"Το τελευταίο σημείωμα" -Με άριστα το δέκα κάποιοι έδωσαν έν-δεκα!

Η ριψοκίνδυνη μέθη της υπερ-προόδου

Η ριψοκίνδυνη μέθη της υπερ-προόδου



(η φωτό από theodotus.blogspot.com )

Γράφει η Τασούλα Καραϊσκάκη

Α​​σπαζόμενος τους κινδύνους της υπερβολικής προόδου, ο Στίβεν Χόκινγκ δεν κουράζεται να ανησυχεί, και να προειδοποιεί, έτη πολλά τώρα, για δύο ενδεχόμενα: ο κόσμος μας να καταστραφεί, άρα πρέπει επειγόντως να προετοιμάσουμε τη μετοίκησή μας σε άλλους πλανήτες· τα ρομπότ να εξελιχθούν σε μια νέα μορφή ζωής και να αντικαταστήσουν τους ανθρώπους. 
Ομως δεν καταφέρνει να μας σύρει μακριά από τον ταραγμένο μικρόκοσμό μας, από τα «ταπεινά» μας σφαγεία.
Να μας αποσπάσει από την παραδοχή της κυβέρνησης ότι συνειδητά υπερφορολογεί τη μεσαία τάξη και τους συνεπείς φορολογούμενους, από τις εκτιμήσεις του Stratfor ότι η έξοδος της Ελλάδας από τα μνημόνια δεν θα είναι «καθαρή», από τη φυματική σαρανταποδαρούσα του Τσακαλώτου με μηνίσκο στα 25 πόδια, από το κουβάρι της Κεντροαριστεράς κ.ο.κ.

Ωστόσο οι νοήμονες μηχανές είναι εδώ (χρόνια τώρα, λογισμικά έχουν περάσει το «τεστ Turing» που δείχνει αν μια μηχανή έχει ανθρώπινη ευφυΐα). Μαθαίνουν, αυτοβελτιώνονται, αυτοανασχεδιάζονται. Είναι εδώ, οχήματα χωρίς οδηγό, μηχανές για αυτόματες διαγνώσεις ασθενειών, ρομπότ που κερδίζουν παγκόσμιους πρωταθλητές σε παιχνίδια, που γράφουν μυθιστορήματα (όπως η μηχανή Σέλεϊ, κατά τη συγγραφέα του Φρανκεστάιν, η οποία αφού μελέτησε 140.000 τρομακτικές ιστορίες, πλέον γράφει τα δικά της βιβλία τρόμου)...

Όμως δεν υπάρχει «επαφή» μέσα σε έναν τομέα που είναι ξένος προς τις τρέχουσες οδύνες. Και καταλήγουμε σχεδόν να ταυτίζουμε τις εξελίξεις στην τεχνητή νοημοσύνη με τα προϊόντα της βιομηχανίας του Χόλιγουντ, με ανασυναρμολογούμενα τέρατα, εξολοθρευτές, Iron Men, ανθρωποειδή με εμφυτευμένες αναμνήσεις και εμπειρίες, σαν τα C-3PO και R2-D2 των «Star Wars» και τον Sonny του «I, Robot», ανδροειδή όπως ο πράκτορας Κ στο «Blade Runner 2049»... 

Και να καταχωρίζουμε στο εξωπλανητικό σύμπαν κάθε νέα ανακάλυψη, κάθε συζήτηση π.χ. ότι θα αντιμετωπίσουμε τα επερχόμενα ρομπότ με αυτοεπίγνωση –ένα δισεκατομμύριο φορές πιο έξυπνα από τον άνθρωπο– μόνο αν εμφυτεύσουμε στους εγκεφάλους μας μικροτσίπ που θα μας καταστήσουν ισότιμους αντίπαλους των μηχανών.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο άνθρωπος θα συνεχίσει να ξεδιψά σε ωκεανούς επινοητικότητας, χωρίς να εκπνέουν οι ενθουσιασμοί από τα ερωτήματα για τη μετεξέλιξη του ανθρώπου σε ένα ανατριχιαστικό υβρίδιο υπό συνεχή αναβάθμιση, για την τύχη της συνείδησης, του ενδότερου χώρου όπου αναβλύζουν όλες οι ανθρώπινες ποιότητες, όπου βιώνονται όλες οι βασανιστικές ταλαντεύσεις. 

Αλλωστε, παράλληλα αναπτύσσονται δικλίδες ασφαλείας, λένε. Προ μηνών, εκατό προσωπικότητες ζήτησαν από τον ΟΗΕ να εμποδίσει την ανάπτυξη αυτόνομων όπλων – οπλικών συστημάτων που δρουν χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση. 

Μελέτες εξετάζουν σενάρια αντιμετώπισης κακόβουλων μηχανών. Προ καιρού, διεκόπη πείραμα του Facebook, όταν δύο chatbots που πραγματοποιούσαν εμπορική συναλλαγή άρχισαν να επικοινωνούν σε μια γλώσσα ακατανόητη στους ανθρώπους. Ωστόσο, τα αντίδοτα στις παρενέργειες συνήθως αναπτύσσονται βραδέως (βλ. κλιματική αλλαγή, ασθένειες και υπερχρήση αντιβιοτικών). 

Η μέθη της επινόησης και ο μαγνήτης του κέρδους αποδεικνύονται ισχυρότερα από τη διασφάλιση της μελλοντικής επιβίωσης στον κόσμο μας και όχι σε μια εξομοίωση του σύμπαντος, σε ένα Matrix, όπως φοβάται ο Ίλον Μασκ, ο ιδρυτής των ηλεκτροκίνητων Tesla, των διαστημικών οχημάτων SpaceX και της Neuralink που επεξεργάζεται τεχνολογίες τεχνητής διεύρυνσης (με ηλεκτρόδια στον εγκέφαλο) των δυνατοτήτων της ανθρώπινης ευφυΐας.

Σίγουρα οι άνθρωποι δεν ποδοπατούν μόνο αλλά και αναστηλώνουν τα μυστικά της ύπαρξής τους. Ομως για πόσο; Πλείστοι οι θηρευτές «ονείρων» τα οποία δεν είναι θεμιτό να ονειρευόμαστε. 

Ένα ένστικτο ριζωμένο μέσα στα βάθη της ματαιοδοξίας τους, ενδέχεται να τους οδηγήσει σε μια τάξη στοχασμών τόσο ευρεία, ώστε ακόμη και ο θάνατος του είδους να τους μοιάζει ασήμαντος, τα θεμέλια του ανθρώπινου πεπρωμένου σαθρά και η γλώσσα της λογικής φτωχή και ανίσχυρη.

πηγή: http://www.kathimerini.gr/933146/opinion/epikairothta/politikh/h-riyokindynh-me8h-ths-yper-proodoy?platform=hootsuite

..............................................................

Σχόλιο στα παραπάνω από maria p.  
(της σελίδας amethystos.gr)

"Προ καιρού, διεκόπη πείραμα του Facebook, όταν δύο chatbots που πραγματοποιούσαν εμπορική συναλλαγή άρχισαν να επικοινωνούν σε μια γλώσσα ακατανόητη στους ανθρώπους.." (!!!)
Από την Βικιπαίδεια:
"Ένα chatbot (επίσης γνωστό ως talkbot , chatterbot , Bot , IM bot , διαδραστικός πράκτορας ή τεχνητός συνομιλητής οντότητας ) είναι ένα πρόγραμμα υπολογιστή που διεξάγει μια συνομιλία μέσω ακουστικών ή κειμενικών μεθόδων.Τέτοια προγράμματα συχνά σχεδιάζονται για να προσομοιώσουν πειστικά το πώς ένας άνθρωπος θα συμπεριφερόταν ως συνομιλητικός εταίρος, επιτυγχάνοντας έτσι τη δοκιμή Turing . Τα chatbots χρησιμοποιούνται συνήθως σε συστήματα διαλόγου."

Aν είχαμε μόνο το γεγονός ότι η γλώσσα του chatbot (του προγράμματος), έγινε "ακατανόητη στους ανθρώπους" θα μπορούσαμε να το εξηγήσουμε.Θα λέγαμε π.χ. ότι κάτι πήγε "στραβά".. σε μηχανικό επίπεδο.. ότι έχουν αλλοιωθεί οι αποτυπώσεις των γραμμάτων και των λέξεων.΄
Το ότι συνεχίστηκε η επικοινωνία μεταξύ τους μέσω της "ακατανόητης γλώσσας" με τρόπο "ανεξέλεγκτο" από τους ανθρώπους, "αυτόνομο" θα μπορούσαμε να πούμε, είναι εξωφρενικό (γι΄αυτό και το σταμάτησαν).
Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί (κατά μία έννοια) μεταφυσικό..
Δεν είναι όμως.. τουλάχιστον με τη στενή έννοια..
Και αυτό είναι πολύ ανησυχητικό γιατί δείχνει ότι το πεδίο αυτό (όπως και άλλα π.χ. η γενετική) έχει (ή έστω τείνει να) μπει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις..
Όσο και αν χαρακτηρίζονται "ευφυείς" οι μηχανές, πως είναι δυνατόν να "αυτονομούνται" (έστω και σε αρχικό στάδιο) από τον άνθρωπο, και "να βρίσκουν" τρόπο να επικοινωνούν μεταξύ τους;;
Γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχουν συναισθήματα ή συνείδηση σε μηχανές, υπάρχει μόνο ένα "λογισμικό" (η απομίμηση της ανθρώπινης λογικής).Όπως βλέπουμε όμως, κάθε άλλο παρά παραμένει μόνο σε επίπεδο υπολογισμών ή γνώσεων και απαντήσεων. Προφανώς υπάρχει πλέον και κάποιου είδους "επινοητικότητα".. Δηλ. κάποιες αντιδράσεις "δικές τους", έξω από τον προγραμματισμό τους (με τη στενή έννοια). Το ότι η γλώσσα έγινε ακατανόητη, και "βρήκαν" τον τρόπο να συνεχίσουν την επικοινωνία (είναι εξακριβωμένο από την επεξεργασία των δεδομένων που έδινε το ένα στο άλλο), αυτό είναι τρομακτικό...
.............................................................................................................
............................................................................................................

THE TREE OF LIFE

Η πίτα της κυρά Κικίτσας ή αλευρόπιτα ή ζυμαρόπιτα ή κουρκουτόπιτα ή τεμπελόπιτα

Η αλευρόπιτα (ή κατ’ άλλους ζυμαρόπιτα ή κουρκουτόπιτα – από το «κουρκούτι») ήταν πάντα χαρακτηριστικό έδεσμα της λαϊκής ηπειρωτικής οικογένειας. Φτιάχνονταν εύκολα και σε λίγο χρόνο.

Είναι αμέτρητα τα μέρη που αξίζει να φας σε όλη την περιοχή των Ζαγοροχωρίων, αλλά υπάρχει ένα πολύ ξεχωριστό μαγαζί-σημείο αναφοράς, στο Μονοδένδρι, που με τον τρόπο του συνέβαλλε ώστε να γίνουν τα Ζαγοροχώρια ο προορισμός που είναι σήμερα. Πρόκειται για την Πίτα της Κικίτσας, που κουβαλάει στα πιάτα του μαγαζιού μια μεγάλη ιστορία: Δεκαετίες πριν η ίδια η Κικίτσα έτυχε να ταΐσει ένα γκρουπ Γάλλων τουριστών και χρησιμοποιώντας τα ελάχιστα υλικά που είχε στη διάθεσή της έφτιαξε την περίφημη και ξακουστή μέχρι σήμερα τεμπελόπιτα με αβγά, αλεύρι, φέτα και ελαιόλαδο! Εύκολη, γρήγορη, νόστιμη, είναι το πιάτο που πρέπει να δοκιμάσετε, μια και κλείνει σε κάθε του μπουκιά όλη τη γεύση της περιοχής. Επίσης, θα απολαύσετε σουβλιστά κρέατα, μαγειρευτά και πιάτα της ώρας, όλα συνοδευμένα με εξαιρετικό τσίπουρο.

 Υλικά

3 χούφτες αλεύρι
2 αβγά
αλάτι
νερό
βούτυρο
200 γραμμ τυρί φέτα

Εκτέλεση

Σε μία λεκάνη κοσκινίζουμε το αλεύρι, ρίχνουμε μία πρέζα αλάτι και νερό 1 φλυτζάνι τσαγιού περίπου.(Oσο πάρει κατά τη κυρία Κικίτσα)Aνακατεύουμε καλα με το χέρι και ρίχνουμε ενα -ενα τα δύο αβγά. 

Ανακατεύουμε το μίγμα καλά για να ενσωματωθούν τ΄ αβγά. Το μίγμα πρέπει να γίνει σαν χυλός.

Βουτυρώνουμε ένα ταψί καλά. Ριχνουμε το μίγμα στο ταψί και το απλώνουμε να πάει παντού.

Πάνω στην επιφάνεια του μίγματος βάζουμε κυβάκια βουτύρου, σκορπιστά.

Θρυμματιζουμε με το χέρι μας το τυρί και το σκορπάμε στην επιφάνεια της πίτας.

Ψήνουμε σε μέτριο φούρνο μέχρι να ροδίσει η πίτα, και μετά...καλοφάγωτη!

πηγή: 

http://www.eliasmamalakis.gr/recipe.asp?syntagi_cat_id=1&syntagi_id=170
.......................................................




Σχόλιο: 

Επειδή η εν λόγω συνταγή, μου φάνηκε
-της ακαμάτρας- πανεύκολη, 
σήκωσα τα μανικάκια μου, 
(σιγοψέλνοντας το "Κύριε εκέκραξα" σε ήχο πλάγιο του δευτέρου
είναι, εξάλλου,  ό μόνος ήχος που ξέρω)

και την έφτιαξα, ατάκα κι επί τόπου,  όμως...

όμως...
το νόστιμο αποτέλεσμα
κ α μ ί α απολύτως σχέση με την πανευφρόσυνη πίτα της κυρά Κικίτσας στα Ζαγοροχώρια που έφαγα εδώ και πολλά χρόνια και μου έμεινε αξέχαστη, λέμε! 

-Άρα; Τι ο μύθος δηλοί; 
-Ο μύθος δηλοί, ή ότι η συνταγή είναι άλλη, 
(μήπως χρειάζονταν και περισσότερα αβγουλάκια;)
-ή ότι η συνταγή μεν είναι η αυτή, 
-πλην...κάτι λάθος έκανα στη διαδικασία του ψησίματος.

Μήπως π.χ. το απλό ταψί που χρησιμοποίησα ήτο ακατάλληλον; 
Μήπως έπρεπε να χρησιμοποιήσω εκείνο το πολυυυυύ ρηχό-sui generis- ταψί, που το λένε οι βορειοελλαδίτισσες χρυσοχέρες, "σινί"; 
Μήπως έπρεπε, προθερμαίνοντας το φούρνο να κάψω το λάδι ή το βούτυρο και εφόσον είχα προθερμάνει μέχρι θανάτου το σινί  μετά έπρεπε να πετάξω εκεί πάνω την ανυποψίαστη ζυμαρόπιτα, ώστε από το σοκ της υψηλής θερμοκρασίας, πάραυτα να καταντήσει λεπτό και τραγανό το σώμα της, σαν εκείνο το αλησμόνητο, και βουλιμικά φαγωμένο τυροποίημα της κυρά Κικίτσας; 

Δεν δύναμαι  να αποφανθώ  με βεβαιότητα. 
Σε πρώτη ευκαιρία θα πειραματιστώ ξανά και τους πιτολιγούρηδες περαστικούς φίλους αυτής της σελίδας, εννοείται ότι ευθύς, με άφατη χαρά,  θα τους ενημερώσω!

Ευανθία η Σαλογραία

Μιζέρια και σκατοψυχιά

Γράφει η Έλενα Ακρίτα

Λοιπόν. Δεν έχουμε άλλες αντοχές και δεν θέλουμε να έχουμε άλλες αντοχές. 
Το ζορίζεις, το παλεύεις, το καταπίνεις, ε, κάποτε το φτύνεις. 
Το φτύνεις όταν χυμάει το μπινελίκι σαν ωστικό κύμα μέσα σου 
και δεν μπορείς να το συγκρατήσεις το ασυγκράτητο.

Άραγε ο κόσμος ήταν εκ γενετής σίχαμα ή έγινε σιγά σιγά;
Πότε ακριβώς τον κέρδισε η μιζέρια, πότε ακριβώς η σκατοψυχιά;
Αυτοί οι «ψόφοι» κι οι «καρκίνοι» ανέκαθεν έρπονταν ανάμεσά μας, 
απλώς ήρθε τώρα το Διαδίκτυο να αναδείξει το μεγαλείο τους;

Διότι εδώ καταριούνται, αγάπη μου. Καταριούνται ο ένας τον άλλον κι όλοι μαζί το σύμπαν. Καταριούνται με τη νοσηρή ευγλωττία ντεμέκ ποιητή σε πτέρυγα μελλοθάνατων. Αίμα, σπέρμα, σπλάτερ, εφιάλτες, αλλόκοτα οράματα - όλα γύρω μας μετατρέπονται σε κακέκτυπο πίνακα του Ιερώνυμου.

Μισούν, ρε παιδί μου. Βαριά κουβέντα, αλλά μισούν. 

Τον πολιτικό, τον πολίτη, τον υπάλληλο, τον γείτονα, τον φίλο, τον γνωστό, τον παντελώς άγνωστο, τον συνομιλητή στο Διαδίκτυο. Μισούν τον τουρίστα, τον περιπτερά, τον συμμαθητή του παιδιού τους, τον δάσκαλο του παιδιού τους, το ίδιο το παιδί τους. 

Μισούν ό,τι ζει, κινείται κι αναπνέει. 

Με ασύλληπτη διαύγεια περιγράφουν σκηνές βασανιστηρίων, κρεμάλες στο Σύνταγμα, δημόσιες διαπομπεύσεις, ξυρισμένα κεφάλια, πίσσες και πούπουλα, θανατηφόρες ασθένειες, αργούς μαρτυρικούς θανάτους.

Κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Αναπνέουν στον σβέρκο μας. Κινούμενοι ιοί μολύνουν το περιβάλλον, ρυπαίνουν την ατμόσφαιρα, είναι τοξικοί, είναι επικίνδυνοι, είναι δηλητηριώδεις. Κι είναι πολλοί. 
Κι αυξάνονται και πληθαίνουν και κατακυριεύουν τη γη.

Είναι ο τύπος που γ@μεί και δέρνει. Δέρνει το παιδί, το σκυλί, το γατί, τη γυναίκα του, τον ηλικιωμένο, τον αδύναμο, τον υφιστάμενο, τον φοβισμένο, τον εξαρτώμενο. Δέρνει τον αλλοδαπό, τον πρόσφυγα, το παιδί του πρόσφυγα, τον γκέι, τον στρέιτ με γυαλιά, τον στρέιτ χωρίς γυαλιά, τη μανούλα που πήρε κιλά μετά τη γέννα, τον ψευδό, τον ντροπαλό, τον διαφορετικό.

Είναι ο τύπος που ρουφιανεύει «κυρία, κυρία, ο Γιαννάκης το έκανε». 
Γιατί ο Γιαννάκης που το έκανε συνήθως είναι καλύτερός του. Κι αυτό δεν το αντέχει.

Είναι ο οδηγός που μπαίνει σφήνα γιατί οι ουρές δεν είναι για τους πρίγκιπες. Που μουντζώνει επειδή δεν περνάς με κόκκινο. Που σε βρίζει επειδή περιμένεις το φανάρι. Που σου κορνάρει επειδή δεν τρέχεις με 180 στην Εθνική. Είναι η οδηγάρα που παρκάρει σε θέση ΑμεΑ.

Είναι ο νταβατζής που εκπορνεύει το ανήλικο. Και που εκπορνεύει γενικώς. 
Ανθρώπους, αρχές, αξίες, κορμιά, ψυχές, συναισθήματα.

Είναι το αφεντικό που ξεφτιλίζει τον εργαζόμενο γιατί μπορεί. 
Ο δυνατός τον αδύναμο γιατί μπορεί. Και γιατί θέλει. Πολύ.

Είναι όλοι αυτοί που ζουν ανάμεσά μας, που τρέφονται από το αίμα μας, που προστατεύονται από το σκοτάδι, που βγάζουν όλο το όξος και τη χολή για όλους τους άλλους.

Είναι όλοι αυτοί. Κι είμαστε κι όλοι εμείς. Εμείς που το ανεχόμαστε. Για να μην μπλέξουμε. Για να μη βρούμε τον μπελά μας. Για να μη βγάλουμε το φίδι απ' την τρύπα. Για να μην ακούμε, να μη μιλάμε, να μη βλέπουμε.

Και κυρίως να μην καταλαβαίνουμε. Να μην έχουμε συναίσθηση πως τον κόσμο αυτόν δεν τον κάνουν χειρότερο «Αυτοί». Τον κάνουμε κι «Εμείς». Εμείς που με τη σιωπή μας επικυρώνουμε τις πράξεις τους.

«Ηταν οι καλύτεροι καιροί, ήταν οι χειρότεροι καιροί, ήταν τα χρόνια της σοφίας, ήταν τα χρόνια της ανοησίας, ήταν η περίοδος της πίστης, ήταν η περίοδος της δυσπιστίας, η εποχή του Φωτός και η εποχή του Ζόφου, ήταν η άνοιξη της ελπίδας και ήταν ο χειμώνας της απόγνωσης, είχαμε μπροστά μας τα πάντα, είχαμε μπροστά μας το τίποτε, πηγαίναμε όλοι ίσια στον Παράδεισο, πηγαίναμε όλοι ίσια στο αντίθετό του». 

Κάρολος Ντίκενς, «Ιστορία δύο πόλεων» (μετάφραση της γράφουσας).

Ηταν οι καλύτεροι καιροί, ήταν οι χειρότεροι καιροί. 
Και τους ζούσαμε μαζί. Εδώ. 
Στη δυστοπική κοινωνία της σιωπηρής συναίνεσης.

Ελενα Ακρίτα http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5483635/mizeria-kai-skatopsyxia/

Η σαρανταποδαρούσα η χτικιάρα...

Γράφει ο Σταμάτης Φασουλής 

...........................................................................
Έχω μείνει speechless, που έλεγε η φίλη μου Ιοκάστη σε στιγμή μεγάλου παροξυσμού. 
Είδα τον Τσακαλώτο με τα μάτια μου, σε απευθείας σύνδεση με τον ναό της Δημοκρατίας να βάλλει κατά της αντιπολίτευσης ως εξής.

«Έχετε βάλει τόσο χαμηλά το πήχη» (έτσι ακριβώς ΤΟ πήχη, γιατί στο μυαλό του αγγλοθρεμμένου ο πήχης είναι ουδέτερο και άκλιτο, ο πήχη, του πήχη, οι πήχη, των πήχη) «ώστε και μια φυματική σαρανταποδαρούσα» (είναι γνωστό τοις πάσι τα ράντζα στο Σωτηρία είναι τίγκα στη σαρανταποδαρούσα) «με μηνίσκο στα 25 από τα σαράντα πόδια της» (στο ΚΑΤ δεκάδες στο γύψο) «φορτωμένη με τα ψώνια απ' το LIDL» (όπα και η τοποθέτηση προϊόντος) «να μπορέσει να το πηδήξει» (ΤΟ πήχη πάντα).

Ποιο μυαλό μπορεί να σκεφτεί, όχι να το εκφέρει μόνο να διανοηθεί, ένα τέτοιο τερατούργημα; Έχουμε ακούσει κι έχουμε δει τα τέρατα σ' αυτό το πολυπαθές μέγαρο αλλά τέτοιο λεκτικό γιγανταιώρημα... πρεμιέρα είχε χθες. Μα τι στόμα είναι αυτό; Τι στόμα εντομοκτόνο;

Αν και η σαρανταποδαρούσα δεν είναι ακριβώς έντομο, είναι αρθρόποδο, και πιο συγκεκριμένα «γένος σαρκοφάγων Μυριάποδων που ανήκουν στην οικογένεια Σκολοπενδρίδες και στην ομοταξία Χειλόποδα» όπως πολύ σωστά γκουγκλάρισα. Οπως και να 'ναι όμως την θέλει την απεντόμωσή του. 

Και μιλάμε ότι όλο αυτό το τερατούργημα, εκστομίστηκε από τον υπουργό Οικονομικών.

Ο οποίος βέβαια είναι συγχρόνως και στην εσωκομματική αντιπολίτευση των 53.

Και αμφισβητεί την οικονομική πολιτική, και τη διαχειρίζεται. 
Και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυνόμο. 
Δύο σ' ένα. Προσφορά. 
Στις δύο ιδιότητες η μία δώρο.

[....]

Πηγή: http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5483632/h-sarantapodaroysa-h-xtikiara/

γιατί του έχει λείψει η μάνα του; (μια κουβέντα με βάθος, ου το τυχόν...)

(από το 39 λεπτό και μετά...με συγκίνησε η αιτιολογία που έδωσε, για την έλλειψη της μητέρας του, ο καλλιτέχνης Λάκης Λαζόπουλος στον παρουσιαστή  Γιώργο Λιάγκα )

Η παρθενορραφή του Χόλυγουντ

Δεν  ξέρω  για όλους εσάς. Πάντως εμένα  δεν πρόκειται να με τρελάνουν όλες  αυτές οι σαχλαμάρες που αμολάει  το αμερικανικό Showbiz.

Γράφει ο Δημήτρης Δανίκας

Με  «αγωγούς»  τα πρόθυμα και  διεθνή  Μέσα Μαζικής Αποχαύνωσης.  
Ο κόσμος καίγεται  και   το  μ...ί    του Χόλιγουντ  χτενίζεται


Ας  πούμε.  Η περίπτωση του Χάρβει Γουέινστιν η Γουέινσταιν. Ας πούμε. Η  Αντζελίνα Τζολί. Που μέχρι  τα είκοσι και  τρία χρονάκια της  τα είχε «διαπράξει»  όλα. Και μπράβο της. Γούστο της καπέλο της. Ε όχι και μετά από είκοσι  χρόνια. Ε όχι  τώρα, μα τώρα, να «θυμηθεί»  ότι  αυτός ο άθλιος  μεγαλοπαραγωγός της ρίχτηκε. Και γιατί  κυρά μου δρασκέλισες  το κατώφλι  της ξενοδοχειακής  σουίτας του; Για  να  σου  διαβάσει  την Βίβλο; Άσε το  άλλο. Όταν λέει ότι  αφού εκείνος  της ρίχτηκε, εκείνη ως  παρθένα  τον απέφυγε. Δηλαδή   εγώ, ας πούμε, αν επιχειρήσω να  ασπαστώ κάποιο  θηλυκό και φάω  χυλόπιτα σημαίνει ότι  όρμησα να την βιάσω;

Ας πούμε.  Η άλλη η  μεγαλομπεμπέκα με το όνομα Γκουίνεθ Πάλτροου. Κι  αυτή το «θυμήθηκε» μετά από είκοσι  χρόνια. Αφού προηγουμένως, με τις παραγωγές  αυτού  του ακατανόμαστου  σεξιστή, κατάφερε να  αποσπάσει  ένα Οσκαρ.  Το μοναδικό της καριέρας της. Κι αυτή,   φυσικά, τον απώθησε. 
Κι αυτή έφυγε με παρθενορραφή!

Να  προχωρήσω; Άσε καλύτερα. Όλα αυτά που  σας γράφω μπορεί κάλλιστα να  παρερμηνευθούν   ως απόψεις ενός  επίσης άθλιου  και αμετανόητου  σεξιστή. Ελληνικής καταγωγής. Όμως στο Χόλιγουντ «ο κόσμος τόχει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι». Είναι πασίγνωστο, δηλαδή, ότι σχεδόν όλες  τεστάρονται  στο κρεβάτι  του σκηνοθέτη και του παραγωγού. Το  έχουν πει και  οι ίδιες.  Πολλές  φορές.  Οπως  ας πούμε η Σέρλει ΜακΛέιν. Που δημοσίως είχε αποκαλύψει το γνωστό. Οτι  δηλαδή «όποια  star  σας πει ότι  δεν  έχει κοιμηθεί με τον  σκηνοθέτη και τον συμπρωταγωνιστή  της λέει  ψέματα»!

Γι  αυτό εκτιμώ  την αφοπλιστική ειλικρίνεια  της Μαντόνας. Που  δημοσίως  είχε αποκαλύψει ότι για να σκαρφαλώσει στο   ρετιρέ της δημοσιότητας αναγκάστηκε να  εκπορνευθεί

Ανατριχιαστικό. Κι όμως συμβαίνει. Και μάλιστα συμβαίνει και στις καλύτερες  ελληνικές «οικογένειες». Καναλιών,  κινηματογραφικών εταιρειών, επιχειρηματιών, ακόμα και καταστηματαρχών. Ας αφήσουμε κατά μέρος τις υποκρισίες.  Δυστυχώς εν έτει 2017,  δηλαδή πλήρους και ολοκληρωτικής  χειραφέτησης και απελευθέρωσης, η Γυναίκα, πολλές φορές, είνα αναγκασμένη να υποκύψει στα αφεντικά.

[....]


Το δεύτερο συμπέρασμα  αφορά  στην απύθμενη  υποκριτική και πουριτανική  συμπεριφορά  των Αμερικανικών Media. Από τη μια προμοτάρουν κάθε  κινηματογραφική αθλιότητα. Που αρχίζει με εκπαιδευτικά «μαθήματα» μιας υπέρμετρης, ασύδοτης, διεστραμμένης  βίας. Και καταλήγει σε μια  πλημμυρίδα  σεξιστικών ιστοριών. Και από την άλλη  σκίζουν τα ρούχα τους όπως κάθε παρθενορροφημένη  θεούσα στην  Κυριακάτικη εκκλησιαστική λειτουργία. Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό  κεφάλα.
.....................................................
[....] Ο Κέβιν Σπέισι...[....]Αν πράγματι είχε ορμήσει σε  παιδί  δεκατεσσάρων  ετών, τότε είναι και παιδόφιλος και κατακριτέος και κακουργηματικά  ένοχος. Όμως  γιατί  τώρα, ύστερα από τριάντα χρόνια; Θα μου πείτε ο  φόβος. Θα μου πείτε η  εξουσία. Θα μου πείτε η   ντροπή και η δημόσια διαπόμπευση. Συμφωνώ. Ο ένοχος στην «πυρά» που λέει ο λόγος «να καεί»

Όμως το κλίμα έχει φτιαχτεί. Ώστε ο κάθε «ανώνυμος» να βγει, να  διαπομπεύει και να εκβιάζει. Αν  θέλεις να μην ανοίξω το στόμα πέσε  για να μην  σε κάνω ρόμπα!

Το  συμπέρασμα ένα και μοναδικό. Προς όλους εμάς.  \

Κράτα  μικρά καλάθια. 

Κάποιο  λάκκο έχει η  Χολιγουντιανή  φάβα!
πηγή:  http://www.protothema.gr/blogs/blogger/post/727440/i-parthenorrafi-tou-holugoud/