Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σουηδία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σουηδία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 27 Μαΐου 2018

Μοιάζει με Οργουελικό εφιάλτη..




Η τεχνολογία έχει εισβάλλει για τα καλά στις ζωές μας και πλέον η καθημερινότητά μας βασίζεται στις μαγνητικές και ηλεκτρονικές διαδράσεις συσκευών και κυκλωμάτων που χρησιμοποιούμε για να αποκτήσουμε πρόσβαση στις εργασίες και στις ασχολίες μας.
Wi-Fi, Bluetooth, NFC, όλα τα πρωτόκολλα χρησιμοποιούνται για τη διευκόλυνση του χρήστη, διαβιβάζοντας ψηφιακά τα καθημερινά του «μικρο-αιτήματα». 

Για παράδειγμα, το NFC (Near Field Communication – Επικοινωνία Κοντινού Πεδίου) που πλέον υποστηρίζουν όλα τα σύγχρονα smartphones σάς επιτρέπει να πληρώνετε με το κινητό σας ή να ελέγχετε τις γύρω σας συμβατές συσκευές. 

Ως γνωστόν, το smartphone πλέον χρησιμοποιείται για αμέτρητες χρήσεις τέτοιου είδους. Τώρα, σκεφθείτε μια υλοποίηση, όπου δεν χρειάζεται καν να χρησιμοποιείτε το κινητό σας…
Σουηδοί, οι φίλοι της τεχνολογίας
Στη Σουηδία, παραπάνω από 3.000 πολίτες έχουν εμβολιαστεί με… μικροτσίπ. 

Έχει το μέγεθος ενός κόκκου ρυζιού και μπορεί να είναι το κλειδί για δεκάδες εφαρμογές της καθημερινότητάς σας. Ένα μικροτσίπ κάτω από το δέρμα μπορεί να αντικαταστήσει τη χρήση κλειδιών, πιστωτικής κάρτας, αλλά και εισιτηρίων για το τρένο.
Μπορεί να μοιάζει με οργουελικός εφιάλτης, όμως στη Σουηδία αποτελεί πραγματικότητα για το ολοένα και αυξανόμενο κοινό, που προτιμά να ζει με μεγαλύτερες ανέσεις, παρά να ανησυχεί για πιθανές παραβιάσεις της ιδιωτικότητάς του.
Τα πρώτα εμφυτεύματα χρησιμοποιήθηκαν το 2015 στη Σουηδία, αλλά και σε άλλες χώρες. Οι Σουηδοί πλέον δραστηριοποιούνται ιδιαίτερα στον συγκεκριμένο τομέα, με τους πολίτες να ενδιαφέρονται περισσότερο για τις νέες τεχνολογίες και να διατίθενται να μοιράζονται τις προσωπικές τους πληροφορίες, ως μέρος μιας κοινωνίας που λειτουργεί με διαφάνεια.
Μια γυναίκα από τη Σουηδία, η Ulrika Celsing έχει ένα μικροτσίπ στο χέρι της , το οποίο έχει αντικαταστήσει την κάρτα της για το γυμναστήριο, αλλά και το κλειδί για το γραφείο της. Η 28χρονη περνά το χέρι της κοντά σε ένα μικρό κουτί και πληκτρολογεί τον κωδικό της για να εισέλθει στον χώρο εργασίας της.
Η κρατική σιδηροδρομική υπηρεσία SJ ξεκίνησε να σκανάρει τα βιομετρικά τσιπ στα χέρια των επιβατών πριν από περίπου έναν χρόνο. Γύρω στους 130 ανθρώπους χρησιμοποιούν αυτόν τον τρόπο για να πληρώνουν το εισιτήριό τους.
Η χώρα, που έχει πληθυσμό 10 εκατομμύρια, δείχνει ιδιαίτερα «άνετη» με τον διαμοιρασμό προσωπικών πληροφοριών, το οποίο σίγουρα βοήθησε στην ευρύτερη διείσδυση του μικροτσίπ.
Οι πολίτες της Σουηδίας έχουν αποδεχτεί εδώ και καιρό τον διαμοιρασμό των προσωπικών τους πληροφοριών, οι οποίες έχουν καταχωρηθεί στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης. 

Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός ότι οι πολίτες μπορούν να μάθουν, για παράδειγμα, τον μισθό που λαμβάνει κάποιος συμπολίτης τους με ένα απλό τηλεφώνημα στην αρμόδια υπηρεσία.
Η τεχνολογία των εμφυτευμάτων
Τα εμφυτεύματα που χρησιμοποιούν και αυτά την τεχνολογία NFC και χρησιμοποιούνται όπως αναφέραμε σε κινητά και πιστωτικές κάρτες, είναι «παθητικής» φύσης, που σημαίνει ότι κρατούν πληροφορίες, οι οποίες μπορούν να διαβαστούν από άλλες συσκευές, αλλά δεν μπορούν να διαβάσουν πληροφορίες.
Μπορούν να αποθηκεύσουν εισιτήρια τρένων, διάφορους κωδικούς εισόδου, πληροφορίες για αυτόματους πωλητές και άλλα.
Η εμφύτευση
Μια εταιρεία που δραστηριοποιείται στον χώρο των media οργάνωσε ένα event, στο οποίο προέτρεψε τους εργαζομένους της να δοκιμάσουν τα εμφυτεύματα. 

Η Ulrika Celsing αναφέρει ότι ένιωσε ένα απλό τσίμπημα όταν μπήκε το τσιπ στο χέρι της με μια ένεση. Πλέον το χρησιμοποιεί καθημερινά και δεν φοβάται για την παραβίαση της ιδιωτικότητάς της.
«Δεν πιστεύω ότι η υπάρχουσα τεχνολογία μπορεί να καταφέρει να χακάρει το τσιπ μου. Ίσως στο μέλλον γίνει κάτι τέτοιο, αλλά μπορώ να το αφαιρέσω ανά πάσα στιγμή.», αναφέρει η Ulrika.
Τα προβλήματα
Ένας μικροβιολόγος, ο Ben Libberton, που εργάζεται στα Εργαστήρια MAX IV αναφέρει ότι υπάρχει κίνδυνος με την συγκεκριμένη μέθοδο. «Τα εμφυτεύματα θα μπορούσαν να προκαλέσουν μολύνσεις ή αντιδράσεις του ανοσοποιητικού συστήματος», προειδοποιεί.


«Το μεγάλο ρίσκο είναι, όμως, τα δεδομένα που περιλαμβάνει το τσιπ. Αυτή τη στιγμή ο όγκος δεδομένων είναι μικρός, όμως στο μέλλον μπορεί να μεγαλώσει. Το ερώτημα είναι: τι δεδομένα συλλέγονται και ποιος τα διαμοιράζεται. Αν, για παράδειγμα, έχετε κάποιο ιατρικό πρόβλημα που εντοπίζεται από το τσιπ, τότε ποιος μπορεί να το μάθει και πότε;», αναφέρει ο ερευνητής.
zougla.gr

..................................................

Σάββατο 17 Μαρτίου 2018

Τα βρωμόπαιδα της Σουηδίας...




Τα βρωμόπαιδα της Σουηδίας- Η «δικτατορία του παιδιού». 
Ή γιατί ακόμη και η πιο τέλεια (φαινομενικά) παιδική ηλικία έχει βαθιές ρωγμές 

Γράφει η Λένα Παπαδημητρίου στο ΒΗmagazino


Ομολογώ ότι ευχαριστήθηκα όταν το διάβασα. Τελικά, ακόμη και στον σκανδιναβικό παράδεισο, υπάρχουν ouppfostrade (ήτοι κακομαθημένα βρωμόπαιδα). Το βιβλίο του σουηδού ψυχιάτρου (ηχεί σχεδόν τόσο εξωτικό όσο και το «σουηδός μάγειρας») Ντέιβιντ Εμπερχαρντ «How Children Took Power» (σε ελεύθερη απόδοση: Πώς τα παιδιά υφάρπαξαν την εξουσία) συνεχίζει να διχάζει, πρωτίστως γιατί ανέδειξε ένα εθνικό ταμπού. 

Η χώρα με το πανίσχυρο κοινωνικό κράτος και την τέλεια παιδική ηλικία (σχεδόν νομίζεις πως στα ποτάμια ρέει ζεστή σοκολάτα και από τα κλαδιά των δέντρων κρέμονται ριγέ γλειφιτζούρια, για να δανειστώ από τη χειμαρρώδη φαντασία του αγαπημένου μου συγγραφέα παιδικών βιβλίων Ρόαλντ Νταλ) βρήκε αισίως έναν εσωτερικό εχθρό.   

Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Εμπερχαρντ, πατέρας ο ίδιος έξι παιδιών, αποφάνθηκε ότι η παιδοκεντρική Σουηδία έχει δημιουργήσει προβληματικά παιδιά. Και αυτό γιατί μεγαλώνουν πλέον χωρίς πλαίσιο, χωρίς όρια, χωρίς τιμωρία ή συνέπειες (υψώνεις λιγάκι τη φωνή και ύστερα από λίγο φοβάσαι ότι θα σου χτυπήσει την πόρτα η Πρόνοια). 

Εκτός αυτού, τα παιδιά είναι εκείνα που κάνουν κουμάντο. 

Είναι εκείνα που αποφασίζουν τι θα φάει σήμερα η οικογένεια και αν το καλοκαίρι θα πάει διακοπές στην Κρήτη ή στα Κανάρια Νησιά, ποιο κανάλι θα παίζει όλο το απόγευμα η τηλεόραση, αν πρέπει να χοροπηδάμε σαν κατσίκια την ώρα που έχουν έρθει για επίσημο δείπνο ο υπέργηρος θείος Σβαν και η θεία Ινγκριντ με την ιδεοψυχαναγκαστική νεύρωση και πότε είναι η πιο κατάλληλη ώρα να σταματήσουμε να παίζουμε «Mignon Rush» στο iPad και να πέσουμε για ύπνο. 

Στη χώρα αυτή με την πλέον προοδευτική νομοθεσία (η πρώτη στον κόσμο που κατήργησε τη σωματική τιμωρία το 1979, ενώ από το 1988 απαίτησε από όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης να προσφέρουν ίσες ευκαιρίες σε αγόρια και κορίτσια), στη χώρα με τα πιο «προχωρημένα» κοινωνικά πειράματα (θυμίζω τον πρωτοποριακό παιδικό σταθμό της Στοκχόλμης, όπου αγόρια και κορίτσια χρησιμοποιούν την προσωπική αντωνυμία «hen», αντί του «αυτός» και «αυτή»), οι γονείς έχουν εκπαιδευτεί να υπακούουν και να συμμορφώνονται.
Σύμφωνα με τον Εμπερχαρντ, ο οποίος σημειωτέον δεν είναι η πρώτη φορά που διαολίζει τους Σουηδούς (στο προηγούμενο βιβλίο του, «Land of the Safety Junkies», τους περιέγραφε σχεδόν ως ημιπαράφρονες), οι επιπτώσεις της «ανεξέλεγκτης» διαπαιδαγώγησης και της συστηματικής κατάργησης των ορίων είναι ο θηριώδης εγωκεντρισμός, η κατάθλιψη και οι αγχώδεις διαταραχές (αν όχι στα παιδιά, στους αυριανούς ενηλίκους).

 Είναι, όμως, ήδη εμφανής και η πτώση στις ακαδημαϊκές επιδόσεις των σουηδών μαθητών (εν αντιθέσει, μάλιστα, με τους Φινλανδούς που «πετάνε»). 

Ο ίδιος ο σουηδός υπουργός Παιδείας έφτασε εσχάτως στο σημείο να υπογραμμίσει την ανάγκη αυστηρότερων κανόνων σχολικής πειθαρχίας. Ενδεικτικό το παράδειγμα που δίνει ο Εμπερχαρντ για να περιγράψει το αχαλίνωτο της κατάστασης. 

Αν ο δάσκαλος «κατασχέσει» το κινητό ενός μαθητή που παίζει ή στέλνει SMS εν ώρα μαθήματος, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα κληθεί αργότερα να απολογηθεί ενώπιον των γονέων του για αυτή την κατάφωρη καταπάτηση των δικαιωμάτων «του παιδιού». 

Για να αποφύγει όλη αυτή την ψυχοφθόρα διαδικασία, ο δάσκαλος αναλαμβάνει να συνετίσει τον άτακτο μαθητή με λογικά βεβαίως επιχειρήματα (διότι, αν εξοργισθεί ή χτυπήσει το χέρι επάνω στην έδρα, πάλι θα βρεθεί αντιμέτωπος με εξοργισμένους γεννήτορες να του κραδαίνουν τη Διεθνή Σύμβαση για τα ∆ικαιώµατα του Παιδιού).


Σύμφωνα με τη «Wall Street Journal», το βιβλίο του σουηδού ψυχιάτρου μεταφράζεται ήδη στην αγγλική γλώσσα και ψάχνει εναγωνίως τον αμερικανό εκδότη του. 

Προφανώς, ο Εμπερχαρντ έχει διαπιστώσει ότι αυτή η «δικτατορία του παιδιού» (και όχι «η δημοκρατία της οικογένειας» που ευαγγελίζονται οι συμπατριώτες του) έχει εξαπλωθεί σαν επιδημία ιλαράς και σε άλλες παιδικές ηλικίες ανά την Ευρώπη. 

Και όσο και αν μια τέτοια συζήτηση μοιάζει με επιστημονική φαντασία στη σύγχρονη Ελλάδα της κρίσης (με το ισχνό κοινωνικό κράτος και την παιδική κακοποίηση σε έξαρση), πολλοί εναλλακτικοί, εξόχως ενοχικοί γονείς, εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως το να πούμε «όχι» στην εξάχρονη κόρη μας ισοδυναμεί με τον εγκλεισμό της σε μεσαιωνικό μπουντρούμι. 

*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2014