Τα τρύπια χέρια-Νικηφόρος Βρεττάκος

Τα τρύπια χέρια

Εγώ δεν έχω να σου δώσω τίποτα , είπες.
Τίποτα,
είναι τρύπια τα χέρια μου.
Ενώ
τον ουρανό που ήταν πάνω μου εσύ μου τον έφερνες.

Κι η πολιτεία ήταν όμορφη εκείνο το βράδυ.
Κι όλα είχαν όψη τρυφερή και ήρεμη......
.....................
Βαθιά στην καρδιά μου
σιγοψιχάλιζε ένα φως σαν στριμμένο μετάξι.
Μα περπατούσαμε σιγά στο δρόμο, γιατί εσύ,
κρατούσες κάτι σαν γρανίτη ή βαρύ φως.
Γιατ' είχες
εσύ τα χέρια σου γιομάτα.
Τόσο, που
μόλις εσήκωνες το βάρος.
Μόλις που μπορούσες
να ορίζεις το βήμα σου.
Γιατ' είχες τα χέρια σου
φορτωμένα με πέτρες
κομμένες
απ' το
λατομείο του ήλιου.
Απ' αύριο
θ' αρχίζω να χτίζω.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Μηδέν και Ένα υπαρξιακές καταστάσεις

Είπε,σήμερα, κάποιος πολύ προσφιλής μου- με εξομολογητικό τόνο,
και αναφερόμενος σε επίπονες διαδικασίες ωρίμανσης-
ότι κολυμπάει προς το Φώς
και
χάρηκα απίστευτα που το άκουσα.

"O Χρόνος ο παρών και ο παρελθών,
 είναι ίσοι και οι δύο παρόντες στο μέλλοντα χρόνο", γράφει ο Τ.Έλιοτ.

Πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς;

Τίποτα δεν χάνεται από τις μνήμες μας.

Απλά, τροποποιείται η ερμηνεία και η αξιολόγησή τους.

Στην προηγούμενη δημοσίευση, ο ποιητής εκφράζει μια πίκρα.

Για πολλά χρόνια αυτοί οι στίχοι του, εύρισκαν απήχηση στην ψυχή μου,
μέχρι που
α φ υ π ν ί σ τ η κ α
από τη φράση του
Αγίου Αθανασίου Αλεξανδρείας,
του αναφέροντος
ότι κάθε άνθρωπος,
είναι ή κ ε ν ό ς
ή π λ ή ρ η ς!

Τότε θαύμασα, αντιλαμβανόμενη
- με σύγχρονη γλώσσα μιλώντας-
 πως ο καθένας από μας, βρίσκεται

ή σε κατάσταση μ η δ έ ν , ή σε κατάσταση Έ ν α!

Με μ η δ έ ν και Έ ν α, αυτή τη στιγμή, προχωρεί το πρόγραμμα των υπολογιστών.

Με μ η δ έ ν και Έ ν α -υπαρξιακές καταστάσεις
-προχωρεί το πρόγραμμα του εγκόσμιου βίου μας

Και συνεχίζοντας ο Μ. Αθανάσιος
τονίζει ότι αν μεν ο άνθρωπος, δεν έχει εντός του Πνεύμα Αγιο,

κ ε ν ό ς εστι-και προς το μ η δ έ ν τείνει-

εάν όμως έχει εντός του, Πνεύμα Άγιο, είναι π λ ή ρ η ς,

και τείνει στον Έ ν α, Κύριον, κατά τον ειπόντα Θεόν: ενοικήσω εν υμίν

και εμπεριπατήσω και έσομαι υμίν εις πατέρα και έσεσθέ μοι εις υιούς και θυγατέρας,

λέγει Κύριος Παντοκράτωρ
(Β Κορινθ.κεφ.στ΄)

Όταν αποκτηθεί αυτό το αίσθημα-γεύση, της εσωτερικής
π λ η ρ ό τ η τ α ς
εν Αγίω Πνεύματι τότε, απο τη μακάρια ψυχή και οι κατά κόσμον δυσ-τυχίες,
ως ευ-λογίες προσλαμβάνονται και βιώνονται, και εισέρχεται ο πιστός
π ρ α γ μ α τ ι κ ά -και όχι κατά φαντασίαν που λένε κάποιοι άγευστοι- σε χώρο
ο ν τ ο λ ο γ ι κ ής αλλοίωσης , μετα-μόρφωσης και μυστικής ευφροσύνης.

Το γεγονός ότι υπάρχει το πρόβλημα της ανθρώπινης τρεπτότητας και της μερικής
ή κάποτε και ολικής -κατά το φαινόμενο-απόσυρσης της Χάριτος, είναι ένα άλλο, εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα, για το οποίο έκαστος, σε συγκεκριμένο αγώνα πρέπει να αποδυθεί, με τη βοήθεια των όπλων της Εκκλησίας και την καθοδήγηση της εμπειρίας Πάντων των Αγίων και της Υπεραγίας Κυρίας Θεοτόκου, της Ελπίδος και Σωτηρίας μας...

Σαλογραία
(κατά κόσμον η Ευαν. Παναγοπούλου-Κουτσούκου)

Τα πρώτα μου χρόνια τ'αξέχαστα....Ποίημα Κ.Παλαμά

Τα πρώτα μου χρόνια τ' αξέχαστα τα ΄ζησα κοντά στ' ακρογιάλι
στη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη στη θάλασσα εκεί την πλατιά τη μεγάλη
Και κάθε φορά που μπροστά μου η πρωτάνθιστη ζωούλα προβάλλει
και βλέπω τα ονείρατα κι ακούω τα μιλήματα των πρώτων μου χρόνων κοντά στο ακρογιάλι
στενάζεις καρδιά μου το ίδιο αναστέναγμα Να ζούσα και πάλι
στη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη στη θάλασσα εκεί την πλατιά τη μεγάλη
Μια μένα είναι η μοίρα μου μια μένα είνε η χάρη μου δεν γνώρισα κι άλλη
Μια θάλασσα μέσα μου σα λίμνη γλυκόστρωτη και σαν ωκιανός ανοιχτή και μεγάλη
Και να! μεσ' στον ύπνο μου την έφερε τ' όνειρο κοντά μου και πάλι
τη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη τη θάλασσα εκεί την πλατιά τη μεγάλη
Κι εμέ τρισαλίμονο! μια πίκρα με πίκραινε μια πίκρα μεγάλη
και δε μου τη γλύκαινες πανώριο ξαγνάντεμα της πρώτης λαχτάρας μου καλό μου ακρογιάλι!
Ποια τάχα φουρτούνα φουρτούνιαζε μέσα μου και ποια ανεμοζάλη
που δε μου την κοίμιζες και δεν την ανάπαυες πανώριο ξαγνάντεμα κοντά στ' ακρογιάλι
Μια πίκρα είν' αμίλητη μια πίκρα είν' αξήγητη μια πίκρα μεγάλη
η πίκρα που είν' άσβηστη και μεσ' τον παράδεισο των πρώτων μας χρόνων κοντά στο ακρογιάλι
Κωστης Παλαμας

Ενας ήλιος για το παιδί που κρύβουμε μέσα μας-Ποίημα

H Μάνα

(του Μαχμούντ Νταρούς, παλαιστίνιου αγωνιστή)

Μου λείπει το ψωμί της μάνας μου
Ο καφές της μάνας μου
Το άγγιγμά της
Φουσκώνουν μέσα μου οι παιδικές μου
Αναμνήσεις
Μέρα τη μέρα
Πρέπει να δώσω αξία στη ζωή μου
Την ώρα του θανάτου μου
Πρέπει να αξίζω τα δάκρυα της μάνας μου
Και αν έρθω πίσω κάποια μέρα
Βάλε με σα μαντήλι στα βλέφαρά σου
Τα κόκαλά μου σκέπασε με χλόη
Που την αγίασαν τα βήματά σου
Δέσε μας μαζί
Με μια μπούκλα απο τα μαλλιά σου
Με μια κλωστή που κρέμεται απο το φόρεμά σου
Μπορεί να γίνω αθάνατος
Μπορεί να γίνω θεός
Εάν αγγίξω τα βάθη της καρδιάς σου
Αν καταφέρω και γυρίσω
Κάνε με ξύλα να ανάψεις τη φωτιά σου
Σκοινί για να απλώνεις τα ρούχα σου
Στην ταράτσα του σπιτιού σου

Δίχως την ευχή σου
Είμαι πολύ αδύναμος για να σταθώ
Μεγάλωσα πολύ
Δώσε μου πίσω τους χάρτες των αστεριών που είχα παιδί
Για να βρω με τα χελιδόνια
Το δρόμο πίσω
Στην άδεια σου αγκαλιά

Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες- Ποίημα

Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες
Π' αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματά Του
Κι όταν Αυτός κουράστηκε αυτοί δεν ξαποστάσαν
Κι όταν Αυτός τους πρόδωσε αυτοί δεν αρνηθήκαν
Κι όταν Αυτός δοξάστηκε αυτοί στρέψαν τα μάτια
Κι οι σύντροφοι τους φτύνανε και τους σταυρώναν
Κι αυτοί, γαλήνιοι, το δρόμο παίρνουνε π' άκρη δεν έχει
Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει

Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.

(Απο τα ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΓΓΙΞΑΝ)

Επιστροφές- Ποίημα Ν.Βρεττάκου

Επιστρέφω συχνά στη γενέθλια γη μου.
Εκεί, με βλέπει η χλόη, με ακούει
το χώμα, γνωρίζω τρεις λέξεις ανέμου.
Τα τοπία της είναι σαν μια αγκαλιά που
με παίρνει. Κ' ενώ ταλαντεύεται το κεφάλι μου
αστήριχτο, πέφτουν τα χέρια μου όπως
τα χέρια του Ιησού στους φιλεύσπλαγχνους
ώμους του Ιωσήφ , μετά την αποκαθήλωση

(Νικηφόρος Βρεττάκος )

Περισπασμός και γνήσια μέριμνα

Κυπριανέ μου
Νομίζω είναι πολύ σωστή η παρατήρησή σου.

Έγραψες:

"Η μέριμνα,όπως στο οικείο εδάφιο αναφέρεται,αφορά στον περισπασμό του νού.
Και όταν ο νους περισπάται,στη νοερά προσευχή,δεν κοινωνεί τον Θεό.

Όμως οι ταπεινοί άνθρωποι,οι ταπεινοί τη καρδία άνθρωποι,είναι πάντα απερίσπατοι και πάντα κοινωνούν τον Θεό.

Ήταν αυτό που συνήθιζαν να λένε,αυτό το "έχει ο Θεός",και τα έβγαζαν πέρα με όλες τις αντιξοότητες".

28 Ιούλιος 2009 5:05 πμ
......................................................................................
Ας ορίσουμε τι εννοούμε μιλώντας για περισπασμό του νού.

Προσωπικά, εννοώ το να πηγαινοέρχεται ο νούς απο το ένα αντικείμενο στο άλλο, απο το ένα θέμα στο άλλο, με ένα ά γ χ ο ς να τα προλάβει όλα κατά τον καλύτερο-σύμφωνα με την άποψή του νου- τρόπο, και αυτή η ψευδαίσθηση του νου, ότι όλα μπορεί να τα προλάβει ή να τα ελέγξει, αυτή η ψευδαίσθηση – λέω- μπορεί στην κυριολεξία να τρελάνει ελέφαντα.

Ο περισπασμός, εφόσον ζούμε εν τω κόσμω, και τα αντικείμενα ζητούν τη φροντίδα και την προσοχή μας, θεωρώ ότι είναι αναπόφευκτος.

Εκείνο που η Ορθόδοξη Εκκλησία, μας δίδει ως ανεκτίμητο Δώρο, είναι ο εξωτερικός μεν περισπασμός, με εσωτερική δε, αδιάλειπτη εστίαση-επίκληση εν ταπεινώσει, 
στο Ονομα του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Ενώ οι άνθρωποι οι μη έχοντες Πίστη, περισπώνται, δίχως εστίαση.

Ο περισπασμός δίχως εστίαση άγια, μυστική, 
είναι η εισαγωγή μας στον Πόνο της Κόλασης, απο τούτον τον βίο.

Όσοι έχουμε την ελπίδα μας στον Κύριο, ναι τρέχουμε, ναι φροντίζουμε, ναι κάνουμε σχέδια,
αλλά
πάντα εστιάζουμε στο Θέλημα του Κυρίου και προσθέτοντας: 

"Αν θέλει ο Θεός, θα πάω εκεί, θα κάνω το ένα, το άλλο..."
καταφέρνουμε και διατηρούμε το κέντρο της ύπαρξής μας, σε ισορροπία.

Έλεγαν σοφά οι παλιότεροι, το "Εχει ο Θεός", και το "Αν θέλει ο Θεός".

Το έλεγαν διότι εξ εμπειρίας γνώριζαν ότι σε κάποιες περιπτώσεις, 
πραγματικά
δ ε ν θέλει ο Θεός και είναι οδυνηρό σαν πρόσκρουση σε γρανιτένιο τοίχο, 
-ο άνθρωπος- το αναπόδραστο θέλημα του Κυρίου, να μην το αποδέχεται.

Όποιος αποδέχεται την κάθε στιγμή, τη γνήσια μέριμνα,
τού να τηρεί, δηλαδή, τις Εντολές του Ευαγγελίου το κατά δύναμη,
και να ακυρώνει -το κατά δύναμη πάλι- το προσωπικό θέλημά του, 
όταν οι περιστάσεις το απαιτούν, 
εκείνος, τότε, αξιώνεται να γίνει κατοικητήριο της Ειρήνης
που είναι ο τρίτος καρπός του Παναγίου Πνεύματος,
κατά τη διδασκαλία της Αγιώτατης Ορθόδοξης Εκκλησίας μας

Ευανθία η Σαλογραία
(κατά κόσμον η Ευαν. Παναγοπούλου-Κουτσούκου)