...οι πιο απλοί και οι πιο σοφοί...

Όταν ο Κύριος Ιησούς  Χριστός γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, 
Τον προσκύνησαν πρώτα οι ποιμένες 
και οι σοφοί (οι αστρονόμοι) από ανατολών,
δηλαδή οι πιο απλοί 
και οι πιο σοφοί άνθρωποι
του κόσμου τούτου!

Ακόμη και σήμερα, 
αυτοί που ειλικρινέστερα απ' όλους 
λατρεύουν τον Ιησού Χριστό, 
ως Θεό και Σωτήρα, 

είναι οι πιο απλοί 
και οι πιο σοφοί του κόσμου. 

Απεναντίας ,
η διεστραμμένη απλοϊκότητα  
και η ημιμάθεια  
υπήρξαν πάντοτε εχθροί 
της Θεότητος του Χριστού 
και πολέμιοι του Ευαγγελίου Του.

(Από το 12τομο έργο με τίτλο 
" Ο πρόλογος της Αχρίδος ", 
του αγιότατου επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς, 
εκδόσεις ΑΘΩΣ, τόμος Δεκεμβρίου σελ. 234)
...................................................................................................
....................................................................................................

Πότε ΔΕΝ διαφέρει η υπομονή από την εκδίκηση;

Επίσκοπος Αχρίδος Νικόλαος Βελιμίροβιτς


"Η χριστιανική  υπομονή
 είναι πραεία υπομονή. 
αν όμως η υπομονή
τρέφει μια, ανίσχυρη, έστω, κακία 
δεν διαφέρει πολύ 
από την εκδίκηση" 

(από το ανεκτίμητο "Πνευματικό ημερολόγιο" 
με τίτλο: ο Πρόλογος της Αχρίδος 
του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, 
τόμος Ιουνίου, σελ. 223, εκδόσεις Άθως )
....................................................................................................
....................................................................................................

Στίχοι:  

Ηλίας Κατσούλης

Μουσική:  

Ορφέας Περίδης

1.

Ορφέας Περίδης

Μοιάζω με το δέντρο εκείνο
που πληγώνουνε κι ανθίζει,
άσπρο δάκρυ σαν το κρίνο
απ’ το σώμα μου δακρύζει,
μοιάζω με το δέντρο εκείνο
που πληγώνουνε κι ανθίζει.

Μαστιχόδεντρο και κρίνο
Άγιο Μύρο και λιβάνι
ποιος αγάπησε να γιάνει.

Που σκορπάει την ευωδιά του
και στο χώμα που θα γείρει
κι ας κεντήσαν την καρδιά του
μ’ ασημένιο κεντητήρι,
που σκορπάει την ευωδιά του
και στο χώμα που θα γείρει.

Μαστιχόδεντρο και κρίνο
Άγιο Μύρο και λιβάνι
ποιος αγάπησε να γιάνει.

Μοιάζω με το δέντρο εκείνο
που το σώμα του αγιάζει,
απ’ το δάκρυ του που τρέχει
απ’ το μόσκο του που στάζει,
μοιάζω με το δέντρο εκείνο
που το σώμα του αγιάζει.

Μαστιχόδεντρο και κρίνο
Άγιο Μύρο και λιβάνι
ποιος αγάπησε να γιάνει.