![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-EyMmHaFJ2wOy5CaQC5aCg5L9bVMEcpscoOTZvidnmQJHpKn8UiQuMs62rpnBHv52YuMT-3-fhgD1v8vhodjDf-WD7Q6FkGeYw27bIUBr0PDyd8ooWSBA7XYXpR1gwIx2gBV-uCbacxYq/s400/TEARS.jpg)
Τα γόνατα του Ιησού
Καρφωμένα στ'αγριόξυλο του σταυρού, σχηματίζουν
μι' αμβλεία γωνία.
Είναι τα ίδια τα γόνατα
που προβάτιζαν, παίζοντας, γύρω απ'το κόκκινο
φουστάνι της μάνας του, όταν
ήτανε βρέφος δέκα μηνών.
Που αργότερα, έφηβος, τ'ακούμπαγε κάτω
στη γη πριονίζοντας το ξύλο ενός κέδρου.
.
Πού λυθήκαν κ'έπεσαν, ένας σωρός,
-μια νύχτα που η άνοιξη ήταν αβάσταγη
και μύριζε η γης κι ο ουρανός λεμονάνθι-
στο Όρος των Ελαιών.
Κι'είναι ακόμη τα γόνατα
που κάθιζε, αμίλητος, δυο -δυο τα παιδιά
κι απλώνοντας δίπλα του, πάνω στη γη,
τ'απέραντο χέρι Του, τα φίλευε ένα
λουλουδάκι-
κομμένο
απ'τον πλούτο του σύμπαντος.
Νικηφόρος Βρεττάκος
(επανάληψη το ποίημα,
από: http://salograia.blogspot.gr/2010/04/blog-post_01.html.
Για την Τρίτη Θαυμαστή εμφάνιση του Τιμίου Σταυρού,
στον ουρανό της Αθήνας,
μετά την βίαιη αλλαγή του Πατρίου Εορτολογίου
από μια μειοψηφία ιερατείου του 1924,
διάβασε, αγαπημένο μου, περισσότερες λεπτομέρειες ΕΔΩ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου