Διακεκριμένη Διάλεξη Ομοτ. καθηγητή Πέτρου Κουτσούκου...

 

Στον Άλκη που έφυγε νωρίς

.................................................................................

.......................................................................................

Ένα διαμάντι δεν είναι τίποτα άλλο ... (11 Μαρτίου) - Υπ.

 

Πριν λίγη ώρα, η εδώ υπογράφουσα,  αφεντιά μου 

Ευανθία η Σαλογραία   

ανέβασα στο Φατσομπούκι 

όπου διατηρώ κάτι χρόνια τώρα και ένα προφίλ 

με το όνομα Eύα Πέτρου, 

το παρακάτω κείμενο που αλίευσα από το μπλόγκ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ, 

γραφοντας -εκεί  στο facebook-,  

ως μικρό πρόλογο τα ακόλουθα :

"Από τη σελίδα του ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ (Κωστόπουλου) που ειναι ο ΜΟΝΟΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ τον ΟΠΟΙΟ ΕΧΩ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΣΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ πόλη της ΠΑΤΡΑΣ (ΕΙΜΕΘΑ με τον ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ ΚΑΙ ΚΆΠΩΣ...τρελαμένοι ΦΙΛΟΙ ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΜΠΟΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ, you know περιστεράκι μου...), ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΟΣΤΑΚΙΟΝ..το ΑΦΙΕΡΩΝΩ με έξτρα ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ, ΣΤΗ ΧΗΜΙΚΑΡΑ μου, τον Πέτρο, τον σύνευνο επί 40 συναπτά έτη!!! (μας ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΑΝ; )"

Eύα Πέτρου-facebook 12-3-2021

...................................................................

....................................................................................................

ΠΗΓΗ για το κείμενο που ακολουθεί το μπλογκ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ 

Πάντα το θαύμαζα. Όχι στο λαιμό ή στα ενώτια κάποιας «επώνυμης» κυρίας, μα διάσπαρτο στις επίγειες φυσικές του σωληνώσεις.

Όλα του είναι όμορφα: Το περήφανο όνομά του (αδάμας, αυτός που δεν δαμάζεται*). Το γεγονός ότι είναι αυτοφυές, δεν έχει ίχνος από άλλα κατώτερα στοιχεία. Μα κι αν τύχει και κάποιο ορυκτό τρυπώσει στα κλεφτά μέσα του, δεν καταφέρνει να το αλλάξει. Αντίθετα, το διαμάντι παίρνει τις πιο όμορφες και εντυπωσιακές αποχρώσεις. Είναι λαμπρό και περιζήτητο.

Ένα μονάχα αγνοούσα, ή μάλλον προσπερνούσα: το πώς φτιάχτηκε και -κυρίως- το από πού φτιάχτηκε: από το φτωχό και ταπεινό κάρβουνο. Τι ειρωνεία! Το διαμάντι και το κάρβουνο έχουν τον ίδιο χημικό τύπο: C (άνθρακας). Οι ειδικοί μιλάνε για απίστευτες συνθήκες δημιουργίας των διαμαντιών, για εξαιρετικά μεγάλα βάθη (100 χιλιόμετρα κάτω από τη γη) και θερμοκρασίες που αγγίζουν του 1500^ο C.

Νόμιζα ο ταλαίπωρος πως όλα τα διαμάντια γίνονται στον καναπέ του σαλονιού, διαβάζοντας ευλαβείς σκέψεις και στοχασμούς.

Μέχρι που χρειάστηκε να μπω κι εγώ στο καμίνι. Εκεί ζωσμένος στις φλόγες, με το κεφάλι να σφίγγει στη μέγγενη των θλίψεων και τη καρδιά να γοργοχτυπά, εξατμίστηκαν και εξαϋλώθηκαν όλες οι αυταπάτες που είχα για μένα.

Τώρα πια, δεν θέλω μήτε τη λάμψη μήτε την ομορφιά μήτε τα καράτια μήτε όλα τα χαρίσματα του πανάκριβου ορυκτού. Τώρα λίγη δροσιά ζητώ. Κι ας μείνω στην υπόλοιπη ζωή μου ένα καρβουνάκι, μαύρο και ταπεινό. Μα λουσμένο απ’ τη Χάρη Του…

Υπ.

 

11 Μαρτίου, Παγκόσμια ημέρα Χημείας

* Το διαμάντι έχει σκληρότητα 10, το μεγαλύτερο μέγεθος στην κλίμακα Mohs, της σκληρότητας των ορυκτών. Χαράζει όλα τα ορυκτά, αλλά δεν χαράζεται από κανένα.

Σήμερα 19 Ιουνίου/2 Ιουλίου στα 2019, η Ορθόδοξη Εκκλησία του Πατρίου Εορτολογίου στην Ελλάδα, στο Άγιον Όρος, στη Ρωσία στα Ιεροσόλυμα κ.λπ τίμησε τον μέγιστο πολέμιο της Παναίρεσης του Οικουμενισμού και Άγιο Επίσκοπο των Ρώσων της Διασποράς, Ιωάννη Μαξιμόβιτς

(επανάληψη)

Η φανέρωση 
του Αγίου Ιωάννη Μαξιμόβιτς 
στη ζωή μου 

Με ρώτησες ως ευφυής και ευγενής ηλεκτρονικός φίλος, 
από πού κατάλαβα ότι ο άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς 

(Μαξιμόβιτς είναι το ορθότερο αλλά εμείς οι Έλληνες πήραμε λίγο λάθος τον τόνο)

ήταν αυτός που βοήθησε τη μάνα μου, στην αρρώστια της.

Δύσκολο να το εξηγήσει κάποιος.

Πολύ δύσκολο να το εξηγήσω συνοπτικά σε άνθρωπο με σπουδές και λογική Δυτικού τύπου.

Πολύ δύσκολο έως και αδύνατο, θα έλεγα, όμως...μια και μου έθεσες το ερώτημα θα προσπαθήσω

να αρθρώσω δυο λόγια και αν με χαρακτηρίσεις ως τρελή για δέσιμο- καμία κακία δεν θα κρατήσω! 

Είχα πρωτοακούσει απο το σύνευνο Πέτρο Κουτσούκο για τον άγιο Ιωάννη Μαξιμόβιτς.

(Για περισσότερα βιογραφικά του Αγίου Ιωάννη, κοίταξε και την ανάρτηση του Νεκρός για τον κόσμο εδώ)

Είχα ακούσει ότι οι Αμερικανορώσοι που τον γνώρισαν, τον ευλαβούνταν ως άγιο, ωστόσο 

κ α μ ί α απολύτως σημασία δεν έδινα.

Ομολογώ την αδιαφορία μου.

-Εντάξει τώρα!

Δεν ήταν παρά ένας γέρος ρασοφόρος. 

Εντάξει. 

Δεν θα δεχτώ ότι όποιος είναι γέρος και ρώσος παπάς ότι είναι αυτομάτως και άγιος, μην τρελαθούμε , κυρία μου! 

Είμαι χαζή και γραία, αλλά τόοοσο ηλίθια πια δεν είμαι!

Έτσι προσπερνούσα το θέμα και δεν το έκανα ζήτημα.

Το πιο βασικό μου εμπόδιο, νομίζω πως ήταν, η αίσθηση που είχα για τους αγίους, παιδιόθεν. 

Οι άγιοι,ας πούμε,για την παιδική μου συνείδηση, έπρεπε να έχουν ζήσει τουλάχιστον πριν απο τριακόσια χρόνια, ήταν μάλλον αγέλαστοι και σχεδόν, όταν θα ζούσαν - δεν θα πήγαιναν καν στην τουαλέτα!

Ο Ιωάννης Μαξιμόβιτς, εκοιμήθη εν Κυρίω, το 1966, στο Σαν Φρανζίσκο

(το άγιο σώμα του, σώζεται ακέραιο στο ναό της ΠΑΝΤΩΝ ΘΛΙΒΟΜΕΝΩΝ Η ΧΑΡΑ, που έχτισε ο ίδιος στην ίδια πόλη)

Ο Άγιος Ιωάννης βρέθηκε πολύ κοντά στην εποχή μου - πώς να πιστέψω ότι ήταν άγιος;

- Μα υπάρχουνε άγιοι σήμερα;

-Όχι, όχι, δεν το πίστευα,ότι ήταν άγιος, που να με κρέμαγες απ' το σύρμα με μανταλάκια! 

Κατά την ταπεινή μου άποψη,απ' το 1981 που πρωτάκουσα γι αυτόν, μέχρι το 2001- που ζήτησα τη βοήθειά του με πόνο ψυχής, 

ήταν, απλώς, ένας καλός, ίσως, πλην, εντελώς πεθαμένος, γέρος δεσπότης.

Εδώ, γιατρέ μου, να ανοίξω μια παρένθεση και να εξηγήσω, ότι δενυπάρχει ιστορικό ψυχασθένειας στην οικογένειά μου, ότι δεν μου έχουν χρειαστεί ποτέ χάπια,

ότι έχω άριστες σχέσεις με τους συνεργάτες στη δουλειά,

 και τους γείτονες, ότι έχω φίλους που με αγαπάνε

 και ότι γενικά, αυτό που λέμε αλαφροίσκιωτη, 

ποτέ δεν υπήρξα.

Αν άκουγα από κάπου καμιά μεταφυσική αναφορά περίεργη, περιγελούσα από μέσα μου,τη νοσηρή φαντασία του θρησκειόπληκτου. 

Απέξω μου, δεν έδειχνα, βέβαια μεγάλη αγένεια.

Άκουγα απλά, με επιφύλαξη, όπως οι ψυχίατροι που ακούνε τα μύρια, κουνώντας το κεφάλι τους, ευγενικά και μέ άπειρη-δήθεν-κατανόηση...

Εις πείσμα, όμως, όλων των προηγούμενων παραμέτρων, ο Ιωάννης ο Μαξιμόβιτς, παρότι πεθαμένος, ήταν πιο ζωντανός και πιο δυνατός απο την αφεντιά μου, και με προσέγγισε

 και με συγκίνησε με μια σειρά από απίστευτες συμπτώσεις που μόνο απλές συμπτώσεις δεν ήταν.

Η μεταστροφή του συναισθήματος που επιτεύχθηκε μέσω αυτών, υπήρξε για μένα, εντυπωσιακή και απροσδόκητη...

................. 

Λίγο καιρό, αφότου άρχισα να εξετάζω το ενδεχόμενο της γνήσιας αγιότητας του πεθαμένου ρώσου δεσπότη, συνέβη η ασθένεια της μητέρας μου.

Για ένα ολόκληρο μήνα σφάδαζε με ασταμάτητους πόνους.

Κανένα παυσίπονο δεν μπορούσε να την ανακουφίσει.

Ίσως έπρεπε να πάρει μορφίνες...

Ο πατέρας μου, είχε περιέλθει σε απελπισία.

Ίσα που δεν έκλαιγε, καθώς μου διεκτραγωδούσε την κατάσταση τηλεφωνικά.

Κλείνοντας τη συνομιλία μαζί του, η ψυχή μου ήταν βαριά. 

Σκεπτόμενη τους αφόρητους πόνους της μάνας μου, έπεσα στα πατώματα,μπροστά στις εικόνες μου, με δάκρυα ποτάμι και φώναξααυθόρμητα αυτόν

(πώς μου ήρθε η μορφή του στη μνήμη;ήταν τα προηγηθέντα θαυμαστά σκηνικά που τα παραλείπω)

τον άγνωστο μέχρι χτες- για μένα- ταπεινότατο ρώσο επίσκοπο,του φώναξα να βοηθήσει τη μητέρα μου, και να της σταματήσει τους πόνους που την βασάνιζαν.

Ήταν βράδυ που έκανα αυτή την επώδυνη προσευχή.

Κοιμήθηκα έτοιμη για τα χειρότερα.

Την άλλη μέρα, πρωί, χτύπησε το τηλέφωνο.

-Κόρη έγινε θαύμα! άκουσα την εκστατική φωνή του πατέρα μου.

-Η μάνα σου ξύπνησε σήμερα και είναι απολύτως καλά!

Δεν την πονάει τίποτα!

Πραγματικά, δεν πίστευα αυτό που άκουγα!

Καθυστέρησα λίγες μέρες μέχρι να το πιστέψω...

Η μητέρα μου, μετά απο έναν περίπου ατελείωτο μήνα νυχθήμερης οδύνης,μετά την επίκληση του Αγίου Ιωάννη του Μαξιμόβιτς, σηκώθηκε-  χωρίς κανένα πόνο!

Τις επόμενες μέρες, κάναμε την αξονική και το σπινθηρογράφημακαι ενώ η αξονική και το σπινθηρογράφημα, όπως και οι ακτινογραφίες έδειχναν έναν άγριο καρκίνο στα κόκκαλα, εκείνη για πέντε επόμενα έτη ήταν όρθια, χωρίς κανένα πόνο, κανένα παυσίπονο και απολύτως λειτουργική σε όλα της!

Έζησε άλλα τρεισήμισι χρόνια-μετά απο συντριπτικό κάταγμα λεκάνης- κατάκοιτη, ειρηνική,χαρούμενη θα έλεγα, πλην όμως χωρίς πόνο...

Έτσι και παρέδωσε το φιλόσοφο πνεύμα της...

Το πιστεύεις;

Μέχρι και ο ορθολογιστής επιστήμονας ο άντρας μου, είπε ότι έγινε θαύμα μέγα

(όλοι κολυμπάμε στα θαύματα,αδιαλείπτως, απλά κάποια θαύματα, είναι ...θαυμασιότερα!)

Επειδή επικαλέστηκα το όνομα του Αγίου Ιωάννη και προέκυψε το λυτρωτικό αποτέλεσμα απροσδόκητα, και ανέλπιστα, γι αυτό, η ψυχή μου έχει την 

ε σ ω τ ε ρ ι κ ή βεβαιότητα, ότι ο Άγιος Ιωάννης, ήταν εκείνος που τη βοήθησε...

Αυτή είναι η εμπειρία των απλών πιστών της Ορθόδοξης Εκκλησίαςδια μέσου των αιώνων...

Αργότερα συνδέθηκα συναισθηματικά, με τον άγιο Ιωάννη, ακόμη περισσότερο,καθώς διάβασα το βίο του, καθώς είδα ότι αγαπούσε και αυτός πολύ τους δια Χριστόν Σαλούς

 και ότι είχε κι αυτός, για κολλητό,ένα περιστεράκι...

Οι Άγιοι, είναι τα μεγαλύτερα αδέρφια μας, αν θες, είναι οι πνευματικοί οδηγοί μας.

Προετοιμάζουν το δρόμο μας, για την εντός ημών Βασιλεία, θέλω να με πιστέψεις...

Τώρα, θα μου πεις , γιατρέ μου:

-Μανδάμ Σαλογραία! τι κάθεσαι και μας λές! 

Γιατί να ασχολούνται οι Άγιοι μαζί μας;

-Είναι απλό. 

Επειδή,σχεδόν- κατά το υπόδειγμα του απείρως Αγαπήσαντος ημάς- μέχρι θανάτου,μας αγαπάνε!

Και όταν αγαπάς κάποιον και σου ζητάει βοήθεια, τρέχεις-αν πρέπει, διότι πάντα υπάρχει και ένα μυστικό πρέπει που ρυθμίζει τα μύρια αιτήματα των ανθρώπων- και κάνεις για κείνον το καλύτερο.

Και η Αγάπη ζεί και πέρα απο τον τάφο, για όσους έχουν μετατρέψει την καρδιά τους,σε Ναό του Παναγίου Πνεύματος.

Η Αγάπη του Άναστημένου Χριστού και των Αγίων Του, είναι πιο δυνατή απο το θάνατο.

Μέχρι μυελού των οστέων της μάνας μου, αυτό, 

το ψηλάφησα!

Ευανθία η Σαλογραία

(κατά κόσμον Ευαν. Παναγοπούλου-Κουτσούκου, 
εν Πάτραις, οικογενειακώς  κατοικοεδρεύουσα...)

................................................................................................................

.................................................................................................................

Στον Πετρή μου, με Άπειρες Ευχαριστίες...

H φωτό που επαναλαμβάνω σήμερα
 είναι από την περασμένη ανάρτηση του 2015 με τίτλο:
 Μια ανοιξιάτικη, ηλιόλουστη, αξεπέραστη Κυριακή του Θωμά, χόρεψα και γω έναν χορό...

...Χορό του Ησαϊα!

.....................................................................

(Τη φωτό στη Λευκάδα, "τράβηξε"-  χρόνια μετά 

[ μετά το γάμο μας , ο γιος μας ] ο Στέφανος

 ή ο Μάριος.

Τους ευχαριστώ για το σκηνικό  που αποθησαύρισαν...

Τους εύχομαι "και στα δικά σας!" )

Ευανθία η Σαλογραία

Πριν εννέα συναπτά έτη, σαν σήμερα, στις 21 Ιουλίου του 2008, άνοιξα το blog, salograia.com. Ζήτω η Google! Ζήτωσαν όλοι οι τρελαμένοι χρήστες του Διαδίκτυου!

Στη φωτό...

(ορατή,
αλλά μη σουλατσάροντας εκεί
στο facebook δηλαδή),

ως Εύα Πέτρου , σε νεότερη ηλικία,
(δεν θα εξηγήσω,σε  ποια ηλικία επακριβώς).

-Ποτέ η γυναίκα δεν πρέπει να ομολογεί -με ακρίβεια δευτερολέπτου-
την ηλικία της, τόνιζε  η μανούλα Καλλιρρόη.

Άργησα ανεπίτρεπτα να καταλάβω τους λόγους.

Δέκα χρόνια πάνω, είκοσι χρόνια κάτω, το εξομολογούμαι, ω τίμιε πάτερ,,
νομίζω πως μπορεί να θεωρηθεί, τελικά,  ως ένα απολύτως δεκτό
νούμερο, στις περί ηλικίας γυναικών, δηλώσεις χι...χι...

Στο μπλογκ salograia.com(gr) 
( επειδή με ρωτάς, σου λέω, με πάνω από 890.000 χτυπήματα στις σελίδες του)
και στην πόλη της Πάτρας,   κυκλοφορώ,
δίχως να οπλοφορώ, ως Ευανθία Παναγοπούλου-Κουτσούκου.

Τα δυο ονοματεπώνυμα, Δάφνη μου, τα έκρινα αναγκαία, 
δεν θα επεκταθώ  στους λόγους.
Τους γνωρίζεις, αγαπημένο μου.

Το γιατί άνοιξα, μάλλον  αφηρημένα,  αυτό το μπλογκάκι , προκειμένου να κρεμάσω μία ανάρτηση και κατάντησα να έχω ανεβάσει  3156 αναρτήσεις (μαζί με τις επαναλήψεις), για Όνομα!  πάλι το γνωρίζεις, περιστεράκι μου αλλά αυτό θα το ξαναθυμίσω...διότι ως γνωστόν η επανάληψη, τυγχάνει σοφή μήτηρ μαθήσεως.

Λοιπόν...άνοιξα αυτό το μπλογκάκι
προκειμένου να "κρεμάσω" μια ανάρτηση που ένας...χμ... Ορθόδοξος παπάς
έκρινε ότι δεν ήταν πολύ καθώς πρέπει,  ώστε να αναρτηθεί...

-Έτσι νομίζεις, πάπαρέ μου; οργίστηκα εγώ, με κάτι ψεματούρες κατά συρροήν, που από εν Χριστώ "αδελφούς",  μού ξεφουρνίστηκαν.

Τώρα θα δεις, πόσα απίδια  πιάνει  ο σάκος και ότι πίσω έχει η αχλάδα την ουρά και παραπίσω φούντα!

Αφού μου κατέβασες, με τα μαναφούκια σου,  την ανάρτηση από την ιστοσελίδα του Δημήτριου
θα φτιάξω τη δική μου σελίδα (της Google δηλαδή)  και θα ανεβάζω ό,τι γουστάρω και ό,τι κατεβάζει η κούτρα μου,
σκέφτηκα.

-Αμ έπος , αμ έργον!

Ο Πέτρος μου, Πέτρος Γ. Κουτσούκος , που με βοήθησε με τα ηλεκτρονικά, ας είναι πάντα καλά, αυτός, το λατρεμένο στήριγμα του βίου μου, άπαντος,  και των ειρηνικών (θέλω να ελπίζω) βαθέων γηρατειών μου .

Και επειδή είμεθα  άνθρωποι που σήμερον ζώμεν και αύριον μπορεί να κοιτάμε τα ραδίκια ανάποδα, να προσθέσω εις το σημερινόν  πανηγυρικόν, παραλήρημα ότι αυτό το μπλοκάκι από την αρχή της δημιουργίας του,  άχρι του νυν, δηλαδή,μέχρι σήμερα, το διαχειρίζομαι μόνη μου, ολομόναχή μου.

Αν λοιπόν, μου συμβεί το οτιδήποτε και αποδημήσω εις Κύριον,(τι χαρά! τι χαράα!)αφήνω ως πνευματικούς του διαχειριστές, εκτός από τη μανδάμ Google,  την οικογένειά μου,  και μετά από αυτούς, τα λατρεμένα μου κουμπαρόπουλα, τη Μύριαμ και την μικρή Αγάπη την αχτύπητη τσαπερδονίτσα.

Περιττό να προσθέσω ότι είμαι βαθύτατα ευγνώμων σε όλους τους εχθρούς και τους φίλους που ακολούθησαν και ακολουθούν αυτό το μικρό βαρκάκι στο κυβερνοπέλαγος.

Χωρίς τη δική τους ποικιλότροπη  εμψύχωση, δεν θα είχα ποτέ στρώσει τα αεικίνητά μου οπίσθια σε καρέκλα και δεν θα είχα καταγράψει κάποιες μεταφυσικές εμπειρίες δικές μου και άλλων,  που ευελπιστώ να τις διαβάσουν τα λατρεμένα μου τέκνα, όταν η ζουρλοαφεντιά μου, θα αρμενίζει σε επουράνια πέλαγα.

Με αυτά τα ολίγα, από μακριά σε χαιρετώ και από κοντά σου λέω:

-Μην το βάζεις κάτω , λατρεμένο μου!

-Πάντα ψηλά, παντ' άγρυπνα,  τα μάτια της ψυχής μας!

-Η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα!

-Και το τελευταίο εκβάν, είναι εκείνο που τελικά στα μάτια του Κυρίου Ιησού
θα μας δικαιώσει ή θα μας καταδικάσει- το ξέρεις!

Με άπειρες ευχαριστίες, 

με χαρά παιδική 

και αγάπη φαεσφόρο

σε ασπάζομαι τρις 

Ευανθία η Σαλογραία

(Υ.Γ. αν ζουλήξεις με το "ποντίκι"
τους συνδέσμους που παραθέτω μέσα στο κείμενο
θα πεταχτείς, τσουπ! σε παλιότερες αναρτήσεις, 
που σίγουρα εσύ, ο νέος, ευγενικός επισκέπτης,
δεν τις έχεις διαβάσει.)
.....................................................................................................
.......................................................................................................