Σάββατο, 17 Μαρτίου 2018

Τα βρωμόπαιδα της Σουηδίας...




Τα βρωμόπαιδα της Σουηδίας- Η «δικτατορία του παιδιού». 
Ή γιατί ακόμη και η πιο τέλεια (φαινομενικά) παιδική ηλικία έχει βαθιές ρωγμές 

Γράφει η Λένα Παπαδημητρίου στο ΒΗmagazino


Ομολογώ ότι ευχαριστήθηκα όταν το διάβασα. Τελικά, ακόμη και στον σκανδιναβικό παράδεισο, υπάρχουν ouppfostrade (ήτοι κακομαθημένα βρωμόπαιδα). Το βιβλίο του σουηδού ψυχιάτρου (ηχεί σχεδόν τόσο εξωτικό όσο και το «σουηδός μάγειρας») Ντέιβιντ Εμπερχαρντ «How Children Took Power» (σε ελεύθερη απόδοση: Πώς τα παιδιά υφάρπαξαν την εξουσία) συνεχίζει να διχάζει, πρωτίστως γιατί ανέδειξε ένα εθνικό ταμπού. 

Η χώρα με το πανίσχυρο κοινωνικό κράτος και την τέλεια παιδική ηλικία (σχεδόν νομίζεις πως στα ποτάμια ρέει ζεστή σοκολάτα και από τα κλαδιά των δέντρων κρέμονται ριγέ γλειφιτζούρια, για να δανειστώ από τη χειμαρρώδη φαντασία του αγαπημένου μου συγγραφέα παιδικών βιβλίων Ρόαλντ Νταλ) βρήκε αισίως έναν εσωτερικό εχθρό.   

Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Εμπερχαρντ, πατέρας ο ίδιος έξι παιδιών, αποφάνθηκε ότι η παιδοκεντρική Σουηδία έχει δημιουργήσει προβληματικά παιδιά. Και αυτό γιατί μεγαλώνουν πλέον χωρίς πλαίσιο, χωρίς όρια, χωρίς τιμωρία ή συνέπειες (υψώνεις λιγάκι τη φωνή και ύστερα από λίγο φοβάσαι ότι θα σου χτυπήσει την πόρτα η Πρόνοια). 

Εκτός αυτού, τα παιδιά είναι εκείνα που κάνουν κουμάντο. 

Είναι εκείνα που αποφασίζουν τι θα φάει σήμερα η οικογένεια και αν το καλοκαίρι θα πάει διακοπές στην Κρήτη ή στα Κανάρια Νησιά, ποιο κανάλι θα παίζει όλο το απόγευμα η τηλεόραση, αν πρέπει να χοροπηδάμε σαν κατσίκια την ώρα που έχουν έρθει για επίσημο δείπνο ο υπέργηρος θείος Σβαν και η θεία Ινγκριντ με την ιδεοψυχαναγκαστική νεύρωση και πότε είναι η πιο κατάλληλη ώρα να σταματήσουμε να παίζουμε «Mignon Rush» στο iPad και να πέσουμε για ύπνο. 

Στη χώρα αυτή με την πλέον προοδευτική νομοθεσία (η πρώτη στον κόσμο που κατήργησε τη σωματική τιμωρία το 1979, ενώ από το 1988 απαίτησε από όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης να προσφέρουν ίσες ευκαιρίες σε αγόρια και κορίτσια), στη χώρα με τα πιο «προχωρημένα» κοινωνικά πειράματα (θυμίζω τον πρωτοποριακό παιδικό σταθμό της Στοκχόλμης, όπου αγόρια και κορίτσια χρησιμοποιούν την προσωπική αντωνυμία «hen», αντί του «αυτός» και «αυτή»), οι γονείς έχουν εκπαιδευτεί να υπακούουν και να συμμορφώνονται.
Σύμφωνα με τον Εμπερχαρντ, ο οποίος σημειωτέον δεν είναι η πρώτη φορά που διαολίζει τους Σουηδούς (στο προηγούμενο βιβλίο του, «Land of the Safety Junkies», τους περιέγραφε σχεδόν ως ημιπαράφρονες), οι επιπτώσεις της «ανεξέλεγκτης» διαπαιδαγώγησης και της συστηματικής κατάργησης των ορίων είναι ο θηριώδης εγωκεντρισμός, η κατάθλιψη και οι αγχώδεις διαταραχές (αν όχι στα παιδιά, στους αυριανούς ενηλίκους).

