Αντιστέκομαι
όπως οι ελιές της πατρίδας μου, οι σκληρές σαν τα κόκκαλα τ' αντρειωμένου, που τους λείπουν οι μαύρες μαντήλες μονάχα για να μοιάζουν με τις μανάδες μας, που σφηνωμένες γερά στην απόλυτη πέτρα, αδιαφορούν για τις θύελλες, αναπνέουν τις αστραπές και τις κάνουνε μες στους πικρούς τους χυμούς, ειρήνη και φως..
(Νικ.Βρεττάκος)
Email:filikitati@hotmail.com
Σημασία δεν έχουν τα γεγονότα. Σημασία έχει η ερμηνεία τους. Όπως λένε και οι μαρξιστές, «η βία είναι η μαμή της Ιστορίας».
Ας πούμε ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Που περίπου θεώρησε «αυθόρμητη την αντίδραση του λαού». Οπως οι Χρυσαυγίτες παρέα με χιλιάδες κρυφοφασίστες που καταχάρηκαν με τον ανηλεή ξυλοδαρμό του απροστάτευτου Γιάννη Μπουτάρη. Γράφει ο Δημήτρης Δανίκας Η βία, λοιπόν, είναι ζήτημα ερμηνείας.Γιατί δυσδιάκριτη η απόσταση που χωρίζει όλους αυτούς από τον άνθρωπο στο κτήνος. Ισως και χειρότερα. Ολοι καταδικάζουμε τη βία. Ομως ο γερμανικός λαός, στη συντριπτική πλειονότητά του, αποθέωνε και προσκυνούσε τον Αδόλφο τον «μικροσκοπικό». Ομως ο ίδιος αυτός λαός όχι μόνο γνώριζε τα κρεματόρια και την «εξαέρωση» εκατομμυρίων Εβραίων, αλλά από πάνω καθόλου δεν δίσταζε, το αντίθετο μάλιστα, να καταδίδει τον γείτονά του προκειμένου να του αρπάξει την περιουσία και τα υπάρχοντά του! Και μη χαίρεστε. Παρόμοια, σε μικροκλίμακα, η κατάσταση που συνέβη στη Θεσσαλονίκη και την Κέρκυρα όπου ζούσαν χιλιάδες Ελληνες εβραϊκής καταγωγής. Καλή και απαραίτητη η βία για την επανάσταση των Μπολσεβίκων. Εξίσου καλή και άκρως ευεργετική η «εξαφάνιση» εκατομμυρίων πολιτών της Σοβιετικής Ενωσης. Επίσης καλή και ωφέλιμη η εκτέλεση, από τον Στάλιν, των παλιών συντρόφων του Λένιν. Επειδή όλοι αυτοί ήταν «συνωμότες του σοσιαλιστικού καθεστώτος» και «εχθροί του λαού».
Καλή η βία και με την επέλαση των Σταυροφόρων στις αραβικές χώρες. Που, εκτός των άλλων και σύμφωνα με τους χρονικογράφους της εποχής, μαγείρευαν μικρά παιδιά σε μεγάλα τσουκάλια «πολιτισμένα» και ευρωπαϊκά. Χάριν αυτής της ανελέητης και συστηματικής βίας που ασκήθηκε σε δεκάδες «τριτοκοσμικά» γεωγραφικά σημεία της Ασίας και της Αφρικής μεταφέρθηκε άφθονος πλούτος πρώτων υλών στις αποικιοκρατικές χώρες της Ευρώπης. Κάπως έτσι και ως αποτέλεσμα αυτής της ανατριχιαστικής βίας δεκάδες εκατομμύρια απλοί Ευρωπαίοι πολίτες σιτίζονταν καλύτερα από αυτούς τους «βάρβαρους», «καθυστερημένους» ιθαγενείς. «Αναγκαστική» η βία με τους βομβαρδισμούς, τα γκρεμίσματα και τα μιλούνια προσφύγων από τα ερείπια της Συρίας. «Αναγκαστική» και η βία τρομοκρατίας και μαζικής εκτέλεσης χιλιάδων αθώων από τους τζιχαντιστές εις το όνομα του Αλλάχ και ως τιμωρία των Αράβων προς τους νεο-αποικιοκράτες της Ευρώπης και της Αμερικής. Βία, τυφλή, ανεξέλεγκτη, αιφνιδιαστική και απροειδοποίητη από τον 17χρονο Ελληνοαμερικανό ομογενή και μακελάρη Δημήτρη Παγουρτζή. Που θέρισε συμμαθητές και καθηγητές του στο Λύκειο Σάντα Φε του Τέξας. Συμπληρώνοντας, μάλιστα, την «αξιέπαινη» πράξη του με τη σαδιστική ομολογία ότι τους υπόλοιπους τους άφησε άθικτους προκειμένου να διηγούνται την ιστορία του!
«Να μή λέτε ψέματα! Και ένα μικρό ψέμα πειράζει. Και ένα μικρό ψέμα την ημέρα, τριακόσια εξήντα τον χρόνο, βάλε πόσα ψέματα θα πούμε. Καθόλου ψέμα δεν θέλει ο Κύριος».
Μιλώντας για τους αγίους, εκεί που τρώγαμε, μου είπες αγαπημένo μου :
-Μαγιλίκια! Γουστάρεις αποκρυφιστικές τεχνικές! Και οι μαύροι μάγοι, τελετές κάνουνε. Και σεις οι Χριστιανοί, μία απο τα ίδια με αυτούς είστε!
........................................ Γιατί το είπες αυτό;
Το είπες, επειδή αγνοείς την αβυσσαλέα δ ι α φ ο ρ ά ανάμεσα στη δύναμη του Αγίου Πνεύματος και στη δύναμη του πνεύματος του Εωσφόρου.
Αυτή η διαφορά, είναι κεφαλαιώδης και θεμελιώδης. Το κρασί και το ξίδι, άμα τα δεις, φαίνονται ίδια, η γ ε ύ σ η όμως, αποκαλύπτει την πραγματική τους υπόσταση.
Λέγοντας γ ε ύ σ η τι εννοούμε;
Μια εν πολλοίς, υ π ο κ ε ι μ ε ν ι κ ή αίσθηση και εκτίμηση, η οποία βιώνεται σε συνάρτηση και με την αίσθηση της π ν ε υ μ α τ ι κ ή ς ε λ ε υ θ ε ρ ί α ς. Και τι εννοώ λέγοντας πνευματική ελευθερία;
Εννοώ την ε λ ε υ θ ε ρ ί α απο τα π ά θ η, της σαρκός και του πνεύματος.
Είναι κεφαλαιώδης αυτή η διαφορά. Ας πούμε, [πράγματι ] εγώ δεν καπνίζω.
Εφόσον δεν καπνίζω, έχω ανά πάσα στιγμή την ελευθερία, αν θέλω, να ξεκινήσω το κάπνισμα. Από τη στιγμή που θα το ξεκινήσω όμως και το συνηθίσω, μετά, αν αποφασίσω να το σταματήσω, δ ε ν θ α μ π ο ρ ώ. Την ελευθερία μου θα την έχω απολέσει. Θα έχω γίνει δούλη στο πάθος του καπνίσματος, όπως μυριάδες είναι δορυάλωτοι υπο του καπνού, αυτή τη στιγμή.
Θα μου σπάνε τα νεύρα, θα μασάω τσίχλες, θα κάνω προσπάθειες ποικίλες, αλλά το κάπνισμα δεν θα μου είναι εύκολο να το σταματήσω- επειδή άνοιξα στο σώμα μου ένα νευρολογικό μονοπάτι εθισμού που δύσκολα σβήνει- προκειμένου να επανέλθω στην πρότερή μου, αθώα και παρθένα- σε σχέση με τον καπνό- κατάσταση.
Είχες τελειώσει το φαγητό σου, και συνεχίζαμε την ειρηνική μας κουβέντα. Σου διευκρίνησα:
Όσο ο άνθρωπος, στέκεται πάνω στο έδαφος της Εκκλησίας, πάνω στο έδαφος της Χάρης του Αγίου Πνεύματος, μοιάζει με τούτο το φρούτο που έχω ακουμπήσει επάνω στην παλάμη μου απαλά. Αν θέλω, αφήνω το φρούτο απο τα χέρια μου να κυλήσει...
Το χέρι του Θεού, αφήνει στην κάθε ψυχή, όλους τους βαθμούς ελευθερίας.
Την αφήνει να κυλήσει σε όποια κατεύθυνση θέλει, αν εκείνη – η ψυχή- επιθυμεί να το κάνει...
Ανά πάσα ώρα, από το χέρι του Θεού, ο άνθρωπος, μπορεί να φύγει- αν θέλει-και να κάνει βουτιά ανεπίστροφη μέχρι την Άβυσσο, .
Το Πνεύμα το Άγιο σ έ β ε τ α ι την προσωπική σου
ε λ ε υ θ ε ρ ί α ε π ι λ ο γ ή ς όσο τίποτε άλλο στον κόσμο... Το χέρι του Εωσφόρου, αν κάποιον παγιδεύσει, τέτοιες πολυτέλειες δεν τις επιτρέπει. Ο Εωσφόρος, έτσι και τον βάλει στο χέρι, θα σφίγγει σαν τανάλια, όλο και πιο δυνατά, εκβιάζοντάς τον, και ωθώντας τον σε όλο και μεγαλύτερη αυτοκαταστροφική απελπισία. Το χέρι του Εωσφόρου, όταν αρχίσει να κλείνεται γύρω απο την ψυχοσωματική υπόσταση-όπως αυτή τη στιγμή το χέρι μου κλείνεται γύρω απο το μαλακό αυτό φρούτο- θα την τυλίγει όλο και πολύ, όλο και πιο δυνατά, μέχρι να τη λιώσει - όπως εγώ έλιωσα αυτή τη σάρκα του καρπού που κρατούσα-μέχρι τη τελική θανάτωση και συντριβή της ψυχής του ανθρώπου, όπερ μη γένοιτο...
Αυτή είναι η κεφαλαιώδης διαφορά, με πολύ απλές εικόνες, του Αγίου Πνεύματος, και του πνεύματος του ακάθαρτου του Εωσφόρου.
Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο καλό κρασί και στο άθλιο ξίδι...
Είναι ζ ω τ ι κ ή ς σημασίας, λοιπόν, αγαπημένο μου, να προσέχεις ιδιαίτερα, σε τ ί ν ο ς τα πνευματικά χέρια ακουμπάς, και τ ί ν ο ς τα χέρια επιλέγεις, ως βάση αφόρμησης, για την καταξίωση της ζωής σου...
Πρωτάκουσα για το πείραμα Μίλγκραμ από τον διδάσκοντα το 1992, στη Σ.Ε.Λ.Μ.Ε Πατρών, καθηγητή Ψυχολογίας, κ. Κων. Πόρποδα . Η ανθρώπινη φύση -πράγματι- μακριά από την Αγιαστική Χάρη των Μυστηρίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, μπορεί να φτάσει σε απερίγραπτα δαιμονικές καταστάσεις. -Χριστούλη μου, φύλαξε τις ψυχές μας, από τις επιβουλές των Εξαποδών, φύλαξέ μας μέχρι το τέλος!
που μπορεί να κρύβει η ανθρώπινη φύση όταν δέχεται εντολές!
Το 1961, ο 27χρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει το κοινωνικό φαινόμενο της υπακοής στην εξουσία. Τελικά, προέκυψε ένα απ’ τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, το πείραμα που έμεινε γνωστό στην ιστορία ως «το πείραμα του Μίλγκραμ».
To 1961 η ανθρωπότητα δεν είχε ξεχάσει ακόμα τα εγκλήματα των ναζί. Η επιστημονική κοινότητα προσπαθούσε να κατανοήσει το παράλογο της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, που είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια άμαχους. Μέχρι το το πείραμα του Μίλγκραμ η κυρίαρχη εξήγηση έλεγε πως ο λόγος αυτής της πειθήνιας συμπεριφοράς είχε να κάνει με την αυταρχική διαπαιδαγώγηση και την καταπιεσμένη παιδική ηλικία των Γερμανών. Ο Μίλγκραμ ήταν ένας από εκείνους που δεν ήταν πεπεισμένος για αυτή την εξήγηση. Και επιχείρησε να το αποδείξει μέσω του πειράματός του.
Τα υποκείμενα του πειράματός του συμμετείχαν εθελοντικά και ήταν κατά βάση φοιτητές, που θα αμειβόντουσαν. Το ίδιο το πείραμα είχε ως εξής: Οι φοιτητές χωρίζονταν σε ζεύγη και έπειτα από μια εικονική κλήρωση, ο ένας έπαιρνε το ρόλο του μαθητή και ο άλλος εκείνον του δασκάλου. Ο «μαθητής» δενόταν χειροπόδαρα σε μια ηλεκτρική καρέκλα και του περνούσαν ηλεκτρόδια σε όλο το σώμα. Στη συνέχεια του έδιναν να μάθει δέκα ζεύγη λέξεων.
Ο «δάσκαλος», από την μεριά του, καθόταν μπροστά σε μια κονσόλα ηλεκτρικής γεννήτριας έχοντας μπροστά του δέκα κουμπιά με ενδείξεις: 15 βολτ, 30 βολτ, 50 βολτ κλπ. Το τελευταίο κουμπί έγραφε: «450 βολτ. Προσοχή! Κίνδυνος»!
Πίσω από τον «δάσκαλο» στεκόταν ο Μίλγκραμ που έδινε τις εντολές: «Θα λέτε την πρώτη λέξη απ’ τα ζεύγη στο μαθητευόμενο. Αν κάνει λάθος θα σηκώσετε το πρώτο μοχλό και θα υποστεί ένα ηλεκτροσόκ 15 βολτ. Σε κάθε λάθος θα σηκώνετε τον αμέσως επόμενο μοχλό».
Το πείραμα ξεκινάει. Ο «δάσκαλος» λέει τις λέξεις από το μικρόφωνο. Ο «μαθητής», που ήδη έχει τρελαθεί από τον φόβο του, αρχικά απαντάει σωστά, αλλά όχι για πολύ. Μόλις κάνει το πρώτο λάθος ο «δάσκαλος» γυρνάει να κοιτάξει τον Μίλγκραμ. Εκείνος του λέει να προχωρήσει στο πρώτο ηλεκτροσόκ και «δάσκαλος» υπακούει. Όσο τα λάθη αυξάνονται και μαζί τους και τα βολτ, ο «μαθητής» έχει αρχίσει να πανικοβάλλεται για τα καλά. Φωνάζει να τον λύσουν για να φύγει και ο «δάσκαλος» κοιτάει τον Μίλγκραμ. Εκείνος του κάνει νόημα να συνεχίσει κανονικά την διαδικασία.
Το πείραμα συνεχίζεται: ο «μαθητής» πεθαίνει στον πόνο, ο Μίλγκραμ ψυχρά λέει πως η διαδικασια πρέπει να συνεχιστεί και ο «δάσκαλος», αν και εμφανώς προβληματισμένος, συνεχίζει να βασανίζει έναν άγνωστο, έναν απλό φοιτητή που κλαίει. Δεν απαντάει πλέον ερωτήσεις και ο Μίλγκραμ λέει πως «η σιωπή ισοδυναμεί με λανθασμένη απάντηση»: το ηλεκτροσόκ συνεχίζεται.
Κάποια στιγμή, ο «μαθητής» χάνει τις αισθήσεις του και ο «δάσκαλος» είναι έντονα προβληματισμένος. «Μην ανησυχείτε. Το πείραμα είναι απολύτως ελεγχόμενο… Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό», λέει ο Μίλγκραμ. «Μα είναι λιπόθυμος», λέει ο «δάσκαλος». «Δεν έχει καμιά σημασία. Το πείραμα πρέπει να ολοκληρωθεί. Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό», απαντάει ο Μίλγκαμ.
Πριν ξεκινήσει το πείραμα του ο Μίλγκραμ είχε κάνει ένα μίνι γκάλοπ ανάμεσα στους ψυχιάτρους και τους ψυχολόγους, ρωτώντας τους τι ποσοστό των εθελοντών θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό. Άπαντες απάντησαν πως κανείς δεν θα έφτανε ως το τέλος. Κι όμως έκαναν λάθος… Μόλις το 5% των «δασκάλων» αρνήθηκαν εξαρχής να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πείραμα και αποχώρησαν βρίζοντας τον Μίλγκραμ. Το υπόλοιπο 95% προχώρησε πολύ το πείραμα, φτάνοντας από τα 150 βολτ. Και το 65% έφτασε μέχρι τον τελευταίο μοχλό, τα πιθανότατα θανατηφόρα 450 βολτ!
Φυσικά, το μοναδικό πειραματόζωο ήταν ο «δάσκαλος» και το θέμα μελέτης το μέχρι που θα φτάσει. Ο «μαθητής» δεν ήταν φοιτητής, αλλά ηθοποιός, που είχε προσληφθεί από το Μίλγκραμ για αυτόν ακριβώς το «ρόλο». Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός ούτε ηλεκτροσόκ. Απλά ένας ηθοποιός που υποκρινόταν.
Το πόρισμα ήταν αμείλικτο: Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα υπακούσει, θα βασανίσει και ίσως σκοτώσει έναν άγνωστο του, αρκεί να δέχεται εντολές από κάποιον με κύρος και ταυτόχρονα να αισθάνεται πως δεν τον βαρύνει η ευθύνη αφού εκείνος «απλά ακολουθούσε τις διαταγές».
Το 5% φυσικά που αρνήθηκε να συμμετάσχει, είναι φυσικά η απόδειξη πως η ανθρώπινη φύση, τελικά δεν μπορεί να ελεγχεί απόλυτα, πως η βούληση διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, ακόμα και αν οι συνθήκες είναι ίδιες για όλους.
Τα υποκείμενα του πειράματος του Μίλγκραμ, οι εθελοντές φοιτητές, μάθαιναν έπειτα από το τέλος του πειράματος ποιος ήταν ο στόχος του. Μάθαιναν ότι ο «μαθητής» ήταν ηθοποιός και ότι δεν είχε ποτέ υποστεί ηλεκτροσόκ.
Ο Μίλγκραμ τους το έλεγε για να τους ανακουφίσει, αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο. Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά το 65% που είχε φτάσει ως τον τελευταίο μοχλό, πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους κυνηγημένοι από τις τύψεις. Γιατί συνειδητοποίησαν ότι τελικά δεν ήταν τόσο αθώοι όσο ήθελαν να πιστεύουν…
