Τελικά ο ζωόφιλος γεννιέται ή γίνεται;

(επανάληψη η ανάρτηση του Αυγούστου 2010)
..................................................................
Περιστεράκι μου, 
είχα την καλή τύχη να μεγαλώσω- το βόιδι- σε μια επαρχία, με αυστηρά ακόμη ήθη, την οποία επαρχία, δεν είχε αλλοτριώσει η τυφλεόραση και στην οποία υπήρχε ένας κινηματογράφος όλος κι όλος-τ' "Αστέρια"- όπως σου έγραφα σε παλιότερες αναρτήσεις.

Εκεί, στην αγαπημένη, μικρή πόλη, οι εμπειρίες μας, τύγχαναν πάνυ αθώες -σε σχέση με το τουρλουμπούκι, του σήμερα- και κυρίως, προφυλαγμένες από μ η αναστρέψιμα στραβοπατήματα.

Εκεί, επέβλεπαν το βίο και την πολιτεία μας, όχι μόνον οι γονείς με άγρυπνο βλέμμα Μέδουσας,

(δε χαμπαριάζαν βλέπεις απ' τις βλακείες με τις οποίες φλόμωσαν τη δική μου γενιά οι βαθυστόχαστοι ψυχολόγοι...)

αλλά και οι καθηγητές του σχολείου μας, που σαν κατάσκοποι με ερευνητικό μάτι -και απερίγραπτο ιεροεξεταστικό ζήλο- εφάμιλλο εκείνον του Ζβίγγλιου- οργάνωναν εφόδους στα ενοικιαζόμενα δωμάτια και παρακολουθούσαν από τζάμια, χαραμάδες και κλειδαρότρυπες, τους φτωχούς μαθητές τους.

Οι μαθητές- εντός- ανυποψίαστοι για τον καχύποπτο oφθαλμό που παραμόνευε εκτός, χασκογελούσαν και ενίοτε χαρτόπαιζαν -τα δεκαεπτάχρονα παλιόμουτρα!

Πώς αλλιώς να τους περάσει η ώρα τις κρύες, μοναξιασμένες νύχτες του χειμώνα, μακριά από τα χωριά τους, μακριά από τις προκομένες και εντιμότατες μάνες τους;

Δεν τα είχε διδάξει κανείς να προσεύχονται αδιάλειπτα...

Απέξω, οι ζηλωτές παιδονόμοι- ενίοτε και ο Τορκουεμάδας ο γυμνασιάρχης- αυτοπροσώπως.

Ήθελαν, βλέπεις, οι αγρίως επιβλέποντες δάσκαλοι, να διαπιστώσουν -ιδίοις όμμασιν- αν οι γυμνασιόπαιδες- και εκ της αγροτικής βιοτής, προς αγυιόπαιδες αποκλίνοντες - οι ηρωικὠς αγωνιζόμενοι εν γράμμασιν όπως διακριθώσιν, μια που στα χωριά τους ανώτερο σχολειό δεν υπήρχε- ήθελαν, λέγω- να διακριβώσουν αν επιμελούνταν οι έφηβοι τα μαθήματά τους ή αν τέλος πάντων, ασχολούνταν με κάτι...φιλεκπαιδευτικόν και ...φιλόθεον.

Αλίμονο αν οι παραμονεύοντες δασκάλοι( φτυστοί ο Νέστορας Μάτσας, στο ρόλο "σκουλήκι!" την έχω ακόμα ζωντανή την εικόνα στα μάτια μου) -τα παράθυρα γυμνά από κουρτίνες-φτώχεια και των γονέων- αλίμονο και γραψαλίμονο, τονίζω, αν έπιαναν επ'αυτοφώρω τους μαθητές να παίζουν "ξερή" ή να καπνίζουνε!

-Ιιιιιχ! 
Μαυρο φίδι, κατάμαυρο και από τον ήλιο καταμαυρότερο και κολοβό που τους έφαγε! 

Αποβολή -τουλάχιστον- πενθήμερος, την επόμενη μέρα, οι διαδικασίες συνοπτικότατες - τις αηδίες περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δημοκρατίας εν τοις σχολείοις,ουδείς ακόμα-ευτυχώς- στον ταπεινό μας μικρόκοσμο τα είχε αναδείξει εις πεφιλημένο εικόνισμα και λάβαρον καταστροφικής ανεξαρτησίας.

Τότε μας έκανε αυστηρό κουμάντο το ...Πουλί, ο Φοίνικας ντε! οι άνθρωποι νοικοκυραίοι, κανείς δεν απατούσε(φανερά) τη γυναίκα του, και όλοι στην αφελή, μικρή κοινωνία μας, ήμασταν περήφανοι για την Απριλιανή Επανάσταση- μάλιστα ψηφίσαμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΙΑ με ΑΝΟΙΧΤΟΥΣ, παρακαλώ τους μπερντέδες, προκειμένου να απαλειφτεί από το μυαλό των ρουφιάνων και ίχνος αμφιβολίας ότι τυχόν να κρυφοεπιθυμούσαμε τους Γλύξμπουργκ για αφεντάδες μας...

(βλέπεις τώρα...με το Μητσοτακέικο και τους παπατζήδες, είδαμε το φως το... αληθινόν, το είδαμεν,και από Σεπτέμβρη θα μας πεταχτούν τα μάτια έξω- ας είναι καλά ο φίλτατος, ο καθηγητής Οφθαλμολογίας ο Γαρταγάνης, κάτι θα σώσει, αγαπημένο μου, το γνωρίζεις...)

Επέβλεπαν, λοιπόν, τα χρηστά μας ήθη, με όχι και την αγνότερη χριστιανική διάθεση, βεβαίως τόσον οι γείτονες, όσον και οι χωροφύλακες, και ο περιπτεράς -ο καταγράφων ανελλιπώς, τι εφημερίδα(δεξιά, κεντρώα, η παλιοκουμουνιστική) μάς έστελνε η μάνα να αγοράσουμε- επέβλεπαν την ηθική μας, μέχρι και κάτι βρομόπαιδα που κάθονταν στο κεντρικό βενζινάδικο της μικρής μας πόλης, και με χλευάζαν " ποντικομαμή"(στο περί παρθενίας και παρθενορραφών κείμενο που σου χει καθίσει -ω ηθικιστή και πιετιστάκο μου- στο στομάχι, θα βρεις τους λόγους) και ένας απ'αυτούς, ονόματι Καραμίχαλος, μάλιστα- πάει πέθανε έμαθα ο Θεός να τον συχωρέσει- με φώναζε πειραχτικά και "κουκουβάγια" επειδή ως κορίτσι του κατηχητικού δεν του δινα σημασία κατά πρώτον, και κατά δεύτερον, επειδή φόραγα και γυαλιά στο γυμνάσιο και όσο να το κάνεις τουλάχιστον προς μπούφος, αν όχι προς κουκουβάγια, έφερνα οπωσδήποτε...

Σου περίγραψα αυτόν τον περίγυρο, για να πω ότι μέσα σε τέτοια φριχτή αστυνόμευση τι σεξουαλικές γνώσεις φαντάζεσαι πως είχα -το έρμο;

Ακριβώς όσες με είχε διδάξει -με το εντελώς προσωπικό του παράδειγμα- ο σουρομαδημένος,γέρος, μισότυφλος, κεραμιδόγατος της σπιτονοικοκυράς μας.

Από το γάτο, κάποια στιγμή κατάλαβα ότι κάποια μέρη του σώματος σε κάτι επιπλέον χρησιμεύουν, εμπασπεριπτώσει, αλλά δεν το έκανα και θέμα... θεία Χάριτι- δε με ένοιαζε.

Έντάξει, κάποια στιγμή μπήκα σε νόημα(ο γάτος φρόντιζε επιμόνως να με διδάσκει με το παράδειγμα- προς εμπέδωσιν )όμως... δεν είχα χρόνο να εντρυφήσω περισσότερο διότι και γω όλο διάβαζα, καθώς ο Χριστόδουλός τους, και έφτασα σε μια ηλικία γάμου,ούτως ειπείν, και ακόμα σε κάποια πράγματα, ήμουν από την Πηνελόπη τη φίλη μου, αθωότερη...

Να μην τα πολυλογώ και σε κουράζω...διήγον τον βίον ήρεμος και ατάραχος έως ότου σε ηλικία περίπου 25 ετών(μάλιστα, καλά το διάβασες, εικοσιπέντε...) πληροφορήθηκα 
ξ α φ ν ι κ ά -μα τι αστροπελέκι Θε μου, Θε μου και κείνο;- ότι εκτός από τους κανονικούς ανθρώπους υπάρχουν και ...ανώμαλοι που κάνανε σεξ, με ΤΙ αν το πιστεύεις;

-Με... κατσίιιικες!

Έφαγα το σ ο κ του Μινώταυρου! 

Και αυτό, φίλε μου, το πληροφορήθηκα διαβάζοντας το ΠΗΔΑΛΙΟ!

-Γιατί, κυρά μου, έκατσες και διάβασες το Πηδάλιο;(άγριο βλέμμα- επιτιμητικό, του ηθικιστή-πιετιστή, αναγνώστη...)

-Γιατί να μην το διαβάσω το Πηδάλιο πάτερ μου;

(ύφος χαμηλοβλεπούσικο πλην...ελαφρώς... αναιδές)

-Τι γλώσσα είναι αυτή, ένα μέτρο;
Την κολοκυθιά θα παίξουμε τώρα, μανδάμ Σαλογραία;
ΜΕ ΣΥΓΧΥΖΕΙΣ!

Το Πηδάλιο ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝΕ λαϊκοί...

ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΠΑΠΑΔΕΣ.

ΜΟΝΟΝ.

Τελεία και παύλα!

-Πριιιιτς! Σε γελάσανε!

Παρήλθον οι χρόνοι εκείνοι, πάτερ μου, και ΜΗΝ πας να μου αλλάξεις το θέμα!

-Ποιος εγώ;

-Ναι εσύ!

Το θέμα μου σήμερα δεν είναι αν επιτρέπεται ή δεν επιτρέπεται οι λαικοί να διαβάζουν Πηδάλιο, το θέμα μου σήμερα είναι π ώ ς γίνεται κανείς κτηνοβάτης;

Γεννιέται ή γίνεται;

-Είμαι σχεδόν βέβαιη ότι γίνεται, γίνεται! 

Θυμάμαι με πληροφόρησε και η συχωρεμένη η επιστήμων μαία- η μάνα μου -τότε- ότι κατσίκες τις βίασαν κάποιοι αγροἰκοι και τα τρέχαν τα ζωντανά, στους γιατρούς στα επείγοντα, άσε ο πελεκάνος ο Πέτρος στη Μύκονο, που ψόφησε άδοξα σεξουαλικά κακοποιημένος (ναι ναι δεν παράκουσες ) από μεθυσμένο άγγλο τουρίστα- το είπε, τότε και η τυφλεόραση...

-Μανδάμ με εκπλήσσσεις!

- Χα! έτσι είμαστε εμείς οι γυναίκες!

Ενώ σου παριστάνουμε τον ψόφιο κοριό, μετά...τσουπ...σου ρίχνουμε το τούβλο στο Δόξα Πατρί και σε στέλνουμε...αδιάβαστο!

Και επανέρχομαι επαναδιατυπώνοντας την ερώτηση:

-Κτηνοβάτης

(και κατ'επέκτασιν διευρύνοντας το θέμα υπό, άνω, κάτω και πλαγίως- ανθρωποφάγος, νεκρόφιλος, παιδεραστής, γεροντόφιλος, φρουτόφιλος, φωτογραφόφιλος, αξεσουαρόφιλος, δεντρόφιλος-θυμάσαι τι υπόνοιες σου δημιουργήθηκαν για τον άγιο συγγραφέα όταν διάβασες το υπό την Βασιλικήν Δρυν;μα έχει ξεφύγει ποοοοολύυυυυ, το πονηρό μυαλό των νέων ανθρώπων σήμερα! - και ομοφυλόφιλος)

γεννιέται κανένας

ή γ ί ν ε τ α ι;

Και αν γ ί ν ε τ α ι, π ώ ς γίνεται;

Και αν γίνεται π ώ ς ξε-γίνεται; 

Τι λεν οι πσυχίατροι; 

Τι λεν οι παπάδες;

Τι λέει η αφεντιά σου;

Βοήθησέ με να μάθω!

Pleeeeaaaase! 

Ευανθία η Σαλογραία 

( και ζουλώντας, μαναράκι μου, στην υπογραφή,
θα πεταχτείς στην παλιότερη
ανάρτηση με τίτλο:
" Ο Λάκης (από το Ηρακλάκης), η Αρετή και η Κακία )

................................................................
Υστερόγραφο:Στα σχόλια που ακολούθησαν, στην αρχική ανάρτηση του 2010,
η Μαρίνα, μας είπε ότι δεν ενδιαφέρει η ψυχαναλυτική προσέγγιση του θέματος. 
Μας ενδιαφέρει (και σωστά) η χριστιανική. 
Όποιος θέλει να γίνει υγιής, με τη δύναμη του Κυρίου μπορεί να γίνει, 
και όποιος θέλει να γίνει χορευτής, με τη δύναμη του Κυρίου χορεύει.
Το βίντεο που παρατίθεται, μιλάει από μόνο του...

Η γεύση της ελευθερίας (επανάληψη)

Μιλώντας για τους αγίους, εκεί που τρώγαμε, μου είπες αγαπημένo μου :

-Μαγιλίκια! Γουστάρεις αποκρυφιστικές τεχνικές! 
Και οι μαύροι μάγοι, τελετές κάνουνε. 
Και σεις οι Χριστιανοί, μία απο τα ίδια με αυτούς είστε!
........................................
Γιατί το είπες αυτό;

Το είπες, επειδή αγνοείς την αβυσσαλέα δ ι α φ ο ρ ά 
ανάμεσα στη δύναμη του Αγίου Πνεύματος 
και στη δύναμη του πνεύματος του Εωσφόρου.

Αυτή η διαφορά, είναι κεφαλαιώδης και θεμελιώδης.
Το κρασί και το ξίδι, άμα τα δεις, φαίνονται ίδια,
η γ ε ύ σ η όμως, αποκαλύπτει την πραγματική τους υπόσταση.

Λέγοντας γ ε ύ σ η τι εννοούμε;

Μια εν πολλοίς, υ π ο κ ε ι μ ε ν ι κ ή αίσθηση και εκτίμηση, 
η οποία βιώνεται σε συνάρτηση και με την αίσθηση της π ν ε υ μ α τ ι κ ή ς ε λ ε υ θ ε ρ ί α ς.
Και τι εννοώ λέγοντας πνευματική ελευθερία;

Εννοώ την ε λ ε υ θ ε ρ ί α απο τα π ά θ η, της σαρκός και του πνεύματος.

Είναι κεφαλαιώδης αυτή η διαφορά. 
Ας πούμε, [πράγματι ] εγώ δεν καπνίζω.

Εφόσον δεν καπνίζω, έχω ανά πάσα στιγμή την ελευθερία,
αν θέλω, να ξεκινήσω το κάπνισμα. 

Από τη στιγμή που θα το ξεκινήσω όμως 
και το συνηθίσω, 
μετά, 
αν αποφασίσω να το σταματήσω, 
δ ε ν θ α μ π ο ρ ώ.
Την ελευθερία μου θα την έχω απολέσει.
Θα έχω γίνει δούλη στο πάθος του καπνίσματος, 
όπως μυριάδες είναι δορυάλωτοι υπο του καπνού, αυτή τη στιγμή.

Θα μου σπάνε τα νεύρα, θα μασάω τσίχλες, θα κάνω προσπάθειες ποικίλες, αλλά το κάπνισμα δεν θα μου είναι εύκολο να το σταματήσω- επειδή άνοιξα στο σώμα μου ένα νευρολογικό μονοπάτι εθισμού που δύσκολα σβήνει- προκειμένου να επανέλθω στην πρότερή μου, αθώα και παρθένα- σε σχέση με τον καπνό- κατάσταση.

Είχες τελειώσει το φαγητό σου, και συνεχίζαμε την ειρηνική μας κουβέντα.
Σου διευκρίνησα:

Όσο ο άνθρωπος, στέκεται πάνω στο έδαφος της Εκκλησίας, πάνω στο έδαφος της Χάρης του Αγίου Πνεύματος, μοιάζει με τούτο το φρούτο που έχω ακουμπήσει επάνω στην παλάμη μου απαλά.
Αν θέλω, αφήνω το φρούτο απο τα χέρια μου να κυλήσει...

Το χέρι του Θεού, αφήνει στην κάθε ψυχή, όλους τους βαθμούς ελευθερίας.

Την αφήνει να κυλήσει σε όποια κατεύθυνση θέλει, αν εκείνη – η ψυχή- επιθυμεί να το κάνει...

Ανά πάσα ώρα, από το χέρι του Θεού, 
ο άνθρωπος, μπορεί να φύγει- αν θέλει-και να κάνει βουτιά ανεπίστροφη μέχρι την Άβυσσο, . 

Το Πνεύμα το Άγιο σ έ β ε τ α ι την προσωπική σου

ε λ ε υ θ ε ρ ί α ε π ι λ ο γ ή ς όσο τίποτε άλλο στον κόσμο...
Το χέρι του Εωσφόρου, αν κάποιον παγιδεύσει, 
τέτοιες πολυτέλειες δεν τις επιτρέπει.
Ο Εωσφόρος, έτσι και τον βάλει στο χέρι, θα σφίγγει σαν τανάλια, όλο και πιο δυνατά, εκβιάζοντάς τον, και ωθώντας τον σε όλο και μεγαλύτερη αυτοκαταστροφική απελπισία. 

Το χέρι του Εωσφόρου, όταν αρχίσει να κλείνεται γύρω απο την ψυχοσωματική υπόσταση-όπως αυτή τη στιγμή το χέρι μου κλείνεται γύρω απο το μαλακό αυτό φρούτο- θα την τυλίγει όλο και πολύ, όλο και πιο δυνατά, μέχρι να τη λιώσει - όπως εγώ έλιωσα αυτή τη σάρκα του καρπού που κρατούσα-μέχρι τη τελική θανάτωση και συντριβή της ψυχής του ανθρώπου, όπερ μη γένοιτο...

Αυτή είναι η κεφαλαιώδης διαφορά, με πολύ απλές εικόνες, 
του Αγίου Πνεύματος, και του πνεύματος του ακάθαρτου του Εωσφόρου.

Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο καλό κρασί και στο άθλιο ξίδι...

Είναι ζ ω τ ι κ ή ς σημασίας, λοιπόν, αγαπημένο μου, 
να προσέχεις ιδιαίτερα, 
σε τ ί ν ο ς τα πνευματικά χέρια ακουμπάς, 
και τ ί ν ο ς τα χέρια επιλέγεις, ως βάση αφόρμησης,
για την καταξίωση της ζωής σου...

Ευανθία η Σαλογραία

Η θεμελιώδης διαφορά μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας

(επανάληψη)

(Από το βιβλίο "Εμπνευσμένα κείμενα Ορθοδόξου πνευματικότητος" 
του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, εκδόσεις Ορθοδόξου Κυψέλης)
............................................................................................................................
[....]

Η θεμελιώδης διαφορά μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής εκκλησίας, 
από το Σχίσμα του 1054 μέχρι και σήμερα, 
βρίσκεται στο διαφορετικό τρόπο σύλληψης του Ευαγγελίου του Χριστού. 

Η Δύση, εκείνη την εποχή αλλά και προ αυτής, 
άρχισε να λαμβάνει το Ευαγγέλιο ως θεωρία
και ύστερα, ως μία από τις πολλές θ ε ω ρ ί ε ς περί του κόσμου και της ζωής, 

ενώ η Ανατολή κατεννόησε το Ευαγγέλιο
ως ά σ κ η σ η και π ρ ά ξ η. 

Συνακόλουθα η Δογματική στη Δύση έγινε καθαρή θεωρητικήΕπιστήμη, 
δηλαδή μία από τις πολλές φιλοσοφίες, ενώ στην Ανατολή,
ήταν και παρέμεινε μέχρι σήμερα μια επιστήμη της πράξης.

Η Δογματική είναι πρακτική επιστήμη.
Αυτό είναι κάτι το οποίο οι αιρετικοί θεολόγοι 
είτε δεν το γνώριζαν είτε το λησμόνησαν.

Η Δογματική ήταν εξ αρχής μια πρακτική επιστήμη, πράγμα που εγνώριζαν οι Απόστολοι, 
οι Άγιοι και οι ασκητές της Ανατολικής Εκκλησίας και γι αυτό αγωνίζονταν
ώστε κάθε δόγμα να το πραγματώσουν επάνω τους, στη ζωή τους.

Το Δόγμα της Αγίας Τριάδος για παράδειγμα 
περί του ενός Τριαδικού Θεού, 
φαινόταν σε πολλούς λαικούς,
 ακόμη και θεολόγους των αιρετικών, 
ως το πιο αφηρημένο απ' όλα τα Δόγματα. 

Όμως, στο Μηναίο της Ορθόδοξης Εκκλησίας 
γίνεται λόγος για πολλούς Αγίους οι οποίοι
δια της ασκήσεως μετέβαλαν τον εαυτό τους 
σε "κατοικητήριοντης Αγίας Τριάδος".

Αυτοί εθέωσαν το νού, την καρδιά και το θέλημά τους, 
τούτα τα τρία, σαν συγκοινωνούντα δοχεία 
τα επλήρωσαν με Πνεύμα Άγιον 
κατά την παραβολήν του Κυρίου περί ζύμης
(Λουκ.13 μ 21)

Όλα τα μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά και πολλές ακολουθίες
αρχίζουν με την προσευχή προς το Άγιο Πνεύμα:

"Βασιλεύ Ουράνιε , το Πνεύμα της Αληθείας...ελθέ και σκήνωσον εν ημίν."
Προσευχόμαστε , λοιπόν, να έλθει το Άγιο Πνεύμα να κατοικήσει μέσα μας.

Αυτό δε γίνεται αμέσως αλλά μετά από μακρά άσκηση στην προσευχή, τη νηστεία, την ελεημοσύνη και τον κόπο. 
Και αφού με όλα τούτα και με συχνά δάκρυα και αναστεναγμούς καθαρίσει η καρδία , 
τότε το Αγιο Πνεύμα σκηνώνει μέσα της για να θεώσει 
και την καρδιά και τη διάνοια και τη θέληση.

Τότε ο Ύψιστος Θεός κατοικεί στον άνθρωπο και ενεργεί τα πάντα εντός του.

Νους, καρδιά και θέλημα συνιστούν τον Τριαδικό άνθρωπο. 

Στην αμαρτωλή και εμπαθή ψυχή, τούτα τα τρία
δεν βρίσκονται σε ενότητα και θεϊκή αρμονία
αλλά είναι διηρημένα και δυσπροσάρμοστα. 

Σε τέτοια περίπτωση ο άνθρωπος 
μοιάζει με σπίτι που είναι διχασμένο, 
δεν μπορεί να κρατηθεί και πέφτει. 

Ένα τέτοιο οίκο της ψυχής, τίποτα δεν μπορεί να τον σώσει,
 εκτός από τη μετάνοια και την πίστη στο Ευαγγέλιο.

Μόλις πάλι, γνωρίσει ο άνθρωπος την αλήθεια, δηλαδή τον αληθινό του Κύριο και Σωτήρα, 
τον Μεσσία του κόσμου και Ουράνιο Άγγελο, αρχίζει να παραδίδεται ολόκληρος σε Εκείνον
και ανοίγει την καρδιά του, για να δεχτεί εντός του Εκείνον, μαζί με τον Πατέρα και το Πνεύμα.

Τότε η διδαχή του Χριστού παύει να είναι γι αυτόν θεωρία ή φιλοσοφία,
και γίνεται πρακτικό καθεστώς θεραπείας , 
λουτρό παλιγγενεσίας και μέθοδος θεώσεως.

Όλα είναι πραγματικά σαν το Αίμα του Σταυρού, 
όλα είναι απαραίτητα σαν το ψωμί και το νερό, 
όλα πρακτικά σαν το χτίσιμο ενός καινούργιου σπιτιού.

Να έχουν συχωρεθεί οι αμαρτίες σου και να είσαι καθαρός από τα πάθη,
να αποδεσμευτείς από τον κόσμο και εξ ολοκλήρου να αναχθείς προς το Θεό,
να έχεις καρδιά καθαρή, ανοιχτή και γεμάτη αγάπη προς το Θεό
και δίψα για άμεση επαφή μαζί του, 
αυτό σημαίνει να είσαι προετοιμασμένος για να δεχτείς το Θεόεντός σου.

Όταν ο Θεός κατά την ανέκφραστη πρόνοιά Του και την ασύλληπτη αγάπη Του,
ενοικήσει σε έναν τέτοιο άνθρωπο, τότε, 
γίνεται ο Θεός το υποκείμενο και ο άνθρωπος το αντικείμενο.

Ω ζοφερή γνωσιολογία των μεγάλων φιλοσόφων πόσο σκοτεινή είσαι!

Είναι ξεκάθαρο ότι η φιλοσοφία διόλου δεν αρμόζει σε βαπτισμένους ανθρώπους.
Σ' όσους έχει δοθεί το Ευαγγέλιο, δεν μπορεί να δοθεί φιλοσοφία. 

Από όσους περιφρονούν τα μεγαλύτερα δώρα του Θεού 
αφαιρούνται και τα μικρότερα. 

Έτσι οι βαπτισμένοι φιλόσοφοι 
δεν μπορούν με τίποτα να επιλύσουν το ζήτημα του υποκειμένου και του αντικειμένου όπως άλλωστε δεν κατάφεραν να το επιλύσουν μήτε και οι φιλόσοφοι των παγανιστών. 

Το σκότος της φιλοσοφικής γνωσιολογίας, αρχαίας και σύγχρονης, 
έμεινε για πάντα ένα αφώτιστο σκοτάδι.

Τούτο το ζήτημα το έχουν επιλύσει οι Άγιοι του Χριστιανισμού
και μάλιστα πρακτικά, επάνω τους.

Ο Θεός ενοίκησε μέσα τους και κατέστη το υποκείμενο.

Απο-εγωποίησαν τον εαυτόν τους και άφησαν το Θεό να σκέφτεται για λογαριασμό τους, 
να αγαπά και να ενεργεί γι αυτούς και μέσω αυτών. 

Από πού, λοιπόν, η γνώση της αλήθειας σ' αυτούς; 
Από το Θεό.
Από πού τέτοιος πύρινος λόγος, τέτοια φλογερή γλώσσα; 
Από το Θεό. 
Από πού τόσο μεγάλη διορατικότητα και διάκριση; 
Από το Θεό. 

Όλα από το Θεό, 
όλα του Θεού,
αφού ο Θεός είναι το υποκείμενο 
και εκείνοι, το αντικείμενο.

(Από το βιβλίο "Εμπνευσμένα κείμενα Ορθοδόξου πνευματικότητος" του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, εκδόσεις Ορθοδόξου Κυψέλης)

Σημερινή πνευματική κατάστασις στην Ελλάδα Πρωτοπρ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου (†) Καθηγητού Πανεπιστημίου

(έχει διατηρηθεί στο κείμενο η παλιότερη σχολική ορθογραφία)


π. Ιωάννης Ρωμανίδης:

«Εάν οι Ορθόδοξοι 
στην Τουρκοκρατία
ήταν αυτοί που είναι σήμερα, 
θα είχε σβήσει η Ορθοδοξία»

...................................................
.......................................................

Τώρα συμβαίνει να βρισκώμαστε σε μία καμπή στην ιστορία της Εκκλησίας, που ο ίδιος ο κομπογιαννίτης γιατρός (δηλαδή ο μη δυνάμενος να θεραπεύση ή να καθοδηγήση σωστά πνευματικός πατήρ) 
δεν έχει επίγνωσι ότι είναι κομπογιαννίτης. 

Ο κομπογιαννίτης όμως είναι σε θέση να αναγνωρίση έναν πραγματικό γιατρό, όταν συναντηθή με αυτόν ή όχι;

Η απάντησις είναι, ότι, αν έχη πορρωμένη συνείδησι, 
δεν θα τον αναγνωρίση. 

Αυτό συνέβη με τον Ιούδα, ο οποίος εγνώρισε μεν τον Χριστόν, αλλά όχι όπως οι άλλοι Απόστολοι. 

Ο Ιούδας δεν κατάλαβε ποιος ήταν ο Χριστός. 
Γιατί;Διότι πνευματικά δεν ήταν εν τάξει. Δηλαδή ο Ιούδας απεδείχθη κομπογιαννίτης και ούτε τον εαυτό του μπόρεσε να σώση.

Σήμερα δίνει η Ορθόδοξη Θεολογία την δυνατότητα σε κάποιον να ανιχνεύση τον πραγματικό γιατρό και να τον διακρίνη από έναν κομπογιαννίτη;

Δηλαδή μπορούμε σήμερα να ανιχνεύσωμε τον αληθινό πνευματικό πατέρα, εκείνον που είναι σε θέσι να θεραπεύη, ανάμεσα σε πολλούς άλλους; Ή αλλιώς μπορούμε σήμερα να ανιχνεύσωμε τον άγιο μέσα στο πλήθος; 

Δύσκολο φαίνεται...

Δηλαδή οι Χριστιανοί σήμερα έχουν φθάσει στο σημείο δύσκολα να ξεχωρίζουν τους πνευματικούς γιατρούς από τους κομπογιαννίτες. 

Και φθάσαμε σ’ αυτήν την κατάστασι, διότι αντικαταστήσαμε την Πατερική Θεολογία με Δυτικού τύπου Θεολογία, με Θεολογία των δογμάτων,

με Θεολογία του βιβλίου δηλαδή και όχι εμπειρική, η οποία δεν οδηγεί στην κάθαρσι της ψυχής από τα πάθη.

Καταδιώξαμε την Ησυχαστική παράδοσι και την αντικαταστήσαμε με τα δόγματα ή με την ηθική (ευσεβισμό)...

πηγή: πηγή: http://trelogiannis.blogspot.gr/2017/11/blog-post_11.html
.........................................................................................................................................................................................
........................................................................................................................................................................................

Διδαχή μακαριστού π. Θεοδωρήτου (+2007)

"Νά παρακαλέσουμε τό Θεό «καρδίαν καθαράν νά κτίσει ἐν ἡμῖν» ὁ Θεός, 
νά ἀλλοιωθοῦμε τήν καλήν ἀλλοίωση νά μή περνοῦνε οἱ μέρες μας μέ μιζέρια 
καί νά τροφοδοτοῦμε συνέχεια τό ὁπλοστάσιο μας, 
διότι θἄρθει καιρός πού οὔτε ἐκκλησία δέν θἄχουμε. 

Ἄν εἴμαστε ἐμεῖς στά ἔσχατα, οἱ ἄλλοι πού θἄρθουν δέν θά ἔχουν οὔτε ἐκκλησία. 

Ὅπως ἦταν τόν καιρό τῶν διωγμῶν, ἔτσι καί πολύ χειρότερα 
θα εἶναι στά ἔσχατα τῶν αἰώνων, ὅταν θ’ ἀγωνιστοῦν μόνοι τους οἱ χριστιανοί, 
ὅπως οἱ πιστοί μέσα στήν ἀρένα, ἐνώπιον τῶν θηρίων καί τῶν ἄλλων πού θά τούς γιουχαΐζουν, τῶν ἀπίστων τῆς νέας ἐποχῆς.

 Ἄς παρακαλέσουμε λοιπόν καί ἄς εὐχηθοῦμε νά κρατηθοῦμε στήν πίστη τῆς Ἀναστάσεως! Καί τά θαύματα καί οἱ χοροί τῶν ἁγίων πού πέρασαν καί ἡ Ἐκκλησία πού ὑπάρχει μέχρι τώρα, δέν εἶναι τίποτα ἄλλο παρά μία διάτορος φωνή καί ἐπαναληπτική τοῦ Θωμᾶ: 

«Ὁ  Κ ύ ρ ι ό ς  μ ο υ  κ α ί  ὁ  Θ ε ό ς  μ ο υ !»".

(Απόσπασμα απομαγνητοφωνημένης ομιλίας)

πηγή: http://krufo-sxoleio.blogspot.gr/
.......................................................................
........................................................................

πηγή: Τρελογιάννης 

Σε καινούργια βάρκα μπήκα