 Είναι, όμως, ήδη εμφανής και η πτώση στις ακαδημαϊκές επιδόσεις των σουηδών μαθητών (εν αντιθέσει, μάλιστα, με τους Φινλανδούς που «πετάνε»). 

Ο ίδιος ο σουηδός υπουργός Παιδείας έφτασε εσχάτως στο σημείο να υπογραμμίσει την ανάγκη αυστηρότερων κανόνων σχολικής πειθαρχίας. Ενδεικτικό το παράδειγμα που δίνει ο Εμπερχαρντ για να περιγράψει το αχαλίνωτο της κατάστασης. 

Αν ο δάσκαλος «κατασχέσει» το κινητό ενός μαθητή που παίζει ή στέλνει SMS εν ώρα μαθήματος, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα κληθεί αργότερα να απολογηθεί ενώπιον των γονέων του για αυτή την κατάφωρη καταπάτηση των δικαιωμάτων «του παιδιού». 

Για να αποφύγει όλη αυτή την ψυχοφθόρα διαδικασία, ο δάσκαλος αναλαμβάνει να συνετίσει τον άτακτο μαθητή με λογικά βεβαίως επιχειρήματα (διότι, αν εξοργισθεί ή χτυπήσει το χέρι επάνω στην έδρα, πάλι θα βρεθεί αντιμέτωπος με εξοργισμένους γεννήτορες να του κραδαίνουν τη Διεθνή Σύμβαση για τα ∆ικαιώµατα του Παιδιού).


Σύμφωνα με τη «Wall Street Journal», το βιβλίο του σουηδού ψυχιάτρου μεταφράζεται ήδη στην αγγλική γλώσσα και ψάχνει εναγωνίως τον αμερικανό εκδότη του. 

Προφανώς, ο Εμπερχαρντ έχει διαπιστώσει ότι αυτή η «δικτατορία του παιδιού» (και όχι «η δημοκρατία της οικογένειας» που ευαγγελίζονται οι συμπατριώτες του) έχει εξαπλωθεί σαν επιδημία ιλαράς και σε άλλες παιδικές ηλικίες ανά την Ευρώπη. 

Και όσο και αν μια τέτοια συζήτηση μοιάζει με επιστημονική φαντασία στη σύγχρονη Ελλάδα της κρίσης (με το ισχνό κοινωνικό κράτος και την παιδική κακοποίηση σε έξαρση), πολλοί εναλλακτικοί, εξόχως ενοχικοί γονείς, εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως το να πούμε «όχι» στην εξάχρονη κόρη μας ισοδυναμεί με τον εγκλεισμό της σε μεσαιωνικό μπουντρούμι. 

*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2014

8 σχόλια:

  1. Καταρχήν, καλημέρα σας. 😊

    Κατά δεύτερον, όποιος πιστεύει ότι αυτά δεν ισχύουν κατά 90% στην σημερινή Ελλάδα, απλά δεν έχει παιδιά σε ηλικία δημοτικού. Η προπαγάνδα που γίνεται από τις δασκάλες (όσον αφορά τα δικαιώματα του παιδιού, το ότι δεν κάνει οι γονείς να χτυπήσουν τα παιδιά κι αν γίνει πρέπει να φωνάξουν την αστυνομία) είναι φοβερή !

    Ακόμα και οι ίδιοι οι δάσκαλοι ζούνε σε ένα καθεστώς τρομοκρατίας απέναντι στην παιδοκεντρική εκπαίδευση και νομοθεσία, ώστε να αυτολογοκρίνονται, δηλαδή να είναι όπως τα περιγράφει στο ανωτέρω άρθρο ο Σουηδός.

    Εγώ ξέρω τουλάχιστον μία περίπτωση που παιδί φώναξε την αστυνομία, επειδή οι γονείς του ύψωσαν τη φωνή τους. Σημειωτέον, γονείς φιλελεύθεροι, που το είχαν μη στάξει και μη βρέξει.

    Ήδη, σε κεντρικό γυμνάσιο της πόλης μας, οι γονείς πηγαίνουν και πιανουπ τους καθηγητές, όχι μόνο για να τους απαιτήσουν βαθμούς, αλλά να τους υποδείξουν τι θα διδάξουν στα παιδιά τους και με ποιον τρόπο!

    Άρα, δεν απέχουμε και πολύ από αυτά που περιγράφει το άρθρο. Ίσα -ίσα: με τα νέα θρησκευτικά μπορεί και να επισπευθεί η "πρόοδος".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @Labitochromis
    καλημέρα σας και σας ευχαριστώ για το σχόλιο!

    Και γω αγαπητέ/ή,

    που εργάστηκα κάτι δεκαετίες σε σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης ακούγοντας ευλαβώς τις συμβουλές των εκπαιδευτικών Συμβούλων προσπαθώντας ευσυνειδήτως, και να τις εφαρμόσω στην τάξη το κατά δύναμη,

    αντελήφθηΝ εκ του ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ και εκ των υστέρων,

    ΠΩΣ από την ΠΡΩΤΕΣ εκπαιδευτικές ΘΕΣΕΙΣ που κατείχαμε ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ
    μέχρι περίπου και τη δεκαετία του 1970,

    ...ακολουθώντας τις συναφείς ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΕΣ περί..."Σάμερχιλ"/ «δημοκρατίες» στην εκπαίδευση και περί των τοιούτων, εξετράπημεν σε ανεπίτρεπτες επιτρεπτικότητες, ως προς τα εκπαιδευτικά προγράμματα και το καραβάκι της Παιδείας στη χώρα μας, το βουλιάξαμε, αύτανδρο!

    Για τούτο το ΕΓΚΛΗΜΑ, αλίμονο σε κανέναν, δεν απολογηθήκαμε...και καμία ικανότατη κ. Νικολούλη,ρίχνοντας ΦΩΣ ΣΤΟ ΤΟΥΝΕΛΟ, δεν το διερεύνησε.

    Θρηνώ και οδύρομαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χαίρετε.Κάπου το άρθρο λέει ότι η Φιλανδία πετάει Διαφωνώ.Γίνινται τα ίδια και χειρότερα.Μία περίπτωση είναι της γιατρού Camelia Smicala που οι αρχες τις απήγαγαν κυριολεκτικά τα παιδιά http://familynews.ro/camelia-smicala-these-days-a-mother-from-finland-is-burying-her-child/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. https://steemit.com/familyprotection/@ladyrebecca/romanian-kids-taken-hostage-by-european-child-protection-services

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. π. Γεώργιε,
    σας ευχαριστώ για τιμή της επίσκεψης στη σελίδα μου.

    Το άρθρο γράφει ότι "πετάει" το εκπαιδευτικό σύστημα της Φινλανδίας.

    Δεν γράφει οτι είναι αγγελάκια παιδιά τα Φινλανδόπουλα. Ετερον εκάτερον.

    Αυτό με την περίπτωση της γιατρού δεν το γνωρίζω. Ήταν στα καλά της η γιατρός; Μην ήταν...σχίζα; και επενέβη η Πρόνοια-και πολύ καλά έκανε που επενέβη- για να προστατέψει τα παιδιά;

    Ξέρω και στην Ελλάδα, πολλές τέτοιες περιπτώσεις.

    Στην Πάτρα, είχα μαθητή στο σχολείο, που από ΔΥΟ ΕΤΩΝ τον ΒΙΑΖΕ σεξουαλικά, ο πατέρας του.

    Αφθονία και στην Πάτρα τα τέτοια περιστατικά, μην κοιτάμε που τα καλύπτουν οι σιωπές και δεν φτάνουν μέχρι τα μίντια. Παντού υπάρχουν...

    Για μένα, από τη στιγμή που ο άνθρωπος αρνείται τον προσωπικό του, βαθύ αυτοέλεγχο μέσω πίστης, ελπίδας και αγάπης στον Αναστημένο Χριστό, ΚΑΝΕΝΑ εξωτερικό σύστημα ελέγχου δεν μπορεί να τον προστατέψει από τα πάθη του και να τον σώσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλησπέρα.Επειδή έχω παρακολουθήσει λεπτομερώς το θέμα η γιατρός ειναι υγιέστατη και δυστυχώς αυτή η περίπτωση δεν είναι η μοναδική

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλά και άγια όλα αυτά, αλλά μήπως πίσω από μιαν εγνωσμένη προβληματική κρύβεται-ο κόσμος το 'χει τούμπανο-ο διακαής πόθος κάποιων να τσοντάρουν στη διαμαρτύρηση και το χούι τους να σηκώνουν πού και πού το χεράκι, ελαφρύ ή βαρύ;
    Γιατί αφενός η έμφαση που δίδει ο συγγραφεύς στην πρωτιά των Σουηδών στην ΟΡΘΗ κατάργηση της σωματικής βίας, καθώς και κάτι που διάβασα στα σχόλια περί προπαγάνδας μη βίας με αρρώστησε..
    Κανείς, βέβαια, δεν επισημαίνει το δεδομένο ότι η μαζική και υποχρεωτική εκπαίδευση είναι νεώτατο φρούτο, απότοκον της βιομηχανικής επαναστάσεως και αγαπημένο campus πασών των ολοκληρωτισμών..
    Μήπως ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε στο οικοδιδασκαλικό μοντέλο, αμερικανιστί homeschooling? Τα παιδιά βγαίνουν όλο και πιο έξυπνα ένεκεν της τεχνολογίας, οι δε απόφοιτοι των καθηγητικών σχολών κλασσικοί ταλαίπωροι ουραγοί των πανελληνίων από τα τέλη των '80s...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Aγαπητέ γατούλη, Γιώργο
    ;-)
    η ιδέα για οικοδιδασκαλία, εκ πρώτης όψεως μοιάζει εξαιρετική (όχι μόνο επειδή σήμερα, μας βοηθάει η τεχνολογία),

    όμως...μας λείπουν κάμποσα, νομίζω,

    ώστε εν τέλει, σε κάθε οικογένεια που θα την αποτολμήσει (την οικοδιδασκαλία) το αποτέλεσμα να προκύψει, άνω του μετρίου.

    Προσωπικά θα προτιμούσα ΚΑΛΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ σχολεία διαφόρων επιπέδων, άντε όμως να βρίσκεις τα σχετικά δίδακτρα, σε καιρό οικονομικής κρίσης.
    ;-(
    Βλέπεις, χάθηκαν εν πολλοίς σήμερα και οι αφοσιωμένοι, ιεραπόστολοι φτωχοδάσκαλοι του γένους των Ρωμιών, που σε περασμένες δεκαετίες, έδιναν και την ψυχή τους για το έργο της Παιδείας μέσα από μύριες αντίξοες συνθήκες- αφανώς κοπιάζοντες.

    ;-)
    Τέλος πάντων...ό,τι φωτίσει ο Κύριος, πράττει έκαστος. Έτσι κι αλλιώς, μετά από κάμποσα χρόνια γίνονται οι αποτιμήσεις όλων μας.
    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή