"Μωρέ, τούτος, δε δίνει τ' Aγγέλου του, νερό! -"Δίνω" σημαίνει χάνω ή λαμβάνω πολλαπλάσια;

(φωτό από το pinterest.com)

............................................................................................

.............................................................................................

Αγαπημένο και λατρεμένο

η ελεήμων, -από το πυρ της  θείας αγάπης υποκαιόμενη - καρδία 

είναι και θέμα μάθησης και εκπαίδευσης, το πιστεύω!

Στο αρθράκι που ακολουθεί, βρήκα   επιπλέον επιχειρηματολογία που δεν την άκουσα ποτέ σε κηρύγματα -ούτε καν  από αφράτους παπάδες-, σχετικά με την αξία της προσφοράς, προς τον πλησίον, το φίλο, τον (συν)άδελφό μας.

Σου είχα  εμπιστευτεί  σχετικές σκέψεις  παλιότερα, με το γνωστό  ντροπαλό και χαμηλοβλεπούσικο υφος, τότε που  κατέγραφα και την προσωπική μου εμπειρία επί του θέματος της προσφοράς, σε κείνη την ανάρτηση με τίτλο "περί ψιλικατζίδικης ελεημοσύνης" (ζούλα στο σύνδεσμο, με το "ποντίκι" να πεταχτείς στη σελίδα, και θα την  διαβάσεις). 

 Επανέρχομαι σήμερα με τα παρακάτω, επειδή ακούραστα συμφωνώ με την άποψη 

ότι η επανάληψη μπορεί να λειτουργεί και ως  "μήτηρ μαθήσεως!".

Σε ασπάζομαι τρις(εις τύπον της Παναγίας Τριάδος ) όπως οι Ρώσοι
και  εύχομαι να χαρείς  ένα, γεμάτο ανέσπερο Φως, Σαββατοκύριακο!

Ευανθία η Σαλογραία

.....................................................................................

.......................................................................................

.................................................................................................................

..................................................................................................................

Η επιτυχία έρχεται πάντα στην επόμενη προσπάθεια

Μια φράση που με ακολουθεί εδώ και χρόνια και οδηγεί τη ζωή μου είναι η εξής: «Δώσε περισσότερα από όσα λαμβάνεις και θα λάβεις περισσότερα από όσα έδωσες». 

Σαν να συνδέεται το νόημά της με κάποιον απαράβατο φυσικό νόμο, του οποίου τις επενέργειές βιώνουμε καθημερινά, αλλά κανείς δεν μπορεί να αποδείξει την ύπαρξή του. Πρόκειται για μια αρχή, που τι κι αν δεν αποδεικνύεται, μακροπρόθεσμα όλοι την επιβεβαιώνουμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. 

Προσφέρεις καλό, αργά ή γρήγορα θα το λάβεις πίσω. 

Προσφέρεις κακό, αργά η γρήγορα θα το εισπράξεις πολλαπλάσιο. 

Η παρακάτω ιστορία είναι μια από τις πολλές επιβεβαιώσεις του άτυπου αυτού κανόνα αλλά και του περίεργου τρόπου που αυτός βρίσκει να φανερώνεται. 

Το 1892 ο Χέρμπερτ Χούβερ, μετέπειτα πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, όταν ήταν ακόμα φοιτητής στο Στάνφορντ, κάλεσε τον Πολωνό συνθέτη Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέβσκι, έναν από τους καλύτερους πιανίστες στον κόσμο, να δώσει ένα κονσέρτο. Λόγω διάφορων προβλημάτων που αντιμετώπισαν, δεν πουλήθηκαν πολλά εισιτήρια. 

Ο Χούβερ ζήτησε από τον Παντερέβσκι να μην εμφανιστεί, αλλά εκείνος όχι μόνο δεν τον άκουσε, αλλά ζήτησε και να μην πληρωθεί. Όταν ανακάλυψε ότι ο Χούβερ χρωστούσε πολλά χρήματα για την ενοικίαση της αίθουσας και τα υπόλοιπα έξοδα προβολής, αποφάσισε να καλύψει κάθε κόστος με δικά του χρήματα. 

Από αυτό το γεγονός ξεκίνησε μια μακροχρόνια φιλία μεταξύ των δύο αντρών, που κράτησε πενήντα χρόνια. 

Ύστερα από χρόνια ο Παντερέβσκι έγινε πρωθυπουργός της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου, αλλά και έπειτα απ’ αυτόν, οι Πολωνοί υπήρξαν από τους λαούς που δοκιμάστηκαν έντονα. 

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας έφτασε σε σημείο να λιμοκτονεί. 

Ο Χούβερ διοργάνωσε τη μεγαλύτερη αποστολή ενίσχυσης στην Ευρώπη μέχρι τότε μέσω του Ιδρύματος Χούβερ. 

Ο Χούβερ ξεπλήρωσε έπειτα από δεκάδες χρόνια τη χάρη στον Πολωνό φίλο του, που του είχε φερθεί με τόσο σεβασμό. Ο Παντερέβσκι έλαβε πολλαπλάσια με εντελώς διαφορετικό τρόπο απ’ αυτόν που ίσως φανταζόταν και σε μια στιγμή που δεν το περίμενε, αφού είχαν περάσει πολλά χρόνια. 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. 

Πολλοί άνθρωποι σκέφτονται: «Αφού έδωσα στον τάδε και δεν έλαβα, δεν ξαναδίνω σε κανέναν άλλον». Η φράση δε λέει «Δώσε περισσότερα από όσα λαμβάνεις σε κάποιον και θα λάβεις περισσότερα από όσα έδωσες».

Μπορεί να δώσεις 1 στον Ψ, 1 στον Ζ, 1 στον Λ και να μη λάβεις τίποτα. Αν σταματήσεις, η αρχή τού δούναι και λαβείν δεν θα λειτουργήσει. Θυμήσου: Η επιτυχία έρχεται πάντα στην επόμενη προσπάθεια. Ποια επόμενη δεν ξέρω, αυτό είναι κάτι που πρέπει να το μάθεις εσύ προσπαθώντας. 

Αν όμως συνεχίσεις και δώσεις άλλο ένα στον επόμενο, έστω στον Μ (όπου 1 είναι μια αυθαίρετη μονάδα μέτρησης προσφοράς, προς χάριν του παραδείγματος, και τα κεφαλαία γράμματα υποδηλώνουν πρόσωπα), εκείνος θα σου δώσει πίσω 10. Έδωσες 1 στον Ψ, στον Ζ, στον Λ και τον Μ, συνολικά 4 και έλαβες 10, δηλαδή πολλαπλάσια. Κι αυτό γιατί συνέχισες να δίνεις. Σκέψου το και ως εξής: Το να προσφέρεις είναι ένας τρόπος να ξεκαθαρίσεις ποιος αξίζει να είναι στη ζωή σου και ποιος όχι. Προσφέροντας στους ανθρώπους, βλέπεις ποιος εκτιμά την προσφορά σου και ποιος σου την ανταποδίδει. Άρα κέρδισες και από αυτούς που νομίζεις ότι δεν σου επέστρεψαν τίποτα πίσω. Ξέρεις ότι δεν υπάρχει λόγος να τους προσφέρεις ξανά. 

Όταν δίνεις χωρίς να παίρνεις πίσω, η ανταμοιβή σου είναι αυτό ακριβώς: Ότι δίνεις χωρίς να παίρνεις πίσω. Η ανταμοιβή αυτή μπορεί να γίνει τόσο μεγάλη, που στο τέλος αντιλαμβάνεσαι πως όταν δίνεις, πάντα παίρνεις πίσω. Όταν δίνεις ένα ευρώ στον δρόμο σε έναν άνθρωπο που το έχει ανάγκη, ποιος κερδίζει; Εκείνος κερδίζει το ένα τρίτο της τυρόπιτάς του, εσύ όμως κερδίζεις την αίσθηση ότι είσαι καλός άνθρωπος. Έκανες την καλή σου πράξη για εκείνη τη μέρα, ανέβηκε η αυτοεκτίμησή σου. Δεν είναι ανεκτίμητο αυτό; Ποιος κέρδισε τελικά πολλαπλάσια; 

Μη σκέφτεσαι λοιπόν «Έδωσα και δεν έλαβα πολλαπλάσια», αλλά «Δεν έλαβα ακόμα πολλαπλάσια». Μη σκέφτεσαι έδωσα και δεν έλαβα, αλλά έδωσα και τώρα ξέρω ποιος εκτίμησε την προσφορά μου και αξίζει να είναι δίπλα μου. 

Οι άνθρωποι κοιτάνε μόνο το συμφέρον τους γιατί δεν ξέρουν ότι το πραγματικό τους συμφέρον είναι να κοιτάξουν το συμφέρον των ανθρώπων γύρω τους. 
Τα ανθρώπινα ψυχικά αποθέματα δεν έχουν barcode για να τα παρακολουθείς, να τα ελέγχεις, να βλέπεις τι μένει, τι φεύγει, αν φτάνουν ή περισσεύουν, τι θα πουλήσεις τελικά και πόσο ακριβά. 

Έχουμε μπερδέψει την τέχνη του έρωτα, των σχέσεων, με το Inventory Management, κι αυτό μας στοιχίζει ακριβά, γιατί μας στοιχίζει συναισθηματικά. 

Δεν έχω ακούσει κανέναν να λέει «Έχω είκοσι κιλά αγάπης. Να δώσω τα μισά σήμερα, ν’ αφήσω κάτι και για το σαββατοκύριακο, που ο καιρός δείχνει κατάλληλος για εκδρομή». Έχουμε μπερδέψει την απογοήτευση από μια αγάπη που ίσως μας πρόδωσε με το συναισθηματικό κενό που νομίζουμε ότι παγιώθηκε μέσα μας και δεν θα ξεφορτωθούμε ποτέ. 

«Δεν έχω πια τίποτα να δώσω», πιστεύουμε. 

Μα δεν χάθηκε ποτέ αυτό που κάποτε δώσαμε και δεν βρήκε ανταπόκριση. Δεν άλλαξε κάτοχο. Όχι, δεν βρίσκεται στα άδεια χέρια εκείνου που μας πρόδωσε. 
«Αν δεν είσαι άξιος, δεν θα σου δώσω τίποτα ξανά». 

Μα κριτήριο της προσφοράς μας πολλές φορές είναι η ένταση της ανάγκης μας να δώσουμε. 

Δεν χάνουμε ποτέ αυτό που ηθελημένα δίνουμε, ακόμη κι αν δεν εκτιμηθεί. 

Χάνουμε εκείνον στον οποίο απλόχερα προσφέρουμε και φεύγει δίχως ευχαριστώ. 

Αυτό είναι που μας προκαλεί το συναισθηματικό κενό. Το συναίσθημα όμως υπάρχει, συνεχίζει και βρίσκεται εκεί. 

Όχι, δεν αδειάσαμε, απλώς δεν έχουμε πια πού να το προσφέρουμε. Στο χέρι μας είναι την επόμενη φορά να το χαρίσουμε εκεί που θα το εκτιμήσουν πραγματικά. 
Πώς να χάσεις κάτι που οι ανθρώπινες δυνάμεις αδυνατούν να χωροθετήσουν και οι ανθρώπινες ζυγαριές να ζυγίσουν; Ξεχάσαμε την αλφαβήτα των ανθρώπινων σχέσεων και είπαμε να καταπιαστούμε με την προπαίδειά της. Και πάλι λάθος μετρήσαμε. Ευτυχώς! 

Η προσφορά είναι μέσο για να γεμίσεις, όχι για να αδειάσεις. 

Και στο λέω εγώ που ίσως θεωρείς ότι κάτι σου πρόσφερα με αυτό το κείμενο. Ναι, αλλά εσύ έλαβες από έναν, εμένα, εγώ από όλους τους αναγνώστες του. 

Ο πολλαπλάσια κερδισμένος είμαι εγώ που πρόσφερα. Γι’ αυτό και μόνο το λόγο δεν φτάνουν όσα ευχαριστώ κι αν σου εκφράσω!

Την αγάπη μου
Νικόλας Σμυρνάκης

Το κείμενο αυτό αποτελεί συρραφή αποσπασμάτων από το βιβλίο: Να ευτυχήσω για να πετύχω ή να πετύχω για να ευτυχήσω; (εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ) του Νικόλα Σμυρνάκη

πηγή για το δημοσίευμα :https://www.protothema.gr/zoi/article/831345/dino-simainei-hano-i-lamvano-pollaplasia/

.................................................................................................

...................................................................................................

Δική μου είναι η εκδίκηση (επανάληψη)

((επανάληψη)

Λοιπόν, λατρεμένο μου, 

προσωπικά, στο λέω με πάσα εντιμότητα, άν δεν ήμουνα μια
κατηχητικούδα του ΜΗ κερατά, έτσι και με πείραζε κάποιος, 
θα του ανταπέδιδα όχι οφθαλμόν
αντί οφθαλμού, μόνο, όχι τέτοια ψιλοπράγματα, α μπα!

Δεν θες να ξέρεις, τί θα του έκανα.
Το είπα μια φορά και φωναχτά, το παραπάνω και με κοίταξε με περιφρόνηση, ο καλός μου ο Μάριος , αναστενάζοντας:

- Καλά! Είσαι τόσο άθλιος άνθρωπος;
Είσαι τόσο μικρόψυχη
-Ναι, βρε! 
Είμαι και γουστάρω και δεν θα δώσω λογαριασμό σε κανέναν! 
Άμα με πειράξουνε, θα τους πειράξω! 
Δεν θα κάθομαι με σταυρωμένα χέρια σαν καρπαζοεισπράχτορας, για να πίνουν αυτοί ουίσκια εις υγείαν του κορόιδου, για Όνομααα!

Και ενώ κινούμαι στο έδαφος αυτής της νοητικής περιοχής, ότι και βέβαια, θα ανταποδώσω, αν κάποιος με... κουρδίσει άγρια
( Παναγία μου, κανείς ας μη με βάλει στη συγκεκριμένη δοκιμασία, το καλό που του θέλω...)
πέφτει πάλι στο ξερό χώμα τής συνείδησής μου- σαν απαλή βροχή τού Φθινόπωρου- μια φωτεινή φράση από την Αγία Γραφή:

" Εμοί εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω, λέγει Κύριος." 
(Προς Εβραίους κεφ.ι, στίχος 30)
Την είδα και χάζεψα.
Κάνει τέτοια πράγματα ο Κύριος;
Ανταποδίδει;
-Βεβαιότατα, μανδάμ, ανταποδίδει
Όχι όμως, όπως εσύ φαντάστηκες -παιδιόθεν- την ανταπόδοση.
Όχι με εμπάθεια οργής.
Όχι με την -παραμικρή- κακία και ανθρώπινη ή δαιμονική εκδικητικότητα, που μας πλασάρουν οι εβραίοι σκηνοθέτες του σινεμά.
Ο Τριαδικός Θεός που λατρεύουμε οι Ορθόδοξοι, έχει για ό λ α Του τα πλάσματα, την τελειότητα μιας ανερμήνευτης και απαθούς αγάπης.
Από το Μηδέν εις το Είναι, μάς έφερε. 

Έδωσε τους Νόμους, τους φυσικούς και τους νόμους τους πνευματικούς και με βάση αυτούς τους Νόμους, όρισε να πορευόμαστε.
Όποιος παραβαίνει το Νόμο είτε το φυσικό είτε τον πνευματικό, εισπράττει τις συνέπειες αυτής της παράβασης, αργά ή γρήγορα, με τη μορφή απαραμύθητου ψυχικού ή σωματικού πόνου.

Και γιατί δεν πρέπει -εγώ προσωπικά- να ανταποδώσω κακία στην κακία αλλά να περιμένω- και γύρευε πόσον καιρό πρέπει να περιμένω(με τα νεύρα τσατάλια από την καθυστέρηση) για τη θεία επέμβαση- την απόδοση δικαιοσύνης από τον Κύριο;

Δεν πρέπει να ανταποδώσω, διότι, η ίδια- ως άνθρωπος ατελής και σκοτισμένος- αν προσπαθήσω να ανταποδώσω, θα ανταποδώσω πάντα κάτι παραπάνω από το κακό που νομίζω ότι μου έκανε ο απέναντι.

Ανταποδίδοντας- έστω, άθελά μου- κάτι παραπάνω, θα δημιουργήσω στην ψυχή τού θιγόμενου πλησίον, ένα έλλειμμα δικαιοσύνης που θα φέρει στην επιφάνεια των σχέσεων, νέα συναισθηματικά προβλήματα και εμπλοκές επώδυνες.

Θα πει-ας υποθέσουμε- η πεθερά:
-Εγώ- η καλή γυναίκα- απλώς, Ανοικοκύρευτη την είπα!

Αυτή γιατί μού 'δωσε μια φτυσιά στα μούτρα;

Η φτυσιά αποτελεί παραπάνω προσβολή από την προσβολή που της έκανα!


Και θα με σπρώξει.
Σπρώχνοντάς με-η αδικημένη- αστραπιαία θα σκεφτώ:
-Όπα! Τι είναι αυτά;

Τσαμπουκαλεύονται και οι πεθερές στον 21ο αιώνα;


Προσωπικά, μια δροσερή φτυσιά στα μούτρα, της πέταξα.


Αυτό το... Αλτσχάιμερ, πώς μου τη βγαίνει με κόκκινο;

Και θα της κοπανήσω μια μπουνιά στο χέρι που με έσπρωξε, έτσι! 


Για να ...μάθει!

Η πεθερά,από τη μεριά της, ξαφνιασμένη και αστραπιαία αντιδρώντας

(νευρώνες είναι αυτοί, Διονυσάκη μου)

θα μου ανταποδώσει τη μπουνιά.

Τυλιγμένη πιά και γω στο πάθος τής οργής, θα συνεχίσω ηρωικά, με μια κλοτσιά στο καλάμι της, εκείνη, τότε με μάτι θολό,αρπάζοντας το χασαπομάχαιρο της κουζίνας,θ'αρχίσει να με κυνηγάει γύρω γύρω απο το τραπέζι και, αν δε βρισκόταν ένα χαλί κακοστρωμένο- να πεδικλωθεί η χριστιανή να πέσει ανάσκελα μένοντας αναίσθητη- δεν ξέρω πώς θα τη γλιτώναμε την τραγωδία, την αποφράδα ημέρα εκείνου του -ευτυχώς- φανταστικού διαλόγου που μόλις περιέγραψα.

Γιατί, όμως, στα εξομολογούμαι αυτά, φωναχτά,λατρεμένο μου;

Για να ακούσω, επιτέλους- με τα μισόκουφα αυτάκια μου- ότι η βία φέρνει


υ π ο χ ρ ε ω τ ι κ ά κλιμάκωση βίας που μόνο με θάνατο -ίσως- να τερματίζεται.


Και γιατί δεν μπορούμε να ανταποδώσουμε ε π α κ ρ ι β ώ ς εμείς οι άνθρωποι, τιμωρία στην τιμωρία;
Δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω, περιστεράκι μου, μέχρι τελικής εμπέδωσης:

-Λόγω της κατασκευής τής ψυχοσωματικής μας υπόστασης,η οποία είναι υπερ-ευαίσθητη, είτε το συνειδητοποιούμε -οι άφρονες- είτε βρισκόμαστε σε μαύρα μεσάνυχτα επί του θέματος.

Θυμάμαι συχνά εκείνη την υπέροχη σκηνή από τον "Έμπορο της Βενετίας" με τον Αλ Πατσίνο, όπου ο Σάϋλωκ καλείται να πάρει το συμφωνημένο αντίτιμο, χωρίς να στάξει όμως ούτε σταγόνα αίμα- μια και η σταγόνα αίμα δεν περιλήφθηκε στο χαρτί, την ώρα που το υπέγραφαν.

Επειδή, λοιπόν, αδυνατούμε να ανταποδώσουμε επακριβώς κακία στην κακία, όσο και αν νιώσουμε προσβεβλημένοι, ας σιωπήσουμε προς το παρόν, ειλικρινά προσευχόμενοι για τον ανεγκέφαλο που μας έβλαψε, και ας αφήσουμε τον Κύριο, ό τ α ν Εκείνος θα κρίνει, να ανταποδώσει με το δικό Του, τέλειο και αναμάρτητο και παιδαγωγικό τρόπο.

Αργεί ο Κύριος,ενίοτε- για τη δική μας, επίγεια αίσθηση του χρόνου- αργεί, αλλά δεν λησμονεί, το διατυμπανίζει και ο λαός μας, και η ανταπόδοση είναι πάντοτε ευθέως ανάλογη των Νόμων φυσικών και πνευματικών που παραβιάστηκαν. 

Στις καλοπροαίρετες ψυχές, η ανταπόδοση αυτή του Κυρίου, γίνεται αφορμή μεγαλύτερης προσοχής και ωριμότητας -για τη συνέχεια, τού εν τω κόσμω, βίου τους.

Και δεν έχει σημασία να υλοποιηθεί κάτι εξωτερικά φανταχτερό ως εκδίκηση -με κινηματογραφικό τρόπο,σε στυλ Κλίνταρου στα γουέστερν- ώστε όλοι να το δουν ότι ο Κύριος "εκδικήθηκε".

Το Άγιο Πνεύμα τελεσιουργεί τα θαυμάσιά Του, σιωπηλά, αθόρυβα, σαν δροσερό αεράκι που ό λ α ανεξαιρέτως τα γεγονότα στις προσωπικές ζωές των ανθρώπων- από τα πιο χαρούμενα, ως τα πιο λυπηρά- τα διευθετεί προς εκάστου, το Αιώνιο Συμφέρον.

Και ο άνθρωπος στον οποίο αναφέρεται το παιδαγωγικό μέσον της "εκδίκησης" το νιώθει, το εισπράττει μυστικά, στα κατάβαθά του, πως για τον ίδιο προοριζόταν το Μήνυμα.

Και, εν τέλει, αυτό είναι που έχει όλη τη σημασία, αγαπημένο μου...


Ευανθία η Σαλογραία