Το κράτημα του αηδονιού (Χ.Χάλαρης)- Ανάστα ο Θεός

Μεγάλο Σάββατο σήμερα.

"Ανάστα ο Θεός κρίνον την γην!".

Τιτάνας στίχος.

Και συ  απ' τ' άγρια χαράματα,  στο ναό,
στάθηκες δίπλα στον ευωδιαστό επιτάφιο,
 να πανηγυρίσεις - ένδακρυς-   την πρώτη Ανάσταση.

Η Χάρη είχε φορέσει
στην  παιδική σου  ψυχή,  φτερά
ανθών Ακακίας.

Σαλογραία
........................................................................

Ω γλυκύ μου Έαρ...( και ποίηση Ν. Βρεττάκου)

.........Φίλε Οπενχάϊμερ! Φίλε Οπενχάϊμερ!
..................................................................................................................
.........Έφερνα μέσα μου πολλά σεντόνια τρυφερότητας ,
τόσα που αρκούσαν να παρασταθώ σε όλες τις αποκαθηλώσεις
να κατεβάζω από τα ύψη του το γίγαντα αδελφό
με τα χέρια του κρεμασμένα σαν δυο μεγάλες φτερούγες ,
με πεσμένο στον ώμο μου το ματωμένο του πρόσωπο
να τον ξαπλώσω στα μπράτσα μου και να τον περπατώ
πέρα-δώθε
κάτω απ'τον ήλιο που θα βασίλευε,
σα να 'μουν η στοργή της γης  προς τα γλυκύτατα τέκνα της .

Να στρώνω τα μαλλιά του και να του ψιθυρίζω στ'αυτί,
λόγια που δε μπορεί κανείς σε καμιά γλώσσα να τα μιλήσει
αν δεν τα δώσει , όπως είναι μέσα του, μαζί με όλη του
την ψυχή.....................

Νικηφόρος Βρεττάκος

(από το ποίημα στο Ρόμπερ Οπενχάιμερ...απόσπασμα...Συλλογή "Τρία Φύλλα", τόμος Α)

"΄Πέντε σαλτιές ακόμη! Ας ψιχαλίζει ίλιγγο και φωτιά! Φτάνουμε!" -Ν. Βρεττάκος

Περιστεράκι  μου,

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα-Μ. Πέμπτη- απαγγέλλω  μέσα μου- νοερά- τους στίχους του Γ. Βερίτη που πρωτοδιάβασα ως έφηβη,  τους λάτρεψα και ακολουθούν παρακάτω.

Πέρσι τέτοιον καιρό, έγραψα λίγες σκέψεις.
 Ένα κείμενο έθετε την ερώτηση:
Γιατί ο Χριστούλης έπρεπε να πεθάνει τόσο νέος και τόσον ωραίος;

Ένα άλλο σχετικό κείμενο με τίτλο:
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, η Αιώνια Ζωή και η μαύρη τρύπα του θανάτου
προσέγγιζε το θέμα επίσης.
Αν έχεις λίγο χρόνο, ξανακοίταξε.
Ρίξε ματιά και στα σχόλια που διατυπώθηκαν.

Δεν θα γράψω περισσότερα σήμερα.

Ξημέρωσε στην Πάτρα  μια μέρα λαμπρή, και τ' αβγά με τραβολογούν  απ' το μανίκι, θέλουνε μπάνιο-λένε-  στης κατσαρόλας  την κόκκινη τη βαφή,
οι αναμνήσεις μου-  από κακές, γριές μάγισσες μεταμορφώθηκαν έξαφνα- μετά τη θεία Λειτουργία και το Δείπνο το Μυστικό- σε    χαρούμενα νήπια, με παρακινούν  να φτιάξω
-απροσδόκητο επίτευγμα πάλι-
 κουλούρια!

("Θε μου! ποτέ δεν θα  πίστευα πως  θα τηρούσα  έθιμα, που όταν τ' ακολουθούσε  η μάνα μου, τα έβλεπα ως  χρόνο χαμένο...γι αυτό, σου λέω, μωρή  Σαλογραία, μην απελπίζεσαι που σε..."γράφουν"τα ευλογημένα σου...
που θα πάνε! πάλι με χρόνους, με καιρούς, κουλούρια πίστης θα ζυμώνουν και κείνα , και αβγουλάκια χριστιανικής θυσίας πορφυρής, με κέφι, θα σιγοβράζουνε!")

Ο Λατρεμένος,  Χριστός,  ας δώσει  Πανάγιο Φως  Τάφου,  ας μας τονώσει  με το χρυσαφί   της Ελπίδας για τη Χαρά και της  επερχόμενης, ημετέρας Ανάστασης.

Καλό Πάσχα, καλό Πέρασμα,  να έχεις ψυχή μου...


Σαλογραία
...............................................................


ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ


Μεγάλη Πέμπτη, κι έσκυψα γλυκά να σε φιλήσω,

σ'ένα φιλί, θερμό φιλί, τον πόνο μου να κλείσω.

Κι εκεί π'ακούμπησ' απαλά στη θεία πληγή τα χείλη,

αλάλητα σε ικέτεψα, στον κόσμο όσο θα ζήσω

μπρος στο Σταυρό Σου να καή η ζωή μου σαν καντήλι.

Γ.Βερίτης
............................................

Στο χωριό Πικρόβρυση-Νικηφόρος Βρεττάκος

Στο χωριό Πικρόβρυση


Εχάλασεν ο αμαξιτός δρόμος και το γιοφύρι
κρέμεται ακόμη στο ποτάμι-στο χωριό Πικρόβρυση.
Σε ψηλές πέτρες καθισμένοι τώρα άνθρωποί της ,
μετά από χρόνια, σκέφτονται. Ούτε κατάλαβαν
για ποια αιτία σκοτώνανε το ένας τον άλλον,
καίγανε τ'αλλουνού το σπίτι ή ξεκοιλιάζανε
με σκουριασμένη λόγχη το παιδί,
το βόδι, ή το άλογο ή τη γυναίκα.

Τόσο αίμα, ποιοί το πήρανε; ποιοί το κερδίσαν; Πάντως
ούτε από χρέος επέστρεψαν ποτέ, ούτε από λύπηση
δεν θυμηθήκαν το χωριό. Φτωχύνανε
τα μικρομάγαζά του περισσότερο,
δεν πουλούν πια παπούτσια στο χωριό Πικρόβρυση.

Θυμάται ο Γέρο-Γιάννης μια φορά που πυροβόλησε
κάποιον στην εκκλησία, του τσάκισε το πόδι, χοροπήδαγε
κείνος σαν κόκορας σφαγμένος, όρμησε
πάνω του τότε με την κάμα, τον απόκαμε.

Βρήκε μια σφαίρα την εικόνα,
τρύπησε του Χριστού το μάτι κ' έμοιαζε από τότε
με το στραβό-Βασίλη το ζητιάνο.

Και δεν ξέρουμε,
σκέφτεται ο Γέρο-Γιάννης στο χωριό Πικρόβρυση,
γιατί γινήκαν όλα αυτά, για ποιαν αιτία
έθαψα τα παιδιά μου εγώ
 κι έχασεν ο Χριστός το μάτι του.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Μ. Τρίτη- Απόδοση στα νέα ελληνικά του τροπαρίου της Κασσιανής

Κύριε,

κείνη η γυναίκα

που σε τόσες αμαρτίες είχε πέσει

ένιωσε τη θεότητά σου και τρεχάτη

έρχεται κλαίγοντας τα μύρα να προσφέρει

πριν έρθει ακόμα η ώρα της ταφής Σου.

Οϊμέ φωνάζοντας τι νύχτα είν’ αυτή

που μέσα μου υπάρχει;

τι όρεξη τρελή για ακόλαστη ζωή

σαν το σκοτάδι

που δεν το σπάει του φεγγαριού αχτίδα

έτσι είν’ ο έρωτάς μου ο σκοτεινός για αμαρτία.

Συ, που πελάγους υδάτα σε σύγνεφα αλλάζεις

δέξε από μένα τις πηγές τα δάκρυά μου

Κι αν έσκυψες στη γη αφήνοντας τα ουράνια

σκύψε και στων δικών μου στεναγμών το βάθος

Τα πόδια Σου με τα φιλιά μου θα σκεπάσω

θα τα στεγνώσω με τις μπούκλες των μαλλιών μου

κι ας φόβισαν της Εύας την καρδιά με της πατημασιάς τον ήχο

κείνο το σούρουπο μες της Εδέμ τον κήπο

Της αμαρτίας μου το πλήθος και των τρόπων Σου το βάθος

ποιος θα μπορέσει, ψυχοσώστη, να εξιχνιάσει

Μην πεταμένη σε μιαν άκρη με αφήσεις

Συ που το έλεός Σου τέρμα δε γνωρίζει.

Αλεξανδρεύς
..........................................................................................................

Παραλλαγμένα πρόσωπα-Νικηφόρος Βρεττάκος

Παραλλαγμένα πρόσωπα

Από παντού έρχονται πρόσωπα
σκεπασμένα από την οδύνη. Δικό τους δεν έμεινε
πάνω τους τίποτε. παραλλαγμένα εντελώς
απ'τη φθορά-σαν παμπάλαια
τζάμια που πόριασαν .

                              Θα χρειαζόταν ίσως
να μπουν κατά φάλαγγες  οι
πεφορτισμένοι της γής -χωρισμένοι
κατά πληγές, κατά δάκρυα, κατά σιωπές,
κατά στίγματα.

                             Τα βήματά τους συνθέτουν
μιαν ασήκωτη ποίηση που αν μου ζητούσε
να την πώ, θα κατέθετα την πένα, τα χέρια,
τα γόνατα. Θα σπαρτάραε παράλυτη
στα χείλη η φωνή μου.

                              Λοιπόν, όταν βρέθηκα
στον κόσμο αντιμέτωπος αυτής της φθοράς,
όταν είδα τις φάλαγγες  που πάνω στη γής
λιτανεύουν τον ήλιο, τότε μόνο κατάλαβα
                         πως δεν είμαι τίποτα.

Νικηφόρος Βρεττάκος  

(βίντεο)Καλό Ταξίδι, Καλή Ανάσταση, Νίκο Παπάζογλου