Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Αυτοείδωλο: η σχιζοφρένεια του Εγώ- κεντρισμού: απ' το Ρεσάλτο - Ιωάννης Κορναράκης



Απογοητευμένο   μου

αφότου ήμουνα μικρή, αδυνατούλα και πολύυυ χαζή, 
άκουγα σε κατηχητικά -κυρίως-
περί του ότι ο εκπεσών εκ του Παραδείσου, άνθρωπος, 
είναι στην πραγματικότητα
ένα τέρας εγω-κεντρισμού, 
που νοιάζεται να ζει  ο ίδιος -κατά τη σκοτισμένη  γνώμη του-ασφαλής,
και όλους, τους τριγύρω
τους "γράφει" με άπειρους-συχνά κι εκλεπτυσμένους - τρόπους 
στα παλαιότερα των υποδημάτων του.

Το άκουγα με φράσεις, όμως...εμπειρικά, 
αδυνατούσα  να το συλλάβω.

Υπνωτιζόμουν για δεκαετίες  από ωραία λόγια,
 Φαρισαίων, εκμεταλλευτών κάθε είδους.

Βλέπεις,
μου έλειπε ο επαρκής χρόνος εκείνος
που μέσα από ζοφώδη βιώματα, 
μας ταρακουνάει μέχρι θανάτου,
μας σοκάρει, 
μας ανοίγει τα μάτια, 
και  μας διδάσκει την αναγκαιότητα του Φωτός
της ταπείνωσης
εφόσον, βέβαια, θελήσουμε,
αχτίνα απ'τον ήλιο  της,
κάπως  να τη  δεχτούμε.

Το κείμενο που ακολουθεί  ανήκει σ΄αυτά
που προσπαθούν
να προσφέρουν σε μπερδεμένες  ψυχές
οδό θεραπείας και  ζωηφόρο αλήθεια.

-Θα το καταφέρουν;
-Θα αφυπνιστούμε;

-Το καλό που μας θέλω!

Σαλογραία
............................................................................................................................................
.............................................................................................................................................

[ ...]
Ο σχιζοφρενικός χαρακτήρας του εγωκεντρισμού 
Γράφει: Ο Ιωάννης Κορναράκης 
Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών 


........................................................................
Το δεύτερο είδος της σχιζοφρενικής αντιδράσεως θέτει
με απροσδιόριστη οξύτητα
το πρόβλημα
της ποιότητος της αυτογνωσίας 
αλλά και της ταυτότητος του ανθρώπου
της εποχής μας
που ζει
στις συνθήκες
μιας «σχιζοφρενικής αυτοαλλοτριώσεως». 

Γιατί ένα εγωκεντρικό άτομο «σχιζοφρενικού επιπέδου» 

έχει (λόγω της ψυχοπνευματικής του ακαμψίας)
απόλυτες ιδέες, ακλόνητα επιχειρήματα, αμετακίνητες θέσεις, 
γρανιτώδεις αντιστάσεις. 

Είναι το άτομο «που δεν αλλάζει με τίποτε»·
που «τα ξέρει όλα», «που έχει πάντα δίκιο»·
«που δεν φταίει ποτέ»! 

Αυτές οι ακλόνητες θέσεις του εγωκεντρικού ατόμου 

συνθέτουν μια σχιζοφρενική αντίδραση, 
που ανακόπτει κάθε επικοινωνία του ατόμου αυτού
με το περιβάλλον του. 

Γιατί αν ένα άτομο έχει μια τέτοια βεβαιότητα για τον τρόπο
με τον οποίο ενεργεί και αντιδρά,
κλείνει αυτόματα τις πόρτες των διαπροσωπικών σχέσεων με άλλα άτομα. 

Αυτό σημαίνει βέβαια πως ...

(παρά την λοιπή πληθωρική του κοινωνικότητα) 
...απομονώνεται στον εαυτό του! 

- Αλλά σε ποιόν εαυτό του; 

Η δομή του σχιζοφρενούς εγωκεντρισμού

μας δίνει την εικόνα ενός διχασμού
 που υπογράμμισε με πολλά έργα του
 ο Έριχ Φρομ. 

Ο Φρομ τόνισε το χάσμα

μεταξύ του γνήσιου και ψεύτικου εαυτού μας. 

Ίσως μάλιστα η πιο θετική συμβολή του
 στη λύση των βασικών προβλημάτων του ανθρώπου
 βρίσκεται ακριβώς στο σημείο αυτό. 

Στην προσπάθειά του να βοηθήσει τον σύγχρονο άνθρωπο
να επιστρέψει
στο γνήσιο εαυτό του. 

Ο Φρομ υπεστήριξε με έμφαση ότι ο σύγχρονος άνθρωπος

είναι ταυτισμένος με τον ψεύτικο
(εγωκεντρικά συμπεριφερόμενο) εαυτό του.

Η απομόνωση λοιπόν του ανθρώπου αυτού, στην εγωκεντρική του συμπεριφορά, σημαίνει συγχρόνως απομόνωση 

από τον εαυτό του και από το περιβάλλον του. 

Αυτή η διπλή απομόνωση επικυρώνει κυρίως και «ψυχιατρικά»
το σχιζοφρενικό χαρακτήρα του εγωκεντρικού ατόμου 
που εκφράζεται με τρόπο απόλυτο! 

Ένα τέτοιο άτομο, όταν θέτει στον εαυτό του το ερώτημα: 


«Ποιός είμαι;» απαντά (φυσικά):  «Εγώ»!

Αλλά το «Εγώ» αυτό βιώνεται στην απόλυτη μεγαλειότητά του. 

Οπωσδήποτε το εγωκεντρικά σχιζοφρενικό άτομο 
δεν απαντά με τους… τίτλους του ψυχωτικού σχιζοφρενικού ατόμου.

Δεν ισχυρίζεται πως είναι ο Ιούλιος Καίσαρ ή ο Ναβουχοδονόσορ.

 Βιώνει όμως «μυστικά» τη μεγαλειότητα των τίτλων αυτών
 καθώς απαντά
 (στο ερώτημα• «ποιός είμαι;»):  «Εγώ»! 

Έτσι το ψυχωτικό σχιζοφρενικό άτομο συναντάται βιωματικά 

με το εγωκεντρικά σχιζοφρενικό άτομο
στην Αυτού Μεγαλειότητα:  το («απόλυτο») Εγώ…! 

Μεταξύ των δύο αυτών ειδών της σχιζοφρενικής αντιδράσεως διαβαθμίζονται ανάλογα

οι διάφοροι τύποι και χαρακτήρες των ανθρώπων. 

Άλλοι λίγο και άλλοι πολύ παραδεχόμαστε την ταυτότητά μας
με απόλυτο τρόπο. 
Αν και μπορεί να αναγνωρίζουμε «ταπεινά» πολλές ατέλειες στον εαυτό μας. πιστεύουμε (κατά «βάθος») ότι γνωρίζουμε ποιοί είμαστε! 

Η βεβαιότητά μας για την ταυτότητά μας
είναι από κάθε άλλη άποψη ακλόνητη.

Γι’ αυτό το λόγο η υποψία για μια ενδεχόμενη… έκπληξη 
είναι όχι μόνο αδιανόητη
αλλά και ύποπτη μιας παρανοϊκής διαθέσεως. 

Έτσι (όλοι μαςWink στο ερώτημα· «Ποιός είμαι», αντιδρούμε,
κατ’ ουσίαν, με τη βεβαιότητα ενός «μονολιθικά» κτισμένου «Εγώ»…! 

Κι όμως…! 

Το «μονολιθικά» κτισμένο Εγώ μας,
που έχει,
τις περισσότερες φορές, την ακαμψία
και γρανιτώδη αντίσταση
μιας σχιζοφρενικής αντιδράσεως,
είναι ετοιμόρροπο σε κάθε στιγμή…! 

Αυτό που κυρίως απειλεί τη «μεγαλειότητα» 

του Εγώ μας, 
είναι πάντοτε μια έκπληξη, που, 
όταν το συναντήσει, 
το συντρίβει ανεπανόρθωτα!

Εδώ το όνειρο του Ναβουχοδονόσορα 
μπορεί θαυμάσια να εικονίσει
αυτή τη συντριβή
και να αποκαλύψει έτσι
σε ποιά βάση στηρίζεται το Εγώ, 
που ανυψώνεται σε προσωπικό είδωλο λατρείας,
με το πάθος μιας σχιζοφρενικής αντιδράσεως. 

Όπως είναι γνωστό από το ομώνυμο βιβλίο

που εξιστορεί τη δράση του προφήτου Δανιήλ,
ό Ναβουχοδονόσορ είδε μια νύκτα ένα όνειρο,
που τον συνεκλόνισε τόσο βαθειά, 
ώστε το ξέχασε ολότελα.

Ο προφήτης Δανιήλ, του υπενθύμισε το όνειρο
 και του εξήγησε και το νόημά του. 

Αυτό που είδε ο Ναβουχοδονόσορ

ήταν ένας παράξενος γίγαντας. 

Ένας τεράστιος άνθρωπος 

που η κεφαλή του και οι ώμοι του ήταν από χρυσάφι,
οι βραχίονες του και ο θώρακας από άργυρο
η κοιλιά του και οι μηροί του από χαλκό, 
οι κνήμες του                                σιδερένιες 
και τα πόδια του
από τους αστραγάλους μέχρι τα πέλματα, οστράκινα!

Καθώς δε εκστατικός
απελάμβανε αυτή τη μεγαλειώδη εικόνα του γίγαντα 
ο βασιλιάς,
«ετμήθη λίθος» «άνευ χειρών», από όρος,
που κτύπησε τον γίγαντα στο οστράκινο μέρος του 
και τον συνέτριψε 
με μια γρηγοράδα απροσδόκητη

Προφανώς η «άνευ χειρών» εκσφενδόνηση του λίθου, 
η ταχύτητά του
και η συντριβή
του μεγαλειώδους ειδώλου, 
συνεκλόνισαν τόσο πολύ τον Ναβουχοδονόσορα
ώστε να λησμονήσει εντελώς
το όνειρο αυτό. 

Η εξήγηση που έδωσε ο προφήτης Δανιήλ

στο όνειρο αυτό
είχε ιστορικό χαρακτήρα. 

Αφορούσε την ιστορική πορεία της βασιλείας του Ναβουχοδονόσορα. 

Αλλά αν μιμηθούμε πατερικές τάσεις, που στα ιστορικά γεγονότα βλέπουν ψυχολογικές διαδικασίες,
η εξήγηση του ονείρου
του Ναβουχοδονόσορα 
μπορεί να νομιμοποιηθεί
και μέσα στα πλαίσια
ενός βασικού ψυχολογικού προβληματισμού. 

Αυτός ο γίγαντας που «κτίσθηκε»

με όλα τα είδη των ευγενών και απλών μετάλλων
μπορεί θαυμάσια να μας δώσει το είδωλο του «Εγώ»
που δεσπόζει στη ψυχική περιοχή 
μιας εγωκεντρικής προσωπικότητος. 

Είναι ένα «Εγώ» μεγαλειώδες! 

Η κεφαλή του ακτινοβολεί την εκτυφλωτική λάμψη του «καθαρού χρυσίου».
Οι βραχίονες του και ο θώρακάς του 
γοητεύουν με την ευγένεια του ασημιού που απολάμπει,
η κοιλιά του και οι μηροί του εντυπωσιάζουν
με τη σιγουριά του αλύγιστου χαλκού
και οι σιδερένιες κνήμες του
εμπεδώνουν στο πνεύμα
την πεποίθηση μιας ακλόνητης βάσεως… 

Όλα όμως αυτά υπό τον όρον 

ότι απολαμβάνει κανείς την εικόνα αυτή
χωρίς να βλέπει τα… πόδια της!

Γιατί τα πόδια της είναι,
όπως είπαμε, οστράκινα…! 

Κατά τον ίδιο τρόπο το «αυτοείδωλο»

μιας εγωκεντρικής προσωπικότητος 
είναι πράγματι μεγαλειώδες! 

Όταν έχεις την πεποίθηση (κρυφή ή φανερή)
 ότι «όλα τα ξέρεις»,
 ότι «πάντα έχεις δίκιο», 
ότι «ποτέ δεν φταις»

 όταν έχεις αρχή στη ζωή σου: «πρώτα εσύ και ύστερα οι άλλοι»

- όταν πιστεύεις ότι δεν υπάρχει λόγος να αλλάξεις κάτι στη ζωή σου·

 όταν ο εαυτός σου λατρεύει μυστικά και «εκστατικά» τον… εαυτό σου
 με το λιβάνι του ναρκισσισμού

και με τους ύμνους μιας «θρησκευτικής» αλαζονείας,
έχεις κτίσει ένα μεγαλειώδες «Εγώ»!

Όλα τα ευγενή και απλά μέταλλα του εγωκεντρισμού
έχουν χρησιμοποιηθεί
με ιδιαίτερη τέχνη
για να στηθεί ο γίγαντας 
της μυστικής και ανομολόγητης λατρείας σου.

 Αυτός ο γίγαντας είναι πράγματι «ονειρώδης»!

 Είναι ένα γοητευτικό όνειρο «θερινής» και «χειμωνιάτικης» νυκτός.

 Δηλ. ένα μόνιμο και συνεχές όνειρο της νύκτας της… ζωής!

 Γιατί αυτό το όνειρο το βλέπουν μόνο όσοι «κοιμούνται».

 Οι «ξύπνιοι» άνθρωποι δεν βλέπουν ποτέ τέτοιο όνειρο…! 

Αλλ’ αυτούς που κοιμούνται κάτω από την κολακευτική σκιά

ενός μεγαλειώδους «Εγώ»
μπορεί να ξυπνήσει
μόνο μια έκπληξη!

Ο σχιζοφρενικός χαρακτήρας του εγωκεντρισμού
(σε μικρό ή μεγάλο βαθμό)
κρατάει σταθερή την πεποίθησή μας
ότι γνωρίζουμε τον εαυτό μας. 

Η βασική συνέπεια
αυτού του γεγονότος 
είναι 
ότι η βεβαιότητά μας
ως προς το ποιοί είμαστε
παραμένει ακλόνητη. 

Διατηρεί την ακαμψία μιας αυθεντικής σχιζοφρενικής αντιδράσεως.

-  Αλλ’ αυτό μέχρι πότε; 

- Μέχρις ότου αποκοπή «από όρος» λίθος «άνευ χειρών»


και συντρίψει το μεγαλειώδες «Εγώ» μας.

Τότε μόνο, όταν το γιγαντιαίο αυτοείδωλό μας
 σωριαστεί σε ερείπια, 
μπορούμε να ξυπνήσουμε

και να παραδεχθούμε 
τον ετοιμόρροπο χαρακτήρα 

του προσωπικού μας ειδώλου.

Αλλ’ ίσως τότε να είναι αργά
για μια δημιουργική ανάπλαση
αυτών των ερειπίων 
σε νέα μορφή! 

Γι’ αυτό το λόγο, πριν εκπλαγούμε ανεπανόρθωτα, 

πρέπει να σεβασθούμε την άποψη
μιας ενδεχόμενης αιφνίδιας αλλαγής. 

Τη δυνατότητα μιας εκπλήξεως 
ως προς τη βαθύτερη... 
(αλλά αυθεντική μας)
... ταυτότητα… 

πηγή: Ιωαν. Κορναράκη, «Η Μεταμόρφωση», εκδ. Αφών. Κυριακίδη , Θεσσαλονίκη, σ.21-25.


Πηγή:Ρεσάλτο

10 σχόλια:

  1. !!!!!!!!!!!!
    θα το σώσω στο σκληρό μου. ελπίζω να το σώσω και στην καρδιά και νου μου.
    Στέλιος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ;-)
    Χαίρομαι που σου άρεσε, φίλε Στέλιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το θέμα της αναγνώρισης του απόλυτου εγωκεντρισμού είναι μεγάλο, διότι είναι κρυμμένο ίσως πίσω απο διάφορες κουρτίνες και τερτίπια, όμως ένα ακόμα μεγαλύτερο θέμα είναι πως σχετίζεσαι με αυτά τα άτομα. Υπάρχει.βέβαια, το φεύγου και σώζου, πλην όμως αν δεν υπάρχει έξοδος διαφυγής τότε δεν ξέρω έχετε να προτείνετε κάτι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Έτσι είναι.Και οι Οικουμενιστές αυθεντίες είναι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ;-) "πως σχετίζεσαι με αυτά τα άτομα"
    ρωτάς φιλ. ανων. των 7:18 π.μ.

    Δηλαδή με ρωτάς πώς αντέχουμε και τον εαυτόν μας, διότι...εγω-κεντρικοί, τυγχάνουμε απαξάπαντες.
    ;-)
    Αν δεν τυγχάναμε εγω-κεντρικοί
    θα ήμασταν ΑΓΙΟΙ.
    ;-)
    Βλέπεις εσύ καμιά αγιοτητα, στους γύρω σου;
    ;-)
    Προσωπικώς, πάνω σε μένα και στους περισσότερους που γνωρίζω ΔΕΝ βλέπω...
    .......................
    Πράγματι, αυτό που ρωτάς, είναι ένα καλό ερώτημα.

    Προσωπικά αναρωτιέμαι:

    -Πώς αντέχουμε τον εαυτόν μας;
    ;-)
    Τέλος πάντων, επειδή ο εαυτός μας, είναι δικό μας παιδί (χαχα)
    και του χαριζόμαστε ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΑ,
    και τον δικαιολογούμε δαιμονικά,
    και τον βγάζουμε πάντα "υπεράνω",
    και βλέπουμε μόνο τα κουσούρια
    τού απέναντι(τα "μπροστινά σακκούλια" του μύθου )

    αναλύοντας όλοι μας ΆΨΟΓΑ (τύφλα νά χει ο Φρόϋντ) και τον εγω-κεντρισμό
    τού απέναντι-

    (ειδικά αν είναι και παπάς,
    διαολιζόμαστε ακόμη περισσότερο,ως γνωστόν,

    λες και ο παπάς δεν είναι άνθρωπος, ώστε να ΠΛΑΝΗΘΕΙ και αυτός από τον Διάβολο και να φέρεται ΗΛΙΘΙΑ στους ενορίτες του-)

    νομίζω ότι μια σημαντική βοήθεια για μάς τους απλούς ανθρώπους, είναι να προσπαθεί κάθε ένας που ομολογεί ότι πιστεύει στην Ανάσταση του Χριστού, να προσπαθεί να ΕΦΑΡΜΟΖΕΙ,
    ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΑ, ΚΑΤΙ,
    από τις Εντολές του ΧΡιστού, τις σχέσιν έχουσες με την αγία ταπείνωση και την ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ χριστιανική αγάπη.

    Αυτό ως ΓΕΝΙΚΗ τοποθέτηση.

    Η κάθε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ περίπτωση χρειάζεται ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ αντιμετώπιση ταπείνωσης,
    από τη μεριά μας.

    Οι μορφές της Ταπείνωσης μπορεί να είναι πάρα πολλές, και διακρίνονται σε εξωτερικές και εσωτερικές.

    Και η κουβέντα επί του ΠΡΑΚΤΕΟΥ, μπορεί να εκταθεί ατελείωτα.

    Σίγουρα, επίσης, άλλη ΕΦΑΡΜΟΓΗ θα ακολουθήσει κάποιος όταν πρόκειται για στενά συγγενικά του πρόσωπα, άλλη για συνεργάτες και φίλους, άλλη για ανθρώπους της ενορίας του, της γειτονιάς του κ.λπ.

    ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ μία συνταγή για όλους,
    όσο και αν εκ πρώτης όψεως, ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΣΤΕ
    ότι με μία συνταγή, "καθαρίσαμε".

    ΔΥΣΤΥΧΩΣ, αποκαλύπτεται εξαιρετικά πολύπλοκη η ψυχή και οι συναισθηματικές αντιδράσεις της και οι υπεργενικεύσεις στη συμπεριφορά, που συμβούλευαν οι "ειδικοί"πριν λίγα χρόνια ακόμη, μπορεί να αποδεικνύονται πάνυ ατελέσφορες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αγαπητή Σαλογραία ο εγωκεντρισμός υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους διαφέρει κατά τον βαθμό. Στον απόλυτο βαθμό,που αναφέρεται στο κείμενο, ο απόλυτος εγωκεντρισμός είναι απολύτως απόλυτος χωρίς ουδεμία παρέκλιση. Έτσιεαν είσαι στο βουνό με τον εγωκεντρικά απόλυτο άντρα σου και λιποθυμήσεις ελπίζεις στην φιλευσπλεχνία της αρκούδας που δεν αγγίζει λιπόθυμο άνθρωπο, και ξεχνάς απόλυτα την φιλευσπλαχνία το άντρα σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ;-)

    Περιστεράκι μου
    πολύ περιγραφικό και χαριτωμένο βρήκα το σχόλιό σου για την αρκούδα και το σκληρόκαρδο σύντροφο.
    ;-)
    Ακούγεται απίστευτο, όμως ΕΤΣΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ.

    Η συναισθηματική ΑΝΑΠΗΡΙΑ πολλών ανθρώπων φαίνεται ως σκληρότητα και εγωκεντρισμός.

    Μπορεί να είναι, μπορεί και να μην είναι....
    ......................................

    ( ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ:Κανονικά θα έπρεπε να ΛΥΠΟΥΜΑΣΤΕ για τους θανατηφόρα εγωκεντρικούς ανθρώπους, ακριβώς όπως
    θα λυπούμασταν για κάποιον γεμάτον με έλκη λέπρας.

    Δεν θα θυμώναμε με το λεπρό, έτσι δεν είναι;

    Ο φιλοσοφος και μαθηματικός Πασκάλ, αναρωτιέται, γιατί άραγε δεν θυμώνουμε με έναν ανάπηρο στο σώμα, ενώ οργιζόμαστε με έναν ανάπηρο στο πνεύμα.

    Αυτό, λέει, οφείλεται (το έχω αναφέρει ξανά κάπου σε αυτο το μπλογκάκι)

    στο γεγονός ότι ο ανάπηρος στο σώμα,
    το ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ότι είναι ανάπηρος στο σώμα,

    ενώ ο ανάπηρος στην ψυχή, ΔΕΝ το παραδέχεται

    και προφανώς αυτή η ΜΗ παραδοχή,

    είναι που μας κάνει να μαλλιοτραβιόμαστε

    από απελπισία και δίκαιη οργή για την κατάστασή του).
    ............................

    .... Πραγματικά, μόνο για τα περιεχόμενα του δικού μου εσωτερικού κόσμου, και τα κίνητρα, θα τολμούσα πλέον να αποφανθώ με κάποια βεβαιότητα.

    Έχω ακούσει άνδρες να λένε ότι ΔΕΝ πρέπει να δείξουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη γυναίκα τους για "να ΜΗΝ το πάρει επάνω της" και τους "εκμεταλλευτεί", κατά τον τρόπο που αυτοί
    (δηλαδή η μανούλα τους)
    φαντάζονται την εκμετάλλευση.

    Αυτοί οι άνδρες με το σκληρό προσωπείο, αν τύχει και χάσουν εκείνη ακριβώς τη γυναίκα για την οποία ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ να αδιαφορούν

    (σχετικά με τις ανάγκες της)

    αυτοί ΑΚΡΙΒΩΣ, είναι εκείνοι
    που θα ΣΥΝΤΡΙΒΟΥΝ ΠΡΩΤΟΙ, αν τύχη και τη χάσουν, με οποιοδήποτε τρόπο.

    Το έχουμε δει να συμβαίνει και δεν το πιστεύαμε.

    Σε απόλυτο βαθμό εγωκεντρικοί νομίζω ότι κυκλοφορούν λίγοι σχετικά άνθρωποι.


    Οι απόλυτα εγωκεντρικοί και εντελώς άκαμπτοι
    ίσως
    είναι μόνιμοι τρόφιμοι θεραπευτικών ιδρυμάτων...

    Στον καθημερινό, ανθρώπινο βίο και ο χειρότερος "κακός" έχει ΚΑΙ καλές στιγμές ΚΑΙ ευαισθησίες προς κάποια πρόσωπα, ζώα ή καταστάσεις και τούτου ένεκεν, εμπνέει σε κάποια πρόσωπα, συμπάθεια και αγάπη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αγαπητή Σαλογραία,

    Απίστευτα τα κειμενάκια που ανεβάζεις! Βρίσκω κάποια γαλήνη με το που διαβάζω αυτά τα όμορφα και σοφά που ανεβάζεις...
    Να είσαι καλά!

    Πιστεύω, όπως τα λες, πως όλοι οι άνθρωποι έχουν κάποια μορφή εγωκεντρισμού αλλά σε διαφορετικό βαθμό από τον καθένα.
    Πολλές φορές όταν αντιδρώ ή όταν πράττω, σκέφτοντας αποκλειστικά τον εαυτό μου, μετά λυγίζω, και λέω 'Τι κάνω η χαμένη; Ποια είμαι εγώ να μιλάω έτσι και να φέρομαι έτσι; Δεν είμαι τίποτα χωρίς τον Θεό και θα έπρεπε να ντρέπομαι...' και μετά επαναφέρομαι σε μια πιο φυσιολογική κατάσταση. Άγιοι δε θα γίνουμε ποτέ...δε θα γίνουμε τέλειοι ποτέ! Μόνο ο Χριστός μας ήταν ΤΕΛΕΙΟΣ και αναμάρτητος! Θα αμαρτάνουμε και πολλές φορές θα βάζουμε τον εαυτό μας πρώτα, αρκεί όμως να μη γίνεται σε υπερβολικό βαθμό, και να συνειδητοποιούμε ότι σφάλαμε, με αποτέλεσμα να μετανοούμε! Μετάνοια καλοί μου άνθρωποι... μετάνοια και πάλι μετάνοια.... μέσα από την ψυχή μας...

    Είναι πράγματι κρίμα να υπάρχουν άνθρωποι ανάπηροι στην ψυχή και τόσο εγωκεντρικοί σε σημείο αναισθησίας! Εγώ τους λυπάμαι, και κλαίω για τις ψυχές τους... Όταν διάβασα την ανάρτησή σου, κατάλαβα πως υπήρχαν τέτοιοι άνθρωποι στη ζωή μου, και συγκεκριμένα για ένα άτομο που ήταν κοντά μου πρόσφατα (αλλά πλέον δεν είναι...) λύγισα και έκλαψα, γιατί σκέφτηκα 'Γιατί να υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στον κόσμο; Εγωκεντρικοί σε τέτοιο βαθμό;' Δεν έχουν Θεό βρε γαμώτο; (Επιτρέπεται το γαμώτο; Συγνώμη, αλλά πάνω στη φουρτούνα το είπα)

    Η καρδιά μου πονάει για τέτοιους ανθρώπους, και για τον συγκεκριμένο, και πάντα προσεύχομαι για τη φώτιση του Κυρίου.

    Υπάρχει όμως ελπίδα για αυτούς τους ανθρώπους; Με τέτοια δύναμη και μεγαλειότητα που έχει ο καλός μας Θεός, δε μπορεί να βρει τον τρόπο (που εμείς καν τον τρόπο δε μπορούμε να διανοηθούμε γιατί το μυαλό μας δε φτάνει εκεί για να καταλάβουμε πως λειτουργεί ο Θεός!) να 'ξυπνήσει' αυτά τα άτομα;

    Με πολλή αγάπη εν Χριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ;-)
    Λάουρα καλή μου

    ΕΛΠΙΔΑ υπάρχει για ΌΛΟΥΣ όσο ζούμε και αναπνέουμε.
    Αν θέλουμε να αλλάξουμε γραμμή μπορούμε.
    Το έχει αποδείξει η ιστορία των ανθρώπων αμέτρητες φορές.

    Όσο ζούμε ΠΑΝΤΑ θα υπάρχει Ελπίδα αλλαγής.
    Αρκεί ΝΑ ΤΟ θΕΛΗΣΟΥΜΕ.

    ΜΟΝΟ εν τω Αδη ουκ έστι μετάνοια διδάσκει η Εκκλησία μας.

    Σε ευχαριστώ για την αγάπη και σε χαιρετώ
    από τη σήμερα συννεφιασμένη Πάτρα. Να είσαι πάντα καλά.

    Σε ασπάζομαι εν ειρήνη...
    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Όμως, αγαπημένη μου φίλη, εάν ο άλλος δε βλέπει τα σφάλματά του και τον εγωισμό του, και νομίζει πως ΔΕ χρειάζεται να αλλάξει, εκεί τι γίνεται;
    Αυτή η ψυχή χάνεται;

    Πιστεύεις πως μέσα από τις προσευχές μας για κάποιον άλλον, μπορούμε να 'πείσουμε' τον Θεό να τον λυπηθεί και να τον φωτίσει;
    Μπορεί να αλλάξει κάποιος άνθρωπος και να συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να σωθεί;

    Φιλιά πολλά από εμένα και συγνώμη για τις πολλές ερωτήσεις :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή