Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

Ο Μαντέλα και η συγχώρεση

Ο μεγάλος μαχητής της ζωής και της δικαιοσύνης Νέλσον Μαντέλα, 
άφησε σπουδαία κληρονομιά: Τον ΑΓΩΝΑ.





ΤΑ ΝΕΑ

Στην αρχή της δεκαετίας του 1960, 
απηυδισμένος με τη συστηματική καταπίεση
 και την απάνθρωπη αντιμετώπιση των γηγενών Αφρικανών, 
ο Μαντέλα πρότεινε την εφαρμογή ενός σχεδίου βίαιων ενεργειών
και την καταφυγή στον ανταρτοπόλεμο, 
μέσω της σύστασης της ένοπλης πτέρυγας του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου.



Μέσα σε μερικά χρόνια όμως, η δράση της στρατιωτικής ομάδας
η οποία αποκαλούνταν «Το Δόρυ του Έθνους» αποκαλύφθηκε
και οι ηγέτες της συνελήφθησαν.

Το 1964, ο Μαντέλα κρίθηκε ένοχος για σαμποτάζ
 και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. 

Κατά τη διάρκεια της δίκης του, αντί να καταθέσει, έβγαλε έναν λόγο από το εδώλιο του δικαστηρίου.

«Έχω στην καρδιά μου το ιδανικό μιας δημοκρατικής και ελεύθερης κοινωνίας στην οποία όλοι οι άνθρωποι θα συμβιώνουν αρμονικά, με ίσες ευκαιρίες»,
είχε πει.

«Είναι ένα ιδανικό που ελπίζω να ζήσω αρκετά ώστε να το δω να υλοποιείται.

Αλλά, Θεέ μου, αν χρειαστεί, 

είναι ένα ιδανικό για το οποίο είμαι έτοιμος να πεθάνω». 

Όταν ο Νέλσον Μαντέλα έγινε ο κρατούμενος με το νούμερο 46664 και εξορίστηκε στο νησί Ρόμπεν για να περάσει τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, εγώ ήμουν πέντε ετών.

Το νησί Ρόμπεν υπήρξε λεπροκομείο, φρενοκομείο και φυλακή.


Ήταν ένας τόπος εξορίας, τιμωρίας και απομόνωσης, ένας τόπος όπου οι άνθρωποι περιορίζονταν και στη συνέχεια λησμονούνταν.

Κατά τη δεκαετία του 1970 ήμουν μέλος της Αφρικανικής Διοίκησης Νεολαίας, μιας ακτιβιστικής ομάδας η οποία μαχόταν κατά των κοινωνικών και των πολιτικών αδικιών.

Είχαμε μετατρέψει τον Μαντέλα σε είδωλο.

Κρεμούσαμε αφίσες με φωτογραφίες του στους κοιτώνες μας
και τις τυπώναμε σε φυλλάδια.

Αρνούμασταν να αφήσουμε τον Μαντέλα να ξεχαστεί.


Πραγματοποιούσαμε πορείες διαμαρτυρίας, οργανώναμε συναυλίες και σχεδιάζαμε σαμποτάζ, συγκεντρώναμε υπογραφές
και εκδίδαμε ανακοινώσεις Τύπου.

Κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να καταγγείλουμε τα δεινά του απαρτχάιντ
και να κρατήσουμε το όνομά του στα στόματα όλων.

Η ελευθερία της αφρικανικής ηπείρου ήταν μία πραγματικότητα για την οποία επιθυμούσαμε να αγωνιστούμε.

Παρ' όλα αυτά όμως, πιστεύω
πως είχαμε συμβιβαστεί με την πιθανότητα ότι ο Μαντέλα
θα παρέμενε στη φυλακή έως τον θάνατό του
και οι Νοτιοαφρικανοί δεν θα βίωναν την ισότητα
παρά μόνο πολλά χρόνια μετά τις δικές μας ζωές.

Στη συνέχεια όμως, στις 11 Φεβρουαρίου του 1990, έ
γινε το θαύμα. 

Ο Μαντέλα απελευθερώθηκε.

Ο κόσμος ήταν σαν μαγεμένος.

Αναρωτιόμασταν τι θα κάναμε αν ήμασταν στη θέση του.

Περιμέναμε όλοι την έκφραση μιας απερίγραπτης οργής, μια προτροπή στην τιμωρία την οποία κάθε λογικό μυαλό θα κατανοούσε.

Είκοσι επτά χρόνια από τη ζωή του είχαν χαθεί.

Η καθημερινή καταναγκαστική εργασία σ' ένα λατομείο ασβεστόλιθου κάτω από έναν λαμπερό και ανηλεή ήλιο και δίχως το προνόμιο των προστατευτικών γυαλιών είχε καταστρέψει τους δακρυϊκούς αγωγούς του, στερώντας επί χρόνια στον Μαντέλα ακόμα και τη δυνατότητα να κλάψει. 

Παρ' όλα αυτά, εκείνος επέμενε για συγχώρεση.

«Το να καταλήξεις στη φυλακή για τις πεποιθήσεις σου», είχε πει,
«και να είσαι έτοιμος να υποφέρεις για όσα πιστεύεις είναι κάτι που αξίζει

Είναι ένα επίτευγμα για τον άνθρωπο το να εκπληρώνει το καθήκον του στη Γη μη υπολογίζοντας τις συνέπειες».


Όταν, επιτέλους, ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με τον Μαντέλα, είχε ήδη τιμηθεί με το βραβείο Νομπέλ για την Ειρήνη
και εκλεγεί πρόεδρος
σε έναν τόπο όπου εκείνος
και όλοι οι υπόλοιποι μαύροι
δεν είχαν δικαίωμα ψήφου.

Είχε μετατραπεί σε σύμβολο,
όχι μόνο της ελπίδας αλλά και της δυνατότητας συγχώρεσης.

Το ότι τα χρόνια που ακολούθησαν από την απελευθέρωση του Μαντέλα μεγάλο τμήμα της Αφρικής στράφηκε προς τη δημοκρατία και το κράτος Δικαίου δεν ήταν συμπτωματικό.

Η χρήση της ειρήνης ως όχημα προς την απελευθέρωση έδειξε στην Αφρική ότι αν θέλαμε να ξεπεράσουμε τον διχασμό που προκάλεσε η αποικιοκρατία και τον πόνο των πληγών που εμείς προκαλέσαμε στους εαυτούς μας, η συμπόνια και η συγχώρεση θα έπρεπε να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στη διακυβέρνηση.

Οι χώρες, όπως και οι άνθρωποι, οφείλουν να αναγνωρίζουν τα τραύματα τα οποία έχουν υποστεί και να βρίσκουν έναν δρόμο προς τη συμφιλίωση.

Κατά τη διάρκεια της φυλάκισης του Νέλσον Μαντέλα δεν μεταμορφώθηκε μόνο εκείνος. 
Μεταμορφωθήκαμε όλοι μας. 
Και η Αφρική είναι πολύ καλύτερη. 

John Dramani Mahama
(Ο Τζον Ντραμάνι Μαχάμα είναι πρόεδρος της Γκάνας)

 .·٠•●.۩۩.●•٠· . 

Ας δούμε κι ένα βιογραφικό βίντεο, αγαπητοί αναγνώστες, αυτού του μεγάλου μαχητή της ζωής κι ας είναι αιωνία η μνήμη του.


ΝΕΛΣΟΝ ΜΑΝΤΕΛΑ - Ο μαχητής της ελευθερίας 

Γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου του 1918, ήταν ο πρώτος έγχρωμος δημοκρατικά ελεγχόμενος πρόεδρος της Ν. Αφρικής. 
Μέλος του κινήματος κατά του Απαρτχάϊντ και του εθνικού κονγκρέσου. Φυλακίστηκε για 27 χρόνια από το καθεστώς των λευκών. 
Η απελευθέρωση του το 1990 οδήγησε στην πτώση του ρατσιστικού καθεστώτος. 

Κατέκτησε το νόμπελ ειρήνης.


Πηγή:Αέναη ΕπΑνάσταση

............................................................................................
.............................................................................................


Αν έχεις λίγο χρόνο ακόμη, περιστεράκι  μου
διάβασε τις  παλιότερες σκέψεις μου

για το Φως της Συγνώμης
τη Δυσκολία του "Πάτερ ημών" 
και την ανάρτηση  με τίτλο: Δική μου είναι η εκδίκηση

Ο εσωτερικός, πνευματικός  αγώνας, όσο ζούμε, 
-βάλ'το καλά στο μυαλό σου- ποτέ δεν τελειώνει.

Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή, του ηγέτη Μαντέλα.

Ευανθία η Σαλογραία


4 σχόλια:

  1. Ευτυχώς, ευτυχώς που ο αγώνας ο εσωτερικός, ο πνευματικός μας αγώνας όσο ζούμε δεν τελειώνει όπως σωστά γράφεις!
    Άλλωστε γι αυτό κι είναι στενη, τεθλιμμενη και δύσβατη η οδος που οδηγεί στην ζωή. Η άλλη οδός όλοι ξέρουμε πλέον που οδηγεί.
    Ωραία τα προηγούμενα άρθρα σου, δεν τα είχα διαβάσει αν και έχω κολλήσει πολλές ώρες ψάχνοντας τα γραφτά σου ή μάλλον καλύτερα, απολαμβάνοντας τα γραφτά σου.
    Να'σαι καλά :)

    Π

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ;-) Φίλτατε, καλλιτέχνη Π.
    που διαβάζεις από το μακρινό Βέλγιο

    δεν έχω καταφέρει ποτέ μου, ίσα με τώρα, να γράψω ένα άρθρο. Δεν είμαι άνθρωπος της λογικής, οργανωμένης σκέψης.

    ;-)

    Μόνο θερμές επιστολές, στον άντρα, στα παιδιά μου, σε φίλους, καμιά φορά και σε "εχθρούς" γράφω, από τότε που θυμάμαι τον εαυτόν μου.
    ;-)

    Σε ευχαριστώ, άλλη μια φορά, εκ καρδίας για την εμψύχωση και τη συμπάθεια.

    Χάρη σε φίλους σαν και σένα, ακόμα διατηρείται αυτό το μπλογκάκι...


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σαλούλα...μας αρέσει ´οπως γράφεις. Κάθε σου λέξη κρύβει ενα μήνυμα και μια ιδέα. Δεν κλέβεις απο άλλους μουρμουρίζοντας σπασμένες σκέψεις. Είστε όμως ολίγον σαλλή. Καλή σου νύχτα .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ;-)
    Ανων. φιλ.
    ευχαριστώ για την αγάπη.
    (Κάθε θετική κρίση είναι συμ-πάθεια και μόνον συμ-πάθεια)
    Βασικά, σκέφτομαι παιδικά και φωναχτά.

    Αν αυτό σε κάποιους αρέσει, χαίρομαι- η καλτάκααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή