Πάλι καλά που ζήτησε μια συγνώμη γονατιστός, αλλά....

Αυτές τις μέρες, περιστεράκι μου
το είδαμε και το ανεπανάληπτο 
από επίσκοπο της Κρατικής Ελλαδικής Εκκλησίας.

-Τι είδαμε, μανδάμ Σουσού μου;
-Μην μπερδεύεις, ρε χαχαμίκο, τα ονόματα που αρχίζουν από Σ.
Σαλογραία, με φωνάζουν οι φίλοι.
-Α ναι. Κυρά Σαλογραία μου, τι είδαμε τέλοσπάντω;

-Τα ύστερα του κόσμου είδαμε.
Είδαμε επίσκοπο να βγαίνει στην Ωραία Πύλη
και να ζητάει απ' το  εκκλησίασμα που αγωνιζόταν να προσευχηθεί
-εν ώρα θείας λατρείας,
είδαμε, επαναλαμβάνω, να ζητάει γονατιστός "συγνώμη".

Να ομολογήσω
ότι δεν συγκινήθηκα από το ανέλπιστο υπερθέαμα;

-Συγκινήθηκες.

-Βέβαιαα και συγκινήθηκα! Θα ήμουν ντιπ καταντίπ ντουβάρι αν δεν συγκινιόμουνα, πλην όμως...το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο, ένας γλωσσούδικος λογισμός αντέλεξε μέσα στο κεφάλι μου, ως ακολούθως:

-Χμ...δεσπότη μου, μπράβο, μπράβο σου που είχες τη στοιχειώδη ευφυία εν όψει και της συνταξιοδότησής σου, να ζητήσεις γονατιστός μια τελευταία (ελπίζω όχι πρώτη και μοναδική) συγνώμη από όσους δίκαια σταύρωσες  -ή και άδικα των αδίκων, κυρίως- κατά τη διάρκεια της μακριάς ιερατικής σου πορείας, όμως τούτη η γενικόλογη  κίνηση δεν επαρκεί για να γιατρέψει όσες πληγές στις καρδιές των πιστών σου, και κατά τη διάρκεια πολλών χρόνων με τα κομπρεσσέρια της φαρισαϊκής σου σκληρότητας, πρόλαβες και  τους άνοιξες.

-Και γιατί δεν επαρκεί; να έχουμε καλό ερώτημα.
-Ω τώραα! Πιάσ' το αυγό και κούρευ' το!
Πού να εξηγώ...αναλύοντας τις αναρίθμητες  συνέπειες 
των όποιων αρνητικών λόγων και πράξεων...

Μην τα περιμένεις όλα απ'  τη γραία, μερικά πράγματα 
πρέπει να τα σκεφτείς, επιτέλους  και μοναχό σου...

Σου θυμίζω ωστόσο εκείνο το σκηνικό με την έμπρακτη Μετάνοια
του Ζακχαίου.
Όταν πραγματικά, ο Ζακχαίος αγάπησε το Χριστούλη, και συνειδητοποίησε τα προσωπικά του μαύρα χάλια,  τότε, κατάλαβε πόσο λέρα ήταν ο ίδιος ως φοροεισπράκτορας. Και δεν ξεστόμισε απλά μια εύκολη λέξη "συγνώμη" για το θεαθήναι των βιντεοκαμερών -που ευτυχώς τον καιρό εκείνο δεν υπήρχαν-, αλλά έμπρακτα, όσους είχε κατακλέψει, πλουσιότατα, τους αποζημίωσε και με κάθε τρόπο, τους παρηγόρησε.

-Κατάλαβες πού  θέλω να καταλήξω ,σεβάσμιέ μου;

-Ο νοών νοείτω, μωρή Σαλογραία,
τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και ως γνωστόν,
οι ρασοφόροι
(εκτός ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων πάντοτε)
σιχαίνονται τη ανέχεια  και τους κάθε λογής  ζήτουλες.

-Γι αυτό σου λέω...εντάξει που ζήτησε "συγνώμη"
αλλά...χρειάζεται να κάνει και άλλα βήματα, αλίμονο, 
δεν θα του υποδείξει η αφεντιά μου, ποιά.
Οφείλει, "να παίξει τα αφτιά του", και να τα βρει από μόνος του, 
για καθένα από τα πρόσωπα
που πρόσβαλε και αδίκησε και πλήγωσε και υπαρξιακά θανάτωσε.
Το καλύτερο, βέβαια,  όλων θα ήταν εξαρχής 
να προσέχει
να μην τσαλακώνει την ψυχή του πλησίον επειδή ίσως μετά να είναι αδύνατον το ...σιδέρωμα
-Μανδάμ τρελογραία μου, τι πσάχνεις να βρεις και συ, την σήμερον!
Εδώ γίνεται ο Κατακλυσμός του Νώε, από πνευματική άποψη,
εδώ χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί την ψυχή του...τι προσδοκάς;

-Προσδοκώ Ανάστασιν Νεκρών 
και ζωήν του Μέλλοντος Αιώνος, αμήηνν!

Ευανθία η Σαλογραία
.....................................................................
.......................................................................



Και ένα άρθρο για παπά που βγάζει σέλφι απόξω από τον Άγιο Ανδρέα της Πάτρας.
Μάλλον...καμία σέλφι πλέον...δεν είναι...ντροπή!

Συγχώρησε τον Εαυτό σου

Πριν πράξουμε το σωστό κάναμε δεκάδες λάθη. 
Πριν πούμε "ευχαριστώ", ξεχάσαμε πολλές φορές τους ευεργέτες μας. 
Πριν φωνάξουμε «δόξα σοι ο Θεός», 
χαθήκαμε σε δεκάδες οδυνηρά «γιατί», 
και πριν δοξολογήσουμε, βραχνιάσαμε στην γκρίνια. 

Γι αυτό, μην πετροβολάμε ως άχρηστο τον εαυτό μας. 
Είναι αυτός που μας χαρίζει τις όμορφες και άσχημες στιγμές. 
Μην θες πάντα να είναι στα καλύτερα του. 

Επίτρεψε του και το λάθος. 
Ξέρεις τι γλύκα έχει η συγχώρεση του εαυτού μας; 

Ρωτάς, θα με συγχωρέσει ο Θεός; 
Σε ρωτώ, εσύ συγχωρείς τον εαυτό σου; 

Μην κλέβεις το οξυγόνο της Χάρις του Θεού. 
Ασε να πάρεις και καμιά ανάσα. 
Παύσε να ζητάς πάντα το τέλειο σε όλα, το αψεγάδιαστο και ατσαλάκωτο. 

Η ειρήνη θα έρθει μέσα σου, 
όταν αποδεχθείς αυτό που είσαι και εκείνο που μπορείς να γίνεις. 

Και ξέρεις κάτι; ο Θεός κάνει όνειρα για μας, που εμείς τα μετατρέπουμε σε εφιάλτες. 

Εσύ μπορεί να μην πιστεύεις στο Θεό, 
αλλα Εκείνος πιστεύει πολύ σε εσένα. 

Επίτρεψε στον Θεό να ονειρεύεται μαζί σου….

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (Λίβυος) FB

Λέξεις κλειδιά: π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος, συγχώρηση, λάθος, μετάνοια

πηγή: Ζωντανό Ιστολόγιο

Τα πάντα βυθίζονται, εκτός από...

Τα πάντα βυθίζονται 
εκτός από την καρέκλα!

Του Στάθη-Ο δεκάλογος της νεροποντής.

πηγή: http://www.topontiki.gr/article/248048/ta-prasseinaloga-toy-stathi
..................................................................................................................
..................................................................................................................

Απειροστικός λογισμός (επανάληψη)

(επανάληψη από το https://salograia.blogspot.gr/2009/08/blog-post_22.html)
...................................
"Όσο ένας αριθμός διαιρείται δια του Μηδενός
τόσο προσεγγίζει το Άπειρο.

Όσο διαιρείται δια του Απείρου, 
τόσο προσεγγίζει το Μηδέν..."

Μου το είπε [στην Πάτρα
ο [οικονομολόγος] Μάρκος  [Δαρειώτης] 
που κατέχει μαθηματικά.

Και με ενθουσίασε.

Και είπα να σου το γράψω...

Ευανθία η Σαλογραία

Γιατί "φτύνεις" τους γονείς σου, χαμένο; (επανάληψη)

(επανάληψη από το https://salograia.blogspot.gr/2011/05/blog-post_12.html )

Να σου πώ, δια ποίον λόγον- εκτός του ότι,  σου είναι τσατάλια τα νεύρα λόγω εξετάσεων- υποπτεύομαι, δεν εκτιμάς τους γονείς-όπως θα όφειλες- περιστέρι μου;

Επειδή-ένεκα της μικρής ηλικίας - βρίσκεσαι συναισθηματικά, σε ελάχιστη απόσταση, από κείνους. 

Έτσι, λόγω της οπτικής γωνίας, απ' την οποία παρατηρείς, αδυνατείς, να δεις την ψυχή τους.

Ακριβώς όπως δε μπορείς να καταλάβεις το σχήμα της παλάμης,
σε περίπτωση που εφάπτεται το χέρι- στο πρόσωπο.
Και τρέφοντας  αρνητικές διαθέσεις, 
εκείνη την παλάμη που ακουμπάει στο πρόσωπο 
προσπαθώντας να  καθαρίσει την αιθάλη της άγνοιας- 
απ'τα ανώριμα, αχάριστα μούτρα σου-

εσύ, πολύ εύκολα- μπερδεμένο  στους δαίδαλους
της  νεανικής υποκειμενικότητας- 
θα την περιγράψεις στους φίλους- ως αθλιότατη μούντζα, 
διδόμενη από γονείς ανεγκέφαλους, που δεν ξέρουνε- λές- 
πώς - φιλελεύθερα- 
να φέρονται στα παιδιά τους-
γι αυτό-κατά τη γνώμη σου πάντα-
τα πληγώνουν και αγνοούν τις ανάγκες τους. 

-Οποίαι παρερμηνείαι  πράξεων και εντίμων  προθέσεων! 

-Τι κάνει σ’ αυτή την περίπτωση, 
ο οδηγούμενος στο εκτελεστικό -ψυχολογικό- απόσπασμα, έρμος γονέας;

-Δίνει, άγια σφαλιάρα, ανάποδη, άραγε;

- Όχι, καλιακουδάκι μου! 
Η βία του σώματος -εν οργή- πάντοτε βία γεννάει. 
Άπαγε!

Πράττει,  απλά, ο γονεύς,  το χρέος του, 
διδάσκοντας  έμπρακτο σεβασμό -όσο μπορεί- 
και περιμένοντας, χρόνια και χρόνια -με προσευχή και αγάπη- μέχρι το παιδί του, να γίνει ενήλικο!

-Και στα πόσα χρόνια, μανδάμ Σαλογραία, το "παιδί" μεγαλώνει;

-Μακάρι και να ξερα! 

Κάποτε σε συνέδριο ψυχιάτρων στην Πάτρα, 
ακούστηκε ως αστεϊσμός η   άποψη ότι η εφηβεία, τελειώνει, στα σαράντα πέντε -τριγύρω!

-Χαμογέλα! κάλλιο αργά παρά ποτέ, πικραμένο μου

Ο υπομείνας-δεν θα κουραστώ να το γράφω- εις τέλος,
μονάχα, αυτός, θα γλιτώσει! 

Ευανθία η Σαλογραία

Οι στρατιές του ψεύδους

Γράφει ο Βασίλης Νέδος 

πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

«Τριάντα χώρες χρησιμοποιούν “στρατό διαμορφωτών γνώμης” για να χειραγωγήσουν τη δημοκρατία». Πρόκειται για τον τίτλο πρόσφατου δημοσιεύματος της βρετανικής εφημερίδας 
The Guardian και αναφέρεται στην έκθεση μιας ΜΚΟ με βασικό έργο τον εντοπισμό και την ανάδειξη της παραπληροφόρησης από τα social media. 

Ανάμεσα στις χώρες που χρησιμοποιούν στρατούς από ψεύτικους ή παραπλανητικούς λογαριασμούς στα social media για να περάσουν τη γραμμή τους ή να προωθήσουν την αντιδημοκρατική ατζέντα, βρίσκονται πέρα από τη Ρωσία, η Τουρκία, οι Φιλιππίνες και η Βενεζουέλα. 

Ισως, η πλέον ωμή εκδοχή είναι εκείνη του Σουδάν. 

Υπάρχει ειδική μονάδα, ενταγμένη στον στρατό που κατασκευάζει λογαριασμούς, η οποία πέρα από την ατζέντα της κυβέρνησης, προωθεί και την απαξίωση των ελάχιστων ανεξάρτητων φωνών που μπορεί να υπάρχουν και να επικρίνουν την κυβέρνηση. 

Η αμερικανική ΜΚΟ Freedom House, η οποία πραγματοποίησε την έρευνα, περιέλαβε σε αυτή συνολικά 65 χώρες. Στην έρευνα συμπεραίνεται ότι μόνο το 2016 τουλάχιστον 17 εκλογικές αναμετρήσεις επηρεάστηκαν από τη διασπορά ψευδών ειδήσεων (των λεγόμενων fake news) και παραπληροφόρησης.

Πέρα από την προφανή διάσταση ασφαλείας που έχει η ανάγκη αντιμετώπισης της κακόβουλης παραπληροφόρησης, καθώς είναι ικανή να επηρεάσει και τους διεθνείς συσχετισμούς, έχει και μια εσωτερική. 

Ο πειρασμός να κάνει κάποιος συγκρίσεις με την ελληνική σφαίρα των κοινωνικών δικτύων είναι μεγάλος. 

Από το 2009 και μετά, τα social media έχουν γίνει ένα μεγάλο καζάνι, όπου φήμες, ψευδείς ειδήσεις, πολιτικά τοποθετημένες εκτιμήσεις, «πειραγμένες» εικόνες και απλά χονδροειδή ψέματα, αναμειγνύονται με τα γεγονότα. 

Ο χυλός που τελικά προκύπτει ως αποτέλεσμα για τον τελικό χρήστη, εν ολίγοις τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών που διαθέτουν λογαριασμό στα κοινωνικά δίκτυα, λειτουργεί ως ένας πραγματικός φάρος παραπληροφόρησης. 

Πολιτικά «ονόματα» χτίζονται πάνω σε αυτό τον χυλό, αλλά και καριέρες «δημόσιων προσώπων». 

Στο τέλος της ημέρας, τα παραδοσιακά ΜΜΕ απλά παρακολουθούν το έδαφος να υποχωρεί κάτω από τα πόδια τους, καθώς η παραδοσιακή δημοσιογραφία εμφανίζεται ανίκανη να συγκρατήσει αυτή την ακατάσχετη ροή πληροφορίας. 

Κανείς δεν μπορεί να δει την επόμενη μέρα καθαρά. Ωστόσο, αν συνεχιστεί η σημερινή κατάσταση, σίγουρα θα είναι δυσοίωνη.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Έντυπη

Μία μοναδική ενιαία επιστήμη

Φίλιππος Σέρραρντ

Η πτώση μπορεί να εννοηθεί καλύτερα όχι ως μία ηθική παρεκτροπή ή κάθοδος σε κατάσταση σαρκική, αλλά ως ένα δράμα της γνώσης, ως μία εξάρθρωση και αποδόμηση της συνείδησής μας, ένα χάσμα στις αντιληπτικές και γνωστικές ικανότητές μας  –ένα χάσμα που μας απέκοψε από άλλους ανώτερους κόσμους και μας απομόνωσε στη μοιραία θνητότητα της μοναχικής ύπαρξής  μας  εντός του κόσμου τούτου. 

Λησμονείται πλέον η συμβολική λειτουργία κάθε μορφής και δεν καθοράται στα πράγματα η διττή, «σχεσιακή» πραγματικότητα, παρά μόνο η μη πνευματική τους διάσταση, η ψυχο-φυσική ή υλική τους όψη.

Ιδωμένο μέσα απ’ αυτήν την προοπτική, το έγκλημά μας, όπως εκείνο του Αδάμ, ισοδυναμεί με την απώλεια της αίσθησης των συμβόλων· γιατί η απώλεια της αίσθησης των συμβόλων δεν είναι παρά η τοποθέτηση και αδιέξοδη εμμονή μας μέσα στο «ίδιο» σκοτάδι και την «ίδια» άγνοια. 

Αυτή είναι η έξοδος από τον Παράδεισο, η κατάσταση της πεσμένης ανθρωπότητάς μας· και αυτή είναι η συνέπεια της φιλοδοξίας μας να εγκαθιστούμε εαυτούς μόνιμα και αποκλειστικά στον κόσμο τούτο και να υποστηρίζουμε ότι η παρουσία μας στον κόσμο τούτο –και αποκλειστικά στον κόσμο τούτο– είναι σύμφωνη με την πραγματική φύση μας ως ανθρωπίνων υπάρξεων. 

Πράγματι, φθάσαμε στο σημείο όχι μόνο να θεωρούμε ότι ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε με την εγω-συνείδησή μας είναι ο φυσικός κόσμος, αλλά επίσης να θεωρούμε ότι η πεσμένη, υπανθρώπινη κατάστασή μας είναι η φυσική ανθρώπινη κατάσταση, η κατάσταση που συνάδει με τη φύση μας ως ανθρωπίνων υπάρξεων. Και μιλάμε για απόκτηση γνώσης του φυσικού κόσμου, ενώ δεν ξέρουμε ούτε καν τι συμβαίνει στο μυαλό ενός βελανιδιού.

Αυτή η εξάρθρωση της συνείδησης που χαρακτηρίζει ουσιαστικά την πτώση μας είναι ίσως κατεξοχήν πρόδηλη στο διαζύγιο που επιβάλλουμε μεταξύ του πνεύματος και της ύλης, του εσωτερικού και του εξωτερικού, του άκτιστου και του κτιστού,  και στην εικασία μας ότι μπορούμε να γνωρίζουμε το ένα χωρίς να γνωρίζουμε το άλλο. 

Αν και εφόσον αναγνωρίζουμε το πνευματικό βασίλειο, έχουμε την τάση να το θεωρούμε ως κάτι εντελώς διαφορετικό από το υλικό βασίλειο και ν’ αρνούμαστε ότι το Θείο είναι αναλλοίωτα παρόν στις φυσικές μορφές ή ότι μπορεί να γνωσθεί χωρίς την προϋπόθεση μιας άμεσης αντιληπτικής ικανότητας που παρακάμπτει τον φυσικό κόσμο – σαν να ήταν η ύπαρξη του κόσμου τούτου, κατ’ έννοια πνευματική, αρνητική και ασήμαντη για τη σωτηρία μας.

Αυτός ο απόκοσμος τύπος εσωτερισμού εκφυλίζεται δυστυχώς πολύ συχνά σ’ ένα είδος πνευματικής ακολασίας, υπό την έννοια ότι υπηρετεί την ιδέα πως είναι δυνατό να καλλιεργούμε την εσωτερική πνευματική ζωή και να καταγινόμαστε με ασκήσεις διαλογισμού και επικλήσεις και άλλες πρακτικές τελετουργιών, είτε καθιερωμένων είτε παραποιημένων, ενώ η εξωτερική μας ζωή, η επαγγελματική ή ιδιωτική, υπακούει σε πνευματικά και φυσικά πρότυπα και έξεις, που όχι μόνο δεν έχουν κανένα πνευματικό περιεχόμενο, αλλά βρίσκονται σε παντελή δυσαρμονία με τους ουσιώδεις ρυθμούς της ύπαρξης που είναι Θεία, ανθρώπινη και φυσική. 

Δεν θα πρέπει να λησμονούμε ποτέ ότι η αυθεντική πνευματική ζωή μπορεί να βιωθεί μόνο υπό την προϋπόθεση, κατά πρώτον, ότι ο τρόπος με τον οποίο εκπροσωπούμε το φυσικό σύμπαν, καθώς επίσης και η δική μας θέση μέσα σ’ αυτό, συμφωνεί με την αρμονία που έχει ενσταλαχθεί σε ολόκληρη τη δομή του, μέσω της Θείας εντολής, που το φέρνει –και το διατηρεί– στην ύπαρξη· και κατά δεύτερον, ότι στο μέτρο που είναι ανθρωπίνως εφικτό, ακολουθούμε σε κάθε πτυχή της ζωής μας –πνευματική, συναισθηματική, φυσική– αυτήν την αρμονία, απεμπλεκόμενοι επομένως απ’ όλες τις δραστηριότητες και τις τεχνικές που έρχονται καταφανώς σε σύγκρουση με αυτήν. 

Αν παραβιάζουμε τους ουσιώδεις ρυθμούς της ύπαρξης, τότε οι προσπάθειες και επιδιώξεις μας να αντλήσουμε από την πηγή της πνευματικής ζωής, είναι καταδικασμένες να αποβούν άκαρπες, ή σε ορισμένες περιπτώσεις, ενδέχεται να μας οδηγήσουν σε μια κατάσταση φυσικής ανισορροπίας που μπορεί, αληθινά, να περιγραφεί ως δαιμονική.

Το διαζύγιο μεταξύ του πνεύματος και της ύλης συνεπάγεται ότι οι υλικές μορφές θεωρούνται ως εντελώς μη-πνευματικές, και έτσι νοούνται είτε ως απάτη είτε ως μορφές που πρέπει να γνωσθούν μέσω της αποκλειστικής ταύτισης της πραγματικότητάς τους με αυτήν καθεαυτήν την υλικότητά τους. 

Τέτοιος ευτελισμός της φυσικής διάστασης των πραγμάτων ισοδυναμεί όχι μόνο με την απόρριψη της πνευματικής πραγματικότητας της κτιστής ύπαρξής μας, αλλά επίσης, μέσω της στερήσεως των φυσικών πραγμάτων από τη λειτουργική τους θεοφάνεια, με το να αντιμετωπίζουμε μια Θεία αποκάλυψη ως ένα νεκρό και άψυχο σώμα. 

Και σε αυτήν την περίπτωση δεν μιλάμε μονάχα για ένα είδος αυτοκτονίας· μιλάμε για ένα είδος φόνου.

Είναι ακριβώς το ίδιο επικίνδυνο να σκεφτόμαστε ότι μπορούμε να φθάσουμε σε γνώση Θεού, ενώ ταυτόχρονα αγνοούμε, ή μάλλον αρνιόμαστε, την παρουσία Του στα υπαρκτά πράγματα και στις αντίστοιχες συμβολικές τους τελετουργίες, όσο είναι (επικίνδυνο) για εμάς να σκεφτόμαστε ότι μπορούμε να αποκτήσουμε κάποια γνώση των υπαρκτών πραγμάτων, ενώ αγνοούμε, ή ακόμα περισσότερο αρνιόμαστε, τη Θεία παρουσία που τα πληροί και τους προσδίδει την πραγματικότητά τους. 

Βασικά, δεν μπορεί να υπάρξει γνώση της εξωτερικής όψης των πραγμάτων –αυτών που ονομάζουμε φαινόμενα– χωρίς γνώση της βαθύτερης, ενδόμυχης πραγματικότητάς τους· καθώς επίσης δεν μπορεί να υπάρξει γνώση της ενδόμυχης πραγματικότητας που να μην περιέχει την εξωτερική της όψη. 

Είναι το ίδιο που ισχύει και με την Αγία Γραφή: η πληρότητα της αποκάλυψης δεν μπορεί να εννοηθεί μόνο από το γράμμα, με μια μόνο εξωτερική προσέγγιση του κατά λέξη νοήματος· μπορεί να εννοηθεί κυρίως όταν ερμηνεύεται από την πνευματική επιστήμη που εντρυφά στις ενδόμυχες σημασίες. 

Ταυτόχρονα αυτές οι ενδόμυχες σημασίες δεν γίνονται αντιληπτές παρά μόνο μέσω του γράμματος και της εξωτερικής προσέγγισης των κατά λέξη νοημάτων.

Υπάρχει μια αδιάσπαστη ενότητα μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού, του αρσενικού και του θηλυκού, μεταξύ της βαθύτερης πραγματικότητας ενός πράγματος και της εξωτερικής του εμφάνισης.

Και κάθε γνήσια γνώση αμφοτέρων εξαρτάται από τη θεώρησή τους ως ακέραιων αριθμών (και όχι κλασμάτων) μιας μοναδικής ενιαίας επιστήμης.

Η απόδοση έγινε το Νοέμβριο του 2017 από τον Αναστάσιο Θεοφιλογιαννάκο. Παραθέτουμε το Αγγλικό κείμενο: A Single Unified Science by Philip Sherrard, Not of this World: A Treasury of Christian Mysticism.

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του Γιώργου Κόρδη.

πηγή κειμένου: Aντίφωνο