Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Γιάννης Μαρίνος-Δώρα από το παρελθόν-Με αφορμή την Αθηνά Κακούρη




Πολυαγαπημένο μου

οι σκέψεις του Γιάννη Μαρίνου που ακολουθούν γράφτηκαν στο ΒΗΜΑ,  και με αφορμή το βιβλίο: "Με τα χέρια σταυρωμένα" της λογοτέχνιδος Αθηνάς Κακούρη.

Παρόλο που γράφτηκαν την περίοδο της  πρωτοχρονιάς, εξακολουθούν  να είναι επίκαιρες.

Τις παραθέτω ως  αφορμή προβληματισμού ή και  συζήτησης .

Σε φιλώ και τρέχω να προλάβω κάτι καθήκοντα...

Σαλογραία
..................................................................................................

Πρωτοχρονιά.

Οι τυπικές ευχές μόνο ψευδαισθήσεις ή ειρωνεία υποδηλώνουν.

Αφού σίγουρα έρχονται τα ακόμη χειρότερα, όπως φαίνεται.

Ημέρες ανταλλαγής δώρων επίσης. Εν μέτρω και εκ των ενόντων, αν υπάρχουν και αυτά.

Και ξαφνικά ήλθε το κατάλληλο δώρο από τη σπουδαία λογοτέχνιδα και ιστορικό Αθηνά Κακούρη με το τελευταίο βιβλίο της: "Με τα χέρια σταυρωμένα".

Που αναβιώνει και τις δικές μου αναμνήσεις αλλά κυρίως συνιστά πολύτιμη προσφορά για τους σημερινούς γονείς και τα παιδιά τους.

Γιατί έτσι ίσως καταλάβουν πώς έπεσε η κεραμίδα στο κεφάλι μας και τα έχουμε χαμένα.
Είναι σημαντικό δώρο για να θυμηθούν οι παλιότεροι και να γνωρίσουν οι νεότεροι πώς και γιατί τα όσα δημιούργησε «η μεταπολεμική σπουδαιότερη γενιά τα κατασπατάλησε η επόμενη γενιά της ακρίδας», κατά Τόμας Φρίντμαν.

 Ιδού μερικά ψήγματα των σοφών διαπιστώσεων της κυρίας Κακούρη:
........................................................................
Με τα χέρια σταυρωμένα-


«Είμαστε παιδιά που μεγαλώσαμε συγκατοικώντας με παππούδες και γιαγιάδες, ίσως ακόμη και με θείους και θειάδες, συχνά με προσωπικό ή και νταντάδες.
Τα άτομα αυτά κατείχαν κλιμακωτά και διαφοροποιημένες θέσεις ποικίλου κύρους.
Αρχίζοντας από το δυσθεώρητο ύψος όπου έστεκε ο Θεός,η Πατρίδα και - σχεδόν μαζί τους- οι γονείς, ακολουθούσαν πρόσωπα τα οποία είχαν όλα το δικαίωμα να μας νουθετούν.
Εξ αυτών μερικά είχαν επιπροσθέτως το δικαίωμα και να μας τιμωρούν, ενώ τα ίδια αυτά πρόσωπα αλλού είχαν την ανάγκη ακόμη κι ενός μικρού παιδιού.

Το αίσθημα της ασφάλειας, ο σεβασμός στον κόπο του άλλου- αυτό εμείς τότε το μαθαίναμε αυτομάτως. Οι δουλειές του σπιτιού δεν είχαν τελειωμό, οι εξωτερικές δουλειές επίσης.
Οι γονείς δεν δίσταζαν να βάλουν τα παιδιά τους να βοηθήσουν- στις αγροτικές οικογένειες τα παιδιά δούλευαν σαν μεγάλοι και συχνά απάνθρωπα. Σήμερα ένα πλήθος πράγματα γίνονται άκοπακαι ο καθημερινός μόχθος των γονιών καθόλου δεν υμνείται- δεν αναφέρεται καν στο παιδί - ούτε ακόμη περισσότερο του αναφέρεται ποτέ τίποτα για το τι χρωστάει στους γονείς του.

Το περίεργο είναι ότι κάτι μεταξύ δειλίας και αιδημοσύνης εμποδίζει τους γονείς να λένε πως και η καρδιά στεγνώνει,πως γίνεται κι αυτή έρημη χώρα όταν δεν την ποτίζουν αισθήματα αγάπης και σεβασμού- και ανάμεσά τους ο σεβασμός στον κόπο του άλλου. Και πρώτα απ΄ όλα στον κόπο των γονιών τους.

Η αγάπη του Θεού, που τότε κανείς δεν διενοείτο να αμφισβητήσει,ακριβώς όπως και τα καθήκοντα προς την πατρίδα, το αίσθημα της ασφάλειας, η ποικιλία των χώρων, ο σεβασμός στον κόπο του γονιού, η συμμετοχή του κάθε μέλους της οικογένειας στον κοινό αγώνα για τον επιούσιο και για την κοινωνική εκτίμηση,η συνείδηση της ποικιλίας των ιεραρχιών στη ζωή και στην κοινωνίαπου τα παιδιά λάβαιναν εξαρχής,αυτάκι ίσως μερικά άλλα μάς ετοίμαζαν καλύτερα για τον κόσμο που θα συναντούσαμε βγαίνοντας από τα σπίτια και τα σχολεία μας.

Ρητό ή απόφθεγμα που να υποδηλώνει τα δικαιώματά μας δεν νομίζω να άκουσα ποτέ μου.

Εκείνες οι γενεές, αυτοί που βρέθηκαν μεταπολεμικά νέοι,αυτοί ήταν που με την άπειρη δουλειά τους έφεραν μια Ελλάδα όπου τα μισά χωριά ήταν καμένα, όπου δεν είχε απομείνει ούτε γέφυρα,ούτε λιμάνι, ούτε πλοίο, ούτε εργοστάσιο, ούτε καν μουλάρι, την έφεραν λοιπόν τη ρημαγμένη εκείνη Ελλάδα, την ξανάστησαν στα πόδια της».

Ας το προσπαθήσουν και οι σημερινοί νέοι.

Γιάννης Μαρίνος -ΒΗΜΑ



8 σχόλια:

  1. Παιδί Βιολί Το Αληθινό29 Απριλίου 2011 - 6:50 μ.μ.

    Χριστός Ανέστη!

    Οι τότε νέοι δεν είναι αυτοί που μας οδήγησαν εδώ, σήμερα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Παιδί Βιολί το Αληθινό
    ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΎΡΙΟΣ!
    (Να ρωτήσω πόσο παιδί είσαι;)
    ...............
    Δεν μας οδήγησαν οι τότε νέοι.
    Μας οδήγησαν τα παιδιά τους, οι σημερινοί πενηντάρηδες, κατά μέσο όρο.
    Το γιατί μας οδήγησαν εκεί, είναι άλλης ανάρτησης ευαγγέλιο!
    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Παιδί Βιολί Το Αληθινό30 Απριλίου 2011 - 2:35 μ.μ.

    λίγο μεγαλύτερο απ'όσο φαίνεται-κατ' όψιν τουλάχιστον... :)
    ( αν θελεις, πάντως, σε μέιλ σου συστήνομαι κανονικά :) )

    Ε, ωραία, γιατί δεν μεγάλωσαν τα παιδιά τους έτσι ώστε να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο αυτά που κατάφεραν, αντί να μας γυρίσουν πίσω;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Παιδί Βιολί το Αληθινό
    για στείλε μέιλ...
    ;-)

    Ανοίγεις μεγάλη κουβέντα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Παιδί Βιολί το Αληθινό30 Απριλίου 2011 - 3:09 μ.μ.

    έστειλα!

    Θα βρω κάποιες απαντήσεις εδώ ή είναι, όντως, "άλλης ανάρτησης ευαγγέλιο";
    :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Παιδί Βιολί το Αληθινό
    ελήφθη όβερ!
    Και σου απάντησα.
    Αν κάνεις μια μικρή υπομονή, μια βόλτα σε παλιότερες αναρτήσεις, θα ανεβάσω προσεχώς και κάτι καινούργιο που ίσως σου δώσει απάντηση...
    Ρίχνε που και που ματιά στις νέες αναρτήσεις αγαπημένο μου...
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Παιδί με βιολί ρώτησε:
    "Ε, ωραία, γιατί δεν μεγάλωσαν τα παιδιά τους έτσι ώστε να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο αυτά που κατάφεραν, αντί να μας γυρίσουν πίσω;"
    .........
    Διότι αγαπημένο μου, οι γονείς δεν μεγάλωσαν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ χριστιανικά τα παιδάκια τους.

    Τα άφησαν τα παιδιά τους -είτε λόγω άγνοιας, είτε λόγω ραθυμίας- και εκτέθηκαν νωρίς σε πολλές αντίΧριστες εμπειρίες και αυτό, μετά, εξελίχτηκε και έγινε κακή χιονοστιβάδα που έφερε καταστροφές, μικρότερες ή μεγαλύτερες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Παιδί Βιολί Το Αληθινό30 Απριλίου 2011 - 10:59 μ.μ.

    Άμα συνδυάσω και το γεγονός ότι τότε βάλαμε την τηλεοραση στα σπίτια μας, θα γίνω υπερβολική;

    ΑπάντησηΔιαγραφή