Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Κυριακή των Βαίων -Ευλογημένος ο ερχόμενος



Εκείνος που έχει θρόνο τον ουρανό και υποπόδιο τη γη, ο γυιός του Θεού
και ο Λόγος του ο συναΐδιος, σήμερα τα­πεινώθηκε
και ήρθε στη Βηθανία απάνω σ' ένα που­λάρι. 

Και τα παιδιά των Εβραίων τον υποδεχθήκανε φωνάζοντας: 

«Ωσαννά εν τοις υψίστοις, 
ευλογημένος ο ερχόμενος, ο βασιλιάς του Ισραήλ».
 
 
Φώτιος Κόντογλου
Οι πολέμαρχοι του κόσμου, 
σαν τελειώνανε τον πόλεμο 
και βάζανε κάτω τους οχ­τρούς τους, 
γυρίζανε δοξασμένοι και καθί­ζανε απάνω σε χρυσά αμάξια 
για να μπούνε στην πολιτεία τους. 

Μπροστά πηγαίνανε οι σάλπιγγες κι οι σημαίες 
κ' οι αντρειωμένοι στρατηγοί
και πλήθος στρατιώτες σκεπα­σμένοι με σίδερα άγρια
και βαστώντας φονικά άρματα
γύρω σ' ένα αμάξι φορτωμένο με λογής λογής αρματωσιές
και σπαθιά και κοντάρια
παρμένα από το νικημένο έθνος.

Όλοι οι πολεμιστές ήτανε σαν άγρια θηρία σιδεροντυμένα, 
τα κεφάλια τους ήτανε κλει­δωμένα μέσα σε φοβερές περικεφαλαίες, 
τα χοντρά και μαλλιαρά χέρια τους ήτανε μα­τωμένα από τον πόλεμο,
τα γερά ποδάρια τους περπατούσανε περήφανα και τεντωμέ­να, 
σαν του λιονταριού που ξέσκισε με τα νύχια του το ζαρκάδι
και τανύζεται με μουγκρητά και φοβερίζει τον κόσμο. 

Ύστερα ερχότανε το χρυσό τ' αμάξι του πο­λεμάρχου,
που καθότανε σ' ένα θρονί πλου­μισμένο μ' ακριβά πετράδια,
περήφανος, ακατάδεχτος, φοβερός,
 που δεν μπορούσε να τον αντικρύσει μάτι
 δίχως να χαμηλώσει
 και βα­στούσε το τρομερό σκήπτρο του, 
που κάθε σάλεμά του ήτανε προσταγή, 
δίχως ν' ανοίξει τα στόμα του αυτός που το κρατούσε.

Άλο­γα ανήμερα, ήτανε ζεμένα σ' αυτά τ' αμάξι, 
με λουριά χρυσοκεντημένα 
με γαϊτάνια και περπατούσανε κι αυτά καμαρωτά
και περή­φανα σαν τους ανθρώπους. 

Ένα κορίτσι έμορ­φο σαν νεράιδα, μεταξοντυμένο, 
βαστούσε ένα χρυσό στεφάνι απάνω από το κεφάλι 
του νικητή, 
κι άλλα κορίτσια κι αγόρια 
ρίχνανε λιβάνια κι άλλα μυρουδικά
σε κάποια με­γάλα θυμιατήρια
όμοια με μανουάλια.

Από πίσω έρχόντανε οι σκλάβοι άντρες και γυ­ναίκες
κι όποιοι ήτανε άρρωστοι και λαβω­μένοι,
τους σέρνανε
και τους χτυπούσανε
οι στρατιώτες.

Όση δόξα είχανε αυτοί που πηγαίνανε μπροστά, 
άλλη τόση καταφρόνε­ση και δυστυχία
είχανε όσοι ακολουθούσανε από πίσω. 

Αυτοί ήτανε δεμένοι με σκοινιά και μ' αλυσίδες, 
πολλοί πιστάγκωνα, 
κουρε­λιασμένοι, πληγιασμένοι, 
κίτρινοι σαν πεθα­μένοι
 από τα μαρτύρια κι από την αγρύ­πνια.

 Πολλοί ήτανε μισόγυμνοι κ' οι πλά­τες τους
 ήτανε μελανιασμένες από το βούνευρο. 

Ανάμεσά τους ήτανε γυναίκες, παρθέ­νες ντροπιασμένες, 
κλαμένες μανάδες με αθώα μωρά στην αγκαλιά τους, 
γρηές που βαστούσανε τα εγγόνια τους από το χέρι, 
όλες κατατρομαγμένες 
σαν τα αρνιά που τα πάνε στον μακελάρη. 

Γύρω ο κόσμος έκανε σαν τρελλός
και φώναζε και δόξαζε τον νι­κητή 
κι από πολλά στόματα τρέχανε αφροί. 

Αλαλαγμός έβγαινε σαν καπνός απ' όλη την πολιτεία. 

Αυτή την παράταξη τη λέγανε «θρίαμβο».

Έναν τέτοιον θρίαμβο έκανε κι ο Χρι­στός σήμερα, 
ο άρχοντας της ειρήνης και της αγάπης. 

Μα, όπως τα άλλαξε όλα και τα έκανε ανάποδα 
απ’ ό,τι συνηθίζανε οι άνθρωποι, 
έτσι κι ο θρίαμβος που έκανε,
ήτανε θρίαμβος της φτώχειας και της ταπεί­νωσης

Ο Ρωμαίος ύπατος ήτανε καθισμένος απάνω σε θρόνο
και σε χρυσό αμάξι,
μα ο Χριστός ήτανε καβαλικεμένος 
απάνω σ' ένα πουλάρι, σ' ένα γαϊδουρόπουλο, 
πού 'νε το πιο ταπεινό 
και καταφρονεμένο ανάμεσα στα ζώα.

Κι' ο ίδιος ήτανε ταπεινός, 
πράος, ήσυχος, φτωχοντυμένος, 
κατά την  προφητεία που έλεγε: 

«Είπατε τη θυγατρί Σιών· 
Ιδού ο βασιλεύς σου έρχεταί σοι
πράος και επιβεβηκώς 
επί όνον και πώλον, υιόν υποζυ­γίου». 

Το χέρι του δεν βαστούσε σκήπτρο, 
αλλά βλογούσε τον κόσμο. 

Από πόλεμο ερ­χότανε και κείνος, 
μα έναν πόλεμο πολύ δυσκολοκέρδιστον, 
πόλεμο καταπάνω στην κα­κία και στην ψευτιά
και στην υποκρισία και στη φιλαργυρία. 

Και δεν πήγαινε να ξεκου­ραστεί απ’ αυτόν τον πόλεμο,
αλλά πήγαινε ν' αρχίσει άλλον, πιο σκληρόν,
και να στεφανωθεί μ' αγκαθένιο στεφάνι 
και να δαρθεί και να περιπαιχθεί 
και στο τέλος να καρφωθεί απάνω σ' ένα ξύλο
σαν κακούρ­γος.

Δεν ήτανε τριγυρισμένος 
από αγριεμέ­νους υποταχτικούς,
αλλά από άκακους ψα­ράδες, 
καταφρονεμένους σαν και κείνον.

Κι ούτε έσερνε από πίσω του
σκλάβους τυραννισμένους, 
αλλά ανθρώπους που τους ελευ­θέρωσε 
από τη σκλαβιά του διαβόλου
και πεθαμένους που αναστηθήκανε 
από τη φωνή του. 

Σάλπιγγες και τούμπανα 
δεν φωνάζανε για να τον δοξάσουνε, 
αλλά παιδιά αθώα 
που συμβολίζανε την απλότητα
που έχουνε οι χριστιανοί

και που φωνάζανε: «Ευλογη­μένος ο ερχόμενος»

και κρατούσανε αντί για σημαίες 
και για μπαϊράκια κλαδιά πράσινα των δέντρων.

Κλαδιά χλωρά και ρούχα στρώνανε χάμω
για να πατήσει το γαϊ­δούρι και να περάσει. 

Κι αυτό το βλογημένο
πήγαινε με σκυμμένο το κεφάλι, ταπεινό, 
ανήξερο, σηκώνοντας τον Χριστό
που καθότανε πρωτύτερα
απάνω στα τρομερά εξαφτέρουγα σεραφείμ 
που είναι από φωτιά. 

Δεν αξιώθηκε να τον σηκώσει κανένα χρυσό αμάξι,
μητε άλογο άκριβοσελωμένο, μητε καμμιά κούνια 
που να τη βαστάνε αντρειω­μένοι βαστάζοι, 
αλλά τον σήκωνε το γαϊ­δούρι. 

Ποιο μάτι δεν δακρύζει 
άμα συλλο­γιστεί αυτό το μυστήριο!

Ο Χριστός ανα­ποδογύρισε 
όσα είχε για σωστά
και για α­ληθινά 
ο αμαρτωλός ο άνθρωπος.

Ποιος όμως είναι σε θέση
να νοιώσει την ελευθερία
που μας έφερε 
και να ακολουθήσει το που­λάρι με το σκοινένιο καπίστρι
κι όχι τ' αφρισμένα τάλογα που χλιμιντράνε καμαρω­τά
και να μη μπει στη Ρώμη με τα πολλά τα είδωλα, 
παρά να μπει μαζί με τον βασι­λιά της ειρήνης 
στην Απάνω Ιερουσαλήμ;

Πολλοί, που είναι σοβαροί άνθρωποι, 
θα πούνε 
πως δεν τα καταλαβαίνουνε αυτά
και πως τα παιδιά παιδιακίζουνε 
κ' οι άντρες αντρειεύουνται.

Τα ίδια λέγανε κ' οι αρχιε­ρείς κ' οι σπουδασμένοι. 

«Ιδόντες δε οι αρχιερείς και γραμματείς
 τα θαύματα α εποίησε
 και τους παίδας κράζοντας εν τω ιερώ και λέγοντας: 

Ωσαννά τω υιω Δαυίδ, ηγανάκτησαν
και είπον αυτώ: 

-Ακούεις τι ούτοι λέγουσιν; 

Ο δε Ιησούς λέγει αυτοίς:

-Ναι· ουδεποτε ανέγνωτε 
ότι 
«εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων
 κατηρτίσω αίνον;» 

Και καταλιπών αυτούς εξήλθεν έξω της πό­λεως». 

Οι αρχιερείς κ' οι γραμματείς 
διαβάσανε τον ψαλμό του Δαυίδ 

που έλεγε πως θα προϋπαντήσουνε τον Χριστό τα νήπια
και δεν πιστέψανε ωστόσο σ' Αυτόν που υμνολογούσανε. 

Αμή εμείς που διαβάσαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο
και τον ψαλμό 
κι αυτά που είπε ο Χριστός στους Εβραίους, 
δεν θα κριθούμε πιο αυστηρά, 
αν δεν τον πιστέψου­με;

 Η ματαιότητα κ' η περηφάνεια 
μάς κάνουνε να μην καταδεχόμαστε 
να παμε μαζί με τη φτωχή συνοδεία του, 
ντρεπόμα­στε να ακολουθήσουμε ένα αρχηγό
που πάει καβαλικεμένος απάνω σ' ένα γαϊδούρι.

Τα ταπεινά, τα φτωχικά, δεν τα θέλουμε. 

Μα μπορεί να γίνει χριστιανός
όποιος 
δεν α­γαπά αυτά 
που αγάπησε ο Χριστός;

Χθες, Σάββατο, 
ανάστησε έναν πεθαμένο άνθρωπο,
τον Λάζαρο. 

Ποιος ήτανε αυτός ο Λάζαρος; 

Κανένας επίσημος άνθρωπος, κανένας τρα­νός

Ο Λάζαρος ήτανε φτωχός, χωριάτης,
κι όπως λέγει το Ευαγγέλιο,
ήτανε φίλος του Χριστού, 
που είχε φίλους όλους τους ανθρώπους.

Έναν φίλο σημειώνει το Ευαγ­γέλιο 
πως είχε ο Χριστός στον κόσμο,
κι αυτός ήτανε φτωχός κι αγράμματος. 

Μα ποιος από μας, αγαπά 
αυτή την πλούσια φτώχια του Χριστού; 

Απ' όπου λείπει ο Χριστός, 
εκεί είναι η φτώχια η αληθινή, 
όπως απ’ όπου λείπει ο Χριστός 
λείπει κ' η ζωή η αληθινή 
και βασιλεύει ο θάνατος. 

Αυτό θα το καταλάβεις καλώτατα
αν γυρί­σεις, και δεις γύρω σου 
κι ακουμπήσεις το κεφάλι σου
και συλλογιστείς: 

Πού είναι εκείνοι οι Ρωμαίοι
κ' οι παντοδύναμοι αφέν­τες
που κάνανε τους θριάμβους 
οπού ιστορήσαμε πρωτύτερα; 

Τι γινήκανε κι αυτοί κι οι μυριάδες 
που τους προσκυνούσανε
και που γονατίζανε μπροστά τους 
σαν τα καλά­μια που τα γέρνει ο βοριάς; 

Ποιος τους φέρ­νει στον νου του
εξόν κάποιοι 
που γράφουνε 
τα ιστορικά 
εκείνου του καιρού; 

Κορμιά, ψυχές, θρονιά, διαμαντόπετρες, 
άλογα, περηφάνειες, φοβέρες, φωνές, 

όλα  πέσανε σ' έναν λάκκο και χαθήκανε
 και σβύσανε σαν να μη γινήκανε ποτές.
 
Και τι απόμεινε από όλα τούτα
στις καρδιές των ανθρώπων;

Τί­ποτα κι ακόμα πιο λίγο από τίποτα.  

Πλην ο άνθρωπος είναι άπιστος 
ακόμη και σ' αυτά που βλέπει
και  σ' αυτά που πιάνει με τα χέρια του
και τραβά τον δρόμο
που τραβή­ξανε και κείνοι 
και σέρνει με  ευχαρίστηση το άρμα του Νέρωνα,
γιατί  είναι   «νεύρον σιδηρούν ο τράχηλός του». 

Τ' αυτιά του εί­ναι σφαλιχτά σε Κείνον που λέγει:  
«Εγώ ειμί Θεός πρώτος 
 και εις τα επερχόμενα εγώ ειμί. 

Εγώ  βοσκήσω  τα  πρόβατά μου 
και εγώ αναπαύσω  αυτά». 

Εκείνος  που καθότανε απάνω στο γαϊδούρι, 
εκείνος είναι ζωντανός μέσα στις απλές ψυχές στον αιώνα 
κ' είναι για δαύτες θροφή, πηγή αθανασίας, χαρά και αγαλλίαση, 
κατά τον λόγο που λέ­γει: 

«Ευφρανθήσεται καρδία, ζητούντων τον Κύριον».

Ναι, όποιος ένοιωσε τη χαρά του Χριστού, 
είναι σαν τον πεθαμένο που αναστή­θηκε. 

Στον κόσμο υπάρχουνε πονεμένοι λογής λογής.  

 Όσοι πονάνε  στο   κορμί και στην ψυχή κι ο πόνος
 τους  καθαρίζει και τους πηγαίνει στον Θεό, 
αυτοί είναι οι αγα­πημένοι του Χριστού 
και  περπατάνε  στη στράτα του
με το  φως του  το παρηγορη­τικό. 

Οι άλλοι υποφέρουνε άγονα.   

Γι’ αυτό ο απόστολος Παύλος,  γράφει  στους  Κορινθίους:  

«Νυν  χαίρω,  ουχ ότι  ελυπήθητε, 
αλλ' ότι  ελυπήθητε  κατά  Θεόν,  
ίνα  εν μηδενί ζημιωθήτε  εξ ημών. 

Η γαρ κατά Θεόν λύπη 
μετάνοιαν  
εις σωτηρίαν  αμεταμέλητον
κατεργάζεται· 
η  δε  του  κόσμου λύπη
θάνατον   κατεργάζεται».  

 [...]

Όποιος δεν πιστεύει στον Χριστό και στο Ευαγγέλιο, 
είναι πεθαμένος, 
αφού δεν υπάρχει αληθινή ζωή, μέσα του.

Γιατί ζωή δεν θα πει να ανασαίνεις 
και να περπατάς και να τρως  και να πίνεις, 
αλλά να νοιώθεις τη χάρη της αθανασίας. 

Τότε θα μπορείς να ψάλεις 
μαζί με τον υμνωδό, τούτο το εξαίσιο απολυτίκιο:

«Την κοινήν ανάστασιν προ του σου πάθους πιστούμενος,
εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον, Χριστέ ο Θεός. 
Όθεν και ημείς, ως οι παίδες, 
τα της νίκης σύμβολα φέροντες, 
σοι τω νικητή του θανάτου βοώμεν. 

Ωσαννά εν τοις υψίστοις, 
ευλογημένος ο ερχόμενος 
εν Ονόματι Κυ­ρίου».

 
ΚΙΒΩΤΟΣ
ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΦΥΛΛΑΔΙΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΙΔΑΧΗΣ
ΕΤΟΣ Β’ ΜΑΡΤΙΟΣ 1953 ΑΡΙΘ. ΦΥΛΛΟΥ 15 

12 σχόλια:

  1. Θαυμασιο . Μεγας ο Κοντογλου . Πραγματικα Μεγας . Νανοι οι σημερινοι λογοτεχνες μπροστα του . Α.Μ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπητή μας σαλ.
    Θ Θ Θ Θ η άνω ανάρτηση του μακαριστού Φ.Κ. και ευχαριστούμε τον τρελογιαννη και σένα για τον κόπο σας.

    ´Γιατί ζωή δεν θα πει να ανασαίνεις
    και να περπατάς και να τρως και να πίνεις,
    αλλά να ΝΟΙΩΘΕΙΣτη χάρη της αθανασίας. ´

    Καλή Ανάσταση σε όλους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. A.M. φίλτατε

    Θεωρώ και γω τον Κόντογλου μέγα, όχι τόσο για την καλοακονισμένη γλωσσική του μάχαιρα, όσο για το γεγονός ότι ΒΙΩΝΕ το Μυστήριο της Ορθοδόξου Πίστεως, το κατά δύναμη.

    (Τον ξεκούραζε και η καλή του γυναίκα, η Μαρία. Αυτό πού το πας; Τεράστια βοήθεια, για τον αγωνιστή εν τω κόσμω, άνδρα, η σεμνή γυναίκα.
    Η Μαρία στην κηδεία του Κόντογλου, έμαθα, πήγε φορώντας ένα ρούχο, ΟΛΟΛΕΥΚΟ!
    Αρχαία συνήθεια ετούτη, των αββάδων της Ερήμου να λευκοφορούν, όποτε απήρχεται προς τον Ουρανό, αδελφός, άγιος και δίκαιος)
    ...........................

    ΕΠΕΙΔΗ ο Κόντογλου, το κατά δύναμη, Ορθοδόξως διαβιούσε, έκπεμπε ο λόγος του, αυτό το χρώμα και αυτή τη φρεσκάδα.

    Όταν ο άνθρωπος, δεν βιώνει, όσο καλλιεπής και να είναι ο λόγος, ακούγεται κούφιος, δηλαδή, χωρίς βάθος και αλήθεια, ο ήχος του.

    Φανερώνεται τότε ο ανθρώπινος λόγος, ως απλό κύμβαλο αλαλάζον.

    Γέμισε από τέτοια η ζωή μας, σήμερα, αλίμονο!
    ...............
    Αγαπ. Ανων. των 11:35 μ.μ.
    ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ να χουμε!
    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλή και Ευλογημένη Μεγάλη Εβδομάδα και Καλή Ανάσταση.
    Ευάγγελος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ευ-άγγελέ μου

    ευχαριστούμε για τις ευχές
    και αντευχόμαστε τα όμοια!

    Ευχαριστούμε θερμά για την αγάπη.

    Ο Κύριος να σου ανταποδώσει πολλαπλασίως ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλή Ανάσταση σε όλους.Ο Κόντογλου καταπληκτικός.Και σαν αγιογράφος και σαν λογοτέχνης.
    παπα-Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ἀτενίζοντας τὸν Ἰησοῦ ἐν σιωπῇ

    "Ἡ Σιωπὴ τοῦ Ἰησοῦ εἶναι διακριτικὴ συνομιλία, ἕνας ἀέναος διάλογος ἀγάπης μὲ τὶς ψυχές, ὅταν τὰ λόγια καθίστανται ἀνήμπορα νὰ διασπάσουν τὰ τείχη τοῦ ὀρθολογισμοῦ καὶ τῆς ἀμφιβολίας ποὺ ἔχουν ἑρμητικὰ σφραγίσει τὰ «ὦτα» μας. Ὅταν τὰ πάθη ἔχουν ἀλλοιώσει τὴν «λογική» ψυχή μας καὶ τὴν ἔχουν παραδώσει στὸ παράλογό της τυχαιότητας, τὸ χαοτικὸ ἐνήδονο κυνήγι τῆς ὀδύνης".

    Ολόκληρο το κείμενο, εδώ:

    http://www.agiameteora.net/index.php/megalis-evdomadas/1553-tenizontas-t-n-iso-n-siop

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. παπα-Κώστα μου
    για να έχουμε καλή Ανάσταση
    πρέπει ΠΡΩΤΑ να ΑΠΟΔΕΧΤΟΥΜΕ
    ένα ΑΓΙΟ ΘΑΝΑΤΟ.

    Βλέπεις εσύ κανέναν γύρω σου
    να αποδέχεται...

    (εύκολα να το λες
    ΠΑΝΔΥΣΚΟΛΑ ΝΑ ΤΟ ΠΡΑΤΤΕΙς)

    ...κάτι ΤΟΣΟ ΟΔΥΝΗΡΟ και ΠΙΚΡΟ;
    ....................
    Ιωάννη ευχαριστούμε.

    Καλο Πάσχα
    για σένα
    και την οικογένειά σου
    εκεί στις μακρινές Γερμανίες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αγαπητή Σαλογραία,
    σας ευχαριστώ για τα "διαμάντια" που μοιράζεστε μαζί μας.Δεν είναι μόνο η αγαλλίαση που αποκομίζει κανείς από τα κείμενα που δημοσιεύετε αλλά και η πρόκληση για ανακάλυψη νέων πνευματικών πηγών.
    Εύχομαι η φλόγα του ανέσπερου φωτός να ζεσταίνει τις καρδιές όλων μας και η φετινή Ανάσταση να αποτελέσει την αρχή μιας λαμπρής πορείας προς την ομοίωση με τον Κύριο και Θεό μας.

    Καλή Ανάσταση.

    http://www.youtube.com/watch?v=zsq670ztEIM

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Φιλ. Ανων.
    Ευχαριστώ για ευχές
    και το υπέροχο βίντεο.
    Θα το αναρτήσω, προσεχώς, ελπίζω.

    Ο Κύριος να σου ανταποδίδει
    πολλαπλασίως
    την εμψύχωση
    που κάνεις στους συνανθρώπους σου
    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Σαλογραία μου, ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ, σε σένα και τον Τρελογιάννη.
    Ο Κύριος να σας βοηθάει στη συχνή παρουσίαση τέτοιων ποιημάτων και πεζών,που μιλούν σ' ανοιχτές καρδιές και στο σχολιασμό του σταυροαναστάσιμου μηνύματος, όπως το δέχεται και το προσφέρει ο μέγιστος Φώτιος Κόντογλου, ο Κυδωνιεύς,ο δεύτερος Παπαδιαμάντης.
    ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ-ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ Σ'ΟΛΟΥΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Γιαννάκη μου
    Στον Τρελογιάννη και σε άλλους πολλούς άλλους μπλογκοναύτες, τους ξέρεις, ναι..."συγχαρητήρια" αλλά σε μένα γιατί;

    ;-0

    Εν προκειμένω είμαι απλός αναμεταδότης, δηλαδή, μια απλή ηχώ της φωνής του Κυρ Κόντογλου και λοιπών αξίων ανθρώπων...

    ΑπάντησηΔιαγραφή