Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2014

Η δικτατορία του...like - Δύο Αληθινές Ιστορίες Του Δημήτρη Σωτηρόπουλου



Η δικτατορία του...like - Δύο Αληθινές Ιστορίες

 


ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΩΤΗ


Φίλος κολλητός ο Ντ. από παλιά. Έχουμε φάει ψωμί κι αλάτι μαζί από τα παιδικά μας χρόνια, αλλά μεγαλώνοντας...χαθήκαμε. Εκεί λοιπόν που αναρωτιόμουν τι να κάνει και που να βρίσκεται (ήξερα στο μεταξύ ότι είχε παντρευτεί και απέκτησε ένα αγοράκι), χθες το βράδυ με πήρε τηλέφωνο μετά από καιρό. Γιατί; Για να μου ζητήσει το λόγο που δεν έκανα like («μου αρέσει») σε κάτι φωτογραφίες του που δημοσίευσε στο Facebook (όπου βέβαια είμαστε...φίλοι, έστω και εικονικά).


Έτσι λοιπόν με «θυμήθηκε», χωρίς καν να ρωτήσει τι κάνω, τα νέα μου κλπ... απλά νοιαζόταν για το χαμένο like!


Τον ρώτησα πώς είναι, τον ευχαρίστησα που με θυμήθηκε μετά από τόσους μήνες, αλλά εκείνος τίποτα...


«Μα καλά, δεν είδες τη φωτογραφία που έβαλα χθες;», επέμενε.


Επέμενα κι εγώ όμως: «Τι κάνει η γυναίκα σου, το παιδάκι σου», συνέχιζα τις αφελείς (!!!) ερωτήσεις.


Εκείνος το χαβά του: «Λοιπόν στο ξαναστέλνω και κάνε like, μην το ξεχάσεις».


Τότε αγανάκτησα: «Καλά ρε Ντ. είναι δυνατόν να μας έχεις γραμμένους τόσο καιρό και να με πρήζεις τόση ώρα μόνο και μόνο για να σου κάνω like; Τι σόι φίλος είσαι εσύ;;; Ξέχασες που...»


Είχα πάρει φόρα. Μάταια όμως. Ένα μακρόσυρτο «μπιπ, μπιπ» ακουγόταν από την άλλη άκρη της γραμμής. Ο παλιόφιλος είχε κλείσει. Πεπεισμένος ότι το πολυπόθητο like από μέρους μου είναι χαμένο, πέταξε μαζί μ' αυτό και την φιλία τόσων ετών...


ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ


Καθισμένος σε καφετέρια της πόλης μου, απολαμβάνω το ηλιοβασίλεμα. Οι ήρεμες αυτές στιγμές γίνονται αντικείμενο σχολιασμού από την Μ. , την ξαδέρφη μου που ήρθε και με βρήκε στον Πειραιά «για να πούμε κάτι σημαντικό», όπως υποσχόταν. 

Πράγματι, η κουβέντα άναψε και κρατά κοντά τρεις ώρες τώρα.


Αυτή η «σημαντική» συζήτηση, μάλλον φαίνεται να είναι και η μοναδική (!!!) στο κατάμεστο από νεολαία κυρίως μαγαζί. 

Όχι, δεν αστειεύομαι: Η μέτριας έντασης μουσική και κάποιες σκόρπιες κουβέντες θαμώνων είναι τα μόνα που ακούγονται, εκτός από μας τους δύο...πολυλογάδες.


Κοιτάζω γύρω μου ψάχνοντας να βρω τι συμβαίνει. 

Δεξιά μου, βλέπω ένα ζευγάρι με τον καθένα βυθισμένο στην τεράστια οθόνη του κινητού του.  Αριστερά, μια παρέα 4 ατόμων να κρατά παρόμοια κινητά και tablets, χωρίς να μπορεί να σηκώσει κεφάλι από αυτά. Παραδίπλα, εφήβους να βγάζουν μανιωδώς selfies κι έπειτα, ξανά και ξανά βύθισμα στην οθόνη, χωρίς καν να κοιτάζουν εκείνουν με τους οποίους είχαν βγει «μαζί».
Βάζω μια ενοχλητική σκέψη στο μυαλό μου, αλλά αυτοκαθησυχάζομαι. «Ε, να μη δουν τα κινητά τους. Τι στο καλό, απομονωμένοι θα είναι;». «Έτσι είναι οι νέοι σήμερα, έτσι επικοινωνούν, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, απλά εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις τι γίνεται σήμερα».


Άρα λοιπόν οι «μικρομέγαλοι», οι «μεσήλικες» και οι «γέροι» θα μοιάζουν με εμένα και την ξαδέρφη μου, σκέφτομαι. Ωραία! Έλα όμως που το «επιχείρημα» αυτό καταρρίπτεται αμέσως, όταν μια παρέα πενηντάρηδων και εξηντάρηδων έρχεται να καθήσει στο μπροστινό μας τραπέζι!


Τι κάνουν; Πριν ζητήσουν κατάλογο ή παραγγείλουν, ρωτούν με αγωνία τον σερβιτόρο αν το κατάστημα διαθέτει wi-fi! Όταν λαμβάνουν την θετική απάντηση, βγάζουν στο τραπέζι τα γνωστά tablets και κινητά. Έπειτα, απόλυτη σιγή επικρατεί. Μια από την παρέα σηκώνεται και φωτογραφίζει το ηλιοβασίλεμα. «Δεν μπορεί, λέω μέσα μου, τουλάχιστον αυτό θα το μοιραστεί με τους άλλους εκεί δίπλα της!». Πράγματι, το μοιράζεται. Βυθίζεται στο πανάκριβο smartphone της και κάνει share, χωρίς να βγάλει μιλιά στους ανθρώπους που βγήκαν μαζί της. Φαίνεται ιδιαίτερα ευχαριστημένη.


Συζητάμε χαμηλόφωνα με την Μ. για την αποβλάκωση, τον εξαναγκασμό και τελικά την δικτατορία που έχουν επιβάλει στη σύγχρονη κοινωνία τα λεγόμενα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης». Γυρίζουν πολλοί και μας κοιτάνε. Σχεδόν ψιθυρίζουμε τώρα, για να μην χαλάμε την ησυχία των . Πάλι μας κοιτάνε, με ύφος έκπληξης και απορίας. «Καλά, για να μιλήσετε ήρθατε εδώ; Τίποτα άλλο δεν έχετε να κάνετε;», μοιάζουν να λένε.


Λίγο πριν φύγουμε, μια κοπελίτσα από το τραπέζι των εφήβων μας πλησιάζει. Τι να θέλει; «Αν μπορείτε να μας βγάλετε μια φωτογραφία», λέει. Ενθουσιασμένος και μόνο από την ιδέα πως αυτό θα τους κάνει έστω και λίγο να ξεκολλήσουν από τις οθόνες τους, παίρνω το κινητό και τους τραβάω φωτογραφία! Όλοι χαμογελαστοί. Να είναι άραγε αληθινά αυτά τα χαμόγελα;


«Τραβήξτε μία ακόμα, κύριε», λέει παίρνοντας άλλη πόζα. Δείχνουν στις φωτογραφίες μια ωραία παρέα. Πριν προλάβω να δώσω το κινητό στην κάτοχό του, ακούω: «Φ. την κοινοποίησες; Άντε, τι περιμένεις;»


Η Φ. κοινοποιεί τις φωτογραφίες σε δευτερόλεπτα. Γρήγορες κινήσεις, αμήχανα χέρια. Σκοτεινό, χαμηλωμένο βλέμμα που φωτίζεται αχνά από το δυνατό φως της τεράστιας οθόνης. 
Το διάλειμμα με την φωτογραφία τελείωσε. Τώρα πάλι «με τα μούτρα», σιωπηλά και προσηλωμένα, στο αδυσώπητο κυνήγι του like. Άλλωστε και η φωτογραφία σ' αυτό ακριβώς χρησίμευσε: Στο να δείξει «πόσο καλά περνάνε» άνθρωποι που δεν αντάλλαξαν σχεδόν ούτε λέξη όσες ώρες κάθονται μαζί, δίπλα - δίπλα! Τι σημασία έχει όμως; Αν το φωτογραφικό στιγμιότυπο πάρει πολλά «μου αρέσει», όλα θα είναι μια χαρά! Διαφορετικά...


Όλα για το φαίνεσθαι, όλα για το θεαθήναι. Υποκρισία και επιδειξιομανία ταυτόχρονα. Καταντήσαμε φυλακισμένοι και δέσμιοι μιας ιδιότυπης χούντας, μιας απάνθρωπης και αντικοινωνικής εικονικής πραγματικότητας: Της δικτατορίας του...like.




4 σχόλια:

  1. Ένα ξεχωριστό και θεάρεστο "like" από αγάπη στην Αγάπη.

    Μακάριος ο άνθρωπος που για κάθε του καλό έργο, λόγο, σκέψη και συναίσθημα, κάνει μετά ευχαριστίας και δοξολογίας "like" στον Θεό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κάπου είχα δει ένα βίντεο πριν καιρό που έλεγε ότι όλα αυτά τα facebook είχαν σχεδιαστεί λαμβάνοντας αυτά υπόψη ώστε να έχουν μόνο θετική χρήση αλλιώς θα έσβηναν κατευθείαν εξαιτίας της ανθρώπινης κατάστασης και της λάθος χρήσης των ανθρώπων. Πχ το facebook έχει like και όχι dislike ή επίσης σβήνονταν φωτογραφίες γυναικών που θήλαζαν. Δηλαδή έχει ένα πολύ θετικό προφίλ και εξαρχής έχει γίνει μελέτη αποφυγής των αρνητικών μονοπατιών της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

    Οι άνθρωποι επηρεασμένοι από αυτή την κατασκευασμένη σε ένα μεγάλο μέρος θετική εικονική πραγματικότητα παρασύρονται και υπερεκτίθενται με αποτέλεσμα πχ σχεδόν όλοι οι νέοι γονείς να βάζουν φωτογραφίες με τα παιδιά στο facebook και να έχει γίνει σύσταση προς τους γονείς από την αστυνομία ή το facebook των τζιχαντιστών.

    Αλλά για να μην μιλάω πολύ τραβηγμένα ακόμα και αν κάνεις ένα like σε μια παλιά φωτογραφία κάποιου τότε μπορεί να σε πάρει στραβά γιατί θα αναρωτηθεί που πήγε και βρήκε εκείνη τη φωτογραφία πριν 7 χρόνια; γιατί έκατσε και είδε όλο μου το facebook κλπ ερωτήματα.

    Επίσης αν κάποιος κάνει δημοσιεύσεις σχετικά με θρησκεία πολιτική κλπ μπορεί να μπλοκαριστεί.

    Συμπερασματικά το facebook προσπαθεί σε αυτόν τον εικονικό κόσμο να έχει θετικές ηλεκτρονικές εφαρμογές και δεν έχει τις ηλεκτρονικές εφαρμογές που δεν θέλει και βλέπει σαν αρνητικές για τη δημοφιλία της υπηρεσίας όσο εύκολες και θεμιτές ή απαραίτητες μπορεί να είναι για κάποιους άλλους που μπορεί να βλέπουν και το υπάρχων facebook με αρνητικά που πιθανόν δεν έχουν εξαλειφθεί λόγω της αδυναμίας ή και απέχθειας χρήσης γενικού ή μερικού κανόνα απαγόρευσης όπως πχ στους θηλασμούς ή στους τζιχαντιστές κλπ.

    Τέλος αυτή η αρχική μέριμνα στο σχεδιασμό του facebook φαίνεται ότι συνεχίζεται με πειράματα και σχετικές συνεργασίες με το twitter και αντιfacebook προσφάτως πχ http://www.mirror.co.uk/news/technology-science/technology/facebook-secretly-manipulated-moods-700000-3785077 και http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=356270&catID=22

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανων 7:53 π.μ.

    ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΟΤΕ ΜΟΥ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ ME TO FACEBOOK, παρότι η...νεολαία με προτρέπει προς τούτο.

    Χωρίς να μπορώ να γνωρίζω ΕΠΑΚΡΙΒΩΣ τους λόγους, το σύστημα αυτό του FACEBOOK και όλα τα παρόμοιά του, με ΕΝΟΧΛΕΙ ΣΦΟΔΡΑ (και αυτό το μπλογκ μου salograia αποτελεί το ΜΟΝΑΔΙΚΟ μέρος όπου εκφράζομαι τα έχω ξαναπεί σε άλλα σχόλια και αναρτήσεις)

    Ενδιαφέροντα πολύ αυτά που μας έστειλες.

    Στο μέλλον με βάση τις επιρροές-επιπτώσεις του facebook και των λοιπών ...εργαλείων των μίντια, τα τοιαύτα θα αποτελούν θέματα για διδακτορικό- πάω στοίχημα!
    ;-)

    Από τα λίγα που ακούω γύρω μου και διαβάζω, προσωπική μου εκτίμηση είναι οτι το facebook παρά τις ενάντιες προθέσεις του, καλλιεργεί ΚΑΙ την ΕΧΘΡΟΠΑΘΕΙΑ με αυτό το σύστημα των Like που διαθέτει και των αιτημάτων «φιλίας».

    Αν δεχτεί κάποιος το αίτημα φιλίας μπορεί να κινδυνεύει ΝΑ ΜΠΛΕΞΕΙ,
    ΕΦΟΣΟΝ ΔΕΝ γνωρίζει τον αιτούντα την φιλία στον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ κόσμο.

    Επίσης, αν απορρίπτει το αίτημα φιλίας, ο Άλλος, ΜΠΟΡΕΙ να νιώσει απόρριψη, και μετά να ανταποδίδει κακίες στον απορρίψαντα το αίτημά του, ευκαίρως ακαίρως.

    Γι αυτό γράφω, πως ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ότι το facebook ενεργεί θετικά για μας τους τελευταίους τροχούς της κοινωνικής αμάξης...

    Σίγουρα λειτουργεί θετικά όταν το χρησιμοποιεί μια ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ, εκεί μάλιστα.

    Αλλά για μας τους απλούς ανθρώπους και τις διαπροσωπικές μας σχέσεις, ΜΑΛΛΟΝ ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ επιπτώσεις το " κόβω" να έχει..

    Να πω και ως διδάσκουσα εφήβους σε Λύκειο της Πάτρας, τα τελευταία χρόνια μετά τα smartphones, έχει προκύψει μια ΟΛΙΚΗ καταστροφή
    στην ΠΡΟΣΟΧΗ των μαθητών που κατά 70 τοις εκατο, έχουν το νου τους στο κινητό και στο διαδίκτυο και κατά τριάντα τοις εκατό στο μάθημα(και πολύ αισιόδοξα εκφράζομαι )

    Οι μαθητές σήμερα δυστυχώς...χαρχαλεύουν στα κρυφά πίσω από τσάντες, μέσα σε τσέπες , κάτω από το θρανίο, το...κινητό τους. Οι αυστηρές οδηγίες για κλειστά κινητά μονίμως καταστρατηγούνται.

    ΤΑ ΚΛΑΙΩ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ
    (ΣΤΑ ΜΗ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ) που δεν θα μάθουν ΤΙΠΟΤΕ ΣΤΟ ΕΞΗΣ ΑΠΌ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ, παρά μόνο, αν διαθέτουν ΑΠΟ ΜΟΝΑ ΤΟΥς, μια ΑΚΑΤΑΝΙΚΗΤΗ ΔΙΨΑ για μάθηση...(θαύμα μέγιστον!)

    ΜΗΝ παρεξηγηθώ. ΔΕΝ είμαι υπέρ της ιδιωτικής εκπαίδευσης, ντε και σώνει...

    Απλά σημειώνω ότι ΥΠΟΠΤΕΥΟΜΑΙ πως σκοπίμως, με τα προγράμματα,
    με τις ντιρεκτίβες του υπουργείου «Α- ΠΑΙΔΕΙΑΣ» και «Α- θρησκευμάτων», οι ψυχές οι ανυποψίαστες των νεαρών μαθητών, των ΜΗ εχόντων τα όβολα, ΚΑΤΑΒΑΡΑΘΡΩΝΟΝΤΑΙ και ΜΑΚΑΡΙ να με διεύψευδαν τα γεγονότα.

    ΠΟΛΥ θα χαιρόμουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αν το..θρήσκευμα χρειάζεται υπουργείο για να περάσει στη νέα γενιά τότε κάποιο λάθος υπάρχει ή στο θρήσκευμα ή στους θρησκεύοντες ή ποιος ξέρει που αλλού. Η βάση για όλα είναι η οικογένεια. Όπως λειτουργεί σήμερα, υπολειτουργεί καλύτερα, δεν έχει μέλλον κι ελπίδα η νέα γενιά. Το αδιέξοδο είναι ορατό σε όλα τα επίπεδα κι οι αφετηρίες αυτού πολλές και ποικίλες.
    Δύσκολα χρόνια, εποχή απόλυτης παρακμής η οποία έχει αφετηρία τις καλές προηγούμενες γενιές(έτσι νομίζουν πολλοί).
    Τα υπόλοιπα θα τα φανερώσει ο χρόνος γιατί μέσα από τα αδιέξοδα δημιουργούνται νέα δεδομένα και όχι κατ ανάγκην αρνητικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή