο, σε φροντισμένη πετσέτα, το πρόσφορό της, όλα σεμνά και λογικά.

-Έτσι είναι μανδάμ! 
Σε καθαρή, λινή, φρεσκοσιδερωμένη  λευκή πετσέτα, 
πρέπει να το πας στο ναό το πρόσφορο, 
όχι τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο που το πήγε κάποια γνωστή μου, 
ονόματα δεν θα πω για να μην την  κάνουμε δα και  "ρόμπα"  στα διαδίκτυα!

-Μη με διακόπτεις, γριά κουτσομπόλα! Σκορπάει ο νούς μου...

-Λοιπόν; και γιατί το τόσο συνηθισμένο σκηνικό για μας τους Ορθόδοξους, 
είναι άξιο να γίνει ποστάκι, την σήμερον;

-Εξ αιτίας της συνέχειας της ιστορίας.

-Ποια είναι η συνέχεια;

-Η ακόλουθη: Όπως προείπα,  η  φίλη και εξαιρετική συνάδελφος, Μαρία, πολλά νταραβέρια με παπάδες και ενορίες, απέφευγε να έχει, ίσως ένεκα και κάποιου τραυματικού σκηνικού με  ιερέα που πήγε να την εξομολογήσει στην παιδική της ηλικία -ετών 12 παρακαλώ- και ο οποίος ιερέας,  την έκανε να φρίξει με τον αψυχολόγητο τρόπο του. έτσι που  να βγει σοκαρισμένη η Μαρία από το εξομολογητήριο , δεν θα επεκταθώ, αυτό είναι άλλης ανάρτησης,  και ίσως αρμοδιότητας της Διώξης, επεισόδιο.

......................................................................................................................................

Εδώ πάλι να ανοίξω μια παρένθεση ( υπομονή!) και να γράψω ότι η Μαρία ανάμεσα σε πολλές άλλες φίλες συμπαθούσε και  μια φίλη Βέτα με την οποία όμως εκείνον τον καιρό και για μήνες πριν,  δεν τηλεφωνιόντουσαν καν,  είχαν ψιλοχαθεί, ξέρεις πώς γίνονται αυτά, σε όλους μας συμβαίνει. 
Κάπου μπλέκει ο ένας, κάπου ξεχνιέται ο άλλος και κάνουμε χρόνια και ζαμάνια  να επικοινωνήσουμε με πρόσωπα για τα οποία μπορεί να νιώθουμε τα καλύτερα. 
Η Βέτα, τυγχάνει των θετικών επιστημών εκλεκτή δασκάλα, με δημιουργικές δραστηριότητες ποικίλες ασχολούμενη, ακτιβίστρια μπορεί να την αποκαλούσαμε σήμερα, ακολουθώντας  τις ορολογίες της μόδας.

........................................................................................

Ξαναπάμε στη Μαρία. Αφού έστειλε στην εκκλησία τα σχετικά, νωρίς εκείνο το απόγευμα του  Σαββάτου, και πέρασε η μέρα με τις συνήθεις ασχολίες, 
έπεσε το βράδυ για ύπνο, κάμποσο κουρασμένη. 

Θα ήταν ώρα 7 το πρωί της Κυριακής, δηλαδή, της επόμενης μέρας,
όταν ξαφνικά μέσα στην ησυχία, χτύπησε  το τηλέφωνο!

-Ωρα 7 την Κυριακή το πρωί, συνήθως, με την τσίμπλα στο μάτι, καμία λογική φιλενάδα δεν σε καλεί για μπίρι μπίρι. Όλες κοιμούνται το νήδυμο, μπορεί και να ρέγχουν αγκαλιά με το μαξιλάρι τους,  ως ο Ιωνάς έρεγχε, ροχάλιζε δηλαδή,  υπό την κολοκύνθην αναπαυόμενος, κατά την προσφιλή μου εικόνα!

-Αυτό είπα και γω, σαλοτάτη μου. Αυτό σκέφτηκε η Μαρία και τρόμαξε. Όμως στην άλλη άκρη της γραμμής, ακούστηκε η καθησυχαστική φωνή της φίλης με την οποία είχαν εδώ και μήνες χαθεί.

-Μαρία μου καλημέρα! Η Βέτα είμαι! (Το Βέτα από το Ελισάβετ προκύπτει.)

-Καλημέρα Βέτα μου. Τι απροσδόκητη έκπληξη!

Έχουμε πολύν καιρό να μιλήσουμε, είπε  η Μαρία.

-Όλα καλά; 

-Όλα καλά, Μαράκι μου, όλα καλά...
απλά...είδα ένα όνειρο σινεμασκόπ τώρα το πρωί, 
από το όνειρο ξύπνησα  και ήταν τόσο έντονο
και πήρα να σου το πω.
"Έπαιζες" και  εσύ στο όνειρο! 
Συμπρωταγωνίστρια!

- Τι λες τώρα! Με σκεφτόσουνα και με είδες;

-Όχι. Δεν σε σκεφτόμουνα.

Όμως το όνειρο ολοζώντανο. 
Γι αυτό υπέκυψα στην παρόρμηση:
"Θα πάρω τη Μαρία, αυτή τη στιγμή, 
ας είναι πολύ πρωί της Κυριακής,
να της το περιγράψω και  να τα πούμε"

Γι αυτό και σε πήρα. 
Καλά δεν έκανα;

-Άριστα! Δεν το συζητώ. 
Και τί είδες, δηλαδή στο όνειρο;

-Να είδα ότι βρισκόσουνα κάπου, σε ένα ωραίο μέρος, και είχες ετοιμάσει  ένα πλούσιο τραπέζι με φαγητά για όλους τους αγαπημένους σου. Ένα τραπέζι τρικούβερτο! Ήταν μαζεμένοι  στο φαγοπότι κόσμος, συγγενείς σου όλοι και φίλοι και έτρωγαν και έπιναν καταχαρούμενοι! Τι όμορφο όνειρο! Γέμισα φωτεινά συναισθήματα...ξύπνησα και είπα να μην περιμένω να περάσει η ώρα...ήθελα να σε πάρω τηλέφωνο να σου το πω την ίδια στιγμή, συγνώμη αν σε ξάφνιασα πρωινιάτικα!

.......Η Μαρία, ακούγοντας τη φίλη Ελισάβετ, να περιγράφει το συμβολικότατον όναρ, κατασυγκινήθηκε, έμεινε άναυδη...διότι η Ελισάβετ δεν  είχε ιδέα, πως η Μαρία την προηγούμενη ημέρα,  απόγευμα του Σαββάτου, για πρώτη φορά στη ζωή της, έστειλε πρόσφορο στο ναό. Η Ελισάβετ δεν  είχε ιδέα, ότι την ώρα που είδε το όνειρο, κάποιος ιερέας στο ναό,διάβαζε τα ονόματα των αποθαμένων που είχε γράψει η Μαρία στο χαρτάκι με το οποίο το πρόσφορό της στην εκκλησία συνόδεψε!

..................

-Ήταν τυχαίο όλο αυτό το σκηνικό, μανδαμίτσα μου;

με ρώτησε έκπληκτη, στο τέλος της αφήγησής της,  η Μαρία.

-Ήταν μήνυμα κατευθείαν από το Χριστούλη, για σένα, προσωπικά, απάντησα. 
Όχι μόνο τυχαίο δεν ήταν το σκηνικό, 
αλλά και  πολύ συγκινητικό μου φάνηκε. 

Ακούγοντάς το, ένιωσε και η δικιά μου τεμπέλα ψυχή, ένα σκούντημα... ένιωσε ένα φιλότιμο...επειδή οι ψυχές, όσο παράλογο και αν σου φαίνεται, ναι, ναι,  "λαβαίνουν" πραγματικά και τα πρόσφορα και τα κόλλυβα και τις ελεημοσύνες και τις προσευχές που κάνει ο καθένας, για τη δική τους ανάπαυση..

Οι ψυχές των βαπτισμένων Χριστιανών, ζουν εν Κυρίω, ακούν εν Κυρίω και αγάλλονται μέσα στη χαρά, της προσευχομένης αγάπης των προσφιλών τους.

.............................................................................................................

Πέρασαν ημέρες μέχρι να συνέλθει η αγαπημένη συνάδελφος 
απ' τη συγκίνηση εκείνου του αξέχαστου τηλεφωνήματος.

-Κατάλαβα. Για πε τώρα, εσύ κυρά μου, από την αφήγηση της Μαρίας και μετά,  τουλάχιστον ζύμωσες, προκομένο μου,  κάποιο πρόσφορο, να το πας στην εκκλησία; 

- Για να πω όλη τη μαύρη αλήθεια σμπρώχνοντας τον εαυτόν μου, σμπρώχνοντας ζύμωσα, ζύμωσα.... και κάτι κολλυβάκια  κάποιες μετρημένες φορές τα κακοέβρασα, αλλά όχι με ζήλο...όχι σε μόνιμη βάση, μετά από λίγο καιρό, η θαυμαστή ανάμνηση του σκηνικού της Μαρίας, μέσα μου κάπως ξεθώριασε, σιγά σιγά, τα ιερά και όσια καθήκοντα των προσφόρων και των κολλύβων, και των οφειλομένων φανουροπιτών.... 

(αχ. λατρεμένε Άγιε Φανούριε, έξι πίτες τουλάχιστον σου έχω τάξει για χαμένα που μου βρήκες, μακροθύμησον και σήμερα ακόμη ο χαμένος περιστέρος μου ο Ψυχοσάββατος 
δεν ξαναφάνηκε!),  

....τα ξέχασα- 

-Πάλι τον καύκον* της ματαιότητος  ήπια, πάλι τον νουν απώλεσα!

-Ίλεως ας γίνει ο Κύριος!

Ευανθία η Σαλογραία

...............................................................

................................................................

*πάλιν τον καύκον έπιες πάλιν τον νουν απώλεσας» που σημαίνει πάλι ήπιες μια κούπα κρασί, πάλι έχασες τα  μυαλά σου" ο καύκος εδώ, ή καυκί,  είναι το κύπελο..
...........................................................................................................................
...........................................................................................................................


.............................................................................................................................

Ερωτήματα φαιδρά και σοβαρά για την ενδοοικογενειακή ψυχολογική και σωματική βία....

(επανάληψη )

[και ένεκα μικρούτσικων τεχνικών προβλημάτων... ανεβάζω για δεύτερη φορά 
το εν λόγω ποστάκιον, σήμερον ]
....................................................................................................

Ερωτώ και πάλι το χριστεπώνυμον αναγνωστικό κοινό αυτής της σελίδας:

- Όποιος επιθυμεί να παίξει κλοτσοπατινάδα με τη γυναίκα του, άραγε, καλού έργου, επιθυμεί;

Ρωτώ, διότι ακούω από κάτι ...υπεράντρες, ότι αν δεν την δέρνεις τη δικιά σου, από καιρό σε καιρό, παίρνει αέρα, σού κάθεται στο σβέρκο, χάνει το σεβασμό για το πρόσωπό σου, και διαλύεται η οικογένεια από τις τάσεις ανεξαρτησίας που η λεγάμενη αναπτύσσει.

Ενώ, με μια μπουνιά στα μούτρα, και έχει δωρεάν, βαμμένο μπλε το ματάκι της, και σε προσέχει- προκειμένου να αποφύγει το επόμενο...μπουκετάκι...για Όνομααα!

Ευανθία η Σαλογραία

............................................................................................

.................................................................................................

πηγή για το σοβαρό κείμενο που ακολουθεί: para-cosmos


Γράφει η  Ελένη Ραβάνη

Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, η αθλιότητα υπάρχει στα πιο καλοστημένα και υπεράνω πάσης υποψίας συστήματα που κατασκευάζουμε μόνο και μόνο γιατί δεν αντέχουμε την τόση αθλιότητά μας.

Με αυτή την γενική πρόταση, θέλω να καταγγείλω την στάση κάποιων ιερέων της Εκκλησίας -κι αν η Εκκλησία αναγνωρίζει στις απόψεις τους τον εαυτό της,  την Εκκλησία στο σύνολό της- που ακόμα εξακολουθούν να δικαιολογούν την άσκηση βίας στην οικογένεια, στο σχολείο,  στις φυλακές, στα ψυχιατρεία κι όπου αλλού οι άνθρωποι επιβάλλουν την εξουσία τους πάνω σε ανθρώπους που βρίσκονται σε ασθενέστερη θέση, ως μέρος ενός δήθεν υπέρλογου θεϊκού σχεδίου.

Οι απόψεις αυτές που συνήθως διανθίζονται με αποσπάσματα κειμένων πατέρων, αποστόλων κοκ, μόνο και μόνο για να γίνουν ακόμα πιο εντυπωσιακές αλλά και αναίσχυντες και αδίστακτες, γειτνιάζουν με τις απόψεις διαφόρων ταλιμπανέζων θρησκευτικών ηγετίσκων που  κάθε τόσο και από κοινού με τους οικονομικά ισχυρούς, αιματοκυλούν , με τον τρόπο του ο καθένας, τον κόσμο μας.



Οι "πνευματικοί" αυτοί ταγοί, όταν έρχονται σε επαφή, ιδίως με γυναίκες που βρίσκονται εγκλωβισμένες σε σχέσεις βίας, αρέσκονται  να παραπέμπουν  σε βίους αγίων γυναικών που υποτίθεται ότι άγιασαν επειδή υπέστησαν αγόγγυστα την βία των πατεράδων και των συζύγων τους. Η παραπομπή αυτή είναι όχι μόνο ένας άθλιος τυφλοσούρτης, αλλά είναι και άστοχη και παιδαριώδης. Είναι εγκληματικά ανεύθυνη, είναι ανάξια ανθρώπων που λένε ότι υπηρετούν έναν Εσταυρωμένο.

Ε, λοιπόν δεν Τον υπηρετούν! Κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Γελιούνται και πλανώνται οικτρά, εάν έτσι ερμηνεύουν το Μήνυμα.
Αυτό που λέω δεν εμπνέεται μόνο από ανθρωπιστικά ιδεώδη, εάν κι αυτά έχουν την αξία τους και δεν είναι εύκολο να τα υπερβεί κανείς διαγράφοντας  τον ουμανισμό που ενυπάρχει....Κατά παράδοξο τρόπο η ανθρώπινη ζωή ήταν και είναι το μόνο πράγμα που αποδεδειγμένα είχε και έχει ελάχιστη αξία στην ιστορία της ανθρωπότητας! Τα εκατομμύρια των αθώων θυμάτων που έχουν χάσει την ζωή τους, όχι επειδή αρρώστησαν, όχι επειδή γέρασαν, όχι επειδή έπεσε ένας βράχος στο κεφάλι τους, αλλά επειδή ασκήθηκε πάνω τους μια υπέρτερη ανθρώπινη βούληση που έπαιρνε κάθε φορά μια άλλη μορφή και δικαιολόγηση (θρησκευτική, εθνικιστική, ιδεολογική, φυλετική κλπ.), ακόμα δεν μπορούν να αφυπνίσουν την ανθρώπινη συνείδηση και να οξύνουν τα αισθητήρια και τα κριτήριά μας, γύρω από τους πολλούς και διάφορους τρόπους που έχουν οι άνθρωποι για να εκφράζουν την βία τους. Τούτων δοθέντων, ο Ουμανισμός, δεν είναι κάτι που εύκολα μπορεί κάποιος να υποτιμήσει και να ξεμπερδέψει μαζί του, καταγγέλοντάς τον ως αχρείαστο και ρηχό νεωτερισμό, δίχως να περιπέσει σε ένα είδος κυνισμού.

Το μήνυμα ή ο δρόμος που υποδείχθηκε από τον Χριστό ήταν η Έξοδος της ανθρωπότητας απο τον κύκλο της βίας, μέσα στον οποίο βρίσκεται αλυσοδεμένη από συστάσεως ανθρώπινων κοινωνιών. Και σ' αυτήν την Έξοδο, αναφέρεται το "καθ'ομοίωση"...

 Η συντήρηση του κύκλου της βίας, μέσω της "θεάρεστης υπομονής" -την οποία συμβουλεύουν με ασύλληπτη αφέλεια και ελαφρότητα, δίχως να λαμβάνουν υπόψη τους τίποτα (η επιστημονική παρατήρηση και η έρευνα, καθώς και η κλινική εμπειρία είναι ασήμαντη μπροστά στην θεοσοφία τους) παρά μόνο την διατήρηση των σχημάτων που έχουν στο μυαλό τους-  της διαλεκτικής του αφέντη και του δούλου, του θύτη και του θύματος, του βασανιστή και του βασανιζομένου, γίνεται ακόμα πιο απεχθής όταν ο ένας πόλος δηλαδή ο δούλος ή το θύμα ή η κακοποιημένη γυναίκα, ενισχύει την θέση του -επομένως και την θέση του αφέντη, του θύτη, του σαδιστή συζύγου- παίρνοντας την ρεβάνς , σ' αυτόν τον αγώνα της βίας, μέσω ενός υποτιθέμενου "αγιασμού". Το να συμβουλεύεις ή να προσδοκάς τον "αγιασμό" μέσα από την ανοχή της βίας είναι κι αυτό μια μορφή άσκησης της βίας, ανώτερης ποιότητας, πιο συγκαλυμμένης αφού φέρει και την θεϊκή σφραγίδα ή επιδιώκει το θεϊκό αντάλλαγμα. Τα θύματα έτσι συναινούν στην θυματοποίησή τους και εξομοιώνονται με τους θύτες. Πρόκειται για την λειτουργία του γνωστού σαδο-μαζοχιστικού μηχανισμού που βρίσκεται στον πυρήνα της ανθρώπινης υποδούλωσης. 
Η μεγαλύτερη δε διαστροφή είναι όταν αυτή η λογική του σαδομαζοχισμού, παρουσιάζεται ως ο υπερανθρώπινος "πήχυς" που υπέδειξε ο ίδιος ο Θεός στους ανθρώπους. Όταν δηλαδή ο "πήχυς" δεν λαμβάνει τη νομιμοποίησή του από την ανθρώπινη φυσική κατάσταση, πχ. την ανωτερότητα της δύναμης που κατέχει ο θύτης, αλλά από μια υπερβατική, εκτός κάθε ελέγχου πηγή. Ο κάθε τέτοιος "πήχυς" όμως συνιστά την βάση της ανθρώπινης αλαζονείας, την περιφρόνηση της ανθρώπινης κατάστασής μας και είναι ο άλλος, ο "θεολογικός" τρόπος για να στηριχθούν  ιδεολογικά συστήματα και ιεραρχίες, για να δικαιολογηθούν οι ασχήμιες και οι φρικαλέες καταπατήσεις.

Όμως το κακό και η ασυναρτησία κι αυτή η εξομοίωση θυτών και θυμάτων, περίσσεψε στον κόσμο μας. Ο Θεός δεν "επιτρέπει πειρασμούς" για να μας δοκιμάσει ή για να μας "αγιάσει". Η αθλιότητα είναι όλη δική μας, και μόνο αν την αναγνωρίσουμε ως τέτοια, ως κάτι που μας αφορά κι από το οποίο θέλουμε να ξεφύγουμε, έχουμε κάποιες αμυδρές ελπίδες για να μειώσουμε την φρίκη και τον παραλογισμό που καλπάζουν γύρω μας.
Οι ιερείς που συνιστούν υπακοή και υπομονή σε κάθε άνθρωπο που υφίσταται βία (παιδιά, γυναίκες, φυλακισμένους, ασθενείς κλπ.) κατανοούν οι ίδιοι την δική τους σχέση με τον Θεό, που υποτίθεται ότι υπηρετούν, ως μια σχέση εξουσίας και καταπίεσης και όχι ως μια σχέση ελευθερίας, ανοίγματος και άνθισης του ανθρώπου. Δίνοντας τέτοιες "θεόπνευστες συμβουλές", ταυτίζονται οι ίδιοι με τον Θεό που έχουν στο μυαλό τους και με τον βασανιστή τον οποίο, ούτε λίγο ούτε πολύ, αναγορεύουν σε όργανο της θείας παρέμβασης στον κόσμο... Έχει ανάγκη ο χριστιανικός Θεός από τέτοια διεστραμμένα "όργανα" για να δείξει το Πρόσωπό Του στους ανθρώπους; Θέλει ο χριστιανικός Θεός τρομαγμένες ψυχές και σώματα κακοποιημένα για να επενεργήσει το Αγιο Πνεύμα;

Εάν μπορείς να σταματήσεις την βία (την οποιαδήποτε) , το κακό στον κόσμο όπου το συναντάς, και δεν το κάνεις , τότε γίνεσαι συνεργός του . Και ακόμα περισσότερο όταν , καταγγέλλοντας την απλή λογική ως υποδεέστερη τάχα της υπέρλογης πίστης, εγκαθιδρύεις την λογική του παραλογισμού και της παράνοιας.

Ή όπως έλεγε ο σπουδαίος Πωλ Ρικέρ, στο βιβλίο του Το Κακό, ας κάνουμε εμείς ότι περνάει από το χέρι μας για να μειώσουμε το κακό και μετά θα δούμε τι απ' αυτό μένει στην ιστορία και στον κόσμο.
Πείτε, επιτέλους, κι αν αυτό δεν διαταράσσει την γαλήνη του ύπνου σας και την μακαριότητα της εξουσίας,  που ασκείτε εδώ και αιώνες πάνω στους ανθρώπους που μες την δυστυχία τους καταφεύγουν σε σας, ή απλώς την επαγγελματική μονοτονία σας... Πείτε κάποιες ξεκάθαρες κουβέντες!

Και έλεος πια με τα τσιτάτα! Κι ιδίως με αυτό του Παύλου, με τους Έλληνες και τους Ιουδαίους και τον Εσταυρωμένο... ίσως το εύρος της ερμηνείας του να συμπεριλαμβάνει και το ξεβόλεμά σας.

Διάχυση, ή αλλιώς: έχει στεγανά η ψυχή; (επανάληψη)

( Επανάληψη από το http://salograia.blogspot.gr/2009/10/blog-post_3964.html
.....................................................................................
.......................................................................................

Θέλω να μοιραστώ μαζί σου, περιστεράκι μου,

μια σχετικά πρόσφατη συνειδητοποίησή μου, αφότου διάβασα και κείνο το ενημερωτικό -πάνω στο νευρικό σύστημα και τις λειτουργίες τού εγκεφάλου- καλομεταφρασμένο βιβλίο με τίτλο <Συναισθηματική Νοημοσύνη> του Γκόλμαν, από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, που δεν έγινε αδίκως ευπώλητο σε πολλές γλώσσες του κόσμου...

-Γιατί άργησα τόσο πολύ να ξυπνήσω;

Εντάξει τώρα, μην τα ψάχνεις!

Είπαμε!

Πρέπει να βρεθεί κάποιος να μου εξηγήσει δυο πράγματα, και μέχρι να γίνει,

βασανίζομαι, σαν τυφλός που κάθε τόσο χτυπάει τα μούτρα του, σε αδιέξοδο τοίχο...

Εγωισμό το λένε, στην καλογερική ιδιόλεκτο.

Άκου, λοιπόν, αφέλεια που με έδερνε!

Φανταζόμουνα- λέει-ότι τα συναισθήματα, μέσα στην κάθε ψυχή ,ότι ΔΕΝ ανακατώνονται! Φανταζόμουνα ότι τα συναισθήματα είναι υλικά- ας υποθέσουμε αιθέρια έλαια μέσα σε
μπουκαλάκια μη αναμειγνυόμενα- που μπορούμε ευκολότατα να τα απομονώνουμε σε συρτάρια!

Π.χ. φανταζόμουνα ότι διέθετα ένα συρτάρι με άσχημη οσμή-συναίσθημα για κάτι παπάδες.
Ένα συρτάρι για τα συναισθήματα τα αναφερόμενα στον εξοργιστικό μου διευθυντή (κάποτε είχα έναν τέτοιο) σε χώρο εργασίας, άλλο συρτάρι για φιλενάδα με άθλια συμπεριφορά και, πάει λέγοντας.

Αυτό φανταζόμουν, και επί έτη πολλά, όποτε μου ερχόταν να βρίσω ή να μισήσω,ψιλοέβριζα ή και μισούσα με ελάχιστες τύψεις, ειδικά έναντι των υπολοίπων αγαπημένων προσώπων μου.

Δεν ένιωθα ότι μισώντας κάποιον άσχετο με αυτούς φαινομενικά, ότι αδικούσα με
κάποιο τρόπο βαθύτερο και μυστικό, τους πολυαγαπημένους μου.

-Πόσο χαζός μπορεί να είναι ο καημένος ο άνθρωπος; 
-Πολύ!
Προσωπικά, ήμουνα θεόχαζη, πάντως!

Έλεγα ας πούμε: τον άνδρα μου τον αγαπώ, αλλά εκείνος ο πατέρας του, μου δημιουργεί μια...δυσπεψία <διατί να το κρύψωμεν άλλωστε;>(αξέχαστε Μητσοτάκη!)

Διαβάζοντας όμως τα σχετικά που ανέφερα στην αρχή, κατάλαβα άλλα!

Τι κατάλαβα- το βόιδι;

-Κατάλαβα ότι στεγανά συναισθηματικά δεν υπάρχουν, δεν υπάρχουν, δεν υπάρχουν, τελεία και παύλα και το καλό που μου θέλω, να το αφομοιώσω δια παντός, δια να μην έχουμε ντράβαλα, όταν έρθει ο άγγελος του θανάτου να με παραλάβει και γω η κουρούνα, ακόμη -ως τότε- καθεύδω ως ο Ιωνάς υπό την κολοκύνθην-πόσο μου αρέσει η εικόνα!

Αυτή η συνειδητοποίηση με ξάφνιασε ευχάριστα και ευεργετικά και φρέναρε κάμποσο τη φόρα τής-δήθεν δίκαιης -οργής, προς κάποιους, που με παράσερνε στην κατηφόρα...

Όταν ξημέρωσε το ευλογημένο πλήρωμα χρόνου, κατάλαβα -με τη φώτιση του Κυρίου, και
σημαντική βοήθεια από εκλαικευμένα βιβλία νευροβιολογίας - ότι εν τέλει η ψυχή δεν διαθέτει ούτε ντουλάπια, ούτε συρτάρια, ούτε ντιβανοκασέλες!

Η ψυχή θα μπορούσε να μοιάζει σαν ένα μεγάλο δωμάτιο που οι τοίχοι του, τελειώνουν στο φραγμό των προσωπικών εμπειριών της.

Και τα συναισθήματα που έχω για τον κάθε γνωστό ή άγνωστο, θα μπορούσαν να μοιάζουν
σαν μπουκαλάκια με αρωματικές ουσίες που ελευθερώνω σε κείνο το χώρο...

Ας πούμε η αγάπη για τον άντρα μου, θα μπορούσε να μοιάζει με άρωμα κόκκινου
τριαντάφυλλου.

Η αγάπη για τα παιδιά, με αιθέρια έλαια γαρδένιας.

Η αγάπη για τους φίλους θα ήταν νότες γιασεμιού, η αγάπη για τους γονείς θα
αισθητοποιούνταν σαν άγγιγμα υάκινθου, η αγάπη για τους καλούς συνεργάτες σίγουρα ήταν λεπτή ευωδιά μενεξέδων.

Η αγάπη για το Θεό, με παρέπεμπε σε άρωμα νυχτολούλουδου.

Και το μίσος; 
Το ελαφρύ μίσος- χωρίς πολλά λιπαρά αλλά πάντως, μίσος-που ένιωθα για τον πεθερά;

Α! Η μυρωδιά του μίσους, όπου και αν αναφέρεται, είναι πάντοτε μία.

Κάτι σαν μυρωδιά από θειάφι καζανιών Κολάσεως(ναι, ναι, μη γελάς λατρεμένο μου) ή σαν βρόμα από αμπούλα που πετάνε κάποια μαθητούδια ζιζάνια προκειμένου να χάσουνε μάθημα.

Όταν, λοιπόν, τρέφω θετικά συναισθήματα, ο χώρος της ψυχής ευωδιάζει αρώματα!

Αν μισήσω όμως-έστω και έναν-και δεν έχει σημασία ο λόγος-τότε,είναι σαν να 
έσπασε στο χώρο,η δυσώδης αμπούλα.

Η κακοσμία, αυτόματα δ ι α χ έ ε τ α ι στο ό λ ο ν της ψυχής το δωμάτιο, ανακατώνεται με το άρωμα της αγάπης, που είχα προς τα παιδιά, προς τους γονείς, προς τους φίλους, προς το σύντροφο, και την χαρά της όσφρησης την καταστρέφει, διότι επηρεάζεται το τελικό τής οσμής αποτέλεσμα...

Το τελικό της αγάπης αποτέλεσμα.
Η αγάπη μολύνεται και καταντάει άτονη και λιγότερη.

Δεν μπορώ- το γνωρίζω τώρα με βάθος άλλης επίγνωσης-να τσακωθώ με έναν άνθρωπο άγνωστο έστω, στο δρόμο, και πηγαίνοντας στο σπίτι να αγκαλιάσω τους αγαπημένους μου, με την ίδια θέρμη και εγκαρδιότητα που θα το έκανα άν με τον συγκεκριμένο περαστικό, δεν ήμουν εξοργισμένη.

Άρα;

Άρα, την πιάνω τη νέα εικόνα που ξεπροβάλλει μπροστά μου.

Το κατάλαβα ότι δεν με συμφέρει πνευματικά, να μισώ ούτε έναν, ούτε καν ένα ζώο ή ένα αντικείμενο.
Στη Φιλοκαλία αναφέρεται από τον αββά τον Κασσιανό το Ρωμαίο. 

Αν μισώ- έστω και έναν άνθρωπο,για οποιοδήποτε λόγο, όσο σοβαρός και αν φαίνεται- με το μίσος, καταστρέφεται η δύναμη, η ομορφιά, το φως, η ζεστασιά της Αγάπης...

Κάθε φορά που ψυχραίνεται η εν Κυρίω Ιησού Χριστώ, Αγάπη, χάνεται η Ζωή απ' τον κόσμο.

Χάνεται η Ελπίδα της Σωτηρίας του.

Ευανθία η Σαλογραία