ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΟΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΟΥΣ Ι. ΝΑΟΥΣ! Ἡ ψευδοθεολογία τῆς μάσκας εἶναι ἐφεύρημα ἀποπροσανατολισμοῦ!

 

Τὰ κόμματα ἔκαναν συγκέντρωσιν κατὰ τὴν δίκην τῆς «Χρυσῆς Αὐγῆς», ἐκδηλώσεις καὶ πορείας, ὅπως καὶ τὴν 17ην Νοεμβρίου, διά τὸ Πολυτεχνεῖον, ὅπου ὁ Πρωθυπουργὸς κατέθεσε στεφάνι (δὲν τὸ ἔκανε τὴν 25ην Μαρτίου ἤ τὴν 28ην Ὀκτωβρίου). Μόνον εἰς τοὺς Ὀρθοδόξους ἀπαγορεύεται νὰ λατρεύουν τὸν Θεόν!

Ὑπάρχει μόνον σῶμα, ὄχι ψυχή, διὰ τὴν Ν.Δ.
καὶ οἱ ἱ. ναοὶ ἀνήκουν εἰς αὐτὴν, ὄχι εἰς τὸν Θεόν!

ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΟΙ ΝΑ
ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΟΥΣ Ι. ΝΑΟΥΣ!

Ἡ ψευδοθεολογία τῆς μάσκας
εἶναι ἐφεύρημα ἀποπροσανατολισμοῦ!
Κεκλεισμένοι οἱ ἱ. ναοὶ κρατοῦν διηρημένους
καὶ ὑποταγμένους τοὺς πιστούς!

Θέλομεν νὰ λατρεύσωμεν ἐλευθέρως τὸν Θεόν μας!

Γράφει ὁ κ. Παῦλος Τρακάδας, θεολόγος

Τὸ θέρος τοῦ 2018 συνέβη ἡ καταστροφὴ εἰς τὸ Μάτι Ἀτ­τικῆς. 

Τότε τέσσερις θεολογικὲς προσ­εγγίσεις ὑπῆρξαν αἱ κυρίαρχοι: εἶναι τιμωρία τοῦ Θεοῦ (Σεβ. Καλαβρύτων), εἶναι παιδαγωγία τοῦ Θεοῦ (Σεβ. Γόρτυνος), εἶναι ἔργο τοῦ Σατανᾶ (Σεβ. Ναυπάκτου) καὶ στεκόμεθα «σοκαρισμένοι», προτάσσοντες τὸν ἀνθρωπισμὸν (Σεβ. Μεσογαίας). 

Εἰς αὐτὰ ἐστοιχήθησαν καὶ οἱ ὑπόλοιποι Ἱεράχαι καὶ θεολογοῦντες.

Αἱ ἀπόψεις αὐταὶ κατὰ ἕνα μεταμορφωμένον τρόπον ἀνέκυψαν καὶ πάλιν μὲ τὴν ἐπιδημίαν τοῦ κορωνοϊοῦ. 

Ἀπορεῖ κανεὶς μὲ τὴν ἐπιστράτευσιν ὅλων αὐτῶν τῶν θεωριῶν παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι σήμερα δὲν ἀφορᾶ ἡ ἐπιχειρηματολογία τὴν φυσικὴν καταστροφήν.

Ἰσχυρίζονται π.χ. ὅτι πρέπει νὰ δεχθῶμεν τὰ μέτρα ὡς «τιμωρία», διὰ νὰ ἀποκτήσωμεν ταπείνωσιν. Εἶναι ἰδιαιτέρως ἐνδιαφέρον ὅτι τὴν ἄποψιν περὶ «τιμωρίας» τὴν υἱοθετοῦν οἱ ὑπέρμαχοι τῆς ἐφαρμογῆς τῶν παραλόγων πολιτικῶν μέτρων διὰ τὴν ὑγείαν, οἱ ὁποῖοι τότε ἐλοιδόρουν τὸν Σεβ. Καλαβρύτων. 

Τὰ πολιτικὰ μέτρα ὅμως δὲν ἀποτελοῦν φυσικὴν καταστρο­φὴν, ἀλλὰ πολιτικὴν ἐπιλογήν. 

Ὁ ἰὸς σχετίζεται μὲ τὴν φύσιν, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἀπρόβλεπτος, ὅπως π.χ ἕνας σεισμός.

 Ἑπομένως, ἡ ἀντιμετώπισίς του εἶναι καθαρῶς ζήτημα πολιτικῶν ἀποφάσεων. 

Παρ’ ὅλα αὐτὰ συνεχίζουν πολλοὶ νὰ ἀναπαράγουν τὰς ἀνωτέρω θεωρίας, ποὺ εἰς τὴν παροῦσαν φάσιν ἀποπροσανατολίζουν καὶ παραπλανοῦν τὸν κόσμον μακριὰ ἀπὸ τὸ πραγματικὸν πρόβλημα: ὅταν ὁ ναὸς κλείεται δὲν εἶναι ζήτημα θεολογικῆς ἑρμηνείας, ἀλλὰ πολιτικῆς διαταγῆς.

Οἱ κυβερνῶντες διὰ νὰ καλυφθοῦν μεταθέτουν τὸ κέντρον τῆς εὐθύνης εἰς τοὺς ἰατρούς, ἐπειδὴ ἡ ἰατρικὴ εἰς τὴν σύγχρονον ἐποχὴν ἀπολαμβάνει ὑψηλοῦ κύρους. 

Ἄν, δηλαδή, εὑρισκόμεθα πρὸ 500 ἐτῶν, ὅπου ἡ θεολογία ἦταν τὸ κέντρον τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων, θὰ ἀπεφάσιζαν οἱ θεολόγοι, ὄχι οἱ πολιτικοί; Καὶ ἂν τὸ πρόβλημα προκύψη μετά ἀπό 200 χρόνια, ὅπου ὅλα τείνουν νὰ γίνουν ἠλεκτρονικά, τὰς ἀποφάσεις θὰ λαμβάνουν οἱ μηχανικοὶ τῶν ὑπολογιστῶν; Πρόκειται περὶ ἀστείων πραγμάτων. Τὰς ἀποφάσεις λαμβάνουν οἱ πολιτικοί! Εἴμεθα ὅλοι συνυπεύθυνοι διὰ τοὺς ἀσεβεῖς πολιτικοὺς ποὺ ἔχομεν.

Ἡ ΔΙΣ ἐκχωρεῖ

τοὺς Ἱ. Ναοὺς εἰς τὸ κράτος;

Αὐτοὶ εἶναι ποὺ ἔθεσαν καὶ ἐκβιαστικὰ τὸ δίλημμα: «ὅσοι ἀρνεῖστε τὰς ἀποφάσεις μας εἶστε ἀκούσιοι δολοφόνοι»! Τὸ σύνθημα αὐτὸ εὗρεν ἀπήχησιν εἰς ἀφελεῖς θεολογικὰς νόας, οἱ ὁποῖοι συντάσσονται μὲ τὴν ἀνωτέρω ἄποψιν τοῦ «ἀνθρωπισμοῦ». Ἐλησμόνησαν ὅτι ὁ Θεὸς συγχωρεῖ τὰ «ἑκούσια καὶ τὰ ἀκούσια ἁμαρτήματα», καὶ ἄφησαν τὸν ἑαυτόν τους νὰ πιστεύση ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τῆς γῆς μετετράπημεν (ἀνήκουστον!) εἰς ἀκουσίους δολοφόνους ἀπὸ τὴν ἡμέραν ποὺ ἐνεφανίσθη ὁ κόβιντ! Πρὶν δὲν εἶχαν μεταδώσει νοσήματα καὶ ἰοὺς ἄθελά τους; 

Τοιούτου εἴδους αἰτιάσεις δὲν εἶναι ἀστεῖαι, ἀλλὰ τραγικαί.

Κανεὶς ὅμως ἐκ τῶν Ἱεραρχῶν δὲν ἀντέταξεν εἰς τὸν ἀνωτέρω κρατικὸν ὠμὸν ψυχολογικὸν ἐκβιασμὸν τὸ εὐαγγελικὸν κήρυγμα περὶ τῆς ὑπερβάσεως τοῦ θανάτου καὶ τῆς φθορᾶς. Ἡ ἰδία ἡ ΔΙΣ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν πρόσφατον -ὡς θέλει νὰ τὴν χαρακτηρίζει «παραμυθητικὴν»- ἐγκύκλιον τῆς 6ης Νοεμβρίου 2020 δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὴν «Ἀνάστασιν», ἀλλὰ μὲ μίαν «βουδιστικοῦ» τύπου προσέγγισιν, γράφουσα χαρακτηριστικά:

 «Εἶναι ἡ ὥρα νὰ μετατρέψουμε τὴν δική μας ἀδυναμία σὲ δύναμη. Μὲ τὴν χάρη νὰ αὐξήσουμε τὴν πίστη μας στὸν Τριαδικὸ Θεό. Νὰ συνδέσουμε συνειδητὰ τὴν ζωή μας μὲ τὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Νὰ καλλιεργήσουμε τὶς ἀρετὲς τῆς ὑπομονῆς, τῆς ταπείνωσης καί, κυρίως, τῆς μετάνοιας πού θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν λύτρωση. Ἡ προσευχή μας νὰ γίνει καρδιακή, ἔντονη, τακτικὴ γιὰ ὅλους τούς συνανθρώπους μας… Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, συμπάσχουσα καὶ συναγωνιζόμενη μὲ τοὺς πιστούς, ἐπαναλαμβάνει μαζὶ μὲ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο: «τὶς ἀσθενεῖ, καὶ οὐκ ἀσθενῶ;»…».

Ἀπὸ τὸ ἀνακοινωθὲν παραλείπεται ἐντελῶς τὸ κεντρικὸν ζήτημα: ἡ ἀπαγόρευσις τῆς λατρείας! Ἡ πίστις παρουσιάζεται ὡς κάτι ἀνεξάρτητον ἀπὸ τὰ μυστήρια. Ἡ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ἐπίσης. Ἡ σύνδεσις τοῦ πιστοῦ εἶναι ἠθικοῦ ἐπιπέδου ἀρετολογία διὰ μίαν λύτρωσιν ποὺ μένει μετέωρος καὶ δὲν εἶναι ὁ Χριστός(;!). Ἄρα ἡ προσευχή μας θὰ βοηθήση τοὺς συνανθρώπους, ὄχι οἱ θαυματουργοὶ Ἅγιοι Ἀνάργυροι; Εἶναι σωματεῖον ἡ ΔΙΣ καὶ «συν­αγωνίζεται» μὲ τὰ μέλη της, ὅταν ἀπουσιάζη κάθε θεολογικὴ ἀναφορὰ εἰς τὸν Σταυρὸν τοῦ Κυρίου; Ὅσον διὰ τὴν χρῆσιν τοῦ Ἀπ. Παύλου, πρὶν παραθέσουν χωρία, ἂς μελετοῦν καὶ τί γράφει προηγουμένως ὁ Ἀπ. Παῦλος: «ἡδέως γὰρ ἀνέχεσθε τῶν ἀφρόνων φρόνιμοι ὄντες· ἀνέχεσθε γὰρ εἴ τις ὑμᾶς καταδουλοῖ, εἴ τις ὑμᾶς εἰς πρόσωπον δέρει…». Τουλάχιστον ὁ Ἀπόστολος ἐπέρασε κακουχίας φοβεράς καὶ γράφει αὐτά. Τί ἀπ’ ὅσα ἔπαθεν αὐτὸς ὑπέστησαν οἱ προύχοντες Ἀρχιερεῖς μας; Πῶς συμπάσχουν οἱ Ἀρχιερεῖς κλεισμένοι εἰς τὴν ἀσφάλειάν των μακρὰν ἀπὸ τὰ κρεββάτια τοῦ πόνου; Τυγχάνει τὸ πλέον βολικὸν νὰ ἐπικαλῆσαι τὶς ΚΥΑ, προκειμένου νὰ μένης ἀμέριμνος κάπου ἀλλοῦ καὶ ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς νὰ παρουσιάζης αὐτὸ ὡς τὴν μεγίστην ἐκπλήρωσιν τοῦ χριστιανικοῦ σου καθήκοντος! Δὲν κοστίζει τίποτε ὁ «χριστιανισμὸς τοῦ καναπέ»!

Νέα Δημοκρατία:

τό κόμμα  τοῦ ὑλισμοῦ

Μήπως οἱ Ἱεράρχαι μας δὲν γνωρίζουν ὅτι οἱ πιστοὶ εἰς τὴν οἰκίαν των βλέπουν τηλεόρασιν; Δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι ὁ ἱ. ναὸς ἦτο μία διέξοδος ἀπὸ τὴν συν­εχῆ πλύσιν ἐγκεφάλου καὶ τὴν κατατρομοκράτησιν τῶν ἀνθρώπων καὶ τὸν ἐστέρησαν εἰς τοὺς πιστούς; Αὐτὸ ἐπιδιώκει τὸ κράτος: πολίτας ποὺ νὰ μὴ ὀρθώνουν ὡς ἀντίλογον τὸ βίωμα ποὺ ἀποκτοῦν ἐντός τοῦ ἱ. ναοῦ.

Ἡ ΔΙΣ δὲν ἔχει συλλάβει τὸ μέγιστον: δὲν πρόκειται ἁπλῶς διὰ βλασφήμους ἀποφάσεις περὶ τῶν ἱ. ναῶν, τοῦ ἐκκλησιασμοῦ, τῆς Θ. Κοινωνίας, ἀλλὰ περὶ κηρύγματος τοῦ κράτους ὑπὲρ τοῦ ὑλισμοῦ! Πῶς; Ἰδοὺ τί εἶπεν ἡ Κυβέρνησις: Ἐπιτρέπεται μόνον ἐργασία καὶ ἀνάπαυσις εἰς τὴν οἰκίαν. Ἀπερρίφθη ὡς ἄχρηστος διὰ τὸν ἄνθρωπον κάθε πνευματικὴ ἐνασχόλησις, ὄχι μόνον ὁ ἐκκλησιασμὸς, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ἡ κοσμικὴ πλευρὰ (ἐκδηλώσεις τέχνης καὶ πολιτισμοῦ κ.ἄ.). Ὁ ἄνθρωπος εἶναι διὰ τὸ κράτος μόνον σῶμα, μηχανὴ ποὺ πρέπει νὰ παράγη καὶ λίγο νὰ ἀναπαύεται, διὰ νὰ δύναται νὰ εἶναι περισσότερον παραγωγική! Δὲν εἶναι τυχαῖον ὅτι κορυφαῖοι ἐπιστήμονες ὁμιλοῦν περὶ «ταξικοῦ λὸκ ντάουν», καθὼς οἱ μὲν πλούσιοι εἶναι προφυλαγμένοι εἰς τὰς οἰκίας των, ἐνῶ οἱ ἐργάται καὶ οἱ ἀγρόται εὑρίσκονται εἰς τὸν στίβον τῆς παραγωγικῆς ἁλυσίδος ἐν μέσῳ… «πανδημίας»!

Δὲν ὑπάρχει ψυχὴ διὰ τὸ κράτος, ὥστε νὰ «ἐπιζητῶμεν τὴν μέλλουσαν πόλιν»! Ἡ Ἐκκλησία ἀποτελεῖ ἐχθρὸν διὰ τὰ σχέδιά του, ὄχι διότι δῆθεν μεταδίδεται ὁ ἰὸς ἀπὸ τὴν Θ. Κοινωνίαν, ἀλλὰ διότι τὸ μήνυμα τοῦ Ἱ. Εὐαγγελίου εἶναι ἀνατρεπτικόν! Ὁ προσερχομένος εἰς τὸν ἱ. ναὸν ἀκόμη καὶ ἀσυν­είδητα καθίσταται μέτοχος αὐτοῦ τοῦ μηνύματος μέσα ἀπὸ τὴν λατρείαν, τὰ κηρύγματα, τὴν ἰδίαν τὴν δομὴν τοῦ ναοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ἀποτύπωσις τοῦ «ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας» καὶ ὄχι τοῦ ἀθέου Κοινοβουλίου, ποὺ δὲν ἔχει οὔτε μίαν εἰκόνα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ! Διὰ τοῦτο λέγει ὁ ψαλμωδὸς «ἅγιος ὁ ναός σου»! Ἀντὶ νὰ ἀντιτάξη τὴν «θεολογία περὶ τοῦ ναοῦ» ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία ἀνέχεται τὴν βλασφημίαν τῆς Θ. Κοινωνίας. Ἀνήκει ἄλλωστε καὶ αὐτὴ εἰς τὴν «ἄρχουσα τάξη»… Ἔτσι, ἀνεπτύχθη καὶ ἡ ψευδοθεολογία τῆς μάσκας!

Ἡ μάσκα ὡς νέον
λειτουργικὸν ἄμφιον!

Ἐπιπολαία ἡ ἀντιμετώπισις καὶ τῆς μάσκας, ὡς νὰ εἶναι ἕνα ἁπλό… «ἀξεσουάρ»! Εἴδομεν μάλιστα τὸν Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως νὰ φορῆ εἰδικὴν μάσκα ποὺ φέρει δύο σταυροὺς ἑκατέρωθεν. Ἐπίστευσεν ὅτι τοιουτοτρόπως τὴν ἐκκλησιοποιεῖ ἢ τὴν κάνει πλέον ἱεροπρεπῆ; Ἀπεναντίας φανερώνει ἀσέβειαν! 

Διατί; Διότι προκύπτει τὸ ἐρώτημα: θὰ τὸν φυλάξη ἡ μάσκα ἢ ὁ Σταυρός; 

Ἂν τὸν φυλάη ὁ Σταυρὸς, τότε δὲν χρειάζεται ἡ μάσκα. 

Ἂν τὸν φυλάη ἡ μάσκα, τότε δὲν χρειάζεται ὁ Σταυρός. 

Διατί ὄχι καὶ τὰ δύο, θὰ πῆ κάποιος καλόπιστα; Ἀπαντῶμεν: Τὰ ράσα πού τὸν προφυλάσσουν ἀπὸ τὸ ψῦχος, διατί δὲν ἔχουν ἐπάνω σταυρούς; Ἂν εἶχον θὰ ἦτο ἀσέβεια, διότι πολυσταύρια εἶναι μόνον τὰ ἱερατικὰ ἄμφια τῆς Θ. Λειτουργίας. 

Δὲν εἶναι τὸ σύμβολον τοῦ Σταυροῦ διακοσμητικὸν, διὰ νὰ τοποθετῆται παντοῦ. Μὲ τὸ νὰ ράβη σταυροὺς εἰς τὴν μάσκα, τὴν μεταποιεῖ εἰς ἄμφιον, πρᾶγμα βλάσφημον καὶ (θεο)λογικὰ ἀνακόλουθον. Διὰ τοῦτο τὴν φορεῖ καὶ εἰς τὴν Θ. Λειτουργίαν! Δὲν εἶναι μόνον ἀπιστία, ἀλλὰ περισσότερον ἀπὸ ἀπιστία: προσ­βολὴ τῆς ἱερουργίας! Ἀπὸ τί κινδυνεύει κατὰ τὴν τέλεσιν τῆς Θ. Λειτουργίας; Ἀπὸ τὴν κάθοδον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος;

Μᾶς ἐφαρμόζουν

τὴν «ψυχολογίαν τοῦ λεπροῦ»!

Πότε ἔδωσεν ἐντολὴν ὁ Θεὸς νὰ φέρωμεν μάσκα; Δίδει τοιαύτην ἐντολὴν εἰς τὸ Λευιτικὸν 13,45 μόνον διὰ τοὺς λεπρούς:

«Καὶ ὁ λεπρός… περὶ τὸ στόμα αὐτοῦ περιβαλέσθω, καὶ ἀκάθαρτος κεκλήσεται·… κεχωρισμένος καθήσεται, ἔξω τῆς παρεμβολῆς αὐτοῦ ἔσται ἡ διατριβή». (Ὁ λεπρός θα πρέπη νά καλύψη τό στόμα του καί θά εἶναι ἀκάθαρτος, θά  διαμένη ξεχωριστά καί θά ζῆ ἐκτός τῆς κοινότητός τους).

Εἰς τί ἀποσκοπεῖ ἡ ἐντολὴ αὐτή; Δὲν εἶναι ὑγειονομικὸν μέτρον, ἀλλὰ βαθύτατα ἀνθρωπολογικόν! Ἑρμηνεύει ὁ Ὠριγένης «τὸ μὴ ἔχειν παρρησίαν ἀνοῖξαι τὸ στόμα». Ἐπαναλαμβάνει καὶ ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας «πὼς ἀπολογίαν οὐκ ἔχειν, καὶ εἰπεῖν δύνασθαι μηδέν». Συνεπέστατοι αὐταὶ αἱ ἑρμηνεῖαι μὲ ἄλλα χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς: «φιμὸς ἐν στόματι ἀποτρέπει ἐλεγμοὺς» (Τό φίμωτρο στό στόμα ἀποτρέπει τόν ἐλεκτικόν λόγον) (Σοφ. Σειρὰχ 20,29), «ἐμβαλῶ φιμὸν εἰς τὴν ρῖνά σου, καὶ χαλινὸν εἰς τὰ χείλη σου καὶ ἀποστρέψω σε τῇ ὁδῷ ᾗ ἦλθες» (Θά βάλω φίμωτρο στη μύτη σου και χαλινάρι στά χείλια σου καί θά σέ γυρίσω πίσω ἐκεῖ ἀπ’ ὅπου ἦλθες) (Ἥσ. 37,29) κ.ἄ.

Βοοῦν, ἑπομένως, οἱ θεόπνευστοι συγγραφεῖς τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀλλὰ καὶ ὁ πνευματοκίνητος Πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας! Τὸ γνωρίζουν οἱ πολιτικοὶ καὶ διὰ τοῦτο φαίνεται εἰς αὐτοὺς βολικὴ ἡ μάσκα, ποὺ ἐνεργεῖ ὡς χαλινὸς εἰς τὸν ἄνθρωπον, διὰ νὰ τὸν φιμώση, διὰ νὰ τὸν ἀποτρέψη ἀπὸ τὸ νὰ ἐλέγχη καὶ διὰ νὰ γίνεται ὁ ἄνθρωπος χειραγωγήσιμος! 

Μὲ τὴν μάσκα, λοιπόν, ἀποκτῶμεν τὴν ψυχολογίαν τοῦ λεπροῦ: αἰσθανόμεθα μιάσματα καὶ ὡς τέτοιοι δὲν πρέπει νὰ ἔχωμε λόγον, ἀλλὰ νὰ μᾶς κατευθύνουν ἄλλοι μένοντες μακράν τῆς συν­άξεως τοῦ Θεοῦ! Μᾶς βυθίζουν εἰς τὸ πένθος καὶ τὴν ἀκαθαρσίαν!

Δὲν ὑπάρχει καμία ἀληθὴς ταπείνωσις μὲ τὴν μάσκα, ἀλλὰ συντριβὴ τῆς προσωπικότητος τῶν ἀνθρώπων! Ἑπομένως, ἡ συζήτησις θεολογούντων περὶ τοῦ ἰοῦ καὶ τῆς μασκοφορίας εἶναι παραπλανητική. 

Ἡ Πολιτεία μᾶς ἔβαλε ἐμᾶς τοὺς πιστοὺς νὰ διαφωνῶμεν μεταξύ μας, διὰ νὰ εἴμεθα διχασμένοι καὶ διηρημένοι, τὴν ἰδία στιγμὴν ποὺ ὁ ἀφορισμένος Πρωθυπουργὸς καὶ οἱ ἄπιστοι πολιτικοὶ ἐκπληρώνουν τὰ ἄνομα σχέδιά των: τὴν μετάβασιν τοῦ λαοῦ μας ἀπὸ τὴν θεοσέβειαν εἰς τὴν ἰολατρείαν, τὴν ἐναπόθεσιν τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὰς χεῖρας τοῦ Θεοῦ εἰς τὰς χεῖρας τοῦ ὑλιστικοῦ κράτους.

πηγή: https://orthodoxostypos.gr

Αγνωσία ουσίας και ενεργείας στον Θεό- Τι δεν μπορούμε να γνωρίσουμε νοησιαρχικά

...............................................................

..................................................................

Αγνωσία ουσίας και ενεργείας στον Θεό

Τι δεν μπορούμε να γνωρίσουμε νοησιαρχικά

Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης μάς εξηγεί, ότι ο Θεός δεν είναι αντικείμενο, για να εξιχνιάσουμε την ουσία του, όπως κάνουμε για ένα φυσικό αντικείμενο χρησιμοποιώντας κάποια όργανα. 

Ο Θεός δεν αποκαλύπτεται σε "τηλεσκόπια", αλλά στην καθαρή καρδιά.

......................

.......................

π. Ι. Ρωμανίδης

«Τώρα λέμε "μια ουσία". Γίνεται τώρα, αφού δεν ξέρουμε από πίσω από την δόξα; Έχουμε εμπειρία της δόξης του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Ξέρουμε ότι ο Θεός είναι μια θεότης, μία ενέργεια κλπ. Εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα.

Σήμερα, οι Δυτικοί και οι δικοί μας, ίσως, διαβάζοντας τον Μέγα Αθανάσιο, δεν μπορούν να βρουν πουθενά να μιλάει για μια ουσία, αλλά για τρεις υποστάσεις και λέει: "υπόσταση, ήτοι ουσία". Και είναι αυτό το μεγάλο λάθος, που λέει κάποιος σήμερα, ότι ο Μ. Αθανάσιος ταυτίζει την ουσία με την υπόσταση. Ο Αθανάσιος, όμως, γιατί απέφευγε να μιλάει για μια ουσία; Γιατί δεν γνωρίζουμε την ουσία του Θεού.

Ο άνθρωπος δεν έχει πείρα της ουσίας του Θεού. Έχει πείρα όμως της δόξης, της θεότητος, γιατί στον Αθανάσιο θεότητα σημαίνει δόξα και ενέργεια· σημαίνει ουσία η θεότητα, στην Αντιοχειανή παράδοση. Στον Ευστάθιο Αντιόχειας συναντούμε πρώτη φορά να ταυτίζεται η θεότητα με την ουσία, το όνομα "ουσία" να σημαίνει και θεότητα. Και το όνομα "Θεός" να είναι και όνομα της ουσίας. Αυτό είναι μια Αντιοχειανή ιδιοτυπία. Μετά εμφανίζεται και σε ορισμένους Δυτικούς.

Στην Αλεξάνδρεια και Καππαδοκία απέφευγαν να ονομάζουν την ουσία του Θεού, διότι η ουσία του Θεού είναι και αμέτοχος και άγνωστος και ακατάληπτος και ποτέ δεν θα την γνωρίσουμε. 

Ούτε οι άγγελοι γνωρίζουν. Οπότε, και να δώσουμε όνομα σε κάτι που δεν γνωρίζουμε, είναι μια άστοχη ενέργεια».

Έτσι, οι Πατέρες την ουσία την ονομάζουν άγνωστη και αμέθεκτη, αφού δεν μπορούν να αποκτήσουν ούτε γνώση ούτε μέθεξη αυτής, εν αντιθέσει με την ενέργεια του Θεού που είναι και γνωστή και μεθεκτή.

«Για τους Πατέρες της Εκκλησίας η ουσία του Θεού είναι άγνωστη σε όλα τα κτίσματα, συμπεριλαμβανομένων και των αγγέλων. Η ουσία του Θεού είναι γνωστή μόνο στον Θεό, όχι τώρα, άλλα και στους αιώνες των αιώνων, θα είναι μόνο στον Θεό γνωστή η ουσία Του. Τα κτίσματα δεν μετέχουν της ουσίας του Θεού, αλλά μετέχουν μερικών ενεργειών του Θεού.

Πώς μετέχουν; Όχι δια της νοήσεως, της εγκεφαλικής μετοχής. Δεν υπάρχει εγκεφαλική μέθεξη, δηλαδή δια του φιλοσοφικού στοχασμού, αλλά υπάρχει η μέθεξη δια της καθάρσεως της καρδιάς και του φωτισμού της καρδιάς. Χωρίς κάθαρση της καρδιάς και φωτισμό της καρδιάς δεν υπάρχει μέθεξη στην άκτιστη ενέργεια του Θεού και ούτε γνώση υπάρχει. Γι' αυτό και ένας φιλόσοφος δεν μπορεί να γνωρίζει τις ενέργειες του Θεού. Μόνο ένας που περνάει από τα στάδια της τελειώσεως μπορεί να γνωρίσει μερικές από τις ενέργειες του Θεού. Όταν φθάσει κανείς στον φωτισμό, παίρνει και το χάρισμα της διακρίσεως των πνευμάτων».

Αυτός είναι ο λόγος που οι Πατέρες στις μεν ενέργειες του Θεού, των οποίων μετέχουν, δίνουν διάφορα ονόματα, ανάλογα με το αποτέλεσμα που δημιουργούν, ήτοι, αγάπη, δικαιοσύνη, φιλανθρωπία, ειρήνη, κλπ, στην δε ουσία δεν δίνουν ονόματα, αφού την θεωρούν ανώνυμη. Και αυτό το κάνουν πάλι από την εμπειρία τους και όχι από φιλοσοφικές επιρροές ή στοχασμό.

«Και εκείνο που δεν εμπίπτει στην εμπειρία του ανθρώπου, δεν μπορεί να δώσει όνομα σ’ αυτό το πράγμα. Εφ' όσον η ενέργεια είναι εκείνη που εμπίπτει στην εμπειρία του ανθρώπου, όλα τα ονόματα που δίδονται στον Θεό, ποτέ δεν δίδονται στην ουσία. Και, αφού η ουσία είναι ουσιοποιός δύναμη, αυτό που λέμε εμείς ουσία, στην προηγούμενη περίοδο γίνεται υπερούσιος κρυφιότης».

Μερικοί, αυτή την διάκριση μεταξύ ουσίας και ενεργείας του Θεού την χαρακτηρίζουν ως αποφατική και καταφατική θεολογία, δηλαδή την μέθεξη της ενεργείας του Θεού την θεωρούν ως καταφατική θεολογία, ενώ την αμέθεκτη και άγνωστη ουσία την ονομάζουν αποφατική θεολογία. Όμως, στην πατερική παράδοση και το γνωστόν του Θεού γίνεται κατανοητό υπερνοητώς, δηλαδή γίνεται με την κάθαρση της καρδιάς και όχι με την ενασχόληση της λογικής-νοησιαρχίας. Η μέθεξη και γνώση του Θεού είναι διαφορετική από την γνώση των κτισμάτων, που γίνεται με την λογική επεξεργασία.

«Επικράτησε στην Ελλάδα, με την ενασχόληση πολλών περί αποφατικής και καταφατικής θεολογίας, να συνδεθεί η διάκριση αυτή με την διάκριση μεταξύ ουσίας και ενεργείας. Οπότε, η καταφατική θεολογία αναφέρεται στις ενέργειες του Θεού και νομίζουν ότι η αποφατική αναφέρεται στην ουσία του Θεού, επειδή η ουσία του Θεού μένει πάντοτε άγνωστη στον άνθρωπο και γνωστές γίνονται οι ενέργειες του Θεού.

Βέβαια, αυτήν την γλώσσα χρησιμοποιούν οι Πατέρες, το "άγνωστο" και το "γνωστό". Το γνωστό του Θεού είναι οι ενέργειες του Θεού, αλλά οι Πατέρες, όταν μιλάνε για το γνωστό του Θεού, δεν εννοούν το νοησιαρχικά γνωστό, εννοούν το μεθεκτό, δηλαδή εννοούν ότι η ουσία είναι αμέθεκτος και μεθεκτή είναι η ενέργεια. Αυτό εννοούν, ότι το μεθεκτό είναι το γνωστό και το αμέθεκτο είναι το άγνωστο.

Τώρα, όταν ο άνθρωπος φθάσει στην μέθεξη της δόξης του Θεού ή της Θείας Ενεργείας, γνωρίζει τον Θεό, αλλά υπερνοητώς, όχι νοησιαρχικώς, δηλαδή η γνώση αυτή υπερβαίνει τα νοήματα και τα ρήματα και επανερχόμεθα πάντοτε σε αυτό που λέγει ο Γρηγόριος ο Θεολόγος -είναι η καλύτερη έκφραση αυτής της παραδόσεως- το "Θεόν φράσαι αδύνατον νοήσαι αδυνατώτερον". Αυτό δεν αναφέρεται μόνο στην ουσία του Θεού, αναφέρεται και στις ενέργειες του Θεού. Ο άνθρωπος έχει μέθεξη στην ενέργεια του Θεού. Η μέθεξη είναι δύο ειδών, εξ απόψεως σωτηρίας τουλάχιστον, είναι ο φωτισμός, που προσεύχεται το Άγιο Πνεύμα μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, αυτό λέγεται φωτισμός, αλλά μετά και η θέωση-δοξασμός.

Στην εμπειρία της Θεώσεως όχι μόνον καταργούνται τα νοήματα, αλλά η προσευχή η ίδια καταργείται, δεν υπάρχει προσευχή στην εμπειρία της Θεώσεως, υπάρχει ο ίδιος ο Θεός, δηλαδή, ο οποίος ο ίδιος ο Θεός μεθεκτός ων είναι μόνον κατά την ενέργεια ούτως ή άλλως. Μόνον η ενέργεια είναι μεθεκτή, και αυτή η ίδια η ενέργεια του Θεού υπερβαίνει τα νοήματα και τα ρήματα, δεν υπάρχουν νοήματα και ρήματα περί ενεργειών του Θεού. Εμείς χρησιμοποιούμε αυτά τα ρήματα και τα νοήματα, όχι για να καταλάβουμε τον Θεό, αλλά για να ενωθούμε με τον Θεό. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Όταν ο άνθρωπος ενωθεί με τον Θεό, ο Θεός όχι μόνο στην ουσία Του, αλλά και στις ενέργειές Του μένει άγνωστος, δηλαδή μένει μυστήριο και άγνωστος στον άνθρωπο, εξ επόψεως φιλοσοφικής άγνωστος, γνωστός στην εμπειρία της Θεώσεως.

Και τα νοήματα βέβαια χρησιμοποιούνται στην εμπειρία του φωτισμού, γιατί ο ίδιος ο φωτισμός του ανθρώπου αποτελείται από ρήματα και νοήματα. Διότι η προσευχή είναι ρήματα και νοήματα».

Καίτοι οι Πατέρες, για να διατυπώσουν αυτό το άγνωστο που δεν βλέπουν και κρύβεται «πίσω» από την δόξα-ενέργεια, το ονομάζουν ουσία, εν τούτοις αυτή η λέξη «ουσία» δεν είναι καταφατική, κάτι που γνωρίζουμε, κάτι που έχει σχέση με τις ουσίες του κτιστού κόσμου τις οποίες γνωρίζουμε, γι' αυτό ονόμαζαν την ουσία «υπερούσιο κρυφιότητα» και την ενέργεια «ουσιώδη ενέργεια». Καίτοι υπάρχει διάκριση μεταξύ ουσίας και ενεργείας, εν τούτοις αυτή η διάκριση δεν είναι υπαρκτή, αφού υπάρχει σχέση μεταξύ ουσίας και ενεργείας και η ενέργεια λέγεται ουσιώδης ενέργεια, αλλά αυτό γίνεται από δική μας πείρα, αφού εμείς μπορούμε να μετέχουμε της ενεργείας-δόξας του Θεού και όχι της ουσίας Του.

«Η ουσία των Καππαδοκών Πατέρων σημαίνει "υπερούσιος κρυφιότης" όπως είναι και στον Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη».

Πηγή: "Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσεις τού π. Ι. Ρωμανίδη" Τόμος Β΄.  Τού σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου και αγ. Βλασίου Ιεροθέου./

πηγή για το  κείμενο η σελιδα trelogiannis

...................................................................................

...........................................................................................

π. Νικόλαος Λουδοβίκος - Ο Τίμιος Σταυρός ως λύση του ανθρωπίνου δράματος

π. Νικόλαος Λουδοβίκος: «Ανάσταση, 

η αιωνιότητα της κάθε στιγμής μας»

presspublica.gr: «Το πραγματικό πρόβλημα των καιρών μας δεν είναι η αθεΐα, αλλά η πολυθεΐα και μάλιστα με τη μορφή της ειδωλολατρίας.

Δημιουργείται κίνδυνος επειδή τοποθετούμε στη θέση του αγαπητικού και θυσιαζόμενου ταπεινού Θεού του Χριστού τα αλαλάζοντα Τέρατα των ναρκισσιστικών μας φαντασιώσεων για Ισχύ και Κυριαρχία». 

Μιλάμε με τον π. Νικόλαο Λουδοβίκο, ο οποίος διδάσκει Θεολογία και Φιλοσοφία στο Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Κέμπριτζ και στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Θεσσαλονίκης. Βαθύς γνώστης της ευρωπαϊκής σκέψης, από τους σημαντικότερους Έλληνες θεολόγους.

• Πώς βιώνει ο σημερινός άνθρωπος το γεγονός του Πάσχα;

«Πέρα από το συγκινησιακό και εορταστικό διάκοσμο, συντελείται στις μέρες αυτές μια συγκλονιστική υπαρξιακή αποκάλυψη: πως ο Θεός κατέρχεται στη συνθήκη του χάους και του παραλογισμού μου, αγαπώντας με, με τίμημα τη σταύρωσή του από μένα. Ο Θεός με νοιάζεται και αυτό του στοιχίζει -όταν όλοι θέλουν να μου επιβληθούν, αυτός ασκεί την ελευθερία του για σχέση μαζί μου όχι ως θέληση για δύναμη αλλά ως αγάπη, θυσιάζεται, ταπεινώνεται, γίνεται ο μεγάλος χαμένος, για μένα. 

Ο Χριστός σταυρώνεται γιατί μόνον έτσι αγαπάς πραγματικά τον πραγματικό, θρυμματισμένο άνθρωπο. 

Η Ανάσταση είναι έτσι ο τελικός προσωπικός του θρίαμβος της επώδυνης περιχώρησης όλων: των Ιουδαίων, των Ρωμαίων, των Ελλήνων, καθώς φυσικά και των τρομαγμένων και μπερδεμένων μαθητών. Ο θάνατος και το κακό νικιούνται ταυτόχρονα μέσα στον αγαπητικό εναγκαλισμό του Γολγοθά: «ήπλωσας τας παλάμας και ήνωσας τα το πριν διεστώτα»».

• Τι θα λέγατε σ’ έναν συνάνθρωπο που αυτές τις μέρες ζει το δικό του Γολγοθά (άστεγος, άνεργος, άρρωστος);

«Βρισκόμαστε όλοι σταυρωμένοι στον Γολγοθά της ιστορίας. 

Να κάνουμε τον προσωπικό μας σταυρό αναζήτηση του σταυρού του Χριστού. 

Ο σταυρός του Χριστού είναι ο μόνος μη τραγικός σταυρός, διότι είναι ο Αναστάσιμος σταυρός της αυτοπροσφοράς στον Θεό και στους άλλους. 

Δεν τρομάζει τον άνθρωπο ο πόνος αλλά η έλλειψη νοήματος, έλεγε ο Επίκτητος. 

Να γίνουν οι συμφορές αναζήτηση βαθιά του Θεού, γιατί αυτός είναι το πραγματικό αντικείμενο της επιθυμίας του ανθρώπου, πέρα από τα ποικιλώνυμα αιτήματα, το βαθύ νόημα που θεραπεύει όλες τις ελλείψεις».

• Πριν από λίγες ημέρες ο π. Φιλόθεος Φάρος είπε ότι «οι περισσότεροι ιερωμένοι είναι ποιμαντικά ανύπαρκτοι, δεν έχουν σταθεί στο πλευρό ενός ανθρώπου που έχει ανάγκη». Συμφωνείτε;

«Η συνεχής διατυμπάνιση του κακού προκαλεί ανασφάλεια, βία, επιθετικότητα, καθώς και αντίρροπες τάσεις αυτοπροβολής. 

Να δείξουμε και λίγο το καλό; 

Συνάντησα προσωπικά σειρά ολόκληρη αγίων κληρικών και μοναχών που κατόρθωσαν να μεταβάλουν τον άσχετο προς την εκκλησία μαθητή του Φρόιντ και του Χάιντεγκερ σε θεολόγο και κληρικό. Αισθάνομαι δραματικά ελλιπής απέναντί τους».

• «Να μη χάσουμε τα πάθη. Να τα μεταβάλλουμε», έχετε πει. 
• Πώς το εννοείτε; (Βλ. εδώ)

«Ο χριστιανισμός ευτυχώς δεν είναι ούτε πλατωνισμός ούτε στωικισμός. 

Το καθετί πάνω στο σώμα μας και την ψυχή μας είναι θεόπλαστο και ως εκ τούτου απολύτως ιερό. 

Απομένει στην ελευθερία μου να θυμώνω, να ερωτεύομαι, να παίζω, να δημιουργώ, να τρώγω, να χαίρομαι και να λυπάμαι μ’ έναν τρόπο που με φέρνει όλο και πιο κοντά στη θεία πηγή τού είναι μου: αυτό σημαίνει η Ενσάρκωση. 

Ο Θεός δεν με καλεί να δραπετεύσω από τον κόσμο του αλλά να τον μεταβάλλω σε τόπο φανέρωσής του».

• «Εορτών εορτή και πανήγυρις πανηγύρεων», η Ανάσταση;

«Ο χριστιανισμός είναι βαθύς εχθρός κάθε είδους ιδεαλισμού, επειδή ο ίδιος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ιερός υλισμός. 

Η Ενσάρκωση δεν είναι παρά η καταξίωση της ύλης και της ιστορίας όταν αυτά προσφέρονται στον Θεό και στους άλλους. 

Υλη (ακόμα και η ψυχή του ανθρώπου, κατά τους Πατέρες, είναι λεπτότατης υλικής υφής!), ιστορία και, εν τέλει, υπαρξιακή κοινότητα εν τω Θεώ (ως Σώμα Χριστού, θεολογικότερα) συναποτελούν το υπαρξιακό και οντολογικό γεγονός της Εκκλησίας».

• Σας ενοχλεί που πολλές φορές κοσμικές ακρότητες και ανέσεις «ποιμεναρχών» γίνονται στο όνομα του Θεού;

«Πράγματι, ο Ιούδας υπήρξε ένας από τους μαθητές του Χριστού. Πολύ περισσότερο προσωπικά ενοχλούμαι όταν στη θέση τής παραπάνω αντίληψης για την Εκκλησία εγκαθίσταται μία τελείως ανόητη θεώρησή της ως κοσμικού Ιδρύματος, που είτε δήθεν εθναρχεύει είτε ασχολείται νευρωτικά με την αστυνόμευση των ηθών των άλλων: αυτή είναι μια Εκκλησία χωρίς καμιά πρόταση ζωής».

• Τελικά πώς θα καταφέρουμε την Ανάσταση να τη βιώσουμε κάθε στιγμή ως κατάσταση αιωνιότητας, ως η αιωνιότητα της κάθε στιγμής μας;

«Ανάσταση είναι το άνοιγμα στην περιχώρηση (τη συν-χώρηση), η ελευθερία που γίνεται αγάπη μέσω του σταυρού: να η αιωνιότητα. Πρόκειται για το τέλος της βασιλείας του μαρκησίου Ντε Σαντ: οι άλλοι παύουν να είναι «αντικείμενα του εαυτού» μου (για να θυμηθούμε τον Κόχουτ) και εισερχόμαστε στην υπαρξιακή αυθεντικότητα μέσω της ανακάλυψης των άλλων μέσα στον εαυτό και του εαυτού μέσα στους άλλους». 

Ο πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Λουδοβίκος γεννήθηκε στο Βόλο. Σπούδασε ψυχολογία, παιδαγωγική, θεολογία και φιλοσοφία στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, το Παρίσι (Σορβόννη (Paris 4) και Institut Catholique de Paris) και το Cambridge. Είναι διδάκτορας Θεολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1990). Εργάστηκε στο Ερευνητικό Κέντρο για τον Αρχέγονο Χριστιανισμό Tyndale House του Cambridge και δίδαξε ή έδωσε σεμινάρια στο Κέντρο Προχωρημένων Θεολογικών και Θρησκευτικών Σπουδών (C.A.R.T.S.) της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Cammbridge, στο Πανεπιστήμιο του Durham, δίνοντας επίσης διαλέξεις και σε άλλα Παν/μια ή Ερευνητικά Κέντρα. Υπήρξε ψυχαναλυτής επί 20ετίας.

Σήμερα είναι καθηγητής της Δογματικής και της Φιλοσοφίας στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Σχολή Θεσσαλονίκης, επιστημονικός συνεργάτης-συγγραφέας στο μεταπτυχιακό Θεολογικό πρόγραμμα του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου και part-time λέκτορας στο Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου του Cambridge.

www.sophia-ntrekou.gr | Αέναη επΑνάσταση

Η ομιλία «Η δια του σταυρού μέθοδος» έγινε στις 10 Σεπτεμβρίου 2017, στο αρχονταρίκι της Ιεράς Μονής Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω, αμέσως μετά την Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία.

πηγή: http://www.sophia-ntrekou.gr/2019/03/stayros-loudovikos.html

Η σιωπή του Θεού και η σιωπή του ανθρώπου

Η σιωπή του Θεού και η σιωπή του ανθρώπου 

(† Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)

Ἡ συνάντηση τοῦ Θεοῦ μαζί μας μέσα σὲ ἐπίμονη προσευχή, πάντα ὁδηγεῖ στὴ σιωπή. Πρέπει νὰ μάθουμε νὰ ξεχωρίζουμε δύο εἰδῶν σιωπές. Τὴ σιωπὴ τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ δική μας ἐσωτερικὴ σιωπή: Πρῶτα ἡ σιωπὴ τοῦ Θεοῦ, συχνὰ πιὸ δυσβάσταχτη καὶ ἀπὸ τὴν ἄρνησή Του –ἡ σιωπὴ τῆς ἀπουσίας. Ὕστερα, ἡ σιωπὴ τοῦ ἀνθρώπου, πιὸ βαθιὰ καὶ ἀπὸ τὴν ὁμιλία, καὶ σὲ πιὸ στενὴ ἐπικοινωνία μὲ τὸ Θεὸ ἀπὸ κάθε λόγο. Ἡ σιωπὴ τοῦ Θεοῦ στὶς προσευχὲς μας μπορεῖ νὰ διαρκέσει πολὺ λίγο ἢ νὰ μᾶς φαίνεται πὼς διαρκεῖ μιὰ αἰωνιότητα. Ὁ Χριστὸς ἔμεινε σιωπηλὸς στὶς προσευχὲς τῆς Χαναναίας καὶ αὐτὸ τὴν ἔκανε νὰ συγκεντρώσει ὅλη τὴν πίστη της, ὅλη τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἀνθρώπινη ἀγάπη καὶ νὰ τὶς προσφέρει στὸ Θεὸ γιὰ νὰ τὸν μεταπείσει νὰ ἐπεκτείνει τὰ προνόμια τοῦ Βασιλείου Του καὶ πιὸ πέρα ἀπὸ τὸν ἐκλεκτὸ Λαό… Ἡ σιωπὴ τοῦ Χριστοῦ τὴν προκάλεσε νὰ ἀνταποκριθεῖ, νὰ σταθεῖ στὸ ὕψος της.

Ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ κάνει τὸ ἴδιο καὶ σὲ μᾶς μὲ πιὸ σύντομη ἤ πιὸ παρατεταμένη σιωπή, γιὰ νὰ προκαλέσει τὴ δύναμη καὶ τὴν πίστη μας καὶ νὰ μᾶς ὁδηγήσει σὲ μιὰ βαθύτερη σχέση μαζί Του ἀπ’ ὅ,τι θὰ ‘ταν δυνατὸ ἂν τὰ πράγματα μᾶς ἔρχονταν ὅπως τὰ θέλαμε. Καμιὰ φορά, ὅμως, ἡ σιωπὴ μᾶς φαίνεται ἀπελπιστικὰ τελεσίδικη.

Ὅπως ἐξηγεῖ ὁ Alfred de Vigny:

«Ἐάν, ὅπως διαβάζουμε, ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου στὸν ἁγιασμένο κῆπο ἔκλαψε χωρὶς νὰ εἰσακουστεῖ. Κι ἂν μᾶς ἐγκαταλείπει ὁ Θεὸς σὰ νὰ ‘μαστε νεκροί, ἁρμόζει ἡ καταφρόνια μας στὴ ἄδικη θεϊκὴ ἀπουσία καὶ μὲ σιωπὴ ν’ ἀπαντήσουμε στὴ σιωπή.

Μιὰ ὅμοια ἀντιμετώπιση δὲν ἀποκομίζουν πολλοὶ χριστιανοὶ διαβάζοντας τὴ διήγηση τῆς ἀγωνίας τοῦ Χριστοῦ στὸν Κῆπο τῆς Γεσθημανῆς; Αὐτὴ ἡ σιωπὴ εἶναι πρόβλημα γιὰ μᾶς ποὺ πρέπει νὰ τὸ λύσουμε -τὸ πρόβλημα μιᾶς προσευχῆς ποὺ μένει φανερὰ ἀναπάντητη. Διαβάζοντας τὸ Εὐαγγέλιο βλέπουμε πὼς ἡ μόνη προσευχὴ πρὸς τὸν Θεὸ ποὺ δὲν εἰσακούεται εἶναι ἡ προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ στὸν κῆπο τῆς Γεσθημανῆ. Ἀξίζει νὰ τὸ θυμόμαστε αὐτὸ διότι πολὺ συχνὰ προσπαθοῦμε νὰ ἑρμηνεύσουμε τὴ σιωπὴ τοῦ Θεοῦ ὡς ἀδυναμία τοῦ ἀνθρώπου ἢ τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ. Θέλοντας νὰ ὑπερασπιστοῦμε τὴν τιμή Του, λέμε πὼς ἡ πίστη μας δὲν ἦταν τόσο δυνατή, ὥστε νὰ ἀπαντηθεῖ μὲ θαῦμα. Ὅταν πάλι ἡ πίστη μας ὑστερεῖ, λέμε πὼς ἴσως ὁ Θεὸς δὲν μπόρεσε νὰ τὴν ἀπαντήσει εἴτε ἀπὸ ἀδυναμία εἴτε ἀπὸ ἀδιαφορία. Τί νὰ ποῦμε τότε γιὰ τὴν ἴδια τὴν προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ ποὺ μένει ἀναπάντητη; Ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἶναι δίχως ἄλλο τέλεια, οὔτε μποροῦμε νὰ ἀμφισβητήσουμε τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ Ἐκεῖνον, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς μᾶς λέει ὅτι ὁ Πατέρας Του θὰ μποροῦσε νὰ στείλει δώδεκα λεγεῶνες ἀγγέλων προκειμένου νὰ Τὸν σώσει.

Ἂν ὁ Χριστὸς ἐγκαταλείπεται, αὐτὸ συμβαίνει γιατί ὁ Θεὸς ἔχει σχεδιάσει νὰ βγεῖ κάτι καλύτερο γιὰ μᾶς -θυσιάζοντας τὴ ζωὴ τοῦ Υἱοῦ Του. Μὲ αὐτὸ καὶ μὲ τὰ παραδείγματα ἄλλων προσευχῶν στὸ Εὐαγγέλιο βλέπουμε πὼς ἡ προσευχὴ μένει ἄκαρπη χωρὶς τὴ στήριξη τῆς πίστης. Θυμόσαστε τὸ χωρίο ὅπου ὁ Χριστὸς δὲν μποροῦσε νὰ κάνει θαύματα στὴ Ναζαρὲτ ἐξαιτίας τῆς ἀπιστίας τῶν κατοίκων; Μόλις ἔρθει ἡ πίστη, τότε ἐμφανίζονται καὶ οἱ συνθῆκες γιὰ ἕνα θαῦμα, ποὺ εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ σὲ ὅλη της τὴ δύναμη. Καὶ χωρὶς ἄλλη παρέμβαση, ἁπλῶς μιὰ καὶ εἶναι ὁ Κύριος τοῦ Βασιλείου Του, ὁ Χριστὸς δρᾶ σὰν Παντοκράτωρ, ἀπαντᾶ στὶς προσευχές μας, μᾶς βοηθᾶ καὶ μᾶς σώζει.

Ὅταν ἡ πίστη μας ἔχει ἀγκιστρωθεῖ γερὰ σὲ Αὐτόν, γινόμαστε ἱκανοὶ νὰ μοιραστοῦμε τὴ φροντίδα Του γιὰ τὸν κόσμο -μοιραζόμαστε τὴ μοναξιὰ Του ἐμπρὸς στὴ σιωπὴ τοῦ Θεοῦ-Πατέρα. Πρέπει νὰ τὸ καταλάβουμε ὅτι ἡ σιωπὴ τοῦ Θεοῦ ἢ εἶναι μιὰ πρόκληση σὲ δυνάμεις ποὺ ὑπνώττουν μέσα μας, ἢ πάλι τὶς ἔχει μετρήσει καλὰ αὐτὲς τὶς δυνάμεις καὶ μᾶς προσφέρει ἕνα μερίδιο τοῦ λυτρωτικοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ σιωπὴ καὶ ἡ ἀπουσία τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ σιωπὴ καὶ ἡ ἀπουσία τοῦ ἀνθρώπου: Μιὰ συνάντηση δὲ γίνεται ποτὲ πλήρης καὶ εἰς βάθος ἂν τὰ δύο μέρη ποὺ τὴν πραγματοποιοῦν δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ παραμείνουν σιωπηλοὶ μεταξύ τους. Ὅσο χρειαζόμαστε λόγια καὶ ἔργα καὶ χειροπιαστὲς ἀποδείξεις, σημαίνει ὅτι δὲ φτάσαμε στὸ βάθος καὶ στὴν πληρότητα ποὺ ἀποζητᾶμε. Δὲν ἔχουμε βιώσει τὴ σιωπὴ ποὺ τυλίγει δύο ἀνθρώπους σὲ θερμὴ οἰκειότητα. Ἡ σιωπὴ αὐτὴ πάει πολὺ βαθιά, πολὺ πιὸ βαθιὰ ἀπ’ ὅ,τι νομίσαμε ὅτι εἴχαμε φθάσει, ἡ ἐσωτερική μας σιωπὴ μᾶς ὁδηγεῖ στὴ συνάντηση τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὸν Θεὸ καὶ ἐν τῷ Θεῶ στὴ συνάντηση τοῦ διπλανοῦ μας.

Σ’ αὐτὴν τὴν κατάσταση σιωπῆς δὲ χρειάζονται λόγια γιὰ νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸ συνάνθρωπό μας, γιὰ νὰ ἐπικοινωνήσουμε μαζί του μὲ ὅλο τὸν ἐσωτερικό μας κόσμο, καὶ νὰ προσεγγίσουμε μαζί, καὶ πιὸ πέρα ἀπὸ τὸν ἑαυτὸ μας Ἐκεῖνον ποὺ μᾶς ἑνώνει. Κι ὅταν ἡ σιωπὴ βαθύνει ἀρκετά, τότε θ’ ἀρχίσουμε νὰ μιλᾶμε ἀπὸ τὰ βάθη της, φυλάγοντας καὶ προσέχοντας μὴν τὴ διακόψουμε μὲ τὴ θορυβώδη ἀταξία τῶν λόγων μας. Τότε ἀρχίζει ἡ περισυλλογή. Τὸ μυαλό μας ἀντὶ νὰ προσπαθεῖ νὰ ξεχωρίσει ἀνάμεσα σὲ πλῆθος μορφῶν, ὅπως κάνει συνήθως, προσπαθεῖ νὰ ἀνασύρει ἁπλὲς φωτεινὲς μορφὲς ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς. Τότε εἶναι ποὺ τὸ μυαλὸ κάνει σωστὰ τὴ δουλειά του. Γίνεται ὑπηρέτης σὲ Ἐκεῖνον ποὺ ἐκφράζει κάτι μεγαλύτερο ἀπὸ αὐτό. Καὶ τότε βλέπουμε πολὺ μακριά, πέρα ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας καὶ προσπαθοῦμε νὰ ἐκφράσουμε μέρος αὐτοῦ ποὺ βλέπουμε μὲ φόβο καὶ σεβασμό. Τέτοιοι λόγοι, ἐφόσον δὲ συντελοῦν στὸ νὰ εὐτελίσουν ἢ νὰ ἐκλογικεύσουν τὴν ὅλη ἐμπειρία, δὲ διασποῦν τὴ σιωπή, ἀλλὰ τὴν ἐκφράζουν. Ὑπάρχει ἕνα ἀξιομνημόνευτο χωρίο κάποιου Καρθουσιανοῦ συγγραφέα τοῦ μεσαίωνα ποὺ λέει πὼς ἂν ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Πατέρας εἶναι ἡ δημιουργικὴ σιωπὴ ποὺ δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ παράγει «λόγο» ἀντάξιό της.

Κάποια γεύση αὐτῆς τῆς καταστάσεως ἔχουμε στὶς στιγμὲς τῆς σιωπῆς μας. Κάποτε αὐτὴ ἡ σιωπὴ μᾶς σκεπάζει σὰν θαῦμα, σὰν δῶρο Θεοῦ. Πολὺ συχνὰ πρέπει νὰ μάθουμε νὰ τῆς ἀφήνουμε χῶρο μέσα μας. Χρειαζόμαστε πίστη, ἀντοχή, καὶ ἐλπίδα καὶ ἀκόμα ἐκείνη τὴν ἐσωτερικὴ εἰρήνη ποὺ οἱ Ἕλληνες Πατέρες ὀνομάζουν ἡσυχία. Ἡ προσευχὴ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἡσυχία, ποὺ δὲν ἑρμηνεύεται οὔτε ὡς δραστηριότητα οὔτε ὡς παθητικότητα. Εἶναι μιὰ γαλήνια ἔνταση προσοχῆς. Πρέπει παράλληλα μὲ τὴν ἄσκηση τοῦ σώματος καὶ τοῦ πνεύματος νὰ μάθουμε νὰ φθάνουμε σ’ αὐτὴ τὴν τέλεια προσευχὴ τῆς ἐσωτερικῆς σιωπῆς.

(“Θέλει τόλμη ἡ προσευχή”, Ἐκδ. Ἀκρίτας)

(Πηγή-http://alopsis.gr )

.........................................................................................................

.........................................................................................................