Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

Οι στρώσεις της μνήμης- ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ- για τα Ψηφιδωτά της Όλγας Γουλανδρή


(Τα ψηφιδωτά της Ολγας Γουλανδρή ανανεώνουν μια μακρά παράδοση (Genesis έως 1/2).

Πιο υβριδική τέχνη
δεν μπορώ να φανταστώ
από την τέχνη του ψηφιδωτού, 
αυτή που υπηρετεί
αλλά και απογειώνει, η Όλγα Γουλανδρή. 
Στην έκθεσή της (Gallery Genesis, Χάρητος 35, έως 1/2)
προσήλθα ομολογώ ολίγον αδαής
για το σύγχρονο ψηφιδωτό, αλλά έκανα το εξής: 
κάθισα μπροστά σε κάθε έργο για λίγα λεπτά, 
προσπαθώντας να κατανοήσω την ψηφοθέτηση, 
τη σύνθεση, τη γεωμετρία, τον λόγο και το πνεύμα
πίσω από την ύλη, τον αέρα
μέσα από το στέρεο
και σκληρό υλικό. 
Επειτα από λίγο βρέθηκα να ακολουθώ και να παρασύρομαι
από μία αφήγηση, 
τη δύναμη της οποίας δεν μπορούσα να υποψιαστώ.

Η Ολγα Γουλανδρή έχει επιτύχει κάτι σπουδαίο. 
Έχει πάρει τα νήματα μιας αρχαίας τέχνης 
(όλη η Ελλάδα, η Μεσόγειος είναι γεμάτες ψηφιδωτά -λέει- γνωστά ή άγνωστα), 
έχει μελετήσει τον βυζαντινό τρόπο, έχει κατανοήσει τη λαϊκή ψηφοθέτηση, 
και έχει αφοσιωθεί στο σύγχρονο, «αστικό» ψηφιδωτό
με τέτοια ζέση και αυταπάρνηση
που το έχει κάνει από μόνο του να λάμπει και να φέγγει αυτόφωτο. 
Τα έργα της είναι όλα διαφορετικά, 
το καθένα σαν μια ίριδα ματιού, ξέχωρο, 
με άλλες ανάσες, άλλη κάτοψη «αιμοφόρων αγγείων».

Με ενθουσίασε να έχω την Ολγα Γουλανδρή ξεναγό 
και να μου εξηγεί το πώς και το γιατί. 
Σκεφτόμουν την επένδυση χρόνου, ψηφίδα, ψηφίδα, γυαλί, πέτρες, μάρμαρο, κονίαμα, 
ένα μωσαϊκό ροής, σωμάτων, σκιών, κύκλοι χρόνου, ένα απέραντο «νεκροταφείο» 
υπολειμμάτων ζωής, ό,τι ξέβρασε η θάλασσα, ό,τι άφησε η τύρβη, σαν ίχνος, 
σαν αποτύπωμα, σαν απρόσμενη ομορφιά μέσα σε ωκεανούς ομοιομορφίας. 
Η ένθεση μιας τιρκουάζ ψηφίδας, ενός πορτοκαλί στίγματος, μιας ροζ πέτρας, 
μέσα στα υπόλευκα και τα καστανόμαυρα, και στα κίτρινα, 
τα κόκκινα και τα γαλάζια, 
δημιουργεί εκρήξεις αισθήσεων, λάμψεις, κατανόηση
 του μέρους μέσα από το όλον. 
Είναι μία βάπτιση.

Έντυπη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου