εν φόβω τον της παροικίας υμών χρόνον αναστράφητε (Α΄ Πέτρου 1,17 )

H περίπτωση της τύφλωσης του Αποστόλου Παύλου

πηγή: Πεμπτουσία

Πότε ΔΕΝ διαφέρει η υπομονή από την εκδίκηση;

Επίσκοπος Αχρίδος Νικόλαος Βελιμίροβιτς


"Η χριστιανική  υπομονή
 είναι πραεία υπομονή. 
αν όμως η υπομονή
τρέφει μια, ανίσχυρη, έστω, κακία 
δεν διαφέρει πολύ 
από την εκδίκηση" 

(από το ανεκτίμητο "Πνευματικό ημερολόγιο" 
με τίτλο: ο Πρόλογος της Αχρίδος 
του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, 
τόμος Ιουνίου, σελ. 223, εκδόσεις Άθως )
....................................................................................................
....................................................................................................

Στίχοι:  

Ηλίας Κατσούλης

Μουσική:  

Ορφέας Περίδης

1.

Ορφέας Περίδης

Μοιάζω με το δέντρο εκείνο
που πληγώνουνε κι ανθίζει,
άσπρο δάκρυ σαν το κρίνο
απ’ το σώμα μου δακρύζει,
μοιάζω με το δέντρο εκείνο
που πληγώνουνε κι ανθίζει.

Μαστιχόδεντρο και κρίνο
Άγιο Μύρο και λιβάνι
ποιος αγάπησε να γιάνει.

Που σκορπάει την ευωδιά του
και στο χώμα που θα γείρει
κι ας κεντήσαν την καρδιά του
μ’ ασημένιο κεντητήρι,
που σκορπάει την ευωδιά του
και στο χώμα που θα γείρει.

Μαστιχόδεντρο και κρίνο
Άγιο Μύρο και λιβάνι
ποιος αγάπησε να γιάνει.

Μοιάζω με το δέντρο εκείνο
που το σώμα του αγιάζει,
απ’ το δάκρυ του που τρέχει
απ’ το μόσκο του που στάζει,
μοιάζω με το δέντρο εκείνο
που το σώμα του αγιάζει.

Μαστιχόδεντρο και κρίνο
Άγιο Μύρο και λιβάνι
ποιος αγάπησε να γιάνει.

Αφιερωμένο σε κείνους που πάνε τη ζωή λιγάκι παραπέρα...

Μουσική/Στίχοι: Περίδης Ορφέας/Σιδερής Γιώργος

Αυτός που πάει τη ζωή λιγάκι παραπέρα

είναι ο πιο μοναχός στη γη όταν τελειώνει η μέρα

Λένε πως μες στους ουρανούς οι άγγελοι πετάνε

μα εγώ τους βλέπω ζωντανούς στη γη να περπατάνε

Αυτός που παίρνει μια σταλιά και πέλαγο την κάνει

θα δει ποτάμια δάκρυα που ανθρώπου νους δεν φτάνει

Λένε πως μες στους ουρανούς οι άγγελοι πετάνε

μα εγώ τους βλέπω ζωντανούς στη γη να περπατάνε

Αγνωσία ουσίας και ενεργείας στον Θεό- Τι δεν μπορούμε να γνωρίσουμε νοησιαρχικά

...............................................................

..................................................................

Αγνωσία ουσίας και ενεργείας στον Θεό

Τι δεν μπορούμε να γνωρίσουμε νοησιαρχικά

Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης μάς εξηγεί, ότι ο Θεός δεν είναι αντικείμενο, για να εξιχνιάσουμε την ουσία του, όπως κάνουμε για ένα φυσικό αντικείμενο χρησιμοποιώντας κάποια όργανα. 

Ο Θεός δεν αποκαλύπτεται σε "τηλεσκόπια", αλλά στην καθαρή καρδιά.

......................

.......................

π. Ι. Ρωμανίδης

«Τώρα λέμε "μια ουσία". Γίνεται τώρα, αφού δεν ξέρουμε από πίσω από την δόξα; Έχουμε εμπειρία της δόξης του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Ξέρουμε ότι ο Θεός είναι μια θεότης, μία ενέργεια κλπ. Εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα.

Σήμερα, οι Δυτικοί και οι δικοί μας, ίσως, διαβάζοντας τον Μέγα Αθανάσιο, δεν μπορούν να βρουν πουθενά να μιλάει για μια ουσία, αλλά για τρεις υποστάσεις και λέει: "υπόσταση, ήτοι ουσία". Και είναι αυτό το μεγάλο λάθος, που λέει κάποιος σήμερα, ότι ο Μ. Αθανάσιος ταυτίζει την ουσία με την υπόσταση. Ο Αθανάσιος, όμως, γιατί απέφευγε να μιλάει για μια ουσία; Γιατί δεν γνωρίζουμε την ουσία του Θεού.

Ο άνθρωπος δεν έχει πείρα της ουσίας του Θεού. Έχει πείρα όμως της δόξης, της θεότητος, γιατί στον Αθανάσιο θεότητα σημαίνει δόξα και ενέργεια· σημαίνει ουσία η θεότητα, στην Αντιοχειανή παράδοση. Στον Ευστάθιο Αντιόχειας συναντούμε πρώτη φορά να ταυτίζεται η θεότητα με την ουσία, το όνομα "ουσία" να σημαίνει και θεότητα. Και το όνομα "Θεός" να είναι και όνομα της ουσίας. Αυτό είναι μια Αντιοχειανή ιδιοτυπία. Μετά εμφανίζεται και σε ορισμένους Δυτικούς.

Στην Αλεξάνδρεια και Καππαδοκία απέφευγαν να ονομάζουν την ουσία του Θεού, διότι η ουσία του Θεού είναι και αμέτοχος και άγνωστος και ακατάληπτος και ποτέ δεν θα την γνωρίσουμε. 

Ούτε οι άγγελοι γνωρίζουν. Οπότε, και να δώσουμε όνομα σε κάτι που δεν γνωρίζουμε, είναι μια άστοχη ενέργεια».

Έτσι, οι Πατέρες την ουσία την ονομάζουν άγνωστη και αμέθεκτη, αφού δεν μπορούν να αποκτήσουν ούτε γνώση ούτε μέθεξη αυτής, εν αντιθέσει με την ενέργεια του Θεού που είναι και γνωστή και μεθεκτή.

«Για τους Πατέρες της Εκκλησίας η ουσία του Θεού είναι άγνωστη σε όλα τα κτίσματα, συμπεριλαμβανομένων και των αγγέλων. Η ουσία του Θεού είναι γνωστή μόνο στον Θεό, όχι τώρα, άλλα και στους αιώνες των αιώνων, θα είναι μόνο στον Θεό γνωστή η ουσία Του. Τα κτίσματα δεν μετέχουν της ουσίας του Θεού, αλλά μετέχουν μερικών ενεργειών του Θεού.

Πώς μετέχουν; Όχι δια της νοήσεως, της εγκεφαλικής μετοχής. Δεν υπάρχει εγκεφαλική μέθεξη, δηλαδή δια του φιλοσοφικού στοχασμού, αλλά υπάρχει η μέθεξη δια της καθάρσεως της καρδιάς και του φωτισμού της καρδιάς. Χωρίς κάθαρση της καρδιάς και φωτισμό της καρδιάς δεν υπάρχει μέθεξη στην άκτιστη ενέργεια του Θεού και ούτε γνώση υπάρχει. Γι' αυτό και ένας φιλόσοφος δεν μπορεί να γνωρίζει τις ενέργειες του Θεού. Μόνο ένας που περνάει από τα στάδια της τελειώσεως μπορεί να γνωρίσει μερικές από τις ενέργειες του Θεού. Όταν φθάσει κανείς στον φωτισμό, παίρνει και το χάρισμα της διακρίσεως των πνευμάτων».

Αυτός είναι ο λόγος που οι Πατέρες στις μεν ενέργειες του Θεού, των οποίων μετέχουν, δίνουν διάφορα ονόματα, ανάλογα με το αποτέλεσμα που δημιουργούν, ήτοι, αγάπη, δικαιοσύνη, φιλανθρωπία, ειρήνη, κλπ, στην δε ουσία δεν δίνουν ονόματα, αφού την θεωρούν ανώνυμη. Και αυτό το κάνουν πάλι από την εμπειρία τους και όχι από φιλοσοφικές επιρροές ή στοχασμό.

«Και εκείνο που δεν εμπίπτει στην εμπειρία του ανθρώπου, δεν μπορεί να δώσει όνομα σ’ αυτό το πράγμα. Εφ' όσον η ενέργεια είναι εκείνη που εμπίπτει στην εμπειρία του ανθρώπου, όλα τα ονόματα που δίδονται στον Θεό, ποτέ δεν δίδονται στην ουσία. Και, αφού η ουσία είναι ουσιοποιός δύναμη, αυτό που λέμε εμείς ουσία, στην προηγούμενη περίοδο γίνεται υπερούσιος κρυφιότης».

Μερικοί, αυτή την διάκριση μεταξύ ουσίας και ενεργείας του Θεού την χαρακτηρίζουν ως αποφατική και καταφατική θεολογία, δηλαδή την μέθεξη της ενεργείας του Θεού την θεωρούν ως καταφατική θεολογία, ενώ την αμέθεκτη και άγνωστη ουσία την ονομάζουν αποφατική θεολογία. Όμως, στην πατερική παράδοση και το γνωστόν του Θεού γίνεται κατανοητό υπερνοητώς, δηλαδή γίνεται με την κάθαρση της καρδιάς και όχι με την ενασχόληση της λογικής-νοησιαρχίας. Η μέθεξη και γνώση του Θεού είναι διαφορετική από την γνώση των κτισμάτων, που γίνεται με την λογική επεξεργασία.

«Επικράτησε στην Ελλάδα, με την ενασχόληση πολλών περί αποφατικής και καταφατικής θεολογίας, να συνδεθεί η διάκριση αυτή με την διάκριση μεταξύ ουσίας και ενεργείας. Οπότε, η καταφατική θεολογία αναφέρεται στις ενέργειες του Θεού και νομίζουν ότι η αποφατική αναφέρεται στην ουσία του Θεού, επειδή η ουσία του Θεού μένει πάντοτε άγνωστη στον άνθρωπο και γνωστές γίνονται οι ενέργειες του Θεού.

Βέβαια, αυτήν την γλώσσα χρησιμοποιούν οι Πατέρες, το "άγνωστο" και το "γνωστό". Το γνωστό του Θεού είναι οι ενέργειες του Θεού, αλλά οι Πατέρες, όταν μιλάνε για το γνωστό του Θεού, δεν εννοούν το νοησιαρχικά γνωστό, εννοούν το μεθεκτό, δηλαδή εννοούν ότι η ουσία είναι αμέθεκτος και μεθεκτή είναι η ενέργεια. Αυτό εννοούν, ότι το μεθεκτό είναι το γνωστό και το αμέθεκτο είναι το άγνωστο.

Τώρα, όταν ο άνθρωπος φθάσει στην μέθεξη της δόξης του Θεού ή της Θείας Ενεργείας, γνωρίζει τον Θεό, αλλά υπερνοητώς, όχι νοησιαρχικώς, δηλαδή η γνώση αυτή υπερβαίνει τα νοήματα και τα ρήματα και επανερχόμεθα πάντοτε σε αυτό που λέγει ο Γρηγόριος ο Θεολόγος -είναι η καλύτερη έκφραση αυτής της παραδόσεως- το "Θεόν φράσαι αδύνατον νοήσαι αδυνατώτερον". Αυτό δεν αναφέρεται μόνο στην ουσία του Θεού, αναφέρεται και στις ενέργειες του Θεού. Ο άνθρωπος έχει μέθεξη στην ενέργεια του Θεού. Η μέθεξη είναι δύο ειδών, εξ απόψεως σωτηρίας τουλάχιστον, είναι ο φωτισμός, που προσεύχεται το Άγιο Πνεύμα μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, αυτό λέγεται φωτισμός, αλλά μετά και η θέωση-δοξασμός.

Στην εμπειρία της Θεώσεως όχι μόνον καταργούνται τα νοήματα, αλλά η προσευχή η ίδια καταργείται, δεν υπάρχει προσευχή στην εμπειρία της Θεώσεως, υπάρχει ο ίδιος ο Θεός, δηλαδή, ο οποίος ο ίδιος ο Θεός μεθεκτός ων είναι μόνον κατά την ενέργεια ούτως ή άλλως. Μόνον η ενέργεια είναι μεθεκτή, και αυτή η ίδια η ενέργεια του Θεού υπερβαίνει τα νοήματα και τα ρήματα, δεν υπάρχουν νοήματα και ρήματα περί ενεργειών του Θεού. Εμείς χρησιμοποιούμε αυτά τα ρήματα και τα νοήματα, όχι για να καταλάβουμε τον Θεό, αλλά για να ενωθούμε με τον Θεό. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Όταν ο άνθρωπος ενωθεί με τον Θεό, ο Θεός όχι μόνο στην ουσία Του, αλλά και στις ενέργειές Του μένει άγνωστος, δηλαδή μένει μυστήριο και άγνωστος στον άνθρωπο, εξ επόψεως φιλοσοφικής άγνωστος, γνωστός στην εμπειρία της Θεώσεως.

Και τα νοήματα βέβαια χρησιμοποιούνται στην εμπειρία του φωτισμού, γιατί ο ίδιος ο φωτισμός του ανθρώπου αποτελείται από ρήματα και νοήματα. Διότι η προσευχή είναι ρήματα και νοήματα».

Καίτοι οι Πατέρες, για να διατυπώσουν αυτό το άγνωστο που δεν βλέπουν και κρύβεται «πίσω» από την δόξα-ενέργεια, το ονομάζουν ουσία, εν τούτοις αυτή η λέξη «ουσία» δεν είναι καταφατική, κάτι που γνωρίζουμε, κάτι που έχει σχέση με τις ουσίες του κτιστού κόσμου τις οποίες γνωρίζουμε, γι' αυτό ονόμαζαν την ουσία «υπερούσιο κρυφιότητα» και την ενέργεια «ουσιώδη ενέργεια». Καίτοι υπάρχει διάκριση μεταξύ ουσίας και ενεργείας, εν τούτοις αυτή η διάκριση δεν είναι υπαρκτή, αφού υπάρχει σχέση μεταξύ ουσίας και ενεργείας και η ενέργεια λέγεται ουσιώδης ενέργεια, αλλά αυτό γίνεται από δική μας πείρα, αφού εμείς μπορούμε να μετέχουμε της ενεργείας-δόξας του Θεού και όχι της ουσίας Του.

«Η ουσία των Καππαδοκών Πατέρων σημαίνει "υπερούσιος κρυφιότης" όπως είναι και στον Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη».

Πηγή: "Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσεις τού π. Ι. Ρωμανίδη" Τόμος Β΄.  Τού σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου και αγ. Βλασίου Ιεροθέου./

πηγή για το  κείμενο η σελιδα trelogiannis

...................................................................................

...........................................................................................

Σήμερα 19 Ιουνίου/2 Ιουλίου στα 2019, η Ορθόδοξη Εκκλησία του Πατρίου Εορτολογίου στην Ελλάδα, στο Άγιον Όρος, στη Ρωσία στα Ιεροσόλυμα κ.λπ τίμησε τον μέγιστο πολέμιο της Παναίρεσης του Οικουμενισμού και Άγιο Επίσκοπο των Ρώσων της Διασποράς, Ιωάννη Μαξιμόβιτς

(επανάληψη)

Η φανέρωση 
του Αγίου Ιωάννη Μαξιμόβιτς 
στη ζωή μου 

Με ρώτησες ως ευφυής και ευγενής ηλεκτρονικός φίλος, 
από πού κατάλαβα ότι ο άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς 

(Μαξιμόβιτς είναι το ορθότερο αλλά εμείς οι Έλληνες πήραμε λίγο λάθος τον τόνο)

ήταν αυτός που βοήθησε τη μάνα μου, στην αρρώστια της.

Δύσκολο να το εξηγήσει κάποιος.

Πολύ δύσκολο να το εξηγήσω συνοπτικά σε άνθρωπο με σπουδές και λογική Δυτικού τύπου.

Πολύ δύσκολο έως και αδύνατο, θα έλεγα, όμως...μια και μου έθεσες το ερώτημα θα προσπαθήσω

να αρθρώσω δυο λόγια και αν με χαρακτηρίσεις ως τρελή για δέσιμο- καμία κακία δεν θα κρατήσω! 

Είχα πρωτοακούσει απο το σύνευνο Πέτρο Κουτσούκο για τον άγιο Ιωάννη Μαξιμόβιτς.

(Για περισσότερα βιογραφικά του Αγίου Ιωάννη, κοίταξε και την ανάρτηση του Νεκρός για τον κόσμο εδώ)

Είχα ακούσει ότι οι Αμερικανορώσοι που τον γνώρισαν, τον ευλαβούνταν ως άγιο, ωστόσο 

κ α μ ί α απολύτως σημασία δεν έδινα.

Ομολογώ την αδιαφορία μου.

-Εντάξει τώρα!

Δεν ήταν παρά ένας γέρος ρασοφόρος. 

Εντάξει. 

Δεν θα δεχτώ ότι όποιος είναι γέρος και ρώσος παπάς ότι είναι αυτομάτως και άγιος, μην τρελαθούμε , κυρία μου! 

Είμαι χαζή και γραία, αλλά τόοοσο ηλίθια πια δεν είμαι!

Έτσι προσπερνούσα το θέμα και δεν το έκανα ζήτημα.

Το πιο βασικό μου εμπόδιο, νομίζω πως ήταν, η αίσθηση που είχα για τους αγίους, παιδιόθεν. 

Οι άγιοι,ας πούμε,για την παιδική μου συνείδηση, έπρεπε να έχουν ζήσει τουλάχιστον πριν απο τριακόσια χρόνια, ήταν μάλλον αγέλαστοι και σχεδόν, όταν θα ζούσαν - δεν θα πήγαιναν καν στην τουαλέτα!

Ο Ιωάννης Μαξιμόβιτς, εκοιμήθη εν Κυρίω, το 1966, στο Σαν Φρανζίσκο

(το άγιο σώμα του, σώζεται ακέραιο στο ναό της ΠΑΝΤΩΝ ΘΛΙΒΟΜΕΝΩΝ Η ΧΑΡΑ, που έχτισε ο ίδιος στην ίδια πόλη)

Ο Άγιος Ιωάννης βρέθηκε πολύ κοντά στην εποχή μου - πώς να πιστέψω ότι ήταν άγιος;

- Μα υπάρχουνε άγιοι σήμερα;

-Όχι, όχι, δεν το πίστευα,ότι ήταν άγιος, που να με κρέμαγες απ' το σύρμα με μανταλάκια! 

Κατά την ταπεινή μου άποψη,απ' το 1981 που πρωτάκουσα γι αυτόν, μέχρι το 2001- που ζήτησα τη βοήθειά του με πόνο ψυχής, 

ήταν, απλώς, ένας καλός, ίσως, πλην, εντελώς πεθαμένος, γέρος δεσπότης.

Εδώ, γιατρέ μου, να ανοίξω μια παρένθεση και να εξηγήσω, ότι δενυπάρχει ιστορικό ψυχασθένειας στην οικογένειά μου, ότι δεν μου έχουν χρειαστεί ποτέ χάπια,

ότι έχω άριστες σχέσεις με τους συνεργάτες στη δουλειά,

 και τους γείτονες, ότι έχω φίλους που με αγαπάνε

 και ότι γενικά, αυτό που λέμε αλαφροίσκιωτη, 

ποτέ δεν υπήρξα.

Αν άκουγα από κάπου καμιά μεταφυσική αναφορά περίεργη, περιγελούσα από μέσα μου,τη νοσηρή φαντασία του θρησκειόπληκτου. 

Απέξω μου, δεν έδειχνα, βέβαια μεγάλη αγένεια.

Άκουγα απλά, με επιφύλαξη, όπως οι ψυχίατροι που ακούνε τα μύρια, κουνώντας το κεφάλι τους, ευγενικά και μέ άπειρη-δήθεν-κατανόηση...

Εις πείσμα, όμως, όλων των προηγούμενων παραμέτρων, ο Ιωάννης ο Μαξιμόβιτς, παρότι πεθαμένος, ήταν πιο ζωντανός και πιο δυνατός απο την αφεντιά μου, και με προσέγγισε

 και με συγκίνησε με μια σειρά από απίστευτες συμπτώσεις που μόνο απλές συμπτώσεις δεν ήταν.

Η μεταστροφή του συναισθήματος που επιτεύχθηκε μέσω αυτών, υπήρξε για μένα, εντυπωσιακή και απροσδόκητη...

................. 

Λίγο καιρό, αφότου άρχισα να εξετάζω το ενδεχόμενο της γνήσιας αγιότητας του πεθαμένου ρώσου δεσπότη, συνέβη η ασθένεια της μητέρας μου.

Για ένα ολόκληρο μήνα σφάδαζε με ασταμάτητους πόνους.

Κανένα παυσίπονο δεν μπορούσε να την ανακουφίσει.

Ίσως έπρεπε να πάρει μορφίνες...

Ο πατέρας μου, είχε περιέλθει σε απελπισία.

Ίσα που δεν έκλαιγε, καθώς μου διεκτραγωδούσε την κατάσταση τηλεφωνικά.

Κλείνοντας τη συνομιλία μαζί του, η ψυχή μου ήταν βαριά. 

Σκεπτόμενη τους αφόρητους πόνους της μάνας μου, έπεσα στα πατώματα,μπροστά στις εικόνες μου, με δάκρυα ποτάμι και φώναξααυθόρμητα αυτόν

(πώς μου ήρθε η μορφή του στη μνήμη;ήταν τα προηγηθέντα θαυμαστά σκηνικά που τα παραλείπω)

τον άγνωστο μέχρι χτες- για μένα- ταπεινότατο ρώσο επίσκοπο,του φώναξα να βοηθήσει τη μητέρα μου, και να της σταματήσει τους πόνους που την βασάνιζαν.

Ήταν βράδυ που έκανα αυτή την επώδυνη προσευχή.

Κοιμήθηκα έτοιμη για τα χειρότερα.

Την άλλη μέρα, πρωί, χτύπησε το τηλέφωνο.

-Κόρη έγινε θαύμα! άκουσα την εκστατική φωνή του πατέρα μου.

-Η μάνα σου ξύπνησε σήμερα και είναι απολύτως καλά!

Δεν την πονάει τίποτα!

Πραγματικά, δεν πίστευα αυτό που άκουγα!

Καθυστέρησα λίγες μέρες μέχρι να το πιστέψω...

Η μητέρα μου, μετά απο έναν περίπου ατελείωτο μήνα νυχθήμερης οδύνης,μετά την επίκληση του Αγίου Ιωάννη του Μαξιμόβιτς, σηκώθηκε-  χωρίς κανένα πόνο!

Τις επόμενες μέρες, κάναμε την αξονική και το σπινθηρογράφημακαι ενώ η αξονική και το σπινθηρογράφημα, όπως και οι ακτινογραφίες έδειχναν έναν άγριο καρκίνο στα κόκκαλα, εκείνη για πέντε επόμενα έτη ήταν όρθια, χωρίς κανένα πόνο, κανένα παυσίπονο και απολύτως λειτουργική σε όλα της!

Έζησε άλλα τρεισήμισι χρόνια-μετά απο συντριπτικό κάταγμα λεκάνης- κατάκοιτη, ειρηνική,χαρούμενη θα έλεγα, πλην όμως χωρίς πόνο...

Έτσι και παρέδωσε το φιλόσοφο πνεύμα της...

Το πιστεύεις;

Μέχρι και ο ορθολογιστής επιστήμονας ο άντρας μου, είπε ότι έγινε θαύμα μέγα

(όλοι κολυμπάμε στα θαύματα,αδιαλείπτως, απλά κάποια θαύματα, είναι ...θαυμασιότερα!)

Επειδή επικαλέστηκα το όνομα του Αγίου Ιωάννη και προέκυψε το λυτρωτικό αποτέλεσμα απροσδόκητα, και ανέλπιστα, γι αυτό, η ψυχή μου έχει την 

ε σ ω τ ε ρ ι κ ή βεβαιότητα, ότι ο Άγιος Ιωάννης, ήταν εκείνος που τη βοήθησε...

Αυτή είναι η εμπειρία των απλών πιστών της Ορθόδοξης Εκκλησίαςδια μέσου των αιώνων...

Αργότερα συνδέθηκα συναισθηματικά, με τον άγιο Ιωάννη, ακόμη περισσότερο,καθώς διάβασα το βίο του, καθώς είδα ότι αγαπούσε και αυτός πολύ τους δια Χριστόν Σαλούς

 και ότι είχε κι αυτός, για κολλητό,ένα περιστεράκι...

Οι Άγιοι, είναι τα μεγαλύτερα αδέρφια μας, αν θες, είναι οι πνευματικοί οδηγοί μας.

Προετοιμάζουν το δρόμο μας, για την εντός ημών Βασιλεία, θέλω να με πιστέψεις...

Τώρα, θα μου πεις , γιατρέ μου:

-Μανδάμ Σαλογραία! τι κάθεσαι και μας λές! 

Γιατί να ασχολούνται οι Άγιοι μαζί μας;

-Είναι απλό. 

Επειδή,σχεδόν- κατά το υπόδειγμα του απείρως Αγαπήσαντος ημάς- μέχρι θανάτου,μας αγαπάνε!

Και όταν αγαπάς κάποιον και σου ζητάει βοήθεια, τρέχεις-αν πρέπει, διότι πάντα υπάρχει και ένα μυστικό πρέπει που ρυθμίζει τα μύρια αιτήματα των ανθρώπων- και κάνεις για κείνον το καλύτερο.

Και η Αγάπη ζεί και πέρα απο τον τάφο, για όσους έχουν μετατρέψει την καρδιά τους,σε Ναό του Παναγίου Πνεύματος.

Η Αγάπη του Άναστημένου Χριστού και των Αγίων Του, είναι πιο δυνατή απο το θάνατο.

Μέχρι μυελού των οστέων της μάνας μου, αυτό, 

το ψηλάφησα!

Ευανθία η Σαλογραία

(κατά κόσμον Ευαν. Παναγοπούλου-Κουτσούκου, 
εν Πάτραις, οικογενειακώς  κατοικοεδρεύουσα...)

................................................................................................................

.................................................................................................................