Ο Γιάννης Σμαραγδής, σκηνοθέτης της ταινίας «Ιωάννης Καποδίστριας», στο ...

Η ταινία που δεν έπρεπε να γίνει… και έγινε!: Γιάννης Σμαραγδής στον Γ. Σ...Mια ταινία που πρέπει να δούνε απαξάπαντες, λέγω, Φιλέλληνες και μή!

ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ του Ντέηβιντ Κρόνεμπεργκ -ΖΩΝΤΑΝΑ σήμερα πριν λίγο ακούσαμε τον πατέρα Βασ. Βολουδάκη με τον Επιστήμονα-ερευνητή Mοριακό Βιολόγο, Κ. Μπουγά ...

ΤΑ "ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ" 

φετινό στις κινηματογραφικές αίθουσες, 

από τον  ΔΡΑΚΟΥΛΙΑΡΗ ("άρρωστο", λέμε μπίτι για  μπίτι "άρρωστο'), σκηνοθέτη- τον Ντέιβιντ Κρόνεμπεργκ...

Νέα ταινία επιστημονικής φαντασίας για Πολύ γερά νεύρα...

-ΔΕΝ σε σώνει μια σακκούλα ποπκόρν, 

ούτε άλλη μια με βίγκαν φουντούνια, περιστέρι μου..

Χρειάζεσαι  Απαραιτήτως 

και έναν Άνθρωπο -τουλάχιστον- για  Παρέα 

μέσα στη Σκοτεινή Αίθουσα στη Βέσο της Πάτρας,  

προκειμένου  να Αντέξεις,  

τούτο το σατανιασμένο, το θρίλερ...

(Ανέφερε την ταινία Εντελώς Φρικαρισμένος, ο αγαθός  ψυχίατρος που συμμετέχει στο άνω βίντεο, με τον π. Βολουδάκη, -χωρίς να φαίνεται). 

-Θα πας να τη δεις, την ταινία,  μωρή Σαλογραία;;

-ΔΕΝ έχω αποφασίσει ακόμα...

ΔΕΝ αντέχω τον μεσιέ σκηνοθέτη...

Μια φορά προ πολλών ετών, τόλμησα και  είδα κάτι δικό του 

και  μέχρι σήμερα Δεν  έχω εντελώς συνέλθει...

-Φαίνεται. Φαίνεται!!! 

Ευανθία η Σαλογραια

 

 

ΜΙΑ ΚΡΥΦΗ ΖΩΗ-μια ταινία που ΑΞΙΖΕΙ μέχρι το Θεό ΑΞΙΖΕΙ , ΝΑ ΔΕΙΣ!

Να προσθέσω, ως τρελόγρια- στο Φατσομπούκι κυκλοφορώ, και ως Ευα Πέτρου- και  μοναδική διαχειρίστρια του παρόντος λατρεμένου ιστολογίου ,  ότι μετά απ'  τις ιντριγκαδόρικες κριτικές  του κυρ Απόστολου  Δοξιάδη που διάβασα για την εν λόγω ταινία, πήγα χτες βράδυ 23-2-2020 Κυριακή της Αποκριάς,αγαλλομένω ποδί, μαζί με το αρκουδάκι μου, τον υπομονετικό  Πέτρο, στη Veso, στην Πάτρα, μασουλώντας μουλωχτά -στις πικραμένες σκηνές- και μια σοκολάτα ΙΟΝ ΑΜΥΓΔΑΛΟΥ...για να γλυκαινόμαστε κάπως...

...........................

-Είδες λοιπόν την ταινία,  

Μια μυστική ζωή βάβω...και; 

-Και; 

-Δεν έχει και...

-Συγκλονιστική, επική, 

ποιητική,  

κινηματογραφική αφήγηση! 

-Δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο... 

-Δεν υπάρχουν λόγια!

-Δεν υπάρχουν λόγια! 

-Δεν υπάρχουν λόγια! 

-Δεν υπάρχουν λόγια! 

-Δεν υπάρχουν λόγια! 

-ΔΕΝ υπάρχουν λόγια! 

-Θα προβάλλεται στην Veso, μέχρι και την Τετάρτη.

-Σηκωθείτε από καρέκλες, ντιβάνια, καρέκλες, καναπέδες, και..

 -Τρεχάλα! Στη Βέσο!

Ευανθία η Σαλογραία 

Γράφει ο Απόστολος Δοξιάδης*

Σήμερα είδα στην Αγγλία το A Hidden Life, την τελευταία ταινία του Τέρενς Μάλικ. Ό,τι και να πω είναι λίγο. 

Είχα χρόνια πολλά να θυμηθώ ότι το σινεμά μπορεί να είναι όχι απλώς τέχνη, αλλά μεγάλη τέχνη, ισότιμη σε αποτέλεσμα με τα μεγάλα κλασικά έργα της λογοτεχνίας, της μουσικής ή της ζωγραφικής.

Το θέμα της είναι πραγματικό. Βασίζεται στη ζωή, το μαρτύριο και τον θάνατο ενός νεαρού αυστριακού χωρικού, του Franz Jägerstätter (Γιέγκερστετερ) φτωχού αγρότη και καντηλανάφτη στο μικρό ορεινό χωριουδάκι όπου έμενε. 

Το έγκλημά του ότι αρνήθηκε να πολεμήσει ως στρατιώτης στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επειδή έβρισκε ότι αυτό αντιτίθεται στην χριστιανική του πίστη, στο «ου φονεύσεις» και στην άρνηση του όρκου απόλυτης πίστης σε έναν άνθρωπο, τον Χίτλερ. 

Έδειξε τέτοιο ηθικό μεγαλείο που ντρόπιασε όλη την αυστριακή εκκλησία, τόσο που όσο ήταν στη φυλακή επιστρατεύθηκαν λυτοί και δεμένοι, από τον παπά του χωριού ως τον τοπικό αρχιεπίσκοπο, δικηγόροι και δικαστές, να τον πείσουν ότι δεν κάνει καλά, με διάφορες σοφιστείες – και αυτό γιατί η στάση του τους έδειχνε τι θα πει πραγματικά γενναίος άνθρωπος, πραγματικός πιστός, και άρα τη δική τους ηθική έκπτωση.

Του έταζαν να του χαρίσουν τη ζωή αν άλλαζε γνώμη, αν υπηρετούσε έστω σε ένα νοσοκομείο, ώστε να μη φέρει όπλα – αλλά αφού δώσει τον όρκο τυφλής πίστης στον Χίτλερ που έδινε κάθε στρατιώτης.

 Το αρνήθηκε. 

Η δίκη του καθυστέρησε επί ένα εξάμηνο, μήπως τον πείσουν. 

Και συνέχισαν να προσπαθούν μέχρι την εκτέλεση.

 Αλλά δεν τα κατάφεραν.

Η ιστορία του Γιέγκερστετερ είναι όντως συγκλονιστική, η απλότητα, η γλύκα, η καλοσύνη, και το υπεράνθρωπο θάρρος αυτού του ανθρώπου, όπως και της νεαρής γυναίκας του, που, αν και υπέστη μύριους εξευτελισμούς και ταλαιπωρίες, στάθηκε κοντά του, λέγοντάς του στα γράμματά της στη φυλακή ότι η αγάπη της επιβάλλει να στηρίξει την κάθε του απόφαση. 

(Τη γυναίκα αυτή είχα την τιμή να τη γνωρίσω, στα 80 της, πριν γίνει ευρύτερα γνωστή η ιστορία του άντρα της, στο μικρό χωριουδάκι όπου έμεινε με τα παιδιά της την υπόλοιπη ζωή της – πήγα γυρεύοντάς την και τη βρήκα.) 

Αλλά αυτό που κάνει ο Μάλικ με αυτήν την ιστορία, το βάθος και η πνευματικότητα που πετυχαίνει, σου εμπνέουν πραγματικό δέος, σου κόβουν την ανάσα, σε αναστατώνουν ψυχικά, σου φέρνουν τον κόσμο πάνω κάτω. 

Μαζί με τον “Λόγο” του Ντράγιερ και την “Θυσία” του Ταρκόφσκι, και ίσως παραπάνω από αυτά τα δυο αριστουργήματα, δεν έχω δει άλλη ταινία που να προκαλεί με τέτοιον τρόπο ιερό δέος, μαζί υπερβατικό και βαθιά ανθρώπινο.

Πρωτόμαθα για τον Γιέγκερστετερ στα εικοσι-τόσα μου, βρίσκοντας τυχαία ένα βιβλίο που γράφτηκε από τον αμερικάνο κοινωνιολόγο Γκόρντον Ζαν. 

Mαθαίνοντας εκείνος από έναν αυστριακό φίλο την άγνωστη στους πάντες, εκτός από τους συντοπίτες του, ιστορία του Γιέγκερστετερ, ταξίδεψε στο χωριό του και στα κοντινά χωριά και κωμοπόλεις, κάπου είκοσι χρόνια μετά τον πόλεμο, να μελετήσει, αρχικά με κοινωνιολογικό ενδιαφέρον, τις μνήμες που είχαν από αυτόν όσοι τον ήξεραν. 

Το αποτέλεσμα ήταν συγκλονιστικό: δεν βρήκε σχεδόν ούτε έναν να τον θεωρεί ήρωα, μάρτυρα, άγιο. 

Όλοι τον κατηγορούσαν, ότι ήταν προδότης που δεν πολέμησε για την πατρίδα του, ανεύθυνος επειδή είχε τρία μικρά παιδάκια που άφησε ορφανά (η απάντησή του Γιέγκερστετερ όταν του έθεσε το ερώτημά αυτό ο αρχιεπίσκοπος ήταν: «Για να μην αφήσω δηλαδή ορφανά τα παιδάκια μου, πρέπει να πηγαίνω να σκοτώνω και να αφήνω άλλα παιδάκια ορφανά;»), ακόμα και δειλός (!) που απέφευγε τον πόλεμο, απλώς τρελός, σαλεμένος στα μυαλά – ένα από τα κύρια επιχειρήματα γι αυτό ήταν ότι ήταν ο μόνος στο χωριό που οδηγούσε μοτοσυκλέτα – ή φανατικός, που ο φανατισμός του δεν τον άφηνε να δει την αλήθεια. 

Αυτό που συγκλόνισε τον Γκόρντον Ζαν, πέρα από την ίδια την ιστορία του Γιέγκερστετερ, δηλαδή η αδυναμία της κοινωνίας να δεχτεί αυτόν τον άνθρωπο για αυτό που ήταν, ήρωας, μάρτυρας, άγιος, ήταν που με έκανε και μένα να μην τον ξεχάσω από όταν πρωτοδιάβασα το βιβλίο.

Στο σινεμά πού πήγα να δω την ταινία (τρόμαξα να την πετύχω: παιζόταν μια φορά τη μέρα, στις 11 το πρωί, σε ένα μόνο σινεμά, σε μια μεγάλη πόλη) ήμασταν πέντε άνθρωποι στην αίθουσα–που όλοι βγήκαμε συγκλονισμένοι. 

Η ταινία έχει εισπράξει τρία εκατομύρια δολάρια διεθνώς, δηλαδή με αμερικάνικα κριτήρια μηδέν. Και δεν προτάθηκε, αυτό το υπέρτατο αριστούργημα κινηματογράφου, σκηνοθεσίας, σεναρίου, σύλληψης, εικόνας, ερμηνειών, ούτε για ένα Όσκαρ.

 Αν είχε κάνει την ιστορία του Γιέγκερστετερ ταινία το Χόλιγουντ, με φόρμουλες μελοδραματος, που θα απεύφευγαν το βάθος του τραγικού διλήμματος του πραγματικού ήρωα, μάλλον θα είχε σκίσει.

 Αλλά ο Μάλικ μπήκε στην ουσία του δράματος, που πάει να πει στα μύχια της ψυχής, όπως μπήκε ο πραγματικός Γιέγκερστετερ στη ζωή του, όπως μπαίνει ο Ντοστογιέφσκι στην ψυχή των ηρώων του, στο μυθιστόρημα. 

Εκεί είναι που φαίνεται τι αξίζει ο καθένας, στην ανώτατη ζυγαριά.

Η εισπρακτική αποτυχία της ταινίας και η αδιαφορία που την τύλιξε, για ταινία μεγάλου δημιουργού, εξηγείται πιστεύω από τον ίδιο λόγο που πρώτος ανακάλυψε ο Ζαν στην περίπτωση Γιέγκερστετερ: ο κόσμος δεν συμπαθεί τους ήρωες, τους μάρτυρες, τους άγιους, αν είναι πραγματικοί, ή αν βλέπει υπαρξιακά αληθινές αναπαραστάσεις τους, στην μεγάλη τέχνη. 

Και δεν τους συμπαθεί γιατί του θυμίζουν πόσο ξεπερνά τον μέσο άνθρωπο η δυνατότητα του πραγματικού ηθικού θάρρους. Άσε που, ειδικά στην Αμερική της πολιτικής ορθότητας, δεν είναι της μόδας να υμνεί ένας καλλιτέχνης έναν χριστιανό.

Σήμερα o Γιέγκερστετερ έχει γίνει τοπικός άγιος (beatus) της καθολικής εκκλησίας. Η ειρωνεία είναι ότι την απόφαση την πήρε ο Πάπας Βενέδικτος, ο ίδιος στα νιάτα του στη Χιτλερική Νεολαία – ή βαθιά μεταμέλεια έχουμε εδώ, ή ενοχές, ή προσπάθεια για ξέπλυμα του παρελθόντος του, ή συνδυασμό των ανωτέρω. 

Αλλά είτε είναι κανείς χριστιανός είτε όχι, αν θέλει να αντιμετωπίσει το υπαρξιακό βάθος της ζωής, θα συγκλονιστεί από την ιστορία του Γιέγκερστετερ, στην απαράμιλλη απόδοση του Μάλικ. 

Μην τη χάσετε, αν και προειδοποιώ ότι είναι μια ταινία που σε ανεβάζει ψηλά μαζί και σε διαλύει – δεν προσφέρεται για μια βραδιά ξενοιασιάς και διασκέδασης.

Στην Ελλάδα βγαίνει στις 13 Φεβρουαρίου, αν πληροφορήθηκα σωστά, με τίτλο “Μια κρυφή ζωή”.

antifono.gr

..................................................................................................................................................................

*Ο Απόστολος Δοξιάδης είναι έλληνας συγγραφέας και σκηνοθέτης.

Απόψε βλέποντας τον ΙΡΛΑΝΔΟ, θαύμασα..

Απόψε βλέποντας  τον ΙΡΛΑΝΔΟ,
στην πλατφόρμα NETFLIX, 

θαύμασα...

Εκπληκτικός σκηνοθέτης 
ο Σκορτσέζε
που με πρώτη ύλη, αληθινά πρόσωπα,
δημιούργησε Έπος 
για την Προδοσία 
και τη Μεταμέλεια 
μέσα στο Χρόνο...

Ευανθία η Σαλογραία

Σήμερα στο VESO MARE, στην Πάτρα, "Οι Βράχοι της Ελευθερίας"

Σήμερα  [....] 

στο VESO MARE, (Ακτή Δυμαίων 17, Πάτρα) 

παίζεται μία εκπληκτική ταινία για την Ελληνική Επανάσταση του 1821. 

Είναι η πρώτη φορά που το χόλιγουντ παρουσιάζει ταινία με θέμα την επανάσταση του 1821. 

Και αυτό συμβαίνει διότι επί μία δεκαετία περίπου, η Μαριάν Μητρόπουλος, 

σύζυγος του Ελληνοαμερικανού δισεκατομμυριούχου επενδυτή και επιχειρηματία Ντιν Μητρόπουλος, 

προσπαθούσε να μεταφέρει στον κινηματογράφο την ιδέα της για τη συγκεκριμένη ταινία. 

Η ταινία αυτή του σκηνοθέτη Βαν Λινγκ είναι ένας ύμνος στην ελληνική ψυχή. 

Θα δείτε σε όλο του το μεγαλείο τον ηρωϊσμό

και την πίστη των Ελλήνων,

ακόμα και τον ηρωϊσμό των μανάδων 

που προτιμούν να πέσουν από τα βράχια

παρά να παραδοθούν στις “ορέξεις” του εχθρού. 

Θα δείτε ακόμα και γενίτσαρους να “μεταλλάσσονται”

καθώς συνειδητοποιούν την ελληνική καταγωγή τους. 

Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις 

που οι αίθουσες του Veso Mare φιλοξενούν μιά τέτοια τέτοια ταινία για την Ελληνική Ιστορία. 

Ο τίτλος της ταινίας είναι «Cliffs of Freedom» («Οι βράχοι της ελευθερίας»). 

Παίζεται σήμερα [....] στις 9.30 το βράδυ.

Αξίζει να τη δείτε. 

Ούτε σε ελληνικές ταινίες έχουμε δει τέτοια ποιότητα και σεβασμό στην ελληνική ιστορία.

Ανδρέας Γαλάνης εκπαιδευτικός

(το προώθησε το mail ) 

............................................................................................

................................................................................................


................................................................................................

Μια ταινία-αληθινή ιστορία- που θα δω και δεύτερη φορά οπωσδήποτε. Χωρίς σκηνές σεξ, κατάλληλη ακόμη και για χαμηλοβλεπούσους θρησκευάμενους, θέλω να με πιστέψεις!

Θες να παντρευτείς; Διώξε τάχιστα τους χρονοβόρους σκύλους, πάρε την ευχή της γιαγιάς και...

Περιστεράκι μου
θες  να παντρευτείς; 

Διώξε τάχιστα  τους χρονοβόρους σκύλους,
πάρε την ευχή της γιαγιάς, και προχώρα!

και...αλλάζοντας, ελαφρώς, θέμα...
δες οπωσδήποτε τούτες τις μέρες στη μεγάλη οθόνη 
την καθηλωτική (αυτοβιογραφική) ταινία με τίτλο:

Η ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ!

(Warning, warning!-οφείλω να το πω-
Αυστηρώς ακατάλληλη για παιδιά κάτω των 18
και για παρθένους παπάδες!)

Ευανθία η Σαλογραία

Μια αληθινή ιστορία θάρρους που ίσως θα ήθελες να δεις: "Αναχώρηση για Παρίσι 15:17"

Αγαπημένο και λατρεμένο μου...

Ναι ...ναι ξέρω ...ξέρω...είναι Μεγάλη Τεσσαρακοστή και δεν θά όφειλα "με την καμία"
να τρέχω σε σινεμάδες, όμως...άνθρωποι, τους συντηρούν  και τους σινεμάδες, πρέπει  και αυτοί κάπως  να ζήσουνε!

-Γι αυτό πας, μωρή Σαλογραία στις ταινίες που προβάλλονται  αυτήν την κατανυκτική εκκλησιαστική περίοδο; για να συντρέξεις, δήθεν, τους αιθουσάρχες;

-Ε όχι ακριβώωωως! Δεν είναι δα ολότελα  αγνά τα κίνητρα της... φιλανθρωπίας μου...με ντροπαλό και χαμηλοβλεπούσικο υφάκι, το ομολογώ...Εμένα, όμως,  ο σινεμάς, λόγω του συχωρεμένου μπαμπούλη, υπήρξε ο πρώτος  της ζωής μου, σινεμασκόπ, τουτέστιν μεγαλο-οθονάτος πολύχρωμος  έρως,  και ΤΟ συναρπαστικότατον  ταξίδιον, στους χώρους της φαντασίας.

Σου είχα κάνει σχετική νύξη για το κινηματοθέατρο  "Αστέρια " της μικρής επαρχιακής πόλης Κυπαρισσίας Μεσσηνίας, εκεί που τέλειωσα το Λύκειο,  τότε που σου αφηγούμουν  τις παιδικές μου αναμνήσεις απ' το θειούλη το μέντιουμ, ντε, που ασκούσε στην Αθήνα  και το επάγγελμα του ράφτη, τον αρχοντάνθρωπο  θείο Μήτσο, θυμάσαι;  ο Θεός να τον συχωρέσει...
(στο αρχαιότερο  ποστάκιον με τίτλο: "Μικρή εισαγωγή περί πλάνης -αισθήσεων σώματος και ψυχής, αν πατήσεις  στο σύνδεσμο, θα βρεις τα σχετικά  και ίσως σου έρθουν νέες  εμπνεύσεις για τα σενάρια στα οποία διαπρέπεις...)

-Τέλος πάντων τώρα, μην πλατειάζεις πέραν του δέοντος, εκνευρίζεται ο θείος Τάκης!
Πού θες να την πας σήμερα, της αδολεσχίας  τη... βαλίτσα;

-Εκεί, εκεί στη β Εθνική! Συνελόντι ειπείν, (πάει να πει, εν συντόμω), επιθυμώ  να εξηγήσω  ότι επειδή ο εθνικός μας αξιολογητής ταινιών  κ. Δανίκας έγραψε ότι δεν του πολυάρεσε τούτη  η τελευταία παραγωγή του Κλίνταρου, εγώ είπα μέσα μου, πως αυτό, από μόνο του, συνιστά  άριστο λόγο για να ...σινεμαδιαστώ τρέχοντας  -και ας είχε χειμωνιάτικο ψοφόκρυο στην Πάτρα και, ας  έριχνε  έξω καρεκλοπόδαρα! 

-Λοιπόν; Πήγες. Είδες. Έλα στο δια ταύτα -να μην ξημερώσουμε πια, ζουρλοτάτη.

-Στο δια ταύτα λοιπόν  δηλώνω ότι  εμένα που δεν είμαι δα και καμιά μεγάλη κατίνα, εμένα το εργάκι, με συγκίνησε! Δεν τα θρήνησα τα λεφτουδάκια του εισιτήριου, ούτε ένοιωσα φαινόμενα στέρησης που δεν μασούληξα ποπ-κορν κατά τη διάρκεια της προβολής αποφεύγοντας τα έξτρα αλάτια.

Τόσο η υπόθεση με απορρόφησε.
Τα είχαμε πληροφορηθεί, τότε που διαδραματίστηκε  το περιστατικό το οποίο  παραλίγο, να στοιχίσει τη ζωή σε  300 επιβάτες του τραίνου, αλλά...βλέποντας το θρίλερ, ζωντανεμένο από τη μαστοριά του θεούλη -Ίστγουντ, και με την παρουσία των φυσικών-αληθινών στη ζωή, πεζοναυτών- πρωταγωνιστών του,  ήταν άλλη η απόλαυση! 

Μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει να μπαίνουν οι ηθοποιοί, 
στη θέση των ηρώων και να τους υποδύονται.

-Τώρα, είδαμε πια τους ήρωες, να γίνονται ηθοποιοί, για Όνομα! 

Θα το έμαθες  ίσως ότι  ο σκηνοθέτης είχε την ιδέα, να βάλει στους τρεις κύριους ρόλους, τους αληθινούς πρωταγωνιστές του τρομοκρατικού επεισόδιου. 

-Για καλό το λες, αυτό εσύ, μωρή Σαλογραία; καταντήσαμε ηθοποιούς  τους παπάδες, και τους καλογέρους ένεκα η αχαλίνωτη βιντεοσκόπηση σε ώρα ιερών ακολουθιών, δεν μάς έφταναν αυτοί, πιάσαμε τώρα  και τους ήρωες των ειδικών δυνάμεων του στρατού  να διαβρώνουμε με τον ιό της κινηματογράφησης και  της κενοδοξίας;  

-Τι έχουν να σχολιάσουν εμβριθώς επί του θέματος, οι ψυχολόγοι; οι ψυχαναλυτές; 
οι φιλόσοφοι; οι κοινωνιολόγοι; 

-Χμ..πας να  ψαρώσεις τον ενθουσιασμό μου,  με αντιλόγους.
 Μη μου θέτεις, παιδί μου, βαθιά ερωτήματα, μη με  σκοτίζεις.
 Δεν είμαι παρά η σινεφίλ  γραία της διπλανής πόρτας σου.

Το έφτιαξε έξυπνα, ο Κλίνταρος, μην ακούς, το ζηλιαρόγατο Δανίκα! 
Από σινεμά που συγκινεί τις αθώες  ψυχές γυναικών και εφήβων τι να καταλάβει ο αρχικουλτουριάρης;

- Τίποτα απολύτως  δεν μπορεί να καταλάβει!
-Α γεια σου! Εμένα θα πιστέψεις, λοιπόν, περιστέρι μου 
επειδή με αγαπάς, απ' τον εν λόγω, απείρως  περισσότερο!

Το έφτιαξε, επιμένω,  ο Κλίνταρος έξυπνα.
Όχι ψυχρούλικα, σαν να βλέπεις ντοκυμαντέρ.....

 (με το σκέτο  ντοκιμαντέρ συχνά ξενερώνουν όσοι
στον κινηματογράφο, αναζητούν  και λίγο προσωπικό συναίσθημα
και όχι μονάχα στεγνή πληροφορία γεωγραφίας ή ζωολογίας ή όποιας άλλης επιστήμης, να τα λέμε κι  αυτά..τα πάντα  τα κουμαντάρει το συναίσθημα στην τελική, και όποιος δεν το κατανοεί, από  EQ, συναισθηματική νοημοσύνη, που λέν και οι πσυχολόγοι,  έχει χάσει το τραίνο...)

..........το δωσε έξυπνα ο Κλίνταρος θα  επιμείνω...

....μοντάροντας αρκετά  φλας μπακ, από την  παιδική ηλικία των ηρώων, χρησιμοποιώντας πιτσιρίκια ηθοποιούς, έτσι ώστε να αφουγκραστούμε  την φιλειρηνική προσευχή, τον πόνο  και τον αγώνα τους για επιβίωση μέσα σε έναν τόσο  δύσκολο σύγχρονο  κόσμο...

Ναι, στη συνέχεια, μάθανε άψογα  τα παλικάρια στο στρατό και   από πολεμικές τέχνες, τεχνικές διάσωσης σε σκηνικά κρίσης  στο πεζοδρόμιο και στοιχεία πρώτης βοήθεια σε πεδία μάχης, αλλά...την ειρήνη προπαντός, την αγαπούσαν και την επεδίωκαν......όπως  διδάχτηκαν και στο χριστιανικό σχολείο στο οποίο φοιτούσαν.

 (άσχετα από το αιματηρό πατατράκ που έγινε αναποδράστως, στη συνέχεια, έχουν ρε φίλε και οι φιλειρηνιστές τα όριά τους, " ή αυτοί ή εμείς"  στην τελική...ξεκάθαρα πράγματα!)


Δεν διανοήθηκαν, πάντως οι Αμερικάνες  μαμάδες τους "βύσμα", ώστε   να καταταγούν οι γλυκούληδες κανακάρηδές τους  σε  άνετα  γραφεία στην αεροπορία, σαν κάποιους που ξέρω, ονόματα όχι  δεν θα πω, (..κοιμήσου ήσυχος, αφισοκολλητάκι μου).

Ειδικά ο πρωταγωνιστής, που   υπήρξε ένας ξανθούλης,  αφράτος, χαμπουργκεροταϊσμένος  πιτσιρικάς,  είχε πιεστεί τόσο από το σχολικό και κοινωνικό  περιβάλλον, που τι άλλο του απέμενε, ώστε  να μην πάρει τον πολύ κακό το δρόμο; 

Ο στρατός, βέβαια, του απέμενε.

(Αυτά με την ψυχοθεραπευτική δράση του στρατού τα αναλύει ωραία και ο Σκότ Πεκ στο πασίγνωστο έργο του "Ο δρόμος , ο λιγότερο ταξιδεμένος συνεχίζεται".)

Ο Αμερικανικός στρατός έγινε σε ένα μυστικό επίπεδο ο δυνατός  πατέρας που του έλειπε  από την στενότερη  οικογένεια. Και αυτόν τον "πατέρα" τον τίμησε στο έπακρο  όπως απέδειξε η συνέχεια του έργου, που όοοοχι δεν πρόκειται να σου τη μαρτυρήσω, θα πας  θα τα δεις τα ζορισμένα καθέκαστα στη μεγάλη οθόνη και θα με δικαιώσεις, νομίζω. 

Τελειώνοντας θα συμφωνήσω με τη σκέψη που εκφράζει ο σκηνοθέτης ότι...ήρθαμε σε αυτή τη ζωή επειδή υπάρχει ένα Σχέδιο...

Να το θυμάσαι...και να ειρηνεύεις, ευλογημένο μου..

Σε φιλώ και σε σκέφτομαι...

Ευανθία η Σαλογραία

1968 και πάσης Ελλάδος! Γιούργιααα!

Περιστεράκι μου

θυμάσαι τα παραθετικά του επιθέτου  "κοντός"
που τα ρωτάγαμε εξυπνακίστικα  μεταξύ μας στο Γυμνάσιο,- στα διαλείμματα- ξεσπώντας σε χάχανα;

-Πώς δεν τα θυμάμαι μωρή Σαλογραία! Ξεχνιούνται αυτά;
Αυτά τα παραθετικά, μαζί με τα τραγούδια της χορωδίας στην οποία μετείχα, και τα θεατρικά που παίζαμε είναι τα  μόνα που θυμάμαι απ' τα μαθήματα στο σχολείο!
Να σου τα απαγγείλω αμέσως: "Κοντός, κοντύτερος, Τσάτσος!"
(όπου Τσάτσος ήταν ο τότε μέγας πολιτικός ανήρ και ακαδημαϊκός, Κων. Τσάτσος).

-Και τα παραθετικά του επιθέτου "ψηλός" , μανδάμ, τα θυμάσαι;

-Αυτά τα είχα ξεχάσει, όμως τα θυμόταν ο σύνευνος  Πετρής,
 και μου τα σφύριξε πρόθυμα: "Ψηλός, ψηλότερος, Τρόντζος!"

-Και ποίος ήτο περικαλώ ο  Τρόντζος;

-Τρόντζος ήτο ο τρικάταρτος, κρεμανταλέας  παιχταράς  της ΑΕΚ, που  μαζί με τον αρχηγό της, Γιώργο Αμερικάνο, και  την υπόλοιπη  μπασκετομάδα της εποχής,  το 1968,στην Αθήνα, κατέπληξαν 80.000 θεατές στο Παναθηναϊκό Στάδιο, με την μεγάλη και ανέλπιστη  νίκη τους, επί της Σλάβια Πράγας, για το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης.
Τα περιγράφει υπέροχα ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης  Μπουλμέτης 
(αξέχαστη  η παλαιότερη,  "Πολίτικη κουζίνα¨του)
στην ελαφρότατα-όσο πατάει η γάτα- ντοκιμαντερίστικη -και όχι μόνον- νέα ταινία του.

-Δείχνει αυθεντικό μπάσκετ η ταινία; Ωφού! Πόσο το βαριέμαι το μπάσκετ! Δηλαδή, έλεος! Τι νοστιμιά έχει να παρακολουθείς -με σκηνοθετικά γυρίσματα κάθε τόσο,μπρος- πίσω του χρόνου της αφήγησης- να βλέπεις μια ομάδα μαντράχαλους, να ιδροκοπάνε κυνηγώντας σαν μανιακοί μια μπάλα που πρέπει ντε και σώνει να τη ρίξουνε με απλωτές κινήσεις των χεριών  και  ποδοβολητό κενταύρων,  μέσα σε ένα ψηλά κρεμασμένο, τρύπιο  καλάθι; Λυπήσου με! Έχε με παραιτημένον!

-Ρε στούπαλο, (που σε "στόλιζε" η συχωρεμένη μανούλα σου,
η Καλλιρρόη),  και γω, παρότι  αθλήτρια στα νιάτα μου, το βαριέμαι το μπάσκετ, όμως, η ταινία, επενδυμένη με την τρυφερή μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα,  θωρακισμένη  με επιτελείο άριστων ηθοποιών, τόσο με τα ψηφιδωτά της εποχής τής νεότητάς μου, όσο  και με τους μυστικούς και φανερούς συμβολισμούς τους, επιμένω, κουφαλογάκι μου, με συνεπήρε!

-Δύο φορές, ναι δύο φορές πήγα και  την είδα. Και αν θες να ξέρεις, τη δεύτερη φορά, γέλασα και 
συγκινήθηκα περισσότερο από την πρώτη- το πιστεύεις;!

-Ε, τώρα, με την αηδιαστική ειλικρίνεια  που κουβαλάς,
ό,τι και να μου εξομολογηθείς, εσύ, τρελοτάτη μου, το πιστεύω!

-Λοιπόν, λατρεμένο, δεν θα προσθέσω περισσότερα, για να μη χάσουμε το... σασπένς!
(και ούτε  θα σου μαρτυρήσω, όσο και να με γαργαλήσεις,  ΤΗΝ πλάκα  με τον Αντώνη Αντωνίου- στο ρόλο του κηδειά και των άλλων δυο στη ίδια  σκηνή, συμπαικτών του...)

-Ύπαγε, παράλαβε το εισιτήριόν σου -δια τρίτην φοράν-, και μετά την προβολή, εις την οικίαν σου, πάλιν, ηρέμως, ως υπερήφανη γραία, όψιμος φιλοΑΕΚτζού  Ελληνίδα, περιπάτει!

Ευανθία η Σαλογραία

( Ενημερώνω, αγαπημένο μου ότι ζουλώντας  το "ποντίκι" πάνω στην υπογραφή, αυτή τη φορά
θα πεταχτείς στην παλιότερή μου ανάρτηση με τίτλο: "την παλεύω!" επειδή σε κάθε περίπτωση 
ο άνθρωπος είναι ασύμφορο  να  παρατάει τον αγώνα για τα ιδανικά του. και αξίζει με κάθε τρόπο, 
Θεία Χάριτι, 
μέχρι το επίγειο  τέλος του,  
να "την παλεύει!")
....................................................................................................
....................................................................................................


.

Είδα το φρικουλιάρικο "Το Αυτό" για το χατίρι σου...

Πολυαγαπημένο μου

τις ταινίες με τα ποτάμια  ντοματόζουμα  και τα από την Κόλαση ζοφώδη ουρλιαχτά, με υπόκρουση θριλερικής μουσικής, ξέρεις,  δεν τις αντέχω, όμως...επειδή μου είπες ότι σου άρεσε το "φιλμ", το βασισμένο στο "ΙΤ" ("το Αυτό"), μυθιστόρημα του φημισμένου Στήβεν Κινγκ, ένα βραδάκι,  στην Πάτρα, στο συγκρότημα των SterCinemas στην παραλία,  αποφάσισα και  είδα το ομώνυμο έργο. 

Πήγα και κατάφερα να το υπομείνω μέχρι το τέλος, δίχως  να μασουλάω το απαραίτητο για το τσατάλιασμα των νεύρων μου, ποπ-κορν. 
Κρατούσα προς  παρηγορίαν, μόνο  ένα  μπουκάλι νεράκι.

Μπήκα σε αίθουσα γεμάτη ανυποψίαστα, κεφάτα, καλοζωισμένα εφηβάκια, κυρίως αγόρια,  που παρίσταναν τα μεγαλύτερα των 15 ετών,(διότι  η αφίσα του έργου έγραφε: «κατάλληλο- άνω των 15»), προκειμένου έτσι, τα χρυσούλια μου,  να βρεθούν  στο μαγικό, σκοτεινό ναό της προβολής, ώστε, με την ησυχία τους  να.... απολαύσουν το -του τρόμου- υπερθέαμα (ξεπέρασε, διάβασα  σε εισπράξεις την πρώτη –δεύτερη μέρα, τον «Εξορκιστή» που επί 46 χρόνια κρατούσε τα πρωτεία, μάλιστα, μάλιστα! ).

Με είχες προϊδεάσει ότι επρόκειτο για ταινία ψυχολογικού/συμβολικού περιεχομένου, που πραγματεύεται -λέει- τις φοβίες και τους φόβους της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας και ότι κατά τούτο, θεώρησες εξαιρετική την κινηματογραφική της αφήγηση, ωστόσο, βρήκες επίσης –είπες- αρκετά υπολειπόμενη τη δύναμή της, από την αίσθηση που σου δίνουν οι σελίδες του ίδιου του βιβλίου/μυθιστορήματος του Κινγκ με τις φιλοσοφικές περί κακού εμβαθύνσεις του, τις οποίες, η ταινία, βεβαίως,  δεν κατάφερε- δια εικόνων και ήχου-ούτε από μακριά, να αποτυπώσει.

Προσωπικά δεν θα άντεχα να διαβάσω το μυθιστόρημα.

Δεν είναι του γούστου μου τέτοια βιβλία που δημιουργούν  απότομα σκιαξίματα και ταχυπαλμίες. Μακράν εμού. Να μου λείπουν τα ταράκουλα, έστω και τα τεχνητά. 

-Άπαγε, άπαγε!

Αρκέστηκα, λοιπόν, στην  περίληψή  που άκουσα απ’ το στοματάκι σου.

Βλέποντας το έργο, διαπίστωνα «τρύπες»" στο σενάριο και λογικά κενά.

Απολογήθηκες, για λογαριασμό του Κινγκ, λέγοντας ότι δεν ήταν δυνατόν να μεταφερθούν στην ταινία όλες οι πληροφορίες του μυθιστορήματος. Σύμφωνοι.

Αν διαβάσω, -είπες- το μυθιστόρημα, τα κενά θα εκλείψουν. Σωστός.

Δεν θα επιμείνω σ’ αυτό. Εντάξει. 

Η μικρή κοκκινομάλλα κοπελιά, που τη βια...βασάνιζε ο πατέρας της, αλλά και  τα λοιπά παιδάκια της ομάδας των «χαμένων»(ο νήπιος, αθωότατος Τζόρτζι, ο αξιολάτρευτος, διαβαστερός χοντρός, ο μαύρος, ο Εβραίος, ο τραυλός, ο μικροβιοφοβικός, ο παρλαπίπας γυαλάκιας) έπαιζαν με μεγάλη φυσικότητα τους ρόλους τους-καμία σχέση με τα Ελληνάκια της αντίστοιχης ηλικίας που τη φυσικότητα στο «παίξιμο» καλώς ή κακώς, ακόμη δεν την απόκτησαν.

Και βέβαια ο ηθοποιός που παρίστανε τον Κλόουν, φαινόταν πολλαπλά αποτρόπαιος,- συγκρίνοντας τις εκφράσεις του  με  τη δαιμονισμένη στον «Εξορκιστή»- μπράβο του, μπράβο του, αρχιμπαμπούλας πρώτης τάξεως, τρομακτικότατος  ο Κλόουν, λέγω, σε σημείο που φτάσανε, διάβασα,  οι κακόμοιροι οι αληθινοί κλόουν, οι εργαζόμενοι  στα ανά τον κόσμο τσίρκα, να διαμαρτυρηθούν, ξαναλέει,  που στη φαντασία των αθώων παιδιών, το χαρούμενο πρόσωπό τους, σφραγίστηκε με τους δαιμονικούς συνειρμούς, τους -εκ της γραφίδας του Στήβεν Κινγκ- προερχόμενους, μα για Όνομααα, όλα πια τα χαρούμενα σύμβολα θα τα μολύνει η άρρωστη φαντασία αυτών που τα τελευταία χρόνια επιδιώκουν, το νευρικό σύστημα των ανθρώπων, χάριν του προσωπικού τους οικονομικού οφέλους, με τρόπους εντελώς άρρωστους, να τραντάζουν πέρα δώθε;  

Εντάξει με όλα αυτά (τρόπος του λέγειν «εντάξει»,Ψαλιδοχεράκο μου...)

Στην ταινία,  όπως στις περισσότερες του είδους, με μια μεταφυσική χροιά, βλέπουμε ότι το κακό, είχε πρόσωπο.

Και ο Αμερικάνος ψυχίατρος Σκοτ Πεκ 

η δική μου-από το χώρο των σύγχρονων κοσμικών συγγραφέων ψυχιάτρων- συμπάθεια, 
στο βιβλίο του με τίτλο "Οι άνθρωποι του ψεύδους" 
συνειδητοποίησε, λέει,  κάποτε, από περιπτώσεις δαιμονισμένων που κλήθηκε να θεραπεύσει ότι το Κακό, δεν είναι κάτι το αόριστο και άπιαστο, αλλά διαθέτει  και συγκεκριμένη προσωπικότητα.

Από αυτή τη διαπίστωση, ξεκίνησε η δική του πνευματική –θρησκευτική αναζήτηση, που τον έκανε να λάβει χριστιανικό βάπτισμα, σε ώριμη ηλικία, ενώ είχε περιπλανηθεί πνευματικά και οδυνηρά,  πολλά χρόνια ως άθεος.

Στην ταινία το κακό, λοιπόν, παρουσιάζεται με αποτρόπαιο πρόσωπο.

Το πρόσωπο του Κλόουν.

Του Κλόουν που διάβαζε τις σκέψεις του καθενός παιδιού, που μεταμορφωνόταν σε ό,τι κακό φοβόταν ο πιτσιρικάς  ή και σε ό,τι καλό επιθυμούσε το κάθε παιδί, με απώτερο πάντα στόχο, να παρασύρει το ανυποψίαστο ανθρωπάκι  στη σφαίρα επιρροής του, ώστε να το καταστρέψει με τις διαβολικές υποβολές του  τύπου:

«Πάρε το μαχαίρι και κόψε το λαιμό του πατέρα σου, κόψε του το λαιμό. 
Να μάθει ο βρομομπάτσος να μη σε προσβάλει μπροστά στους φίλους σου. Να μάθει ο παλιοκολοκύθας να μη σε ταπεινώνει δημόσια! Κόψε του το λαρύγγι, αλλιώς τι σκατά «άντρας» θα γίνεις; ...» και άλλες προτροπές ακόμη,  φαινομενικά αθωότερες.

Οι ανήλικοι πρωταγωνιστές στην ταινία, συνειδητοποιούν ότι όταν είναι, (νόμιζαν), μια ενωμένη ομάδα και ότι όταν δεν φοβούνται τον Κλόουν, μπορούν να τον νικήσουν, αχα χούχα, αφέλειες, καλέ, και παραμύθια του Στήβεν Κινγκ  και  της Χαλιμάς, παραπλεύρως!

Ο Κλόουν ως προσωποποίηση του Κακού, εμφανίζεται επί της ουσίας, ανίκητος.

Παριστάνει ότι νικιέται προσωρινά, ότι φοβάται, τα -με τα χίλια στανιά-... άφοβα παιδιά (που ξεφοβήθηκαν, δηλαδή, στο τέλος, σφίγγοντας τα δοντάκια τους ...γενναία), και λουφάζει. Και παριστάνει ότι νικιέται από το θάρρος τους και...για τις ανάγκες της ταινίας που θα ακολουθήσει... εξαφανίζεται!

Στην συγκεκριμένη καταραμένη πόλη της ταινίας, το Ντέρρι, μαθαίνουμε ότι αυτός ο Κλόουν της Κολάσεως, εμφανίζεται κάθε 27 χρόνια.

Η ομάδα των φιλαρακιών με την ενότητά τους και την... αφοβία τους

του είπαν κατάμουτρα: «δεν σε φοβόμαστε, παλιοτέρας! Άε χάσου!»

Και το παλιοτέρας, είπαμε, λούφαξε, και εξαφανίστηκε.

Και η παρέα των ανυποψίαστων αμερικανακιών, στη συνέχεια, με αποφασιστικό ύφος Άρνχολντ, στον «Εξολοθρευτή», ορκίζεται ότι αν ξαναφανεί στο μέλλον η... Μαρμάγκα, ότι θα ενωθούν για να την ξανακάνουν στάχτη και μπούρμπερη...

Όπως μου εξήγησες, εν συνεχεία, αγαπημένο μου, ο Κίνγκ, στο συγκεκριμένο βιβλίο του που έγραψε το 1986, παρουσιάζει τους βασικούς του πρωταγωνιστές να συναντιούνται μετά από 27 χρόνια, ως προκομένοι  ενήλικες. Τους παρουσιάζει με ζωντάνια, να ενώνουν τις δυνάμεις και την..αφοβία τους, για να νικήσουν πάλι  τον ανίκητο, Μαυρόψυχο Κλόουν.

Αυτό όμως το επεισόδιο, θα το δούμε αργότερα. Ο σκηνοθέτης και ο παραγωγός θα μας αναγγείλουν  το πότε και χρειαζόμαστε υπομονή μέχρι τότε.

Το Κακό λοιπόν ως αιώνιο θέμα που έρχεται και επανέρχεται στις δημιουργίες των καλλιτεχνών της γραφίδας και της εικόνας, επίσης  ο Φόβος και η διαχείριση του Φόβου, το άλλο ανεξάντλητο ζήτημα.

Για αιώνες οι άνθρωποι φοβούνταν το Κακό

και έπαιρναν μέτρα εναντίον του.

Σήμερα, δεν ξέρω ποιος αγωνίζεται να μας πείσει ότι ο Φόβος είναι μπανάλ και ότι οφείλουμε σε κάθε περίπτωση να φωνάζουμε μπροστά από το στόμα του λιονταριού, ή του λύκου: «Δεν σε φοβάμαι, ρε κτήνος, δεΝ σε φοβάμαι. Αε και χάσου, στα Τάρταρα!»

Είναι πρόσφατο στις ψυχές μας,  το μακελειό στο Λας Βέγκας.

Είδα σε κάποια από τα βίντεα στην Τυφλεόραση, έναν νεαρό, και ενώ ο παράφρων Στήβεν ο χασάπης είχε σωριάσει εκατοντάδες ανθρώπους  στο χώμα, είδα, λέω, έναν νεαρό να φωνάζει προς τη μεριά από την οποία έρχονταν οι σφαίρες: 

« Δεν σε φοβάμαι. Δεν σε φοβάμαι!» .

Τη συνέχεια της τύχης, του εν λόγω νεαρού, δεν την γνωρίζω. 
-Σωριάστηκε και αυτός ξεκοιλιασμένος  από τα βλήματα;

-Δε σωριάστηκε; η νεκροψία θα δείξει.

-Μα είσαι με τα καλά σου, κακομοίρη... ατρόμητε;

-Πας απέναντι στο σχιζοφρενή δολοφόνο με τα οπλοπολυβόλα και του φωνάζεις, και του βγάζεις τη γλώσσα δήθεν γενναία, λες και είναι ο ωριλά για να σου κάνει λαρυγγοσκόπηση;

-Τόση αφροσύνη;

-Για Όνομα! Για Όνομα! "Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου και ευλόγησον την Κληρονομίαν σου,Νίκας τοις Βασιλεύσιν κατά Βαρβάρων, δωρούμενος".

...........................................

Τέλος πάντων.Ομολογώ. 

Δεν  είμαι παρά μια ξεκουτιασμένη γραία γεννημένη στον περασμένο αιώνα που αγγελοκρούομαι κάθε τόσο, από διάφορα σκηνικά προς Μετάνοιαν,  και συ δεν είσαι παρά ένα νταβραντισμένο νιάτο, που διαρκώς σεξ-αλώνεις και νομίζεις ότι έπιασες το νόημα του κόσμου, στα γυμνασμένα  σου μπράτσα.

Ομολογώ ωστόσο, ομολογώ:  

Φοβούμαι ότι αν πάψω να φοβούμαι και εφησυχάσω και αφεθώ, ότι όλα όσα φοβούμαι θα γίνουν, και γω θα καταντήσω, ένα βρασμένο, άψυχο βατράχι που θα επιπλέει τ’ ανάσκελα   σε  μια πολυπολιτισμική σούπα μέσα στη μπακιρένια κατσαρόλα  της κατευθυνόμενης, από σκοτεινούς Άρχοντες, εγκόσμιας  ιστορίας μας.

Βλέποντας επίσης «το Αυτό», δεν μπορώ να σου κρύψω, τρόμαξα με τις λύσεις που προτείνει ο σινεμάς δια του συγγραφέα.

Στη βία του Κακού, και εμείς θα αντιτάξουμε τη δική μας βία, σκοτώνοντας όμαιμους ανθρώπους (γονείς, συμμαθητές ) που τους κυρίεψε το Κακό, ώστε να μη μας κάνουν, λέει,  κακό περισσότερο; Άπαγε!

Όχι,  φίλε μου! Δεν λύνεται το πρόβλημα του Κακού, με την Αυτοδικία και τη  Βία. Ούτε με θανατικές ποινές. Ούτε με εκδίκηση. Ούτε με στρατόπεδα Συγκεντρώσεων ή με Στρατόπεδα Εργασίας και Εμφύλιους πολέμους.

-Και πώς λύνεται το πρόβλημα του Κακού, μωρή Σαλογραία, μου λές;

-Για μένα, μια και ρωτάς, το πρόβλημα του Κακού, το λύνει μονάχα η Μίμηση του τρόπου και της ζωής του Αναστημένου Χριστού, και όλων εκείνων που δια μέσου των αιώνων, Τον λάτρεψαν, Του αφοσιώθηκαν,  ακολουθώντας το δικό Του παράδειγμα, δηλαδή το παράδειγμα  της Σταυρικής αυτοθυσίας και της Ανιδιοτελούς, έμπρακτης  αγάπης.

Όσο η ανθρωπότητα (ατομικά και συλλογικά) κωφεύει στη Φωνή του Αναστημένου Θεανθρώπου, Σωτήρος  Ιησού Χριστού, μάταιες όλες οι προσπάθειες για νίκη επί του Κακού Κλόουν, για νίκη επί του Λυσσαλέου Εωσφόρου.

Μάταιες....

Ευανθία η Σαλογραία