Αντιστέκομαι
όπως οι ελιές της πατρίδας μου, οι σκληρές σαν τα κόκκαλα τ' αντρειωμένου, που τους λείπουν οι μαύρες μαντήλες μονάχα για να μοιάζουν με τις μανάδες μας, που σφηνωμένες γερά στην απόλυτη πέτρα, αδιαφορούν για τις θύελλες, αναπνέουν τις αστραπές και τις κάνουνε μες στους πικρούς τους χυμούς, ειρήνη και φως..
(Νικ.Βρεττάκος)
Email:filikitati@hotmail.com
το παρακάτω κείμενο που αλίευσα από το μπλόγκ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ,
γραφοντας -εκεί στο facebook-,
ως μικρό πρόλογο τα ακόλουθα :
"Από τη σελίδα του ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ (Κωστόπουλου) που ειναι ο ΜΟΝΟΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ τον ΟΠΟΙΟ ΕΧΩ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΣΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ πόλη της ΠΑΤΡΑΣ (ΕΙΜΕΘΑ με τον ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ ΚΑΙ ΚΆΠΩΣ...τρελαμένοι ΦΙΛΟΙ ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΜΠΟΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ, you know περιστεράκι μου...), ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΟΣΤΑΚΙΟΝ..το ΑΦΙΕΡΩΝΩ με έξτρα ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ, ΣΤΗ ΧΗΜΙΚΑΡΑ μου, τον Πέτρο, τον σύνευνο επί 40 συναπτά έτη!!! (μας ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΑΝ; )"
ΠΗΓΗ για το κείμενο που ακολουθεί το μπλογκ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ
Πάντα το θαύμαζα. Όχι στο λαιμό ή στα ενώτια κάποιας «επώνυμης» κυρίας, μα διάσπαρτο στις επίγειες φυσικές του σωληνώσεις.
Όλα του είναι όμορφα: Το περήφανο όνομά του (αδάμας, αυτός που δεν δαμάζεται*). Το γεγονός ότι είναι αυτοφυές, δεν έχει ίχνος από άλλα κατώτερα στοιχεία. Μα κι αν τύχει και κάποιο ορυκτό τρυπώσει στα κλεφτά μέσα του, δεν καταφέρνει να το αλλάξει. Αντίθετα, το διαμάντι παίρνει τις πιο όμορφες και εντυπωσιακές αποχρώσεις. Είναι λαμπρό και περιζήτητο.
Ένα μονάχα αγνοούσα, ή μάλλον προσπερνούσα: το πώς φτιάχτηκε και -κυρίως- το από πού φτιάχτηκε: από το φτωχό και ταπεινό κάρβουνο. Τι ειρωνεία! Το διαμάντι και το κάρβουνο έχουν τον ίδιο χημικό τύπο: C (άνθρακας). Οι ειδικοί μιλάνε για απίστευτες συνθήκες δημιουργίας των διαμαντιών, για εξαιρετικά μεγάλα βάθη (100 χιλιόμετρα κάτω από τη γη) και θερμοκρασίες που αγγίζουν του 1500ο C.
Νόμιζα ο ταλαίπωρος πως όλα τα διαμάντια γίνονται στον καναπέ του σαλονιού, διαβάζοντας ευλαβείς σκέψεις και στοχασμούς.
Μέχρι που χρειάστηκε να μπω κι εγώ στο καμίνι. Εκεί ζωσμένος στις φλόγες, με το κεφάλι να σφίγγει στη μέγγενη των θλίψεων και τη καρδιά να γοργοχτυπά, εξατμίστηκαν και εξαϋλώθηκαν όλες οι αυταπάτες που είχα για μένα.
Τώρα πια, δεν θέλω μήτε τη λάμψη μήτε την ομορφιά μήτε τα καράτια μήτε όλα τα χαρίσματα του πανάκριβου ορυκτού. Τώρα λίγη δροσιά ζητώ. Κι ας μείνω στην υπόλοιπη ζωή μου ένα καρβουνάκι, μαύρο και ταπεινό. Μα λουσμένο απ’ τη Χάρη Του…
Υπ.
11 Μαρτίου, Παγκόσμια ημέρα Χημείας
* Το διαμάντι έχει σκληρότητα 10, το μεγαλύτερο μέγεθος στην κλίμακα Mohs, της σκληρότητας των ορυκτών. Χαράζει όλα τα ορυκτά, αλλά δεν χαράζεται από κανένα.
το αντέγραψα από τη σελιδα dogma.gr και το παραθέτω για όσους προτιμούν ΓΡΑΠΤΟ κείμενο...]
Τα Κόλλυβα είναι ένα από τα πιο παλαιά χριστιανικά έθιμα που διατηρήθηκε στη ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας και συνδέεται άμεσα με τους κεκοιμημένους. Τα κόλλυβα είναι σιτάρι βρασμένο που κατά κανόνα σήμερα έχει τη μορφή στολισμένου δίσκου με ξηρούς καρπούς, όπως αμύγδαλα , καρύδια, φουντούκια, φιστίκι κ.α και κυρίως ζάχαρη.
Τα Κόλλυβα προσφέρονται στους παρευρισκόμενους σε μνημόσυνα στην εκκλησία, αλλά και διανέμονται στη συνέχεια σε συγγενικά ή φιλικά σπίτια. Το έθιμο προέρχεται από τα παλαιότερα χριστιανικά χρόνια και έχει σχέση με τα περίδειπνα των Ελλήνων και άλλων λαών.
Τα υλικά που παρασκευάζονται τα κόλλυβα έχουν την σημασία τους. Το στάρι: Είναι το σύμβολο της γης και συμβολίζει και τις ψυχές των πεθαμένων. Το ρόδι: Με αυτό ο Άδης κράτησε την Περσεφόνη στον κάτω κόσμο, βέβαια οι χριστιανοί στο ρόδι συμβολίζουν την λαμπρότητα του παραδείσου. Τα ασπρισμένα αμύγδαλα: συμβολίζουν τα γυμνά οστά για να μας θυμίζουν την μοίρα που θα έχουμε όλοι. Τα μπαχαρικά: Είναι τα αρώματα αυτού του κόσμου. Ο μαϊντανός (σε κάποιες παραλλαγές ο δυόσμος): Είναι η ευχή για ανάπαυση «εν τόπω χλοερώ». Οι ξηροί καρποί: Είναι η ζωή που αναπαράγεται. Το τρίμμα από τα στραγάλια ή η φρυγανιά ή το αλεύρι: Συμβολίζει το ελαφρύ χώμα. Η σταφίδα: Από τα αρχαία χρόνια τον Διόνυσο και την γλύκα της ζωής έως τον Χριστό που είναι η άμπελος. Και τέλος η ζάχαρη συμβολίζει τον γλυκό παράδεισο.
Ανάρτησα πολύ βιαστικά, τα παρακάτω και στο Φατσοβιβλίο όπου τελευταία ποστάρω πολύ περισσότερα κείμενα από αυτά που ποστάρω στο μπλογκάκι μου salograia com και τα ποστάρω με το παρατσουκλάκι
Εύα Πέτρου...
Κάθε χρόνο, το ΨυχοΣάββατο, θυμάμαι ένα περιστέρι μου που είχε γεννηθεί ανήμερα το ΨυχοΣάββατο πριν την Κυριακή της Πεντηκοστής και γι αυτό τον φώναζα έτσι... δηλαδή "ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ" ......["Μανδάμ Σαλογραία μου, δεν ενθυμεισαι τους ΠΡΟΣΦΙΛΕΙΣ αποθαμένους σου, και θυμάσαι τα χαμένα σου περιστέρια (χάθηκε ΚΑΙ ανήμερα ΨυχοΣάββατο ο εν λόγω περιστέρος, λες και το έκανε ξεπίτηδες, απερίγραπτη σύμπτωση!)]
Τέλος πάντων..για να ΜΗΝ κατηγορηθώ από τη στριγλίτσα συνείδησή μου ως μουλάρα Χριστιανή και ΑΝΑΙΣΘΗΤΗ κόρη, ΣΜΠΡΩΧΤΗΚΑ η Ανεπροκ...και με ΣΥΝΤΑΓΗ ΠΕΤΡΕΤΖΙΚΗ και Μιμίκας (δυο σε ένα οι ιδέες, διότι ως γνωστόν το Μικάκι μου που μαγειρεύει ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΑ, ΕΠΑΞΙΩΣ τον συναγωνίζεται τον Πετρετζίκη) , εφτιαξα ΜΙΣΟ μπολάκι κόλλυβα...(ποιος να τα φάει, τα περισσότερα, θα μου μείνουνε..ΑΜΑΡΤΙΑ να ταίσω μετέπειτα τα σπουργίτια...)...παραθέτω , λοιπόν, προς ενημέρωση και για να σταματήσω την πενθιμη πάρλα, μια ανάρτηση με τους ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΥΣ των ΥΛΙΚΩΝ που βάζουμε ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΟΛΛΥΒΑ...μπορεί να ενδιαφέρεται κάποιος Χριστιανός, ίσως και φαινομενικά αντίΧριστος...Στα Άγια ας είναι οι ψυχούλες ολωνών των αγαπημένων, περιστεράκι μου...Στα Άγια...Και σε μας ο Χριστούλης είθε να δώσει ΕΓΚΑΙΡΩΣ, ΜΕΤΑ-νοια...
Κοπυπαστώνω εν συνεχεια μια παλιότερη ανάρτησή μου
Ανακοίνωση: Προχτές το πρωί 22-2-2017 στην άνω πόλη της Πάτρας...
χάθηκε απ' το κλουβί του ο περιστέρος μου, ο Ψυχοσάββατος.
Τον ονόμασα έτσι διότι έσκασε η μυτόγκα του, απ'το αβγό, το μεγάλο Ψυχοσάββατο, πέρσι, πριντηνΚυριακή της Πεντηκοστής. Πρόκειται για ένα ολόλευκο μεγαλόσωμο περιστέρι αρσενικό, ενήλικο, στα πρόθυρα της ρομαντικής σχέσης με μια κάτασπρη τσαχπίνα περιστέρα που τη λένε Ακυλίνα.
Ο Ψυχοσάββατος, έχει στο λαιμό του μπροστά, ένα ανασηκωμένο λευκό πούπουλο σαν παπιγιόν. Η φωνή του, όταν γλουγλουκίζει, φλερτάροντας την -προς το παρόν, δήθεν, αδιάφορη- Ακυλίνα, ακούγεται μπάσα, με μια υφή βελούδινη, μελωδική σχεδόν, που δεν την διαθέτει το πάσα ένα περιστέρι. Σε αυτό κυρίως το σημείο νομίζω ότι εστιάζεται η ιδιαίτερη χάρη του.
Δυστυχώς, ο Ψυχοσάββατος δεν είχε λάβει επαρκή μαθήματα πτήσης και φοβόταν-ο μπούφος- το πέταγμα.! Δεν ήξερε το καημένο μου -ίσως γιατί ήταν εξαιρετικά μεγαλόσωμο- πώς να κοντρολάρει τα φτερά του και όταν τον έσπρωχνες για να πετάξει από ψηλά, σχεδόν έκανε μια απότομη προσγείωση στο δάπεδο και κουτρουβαλιαζότανε- το μπουνταλοπεριστεράκι μου- νιώθοντας ένα μάλλον ελαφρό, (επιθυμώ να υποθέτω), ψυχολογικό ξάφνιασμα, μετά το οποίο, το παρηγορούσα, ταίζοντάς το, καθαρισμένους ηλιόσπορους που τους λάτρευε.
("Σκοτώνονται" όλα τα περιστέρια για καθαρισμένους ηλιόσπορους, το γνωρίζεις.)
Αγνοώ τις συνθήκες υπό τις οποίες χάθηκε ο αγαπημένος μου Ψυχοσάββατος.
Έχω τάξει την έβδομη φανουρόπιτα (περιμένουν άλλες έξι στη λίστα αναμονής) στον Άγιο Φανούριο, κι ...αν δεν το άρπαξε το βράδυ κάποιο νυκτόβιο πτηνό, αν δεν το έπνιξε κεραμιδόγατος, σε περίπτωση που από το μπαλκόνι προσεδαφίστηκε άτσαλα στο χώμα και αν-"τύχη αγαθή"- προσγειώθηκε αδέξια ξαφνιασμένο σε κάποια άλλη βεράντα, παρακαλώ με δάκρυα στα μάτια (που λέει ο λόγος ), τον ευρόντα να με ενημερώσει.
Εννοείται ότι τον καλό άνθρωπο που θα μου το φέρει πίσω ζωντανό, θα τον ανταμείψω, (με χαρά και ευγνωμοσύνη), ένα ταψί γαλακτομπούρεκαμεάρωμα λεμόνι, από το ζαχαροπλαστείο του Πλέγα στη Γούναρη. Εάν ο ευρών, προτιμάει, αντί για γαλακτομπούρικα, πάστες σοκολάτας απ' Λοτσάρη, κανένα πρόβλημα!
Ευγνωμονούσα εκ των προτέρων...
Ευανθία η Σαλογραία ( Ας το σημειώσω κι αυτό, για σένα, ευγενικέ διαβάτη, που πρωτομπαίνεις στο εδώ σαλοκαφωδείον: αν πατήσεις επάνω στην υπογραφή, θα διαβάσεις την ανάρτηση με τίτλο:
η μόνη ασφαλής πίεση επάνω στην ψυχή") .................................................................................... .....................................................................................
πηγή: π. Γεώργιος Κονισπολιάτης,
από το Φατσομπούκι (έμπλεξα δυστυχώς και γω ως ¨Ευα Πέτρου¨ με το... ακατονόμαστο Φατσομπούκι η μάπα μου στην αρχαία φωτό, εκεί, περίπου ετών 37...) Ευανθία η Σαλογραία
(και αν ζουλήξεις το "ποντίκι" πάνω στην υπογραφή,
θα πεταχτείς στην απολογητική ανάρτηση με τίτλο:
"Γράφω για τα παιδιά )
..............................................................................................
..............................................................................................
Και μια και έχω, ο γιε, γενέθλιο ημέρα, today, επανάληψη το εξομολογητικόν ποστάκιον με τίτλο: Η φανέρωση του Αγίου Γεωργίου στη ζωή του πατέρα μου ................................................................... Λατρεμένο μου, επειδή σου αρέσουν οι αληθινές ιστορίες και ο καθένας μας, σίγουρα έχει πολλές να μοιραστεί με τους αδερφούς και τους φίλους -για σένα και μόνο- θα ζυμώσω μια μικρή μνήμη σήμερα, να την έχεις έτσι- μπουκιά ψωμί- σε ώρα ανάγκης, στις μέρες της μαύρης πείνας που έρχονται.
Ο καλός μου πατέρας, ενυμφεύθη νεότατος, όταν ο έρως τον βάρεσε κατακέφαλα. Πήρε την επιστήμονα μαία της περιοχής όπου έμενε, γι αυτό και το παρατσούκλι του:ο Γιώργης ο μαμής ή άλλως... ο Μαμογιώργης!
(Αχ αυτή η πλαστικότητα της ελληνικής γλώσσας! Ακαταμάχητη!)
Καλή η παντρειά, καλός ο έρωτας αλλά μετά από λίγο, άρχισε τον πατέρα μου να τον πιάνει το άγχος:
-Η μαμή, δεν έμενε έγκυος!
-Τι λές;
-Μάλιστα! Αυτή που ξεγένναγε καν και καν γυναικούλες και είχε τη χαρά να πιάνει τα νιάνιαρα στα χεράκια της, δε μπορούσε να νιώσει την κοιλιά της να φουσκώνει από ένα μωράκι.
-Σκασίλαααα!
Όχι τόσο της μάνας μου, που ήταν γυναίκα φιλόσοφος στωϊκότατη, όσο του άντρα της.
-Τι λες ρε! θα μείνω, εγώ χωρίς παιδί;
Ο άνθρωπος, που κόβω φλέβα για το τρίπτυχο, Πατρίς- Θρησκεία- Οικογένεια;!
Α μπα! Δεν το βάζω κάτω με τίποτα!
-Θα ζητήσω ενίσχυση από τις Μεγάλες Δυνάμεις, βρυχήθηκε τελικά ο μπαμπάς, όστις πάντα έβαζε στόχους και τους κατακτούσε ακούραστα!
(μέχρι που γέρασε και βγήκε η ψυχούλα του, μας έκανε ΤΑ άγρια κουμάντα, και έτσι, βεβαίως, πρέπει να είναι ο σωστός πατέρας και άντρας, να τον τρέμει η γυναίκα και στα παιδιά του να είναι η γ έ τ η ς και όχι ζελές που κουνιέται- και μετά απορούμε, Δεσποινάκι μου, γιατί τα αγόρια μας, μιλάν τα περισσότερα, όχι σαν άντρες, μα σαν ταραντέλες! )
Τον συμβούλεψε και ο θείος ο Μήτσος-δεν μπορώ να μην πώ την αλήθεια ολόκληρη- να προσεύχεται.
[ζούλα πάνω στο σύνδεσμο που μόλις έδωσα στην προηγούμενη πρόταση- για να διαβάσεις τις σχετικές εξηγήσεις και να φρίξεις, περιστερούλα μου ]
αλλά η συμβουλή του για προσευχή, υπήρξε ολόσωστη.
Δεν τα λένε και όλα λάθος οι πλανεμένοι, το ξέρουμε. Σου δίνουνε ένα κιλό αλεύρι καθαρό, ας πούμε,
αλλά χώνουνε μέσα και λίγο φαρμάκι, αν δεν προσέξεις τι αγοράζεις- σε πέθαναν επί τόπου!) Τον πατέρα μου τον βάφτισαν Γιώργο.
Αποφάσισε, λοιπόν, να παρακαλέσει τον Άγιο Γεώργιο, επειδή στην Ορθοδοξία πιστεύουμε ότι ο Άγιος του οποίου το όνομα λάβαμε βαπτιζόμενοι, νοιάζεται για μας, με ένα ιδιαίτερο τρόπο.
(Τώρα-εννοείται- αυτά που σου γράφω, κάποτε τα εύρισκα φούμαρα,
κατάλληλα για αγράμματες γιαγιές σαν αυτές που δείχνει η διαφήμιση... Έλα, όμως, που μεγαλώνοντας, μαζεύοντας εμπειρίες, αποφάσισα με τη χλεύη των γριών να γίνω σεμνότερη, διότι, αγαπημένο μου, πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, και παρα πίσω φούντααα!) Τι λέγαμε;πού μείναμε; α ναι!
Στο ότι αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από τον Άγιο Γεώργιοοο! Άρχισε λοιπόν, ο καλός μου πατέρας να προσεύχεται,
συνοδεύοντας την προσευχή του, με εκτενή ν η σ τ ε ί α και ...εγκράτεια.
Εκεί στη δέκατη πέμπτη μέρα της προσευχής, της νηστείας και της εγκράτειας της ερωτικής, που είχε επιβάλει το νιόπαντρο, νεαρό παλικάρι στον εαυτόν του- προκειμένου να συγκεντρωθεί στα προσευχητικά του αιτήματα περισσότερο-γίνεται το ακόλουθο σκηνικό, περιστέρι μου:
Ήταν μεσημέρι και, πλάγιασε να ξεκουραστεί απ' το μόχθο της εργασίας.
Δίνω το λόγο στον ίδιο, όπως μου τα ιστορούσε, πολλές φορές με συγκίνηση: ...................................................................................
-Και που λες, κόρη, εκεί που βρισκόμουνα ξάπλα, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, αλλά δεν είχα κοιμηθεί ακόμα, βλέπω ξαφνικά, στα πόδια του κρεβατιού, την εικόνα του Αϊ Γιώργη, όπως τον έχουμε στις εκκλησίες- καβαλάρη πάνω σε ένα λευκό άλογο- να μεγαλώνει να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, νά έρχεται σε φυσικό μέγεθος!
Ο Αϊ Γιώργης, κράταγε ένα μωρό στην αγκαλιά του.
Με κοίταξε μια στιγμή και μου λέει:
-Πάρτο! πετώντας, συγχρόνως, το παιδί προς το μέρος μου.
Απλώνω ενστικτωδώς τα χέρια, αρπάζω το βρέφος στον αέρα,
το όραμα χάθηκε και σηκώθηκα όρθιος γεμάτος χαρά και συγκίνηση.
Ένιωσα μεγάλη αγαλλίαση και απόλυτη βεβαιότητα!
-Ακούστηκε η θερμή προσευχή μου!
Πήγα και βρήκα τη μάνα σου.
-Καλλιρόη! θα μείνεις έγκυος!
Άκουσε ο Αϊ Γιώργης την προσευχή και μας δίνει παιδί!
Και θα το γεννήσεις στις δέκα του Μάη!(πώς του προέκυψε η πρόρρηση; Και για τον ίδιο, δια παντός παρέμεινε δίχως εξήγηση!)
Η μάνα μου κούνησε το κεφάλι. Δεν πολυπίστεψε.
Όμως...πράγματι, έμεινε έγκυος!
Και πράγματι, στις δέκα του Μάη, ήταν[ η μαμή Καλλιρρόη ] στο μήνα της- στην ώρα της ακριβώς! Και πήγε πρωί στο νοσοκομείο όπου δούλευε -ως η μοναδική μαία τότε- και είπε στις νοσηλεύτριες- χωρίς να έχει πόνους, ή όποιο άλλο σύμπτωμα γέννας.
-Κορίτσια, στρώστε μου το κρεβάτι , σήμερα θα γεννήσω!
Γέλασαν αυτές αλλά της έστρωσαν το κρεβάτι,και έσπασαν σε λίγο μόνα τους τα νερά και την έπιασαν πόνοι, και ήρθε ο γιατρός [...] και την ξεγέννησε, ημέρα Σάββατο, στις δέκα το πρωί του έτους...χιλια οχτακόσια είκοσι ένα!
Ισως να υπάρχει, πια, εδραιωμένη η πεποίθηση πως ο Θεός σερφάρει νυχθημερόν και δέχεται παρακλήσεις ή άλλα αιτήματα, όχι ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου, αλλά, πλέον, μόνο μέσω του Διαδικτύου. Αυτό σε κάποιο βαθμό ίσως να είναι λογικό, διότι και Θεός να είσαι πώς να βγάλεις άκρη με τόσα αιτήματα και παράπονα που διατυπώνει άναρχα, ακατάπαυστα και κατά ριπάς το ανθρώπινο γένος - ενώ αν διατυπώνονται μέσω Internet υπάρχει μια συγκεκριμένη ελεγχόμενη διαδρομή, ένα κλασάρισμα και μπορεί κάποιος, ακόμα και αν είναι το Υπέρτατο Ον, να έχει μια σταθερή και σαφή πλατφόρμα, όπου συγκεντρώνονται όλα τα αιτήματα, τα πάντα, και δεν χάνονται στον αέρα όπως μια προσευχή, ένα τρισάγιο, μια παράκληση, αλλά παραμένουν εκεί, ωσάν σε κιβώτιο παραπόνων, ώστε η Ανώτερη Δύναμη να μπορεί να τα αναγνώσει οποιαδήποτε στιγμή και πιθανώς να τα διευθετήσει σε εύθετο χρόνο.
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που μεγάλωσαν με την ιδέα πως ο όντως βίος βρίσκεται μόνο μέσα στο Internet και, ό,τι υπάρχει εκτός Διαδικτύου, η πραγματική ζωή, η φύση, ο κόσμος, είναι μια απλή εικονική αντανάκλαση του Facebook, του Instagram και του Διαδικτύου εν γένει.
Ότι δεν υπάρχουμε ένσαρκα, δεν είμαστε υλικοί, πραγματικοί, αλλά μια απλή ιδεατή απεικόνιση, μετεικάσματα, ολογράμματα του πραγματικού μας εαυτού που βρίσκεται, υπάρχει και ζει μόνο μέσα στα κινητά και στα κομπιούτερ.
Άρα μόνο μέσω του Internet οφείλουμε να αναζητούμε και την επικοινωνία με το Θείο, να στέλνουμε ευχέλαια, προσευχές και θρηνητικές μαντινάδες οι οποίες διά των δορυφόρων θα αναπέμπονται ταχύτερα προς τα άνω, προς τον Μεγάλο Λογαριαστή και Επουράνιο Εισαγγελέα.
Αλλά επίσης θα δημοσιοποιούνται και στον γήινο περίγυρο, προς την (εικονική) κοινωνία.
Και βέβαια οι κυβερνήσεις και ο νόμος μπορεί να πασκίζουν να προστατεύσουν με πολλούς τρόπους τα προσωπικά δεδομένα, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι το θέλουν και οι ίδιοι οι πολίτες, οι οποίοι δημοσιεύουν ακατάπαυτα στο Facebook πού βρίσκονται, τι κάνουν, τι βλέπουν απέναντι, πού πήγανε χθες το βράδυ.
Βγαίνουν φωτογραφίες γυμνοί, απαθανατίζουν τον πισινό τους και τον κάνουν ανάρτηση, τραβούν selfie ενώ κάνουν γιόγκα στο μπαλκόνι, κάποιες γυναίκες κατά τη φάση που είναι έγκυες (τη διογκωμένη κοιλιά τους), το νεογέννητο μωρό τους, ή τα δώρα που έφεραν οι φίλοι στα γενέθλια του Γιαννάκη. Τα πάντα.
Προσφέρουν ακόμα και τις πιο ιδιωτικές τους στιγμές σε δημόσια θέα, κοινοποιούν και τα πιο απόκρυφα, καμαρώνουν με το στρινγκ, ακόμα και με ζώα που βασανίζουν, ή όχι. Τα πάντα στη διατίμηση, στην αρένα, σε κάθε βλέμμα κακόβουλο ή όχι, καμαρώνοντας. Άλλοι για να προκαλέσουν, να μπούνε στο μάτι διαφόρων, άλλοι να ναρκισσευτούν, ή να αυτο-επαινεθούν, πρακτική πολύ συνηθισμένη, αφού το αυτο-κοπλιμάν είναι απαραίτητο σε καρδιές τόσο λυσσασμένες για την πενιχρή δόξα του Διαδικτύου.
Ποια προσωπικά δεδομένα; Ποιος τα θέλει, εφόσον αποκλείουν την αυτο-επίδειξη; Τη λεζάντα; Το «δέστε τι όμορφη που είμαι με το μπικίνι στις Οινούσσες», ή πόσο σέξι με το μπουρνούζι στο ντους, τι κούκλος που είναι ο δίχρονος μπέμπης μου, ή εγώ όταν ήμουνα δέκα χρονών στο χωριό, με σαγιονάρες, δίπλα στο καμπαναριό - και ποιος νοιάζεται, ποιος νοιάζεται για το πώς ήσουνα, είσαι, ή θα είσαι;
Αλλον γκαϊλέ δεν είχαμε; Θα πεις: είναι πολλοί που ενδιαφέρονται χάριν δεκαρολογίας, που δεν κάνουνε άλλη δουλειά όλη μέρα και νύχτα και το τέως εν στενώ κουτσομπολιό τώρα έχει γίνει δημόσια αξία και πρακτική. Η μικρολογία και τα ανούσια ιδιωτικά έχουν γίνει το θέμα της ημέρας κι όποιος δεν ακολουθεί είναι καθυστερημένος, αναχρονιστικός - πέραν του ότι πολλοί προτιμούν από τα «προσωπικά δεδομένα», τη θεληματική αυτο-διαπόμπευση.
Εξάλλου ο αυτο-διασυρμός είναι κι αυτός ένας τρόπος να υπάρχεις, θεαματικός μάλιστα, σε στυλ: όλοι γελούν με μένα κι εγώ ξεκαρδίζομαι.
Κατά συνέπεια δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση αν κάποιοι φτάνουν στο σημείο ακόμα και να θρηνούν την απώλεια στενού τους προσώπου μέσω Internet, ή με αναρτημένες προσευχές στο Facebook να παρακαλούν για τη σωτηρία του (εφόσον ο Θεός παρακολουθεί συστηματικά το Διαδίκτυο - ίσως μάλιστα να είναι κι αυτός εθισμένος) και το επόμενο βήμα είναι το εξής, όπως έλεγε κάποιος ήρωας σε ένα μυθιστόρημα: η εγκατάσταση εικονικού νεκροταφείου μέσα στο Internet, όπου ο καθένας, αντί να πηγαίνει στα κανονικά Κοιμητήρια, θα βρίσκει εκεί, διά του κομπιούτερ, τον τάφο του απολεσθέντος, θα ανάβει εικονικό κερί, θα κάνει digital τρισάγιο, θα βάζει ηλεκτρονικά λουλούδια (η τιμή ανάλογα με το αν είναι ορχιδέες απ' την Ολλανδία, ή ντάλιες του μπαχτσέ), θα επισκέπτεται άλλους τάφους - κι όλα αυτά με ένα απλό κλικ στο λάπτοπ, χωρίς να μετακινείται απ' το σπίτι, και, εφόσον γίνει συνδρομητής στο πρόγραμμα, με πολύ φτηνότερες τιμές από μια κανονική επίσκεψη που απαιτεί χρόνο, βενζίνες και γενικώς πολύ περισσότερα έξοδα.
Εξάλλου, άμα φύγει ο άνθρωπος, τι μένει; Μόνο η μνήμη του κι όλα τα άλλα είναι κατασκευές των ζώντων. Και η μνήμη του μπορεί να τιμάται ευρύτερα, φτηνότερα και ευκολότερα μέσω του Διαδικτύου.
Και αν κάποιος πιστεύει πως όλα αυτά είναι εξωφρενικά και απίστευτα, τον πληροφορώ ότι όντως σε λίγο - στη Θεσσαλονίκη καταρχήν - θα γίνουν (εικονική) πραγματικότητα.
Είναι μια φυσιολογική εξέλιξη - δόξα τω Google και τω Θεώ.
Αναδημοσίευση από εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ : http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5546858/blepei-o-theos-internet/
